Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανὴς καὶ Κονίτσης Σεβαστιανὸς μέσα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου.

(31 έτη από την προς Κύριον εκδημία του)

Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας

Αυτές τις ημέρες, συμπληρώθηκαν τριάντα ένα έτη από την οσιακή τελείωση ενός μεγάλου Ιεράρχου. Του Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού. Παρέλκει να αναφερθώ στην αγιοπατερική φυσιογνωμία του, παρ’ όλο πού τα πνευματικά του παιδιά ήταν οι στενοί μου φίλοι στα χρόνια των θεολογικών μου σπουδών και ο ίδιος σφράγισε ανεξίτηλα την φοιτητική μου ζωή και την μέχρι τώρα πορεία μου. Έχουν γραφεί πάμπολλα και επάξια για την ουρανομήκη όντως προσωπικότητά του την παριππεύσασα τριακονταετία, που ο δικός μου πενιχρός λόγος δεν είναι ικανός να προσθέσει κάτι περισσότερο στην εγκωμιαστική αναφορά εκείνων που τον έζησαν στενότερα και με επιδέξιο χρωστήρα λόγου επακριβώς τον εξεικόνισαν. Θέλω μόνο να παρουσιάσω τον τρόπο της αρχικής γνωριμίας μας και την επεξήγηση του αγίου Πορφυρίου για όσα καταλυτικά και ανεύφθορα βιώματα μου δημιουργήθηκαν, όταν πρωτοσυναντήθηκα μαζί του.

Ήταν Φθινόπωρο του 1988 όταν βρέθηκα πρώτη φορά στον Πειραιά και στην Αθήνα. Επαρχιωτόπαιδο, χωρίς εμπειρίες από την ζωή της πόλης, δίχως ιδιαίτερες εκκλησιαστικές γνωριμίες, μέσα σε πρωτόγνωρες συνθήκες ζωής… Είχα συνδεθεί από πολύ μικρός με τον αείμνηστο και άγιο κατ’ εμέ Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο και το περιβάλλον της Ιεράς Μονής Παναγίας Καλυβιανής. Στα πρώτα φοιτητικά μου βήματα, έστειλε ο Θεός, εκεί στο «κλεινόν άστυ» των Αθηνών, φύλακα άγγελό μου και αχώριστο συμπαραστάτη και καθοδηγητή μου τον τότε Ιωάννη Γιαννουδάκο απόφοιτο εκκλησιαστικού λυκείου και σημερινό μοναχό π. Ιερόθεο τον παγκοίνως γνωστό και αγαπητό.

Τὰ ἀνήκουστα καὶ τὰ ἀπαράδεκτα Ἱεράρχαι, οἱ ὁποῖοι «παγιδεύονται» εἰς τὸ σκοτεινὸν παρασκήνιον καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκθέτουν τὴν Ἐκκλησίαν μας.

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Ποῖος Πατριάρχης μετέτρεψε τὸ πατριαρχικό του Γραφεῖο σὲ τεκτονικὴ Στοά, γιὰ νὰ γίνει ἐκεῖ μασόνος καὶ μάλιστα δύο φορὲς -γιὰ τὴν «προαγωγή» του στὸν τεκτονισμό;

-Ἦτο ὁ «πατὴρ τῶν πατέρων» καὶ «κριτὴς Οἰκουμένης*», δηλαδὴ ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Φώτιος Περόγλου!

Ἔγινε καὶ τοῦτο; Μάλιστα, ἔγινε, ὅπως πολλὲς φορὲς ἔγραψαν οἱ Μασόνοι στὰ περιοδικά τους.

– «Θυμιάζουμε» λοιπὸν καὶ τὸ πορτραῖτο τοῦ προσώπου ἐκείνου ἐν ταῖς πινακοθήκαις καὶ τὰ ἐπίσημα Γραφεῖα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας; Ἔτσι θὰ γίνεται… «Πολλούς» θυμιατίζουμε!

Ἰδοὺ ὀλίγα περὶ τοῦ προσώπου ἐκείνου:

Γεννήθηκε τὸ 1853 στὴν Κων/λη ἤ τὴν Τῆνο. Τὸ ὄνομά του ἦταν Γεώργιος Περόγλου. Μόλις τελείωσε τὶς σπουδές του ἔγινε μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Φώτιος. Τὸ ἔτος 1873 χειροτονήθηκε διάκονος, ἡ δὲ ἐκκλησιαστικὴ ἄνοδός του ἦτο ραγδαία, ὡς ἀκολούθως: Πρώτη του θέση ἦταν τοῦ Γραμματέα στὸ Ἁγιοταφικὸ μετόχι στὴν Κων/λη. Σὲ ἡλικία μόλις 21 ἐτῶν ἐκλήθη στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ἀνατέθηκε τὸ ἀξίωμα τοῦ Γραμματέα τοῦ Πατριαρχικοῦ Γραφείου. Σὲ ἡλικία 23 ἐτῶν διευθύνει αὐτὸς πλὲον ὅλη τὴ διπλωματικὴ ὑπηρεσία τῶν Πατριαρχείων…

Τί εἶδε ὁ Πάπας στὴ Νίκαια;

Γράφει ο Μέτοικος

«ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καὶ μετὰ ἀσεβῶν οὐ μὴ καθίσω»

Έχασε ο π. Βαρθολομαίος. Τα Παλαίφατα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αντιοχείας δεν «τσίμπησαν» το Φαναριώτικο δόλωμα της Πενταρχίας.

Οι προκαθήμενοι Αντιοχείας Ιωάννης και Ιεροσολύμων Θεόφιλος δεν παρέστησαν στο πανήγυρη της Νίκαιας και, δεν συμμετείχαν στη θρονική γιορτή του Αγίου Ανδρέα στο Φανάρι τη μεγαλοπρέπεια της οποίας ζήλεψαν οι ουνίτες, αφού, οι ιεροψάλτες έψαλαν μελωδικότατα το πολυχρόνιο του αιρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ πριν από το πολυχρόνιο του π.Βαρθολομαίου τον οποίο ο ρωμαίος ποντίφικας αν και «αγαπημένος αδελφός του» ποτέ δεν αποκάλεσε Οικουμενικό.

Πάντως, οι Φαναριώτες επαίρονται και πανηγυρίζουν, γιατί ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θυμίζοντας την εποχή της λατινοκρατίας και, ως βεβαίωση της παπικής πρωτοκαθεδρίας, ανέγνωσαν στην Ιταλική! γλώσσα το «Πάτερ ημών» στην τάχα μου «καρδιά της ρωμιοσύνης».

Η 1700η επέτειος της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας μπορεί να ενίσχυσε την εκκλησιαστική ενότητα του Κωνσταντινουπόλεως με τον Πάπα Ρώμης Λέοντα ΙΔ΄ και «αγαπημένο αδελφό» του π.Βαρθολομαίου, όμως, διεύρυνε το χάσμα που χωρίζει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς από τους ψευδοπροφήτες του Φαναρίου «οἵτινες ἔρχονται πρὸς [ἡμᾶς] ἐν ἐνδύμασιν προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες».

Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας Βίος, δρᾶσις καὶ μαρτύριον αὐτοῦ ἐν Πάτραις Κεφάλαιον Γ’.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ

Παναγιώτης Ν. Τρεμπέλας

Αι πρώται ημέραι της διαμονής του αποστόλου εν Πάτραις

Από της Μακεδονίας ο απόστολος Ανδρέας κατήλθε διδάσκων μέχρι της Πελοποννήσου, αφιχθείς δε εις τας Πάτρας εφιλοξενήθη εν τη οικία πολίτου τινός μονίμως εγκατεστημένου εν τη πόλει, ονομαζομένου Σωσσίου. Ούτος εδέχθη να φιλοξενήση τον απόστολον τοσούτω μάλλον φιλοφρόνως και ευγνωμόνως, όσω πάσχων υπό νόσου ανιάτου και θανατηφόρου, εθεραπεύθη υπ’ αυτού παραχρήμα τη επικλήσει του Κυρίου»29. Ως δε ήτο επόμενον, η φήμη του επιτελεσθέντος θαύματος ταχέως διήλθεν καθ’ άπασαν την πόλιν, φθάσασα και μέχρις αυτού του ανθυπάτου. Ήτο δε τότε ανθύπατος ανήρ ονομαζόμενος Λέσβιος, προσκεκολλημένος εις την ειδωλολατρικήν πλάνην, δι’ αυτό δε τούτο και διεταράχθη «ου μικρώς και εχαρακτήρισε τον επ’ ονόματι του Ιησού τοιαύτας θεραπείας επιτελούντα ως «μάγον τινά και απατεώνα». Δεν πρέπει, έλεγε ο Λέσβιος, να δίδωμεν προσοχήν εις αυτόν, αλλ’οφείλομεν μάλλον από τους ιδικούς μας θεούς να ζητώμεν πάσαν ευεργεσίαν30. Έλαβε δε και την απόφασιν να συλλάβη τον απόστολον και να θανατώση αυτόν.

Αλλ’ ενώ κατά την νύκτα κατέστρωνε το σχέδιον της συλλήψεως και εξοντώσεως του αποστόλου, καταλαμβάνεται αιφνιδίως υπό βαρείας νόσου, εκ της οποίας επί πολλάς ώρας παρέμεινεν άφωνος..Όταν δε ανένηψέ πως, προσεκάλεσε τους υπό τας διαταγάς αυτού στρατιώτας και κλαίων παρήγγειλεν εις αυτούς, ίνα αναζητήσουν τον απόστολον και παρακαλέσουν αυτόν, όπως σπεύση εις επίσκεψίν του. Ελθόντος δε μετ’ ολίγου του αποστόλου, «σύνδακρυς» γενόμενος ο ανθύπατος, παρεκάλει αυτόν λέγων: «Άνθρωπε ξένε και γνώστα ξένου Θεού, ελέησον άνθρωπον πεπλανημένον και ταις των αμαρτημάτων κηλίσι κατεστιγμένον»31. Καρδία εύσπλαχνος και συμπαθής ο Ανδρέας συνεκινήθη βαθύτατα εκ των δακρύων του Λεσβίου και καμφθείς προ της οικτράς καταστάσεως τούτου, επέθεσε μεν «την δεξιάν αυτού χείρα τω σώματι του πάσχοντος», «άρας δε τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν προσήυχετο λέγων: Ο μόνος Θεός Ιησούς», ο οποίος πρότερον μεν ήσο άγνωστος εις τον κόσμον, τώρα δε γίνεσαι φανερός εις αυτόν δι’ ημών και του κηρύγματός μας, έγγισε τον δούλον σου τούτον με την αόρατον σωτήριά σου χείρα και ιάτρευσον τον εσωτερικόν και εξωτερικόν του άνθρωπον. Κατάστησον αυτόν σκεύος εκλογής σου, ίνα συγκαταριθμηθή μετά των προβάτων σου και υγιής γενόμενος διακηρύττη την δραστήριον και πάντα κατορθούσαν δύναμίν σου32. Αφου δε είπε ταύτα ο απόστολος, εκράτησεν από της χειρός αυτού τον Λέσβιον και ανήγειρεν αυτόν εξ ολοκλήρου υγιά.

Πλήρης διαστρέβλωση τῆς Α Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομο.

Πόσα ψέματα αντέχει το Ιερό Βήμα; Πώς δεν έχει πέσει ακόμη ο Ναός να τον πλακώσει; Θα τον κρίνει ο Θεός, εμείς όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα ψέματα που λέγει στο εκκλησίασμα. Ο Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος ανήμερα του Αγίου Νικολάου στον ομώνυμο Μητροπολιτικό Ναό κατασπάραξε το ποίμνιο. Δείτε τί είπε:

«…Το έργον το σπουδαιότατον της Συνόδου αυτής, της οποίας την επέτειον των χιλίων εφτακοσίων ετών εορτάσαμε σήμερα, και όπως είδατε εορτάστηκε μεγαλοπρεπώς, μεγαλοπρεπέστατα. Και οι δύο αρχηγοί των εκκλησιών, και από την Ευρώπη τη Ρώμη ο αρχηγός της δυτικής εκκλησίας, ο πάπας, και ο δικός μας ο οικουμενικός πατριάρχης, πήγαν στο ίδιο μέρος, στη Νίκαια της Βιθυνίας. Βέβαια ο Ναός, το παλάτι όπου έγιναν οι συνεδριάσεις των Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ήταν ερείπια. Επάνω στα ερείπια ανέβηκαν και οι δυό και είπαν ότι αποφάσισαν οι Πατέρες τότε. Πιστεύω εις έναν Θεό, Πατέρα Παντοκράτορα. Το Πιστεύω, από κείνα τα χρόνια… Είθε να υπάρξει πάντοτε στην Εκκλησία του Χριστού, όπως και σε κάθε καλή οικογένεια και σύνολο ανθρώπων, μα χωριό είναι, μα πόλις είναι, μα έθνος είναι, να υπάρχει η ομόνοια, η ενότητα. Διότι άμα δεν υπάρχει η ενότητα, την οποία ενότητα θέλει ο Θεός, την οποία ενότητα θέλει ο Χριστός -το τονίζω αυτό για τις μέρες αυτές- την οποία ενότητα θέλουν οι Άγγελοι στον ουρανό και οι καλοί άνθρωποι κάτω στη γη και τον διχασμό τον θέλουν οι δαίμονες και όσοι ακολουθούν τα διδάγματα… Μην ακούτε. Ενότητα! Από τότε ήλθε η ενότητα στην Εκκλησία.

Φλωρίνης Εἰρηναῖος, ὑπόδειγμα σύγχρονου μετα-επισκόπου!

Θαυμάστε τον μητροπολίτη Φλωρίνης Ειρηναίο. Ένα υπόδειγμα σύγχρονου μετα-επισκόπου. Πανευτυχής δίπλα στον πρώην αμερικανό πρέσβη στην Ελλάδα Γιώργο (ή Τζωρτζ!) Τσούνη, τον σπρώχτη των γκέι παρελάσεων και της ομοφυλοφιλικής ατζέντας στην Ελληνική κοινωνία.

Ήλεγχαν οι Επίσκοποι της Εκκλησίας τους διαφθορείς της κοινωνίας; ΝΑΙ! Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Ειρηναίος δίνει το «σύγχρονο» και «μοντέρνο» παράδειγμα να φωτογραφίζεται χαμογελαστός μαζί τους!

Πρόγραμμα ἀκολουθιῶν ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ Ι.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

Ευλογείτε,

Συν Θεώ πρόγραμμα ακολουθιών ΧΡΙΣΤΟΥΓΈΝΝΩΝ

ΠΡΌΓΡΑΜΜΑ Ακολουθίας Μεγάλων Ωρών των Χριστουγέννων

24 Δεκεμβρίου ημέρα Τετάρτη

06.00 Μεγάλες Ωρες, Μέγας Εσπερινός των Χριστουγέννων με τα της Θεία Λειτουργίας

του μεγάλου Βασιλείου.

Η πύλη θα κλείσει στις 08.00

22 Δεκεμβρίου. Ἀναστασίας μεγαλομάρτυρος τῆς φαρμακολυτρίας (†304). Χρυσογόνου καὶ Θεοδότης μαρτύρων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας κθ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ἑβρ. γ´ 5-11, 17-19).

Εβρ. 3,5            καὶ Μωϋσῆς μὲν πιστὸς ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ὡς θεράπων, εἰς μαρτύριον τῶν λαληθησομένων,

Εβρ. 3,5                    Και ο μεν Μωϋσής, σαν επιστάτης και υπηρέτης εκ μέρους του Θεού, ανεδείχθη πιστός και αξιόπιστος μέσα εις όλο το σπίτι του Θεού, στον Ισραηλιτικόν δηλαδή λαόν, εις πίστωσιν και βεβαίωσιν εκείνων που απρόκειτο να λεχθούν και αποκαλυφθούν προς τον λαόν.