Κεφαλαιο
Β΄
Ἁγίου
Νικολάου
Βελιμίροβιτς
«
Τοῦ δέ Ἰησοῦ Χριστοῦ
ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης
γάρ τῆς μητρός αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ,
πρίν ἤ συνελθεῖν αὐτούς εὑρέθη ἐν
γαστρί ἔχουσα ἐκ Πνεύματος ἁγίου»
Λίγο
νωρίτερα
ὁ
Εὐαγγελιστής
εἶχε
ἀναφέρει
τή
γενεαλογία
τοῦ
Ἰησοῦ
ἤ
μᾶλλον
τοῦ
δικαίου
Ἰωσήφ,
ἀπό
τή
φυλή
Ἰούδα
τοῦ
οἴκου
Δαβίδ.
Στή
γενεαλογία
αὐτή
ὁ
Εὐαγγελιστής
ἀναφέρει
ἄντρες
πού
γεννήθηκαν
μέ
φυσικό
τρόπο
ἀπό
ἄλλους
ἄντρες,
ὅπως
γεννιοῦνται
ὅλοι
οἱ
ἄνθρωποι
στή
γῆ.
Καί
ξαφνικά
ἐξιστορεῖ
τή
γέννηση
τοῦ
Χριστοῦ
λέγοντας:
Τοῦ
δέ
Ἰησοῦ
Χριστοῦ
ἡ
γέννησις
οὕτως
ἦν...
θέλοντας
μ᾿
αὐτό
τό
«δέ»
νά
δείξει
τόν
ἀσυνήθιστο
καί
ὑπερφυσικό
τρόπο
τῆς
γέννησής
Του,
πού
διαφέρει
διαμετρικά
ἀπό
τόν
τρόπο
γέννησης
ὅλων
τῶν
προγόνων
τοῦ
Ἰωσήφ
πού
ἀνέφερε
πρίν.
Ἡ
Μαρία,
ἡ
μητέρα
του,
ἦταν
μνηστευμένη
μέ
τόν
Ἰωσήφ.
Στά
μάτια
τοῦ
κόσμου
ἡ
μνηστεία
αὐτή
ἦταν
σάν
μιά
προετοιμασία
γιά
ἔγγαμη
ζωή.
Στά
μάτια
τοῦ
Ἰωσήφ
καί
τῆς
Μαρίας
ὅμως
τά
πράγματα
δέν
ἔδειχναν
ἔτσι.
Ἡ
Μαρία
ἦταν
καρπός
δακρύων
καί
προσευχῆς.






