Ποιά ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετά θάνατον; Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου--Ἐρωταποκρίσεις (22η), Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ποιά ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετά θάνατον; Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου--Ἐρωταποκρίσεις (22η), 26-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Γιατί ὁ Ἰὼβ εἶπε: Καταραμένη ἡ ἡμέρα ποὺ γεννήθηκα;

ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ 174η Πώς πρέπει να εννοούμε αυτό που ειπώθηκε για τον Ιώβ· «καταραμένη η ημέρα που γεννήθηκα»;

Καταριέται ο Ιώβ την ημέρα της γέννησής του και τα άλλα, όχι τόσο γιατί υπέφερε από τις ανυπόφορες πληγές του, αλλ’ επειδή ο νους του κλονιζόταν από τη σκέψη, μήπως άραγε έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο παράβασης, ώστε να κίνησε τόσο μεγάλη οργή του Θεού εναντίον του· δηλαδή: «Σε τέτοιο σημείο παρέκλινα από τις δεσποτικές εντολές, ώστε να μου διαφύγει βέβαια εμένα το μέγεθος του κακού, και να παροξύνω σε τέτοιο βαθμό τη μακροθυμία και φιλανθρωπία του Θεού, ώστε και να κριθώ εγώ τόσης οργής ένοχος και να υφίσταμαι τόσο μεγάλες τιμωρίες;». Καταραμένη να είναι η ημέρα εκείνη· η κατάρα γίνεται όχι γιατί αγανακτούσε για όσα κακά έφερε, αλλά γιατί θρηνούσε και έκλαιγε για τη λύπη που νόμιζε ότι προκάλεσε στον Θεό.

Και αυτό το παριστάνει με σαφήνεια η Δεσποτική φωνή προς αυτόν μ’ αυτά που λέγει· «Νομίζεις πως γι’ άλλο λόγο τα έκανα αυτά σε σένα, κι όχι για ν’ αποδειχθείς δίκαιος;»· αντί δηλαδή να πει: «Τα πάθη στα οποία επέτρεψα ν’ αγωνισθείς δεν είναι πληρωμή για τα αμαρτήματά σου, αλλά γύμνασμα βέβαια της αρετής, που προξενούν όμως αμοιβή με έπαθλα και στεφάνια μεγαλύτερα από τους πόνους και τα πλήγματά σου. Δεν είναι λοιπόν ξέσπασμα της οργής μου που παρεχώρησα να υποβληθείς σε τόσες τιμωρίες, αλλά για να φανεί πολύ πιο λαμπρότερη η αρετή σου και να αναδειχθείς σε όλα νικητής και τροπαιούχος εναντίον του κοινού εχθρού του ανθρώπου».

Περὶ τῆς καύσης τῶν νεκρῶν

Περί της καύσης των νεκρών

+Γέροντας Εφραὶμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα, Άγιον Όρος

Κατά τήν Ἱερά Παράδοση, ὅταν σκοτώθηκε ὁ Ἄβελ ἀπό τόν Κάϊν, ἔστειλε ὁ Θεός στόν Ἀδάμ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, γιά νά τόν ὑποδείξει, ὅτι πρέπει τόν γιό του νά τόν θάψει.

Εἶναι ἀποκάλυψη δηλ. ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει, πρέπει στή γῆ νά ἐπιστρέψει.

Διότι ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε, πῆρε χῶμα ἀπό τό ἔδαφος, στό ὁποῖο δημιουργήθηκε μιά λακκούβα, πού πρέπει νά συμπληρωθεῖ διά τῆς ταφῆς μας.

Λέγει ὁ Κύριος: «Ἀπό χῶμα σέ ἔκανα καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά μπεῖς στό χῶμα».

Τό θέλημα λοιπόν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά θαπτόμεθα καί ὄχι νά καιγόμαστε. Δέν εἶναι στήν ἐξουσία τή δική μας, στή κρίση τή δική μας.

Μιὰ ἠχηρὴ ἀπάντηση σὲ ὅσους συκοφαντοῦν την ἀποτείχιση.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 20η Ιανουαρίου 2026

Όπως είναι γνωστό για μια ακόμη φορά, (στις 8.1.2026), η Ιερά Συνόδος της Εκκλησίας της Κύπρου ασχολήθηκε με το θέμα του εκπτώτου πρώην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Στην έκτακτη αυτή Συνεδρία της, έχοντας υπ’ όψη της τώρα νέα δεδομένα, απεφάσισε να επιβάλει στον κ. Τυχικό την ποινή της επ’ αόριστον αργίας, η άρση της οποίας θα πραγματοποιηθεί, (σύμφωνα με το συνοδικό ανακοινωθέν), μόνον υπό ορισμένους όρους, μόνον δηλαδή εφ’ όσον ο κ. Τυχικός συμμορφωθεί με τις συγκεκριμένες απαιτίσεις τις οποίες θέτει η Σύνοδος σ’ αυτόν. Μία από αυτές είναι η απαίτισή της να «καταδικάσει τον αποτειχισμό από την Εκκλησία».

Η αποτείχιση, ως γνωστόν, έχει θεσπισθεί στην Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδο που συγκλήθηκε το 861 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του οικ. Πατριάρχη Μεγάλου Φωτίου με τον 15ο Ιερό Κανόνα της. Είναι γνωστόν επίσης ότι οι αποφάσεις της εν λόγω Ιεράς Συνόδου και οι Ιεροί Κανόνες της έγιναν αποδεκτοί από την καθολική συνείδηση της Εκκλησίας ως Κανόνες οικουμενικού κύρους και ως θεοφώτιστοι.

Ωστόσο, ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, με έκπληξη διαπιστώνουμε σήμερα να παρατηρείται για πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας μας, (μετα από παρέλευση 11 αιώνων και πλέον), το θλιβερό φαινόμενο να απαξιώνεται η αποτείχιση και κατ’ επέκταση και η Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας από μια ολόκληρη τοπική Εκκλησία, την Εκκλησία της Κύπρου και να προσδίδεται στον ως άνω Ιερό Κανόνα της η επονομασία «Αποτειχισμός», ωσάν δηλαδή να επρόκειτο για κάποια αίρεση. Διότι ο όρος «Αποτειχισμός», παραπέμπει συνειρμικά σε αιρέσεις του παρελθόντος όπως «Αρειανίσμος», «Νεστοριανισμός», «Μονοφυσιτισμός» κ.λ.π. Επειδή δε οι συνοδικοί αρχιερείς θεώρησαν την αποτείχιση περίπου ως αίρεση, γι’ αυτό και απαίτησαν την καταδίκη της, όπως ήταν φυσικό και επόμενο, από τον κ. Τυχικό.

Μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: α) Ἡ ἀπόδοση τιμῆς πρός τόν Χρυσορρήμονα Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας β)Ἑρμηνεία τῆς προτάσεως τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:

α) Η απόδοση τιμής προς τον Χρυσορρήμονα Πατέρα της Εκκλησίας μας

β)Ερμηνεία της προτάσεως της Θείας Λειτουργίας του Ιερού Χρυσοστόμου: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»

[εκφωνήθηκε στις 13-11-2000]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά και γιορτάζει τη μνήμη του μεγάλου διδασκάλου της, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ό,τι να πει κανείς ή να εγκωμιάσει, πάντα θα έμενε φτωχό μπροστά σε μία τόσο μεγάλη μορφή του λόγου της εκκλησιαστικής διακονίας και της αγιότητος που ήτο ο Ιερός Χρυσόστομος. Αλλ΄έστω και ελλιπώς, κάτι θα μπορούσαμε να πούμε.

Η Εκκλησία μας τον χαρακτηρίζει με πολλά επίθετα, τα οποία και σας απαριθμώ: «χρυσήλατον σάλπιγγα» -δηλαδή μία σάλπιγγα χρυσή-, «θεόπνευστον ὄργανον», «δογμάτων πέλαγος ἀνεξάντλητον», «Ἐκκλησίας στήριγμα», «νοῦν οὐράνιον», «σοφίας βυθόν», «κρατῆρα πάγχρυσον», «ἀστέρα ἄδυτον», «μετανοίας κήρυκα», «πιστῶν ὑπογραμμόν», «μαρτύρων ἐφάμιλλον», «ἀγγέλων ἰσοστάσιον», «ἐνδιαίτημα Γραφῶν», και, τέλος, «Χρυσόστομον». Έτσι βλέπομε ότι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αγαπητοί μου, στάθηκε μια πάρα πολύ μεγάλη μορφή.

Ο άγιος Ιωάννης εγεννήθη στη Μεγάλη Αντιόχεια της Συρίας το 354 από γονείς επισήμους. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, που όμως ενωρίτατα απέθανεν και άφησε τον μικρόν Ιωάννην, ορφανόν, στη φροντίδα της μητέρας του, Ανθούσης, που ήταν τότε μόλις είκοσι ετών, η μητέρα του, είκοσι ετών…Και οι δύο οι γονείς του ήσαν Χριστιανοί. Μεγάλη όμως φροντίδα μορφώσεως ανέλαβε η μητέρα του. Σε ηλικία 18 ετών ο Ιερός Χρυσόστομος, ο οποίος Ιωάννης ελέγετο, το «Χρυσόστομος» είναι επίθετο όπως ήδη σας είπα, εγκατέλειψε τις ρητορικές του σπουδές - δηλαδή θα λέγαμε ό,τι ακριβώς θα σπούδαζε κανείς για δικηγόρος- και άρχισε την παρακολούθηση θεολογικών μαθημάτων, όπου και εβαπτίσθη. Τότε εβαπτίζοντο σε μεγάλην ηλικίαν.

Ἡ ἀδικία στὸν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ καὶ ἡ ἀνάγκη ἀποκατάστασης: Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ διορθώσει τὸ λάθος

Η αδικία στον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό και η ανάγκη αποκατάστασης: Η Εκκλησία πρέπει να διορθώσει το λάθος

Υπότιτλος:

Η πρόθεση αλλαγής του Καταστατικού Χάρτη αποκαλύπτει έμμεση παραδοχή αδικίας. Η Εκκλησία δεν κερδίζει εμπιστοσύνη με σιωπή, αλλά με την αναγνώριση και διόρθωση των λαθών της.

……………………..

Η πρόταση αλλαγής του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου δεν είναι μια απλή διαδικαστική βελτίωση. Αντιθέτως, φέρνει στο προσκήνιο ένα ζήτημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί: την αδικία που έγινε στον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό. Όταν η ίδια η Σύνοδος επιδιώκει αλλαγές για να αποτρέψει επανάληψη προβλημάτων, αυτό αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι η προηγούμενη διαδικασία απέτυχε να αποδώσει δικαιοσύνη.

Η Εκκλησία δεν χάνει αξιοπιστία επειδή οι ιεράρχες κάνουν λάθη· την χάνει όταν δεν τα αναγνωρίζει ή δεν τα διορθώνει. Η εμπιστοσύνη του λαού δεν κερδίζεται με σιωπή ή συγκάλυψη, αλλά με την ικανότητα αναγνώρισης και αποκατάστασης των σφαλμάτων. Αυτό αποτελεί θεμελιώδη αρχή τόσο των Ιερών Κανόνων όσο και της εκκλησιαστικής ηθικής.

……………………………..

Η αλλαγή του Καταστατικού ως έμμεση παραδοχή αδικίας

Η πρόθεση τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη δεν αφορά μόνο την αποφυγή μελλοντικών προβλημάτων. Είναι μια έμμεση παραδοχή ότι η προηγούμενη διαδικασία που αφορούσε τον Τυχικό ήταν ατελής και αδικαιολόγητη. Αν η Εκκλησία επιθυμούσε πραγματική δικαιοσύνη και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης, θα ξεκινούσε από την πλήρη αποκατάσταση του Μητροπολίτη στον θρόνο του, αποδεικνύοντας ότι η κανονική δικαιοσύνη υπερισχύει οποιασδήποτε αριθμητικής πλειοψηφίας.

Ἡ ἀποστολική περικοπή τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου.Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ

ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Ζ΄,26-28 και Η΄1-2

ΚΕΦ. Ζ΄ 26 Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, 27 ὃς οὐκ ἔχει καθ' ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. 28 ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.

KEΦ. Η΄ 1Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, 2 τῶν ῾Αγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

ΚΕΦ. Ζ΄ 26Αντικαταστάθηκε λοιπόν η λευϊτική ιεροσύνη· διότι τέτοιος και με τέτοια προσόντα Αρχιερεύς μάς χρειαζόταν: ευσεβής και άγιος, απαλλαγμένος από κακία και πονηρία, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ανέγγιχτος από την αμαρτία.

Δέν μπορεῖς νά πιστεύεις, ἄν δέν ἐφαρμόζεις αὐτά πού λέει ὁ Χριστός

❈ Ὑπάρχουν πάρα πολλοί ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι καυχῶνται ὅτι πιστεύουν καί πολλές φορές σοῦ λένε, «ξέρεις, ἐγώ δέν πάω ἐκκλησία, ἀλλά πιστεύω πιό πολύ ἀπό σένα…».

27 Ἰανουαρίου. † Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως (ἀνακομιδὴ λειψάνου ἐν ἔτει 438). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ ἱεράρχου, 13ης Νοεμβρίου (Ἑβρ. ζ´ 26 - η´ 2).

Εβρ. 7,26           Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος,

Εβρ. 7,26                  Διότι τέτοιος τέλειος και αιώνιος Αρχιερεύς μας εχρειάζετο, όσιος, χωρίς κανένα ίχνος κακίας και πονηρίας, αμόλυντος από κάθε σπίλον αμαρτίας, χωρισμένος και εντελώς διάφορος με την αγιότητά του από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έχει ανυψωθή πάρα πάνω από τους ουρανούς, εις τα δεξιά του Πατρός και Θεού,

Εβρ. 7,27           ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας.

Εβρ. 7,27                  και δεν έχει ανάγκην, όπως οι Αρχιερείς του Νομου, να προσφέρη πρώτον θυσίας δια τας ιδικάς του αμαρτίας και έπειτα δια τας αμαρτίας του λαού. Αφ' ενός μεν διότι είναι απολύτως αναμάρτητος, αφ' ετέρου δε διότι προσέφερε μίαν φοράν υπέρ του λαού την υψίστην λυτρωτικήν θυσίαν, θυσιάσας τον εαυτόν του επάνω στον σταυρόν.