Γένεσις κεφ. μβ΄, Οἱ ἀδελφοί τοῦ Ἰωσήφ συναισθάνονται τήν ἁμαρτία τους, 5-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com
Όσιος Βονιφάτιος Θεοφανόφσκι (Κίεβο)Απαντήσεις του Ηγουμένου Πατέρα Βονιφάτιου σε ερωτήσεις διαφόρων ανθρώπωνΌσιος Βονιφάτιος Θεοφανόφσκι (Κίεβο)Ηγούμενος, ένας γέροντας που επέλεξε το έλεος και τη φιλοξενία ως κύρια πνευματική του αρετή.ΒιογραφίαΗμέρα Μνήμης: 7 Φεβρουαρίου.Ο πατήρ Βονιφάτιος, γεννημένος ως Δαμιανός, γεννήθηκε το 1785 στον στρατιωτικό οικισμό Μιχαηλίβκα, στο κυβερνείο Χερσώνας, στην κομητεία Αλεξάνδρειας, από ευσεβείς γονείς, τον Θεόδωρο και την Ευδοκία Βινογκράντσκι. Από την παιδική του ηλικία, ο Δαμιανός έδειχνε ιδιαίτερη αγάπη για την εκκλησία και δίψα για μάθηση. Αφού έλαβε την αρχική του εκπαίδευση σε ένα σχολείο του χωριού, ο Δαμιανός παρέμεινε στο σπίτι των γονιών του, βοηθώντας τους επιμελώς στις δουλειές του σπιτιού. Δεν επιδόθηκε, και μάλιστα απέφευγε, τα παιχνίδια με τους συνομηλίκους του, και ήταν ένας πράος και υπάκουος γιος. Από υπακοή στη μητέρα του, παντρεύτηκε σε ηλικία 20 ετών, παρά την έντονη επιθυμία του να μπει σε μοναστήρι. Λίγο μετά τον γάμο του, επιλέχθηκε να καταταγεί στον στρατό. Κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Γαλλία το 1812, συμμετείχε σε αιματηρές μάχες, αλλά, προστατευμένος από τον Θεό, παρέμεινε όχι μόνο ζωντανός αλλά και άτρωτος. Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στο χωριό καταγωγής του και εκεί ολοκλήρωσε την εικοσιπενταετή στρατιωτική του θητεία.
Ο πατήρ Γαβριήλ έλεγε επανειλημμένα: «Φεύγω και θα προσφέρω την αγάπη σας στον ίδιο τον Θεό. Πιστέψτε με, θα βάλω την αγάπη σας στο βωμό του Θεού και θα την προσφέρω σε Αυτόν ως θυσία με το πιο ιερό δώρο». Σε μια τέτοια στιγμή, όταν ο πατήρ Γαβριήλ προμήνυε την αναχώρησή του από το σώμα και την παραμονή του με τον Θεό, ένας από τους επισκέπτες του σκέφτηκε: «Πιστεύω ότι ο πατήρ Γαβριήλ είναι ένας μεγάλος πρεσβύτερος, αλλά πώς μπορεί να μιλάει με τόση σιγουριά για την παραμονή του με τον Κύριο; Αυτό με ξεπερνά. Άλλωστε, πρέπει να έχει κανείς κάποιο φόβο ενώπιον της Κρίσης του Θεού».Ο πατήρ Γαβριήλ στράφηκε αμέσως προς το μέρος της (παρόλο που υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι στο κελί) και είπε με αγάπη: «Αδελφή, γιατί δεν με πιστεύεις;
Πρωτ. Στέφανος ΣτεφόπουλοςΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 10,30-32Ἰδόντες δὲ ἀντιπαρῆλθονΗ ασθένεια, στην πιο σκληρή και ανίατη μορφή της, δεν αποτελεί μόνο μια δοκιμασία της σάρκας, αλλά μια βίαιη αναμέτρηση με την αλήθεια των ανθρώπινων σχέσεων. Υπάρχει μια αδιόρατη στιγμή, λίγο μετά το πρώτο σοκ της είδησης, όπου ο πάσχων αρχίζει να νιώθει μια παράξενη παγωνιά. Δεν είναι η παγωνιά του νοσοκομείου, αλλά εκείνη η σταδιακή απόσυρση των προσώπων, η σιωπή που απλώνεται εκεί που άλλοτε υπήρχε ο θόρυβος της οικειότητας. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιεί κανείς πως η αδυναμία του δεν προκαλεί μόνο συμπόνια, αλλά καιμια ενστικτώδη φυγή των άλλων.
Στην πνευματική παράδοση, η στάση του ανθρώπου απέναντι στον πόνο του πλησίον περιγράφεται με μια λέξη που συμπυκνώνει όλη την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης: «Ἀντιπαρῆλθον». Στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, ο ιερέας και ο λευίτης δεν προσπερνούν απλώς τον πληγωμένο· επιλέγουν να αλλάξουν δρόμο. Αυτή η σωματική μετατόπιση προς την απέναντι πλευρά είναι η αρχέγονη δήλωση της αμηχανίας μας. Ο πόνος του άλλου γίνεται ένας καθρέφτης που δεν αντέχουμε να κοιτάξουμε, γιατί μας θυμίζει τη δική μας ευθραυστότητα. Έτσι, το «ἀντιπαρῆλθον» γίνεται η εύκολη λύση, μια συνειδητή αποφυγή της εμπλοκής με το δράμα που δεν μπορούμε να διορθώσουμε.Αυτή η τάση για απόσταση διατρέχει όλη τη βιβλική ιστορία της οδύνης. Ο Ιώβ, το αιώνιο σύμβολο του πάσχοντος, περιγράφει με σπαραγμό πώς οι «γνωστοί» και οι «οικείοι» μετατράπηκαν σε ξένους. Ακόμη και εκείνοι που στάθηκαν δίπλα του, το έκαναν με έναν τρόπο που τον άφηνε περισσότερο μόνο καθώς με λόγια θεωρητικά, με κρίσεις και αναλύσεις προσπαθούσαν να εξηγήσουν το ανεξήγητο, αντί να αγκαλιάσουν τη σιωπή του.εἱστήκεισαν δὲ πάντες οἱ γνωστοὶ αὐτοῦ ἀπὸ μακρόθεν Κατά Λουκάν 23:49Αλλά και στην κορύφωση του Θείου Πάθους, η εγκατάλειψη λαμβάνει διαστάσεις. Στον κήπο της Γεσθημανή, το παράπονο του Χριστού, «οὐκ ἰσχύσατε μίαν ὥραν γρηγορῆσαι μετ’ ἐμοῦ;», αντηχεί ως η διαχρονική κραυγή κάθε ανθρώπου που παλεύει με τον θάνατο και βλέπει τους αγαπημένους του να βυθίζονται στον ύπνο της αδιαφορίας ή του φόβου. Και αργότερα, κάτω από τον Σταυρό, η σημείωση του Ευαγγελιστή ότι οι γνώριμοι στέκονταν «ἀπὸ μακρόθεν» περιγράφει με ακρίβεια αυτή την «απόσταση ασφαλείας». Οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν, αλλά δεν θέλουν να αγγίζουν· θέλουν να συμπάσχουν, αλλά από μια απόσταση που δεν θα θαμπώσει τη δική τους κανονικότητα.ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἱεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. Κατά Λουκάν 10,30-32Στη ζωή, αυτή η βιβλική «απόσταση ασφαλείας» μεταφράζεται σε μια αργή αλλά σταθερή εξαφάνιση. Στην αρχή, το ενδιαφέρον είναι έντονο, σχεδόν θορυβώδες. Όμως, καθώς η ασθένεια παύει να είναι «νέο» και γίνεται μια μόνιμη κατάσταση, οι δεσμοί αρχίζουν να ξεφτίζουν. Άνθρωποι με τους οποίους υπήρχαν κοινές πνευματικές αναζητήσεις, καθημερινές εξομολογήσεις και δεσμοί ετών, ξαφνικά γίνονται απόμακροι.Η επικοινωνία γίνεται σπάνια και, όταν συμβαίνει, αποκτά έναν χαρακτήρα διεκπεραιωτικό. Ο πάσχων νιώθει ότι η ασθένειά του μετατρέπεται σε μια τυπική ερώτηση στο περιθώριο της συζήτησης, μια αναφορά που γίνεται σχεδόν βιαστικά, σαν υποχρέωση που πρέπει να εξοφληθεί πριν την επιστροφή στα «θέματα των ζωντανών». Αυτό που πονάει περισσότερο είναι η αίσθηση ότι για τον κύκλο των φίλων, ο άνθρωπος έχει ήδη αρχίσει να διαγράφεται από το παρόν. Τον αντιμετωπίζουν ως κάποιον που ανήκει σε μια άλλη σφαίρα, σε μια ζώνη σκιών όπου οι υγιείς φοβούνται να εισέλθουν.«ἀδελφοί μου ἀπέστησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ, ἔγνωσαν ἀλλοτρίους με ἢ φίλους· οἱ δὲ οἰκεῖοί μου ἀπροσποίητοι ἐγένοντο, οἱ δὲ εἰδότες μου τὸ ὄνομα ἐπελάθοντό μου… ἐβδελύξαντο δέ με οἱ εἰδότες με, καὶ οὓς ἠγάπουν, ἐπανέστησάν μοι.» Ιώβ 19, 13-14 &19Γιατί όμως αυτή η φυγή; Ίσως γιατί η ανίατη αρρώστια είναι μια προσβολή στην πίστη μας για παντοδυναμία. Όταν κάποιος κοντινός μας δεν «γίνεται καλά», μας στερεί την ικανοποίηση ότι μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Μας αναγκάζει να σταθούμε γυμνοί μπροστά στο μυστήριο του πόνου. Οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και εκείνοι με πνευματικό υπόβαθρο, ανακαλύπτουν πως δεν διαθέτουν το απόθεμα ψυχής που απαιτείται για να συνοδεύσουν κάποιον στο Γολγοθά του. Προτιμούν να «περάσουν από την απέναντι πλευρά», κρατώντας μια ωραία ανάμνηση, παρά να αντικρίσουν το τσακισμένο πρόσωπο του φίλου τους στο τώρα.Αυτή η «εγκατάλειψη των φίλων» είναι ένας δεύτερος θάνατος, πιο πικρός από τον πρώτο. Ο άνθρωπος που νοσεί δεν έχει ανάγκη από ιατρικά δελτία τύπου ή από επιφανειακές ευχές. Έχει ανάγκη από την παρουσία που δεν φοβάται τη φθορά. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα έχουν το σθένος να μην «ἀντιπαρέλθουν», αλλά να σταθούν εκεί, στη σιωπή, κάτω από τον Σταυρό, αρνούμενοι να τον αφήσουν μόνο στην πιο κρίσιμη ώρα της ύπαρξής του. Η αληθινή πνευματικότητα, τελικά, δεν κρίνεται στα λόγια και στις θεωρίες, αλλά στην ικανότητα να εκμηδενίζεις εκείνο το «από μακρόθεν». Να πλησιάζεις τόσο κοντά, ώστε ο πόνος του άλλου να γίνει και δικός σου, καταργώντας την απόσταση που γεννά ο φόβος του θανάτου.https://www.entaksis.gr/antiparil8on/https://aktines.blogspot.com/2026/01/blog-post_6.html#more
«Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, καὶ οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου» (Σωφρ. Ἰεροσ. εὐχὴ Μ. Ἁγιασμ.)Ἡ ὕλη ποὺ ἀγγίζουμε, ἀγαπητοί μου, ἔχει ὡρισμένο βάρος καὶ ἔκτασι· δὲν εἶνε τυχαῖο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἐλαχιστότερο τμῆμα της, τὸ ἄτομο οὐρανίου, κλείνει μέσα του μυστήριο· προκαλεῖ θαυμασμό, διότι κατὰ τὴν διάσπασί του ἐκλύεται ἀσύλληπτη δύναμις καὶ ἀναδίδεται τρίφωτη λάμψι, ποὺ παραπέμπει στὸ μυστήριο τῆς ἁγίας Τριάδος.Ἡ ὕλη διακρίνεται σήμερα σὲ πολλὰ στοιχεῖα. Οἱ ἀρχαῖοι διέκριναν τέσσερα· τὴ γῆ (τὸ χῶμα), τὴ φωτιά, τὸν ἀέρα καὶ τὸ νερό. Θ᾽ ἀκούσουμε τώρα καὶ μία σχετικὴ εὐχὴ τοῦ Ἁγιασμοῦ ποὺ ὑμνεῖ τὸ μεγαλεῖο τῆς φύσεως.Τὸ νερό, λοιπόν, εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς θείας δημιουργίας. Προσφέρεται εἴτε ὡς σταγόνες ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ (καὶ μὲ τὴ βλάστησι φυτῶν καὶ δέντρων μεταβάλλονται σὲ «χρυσάφι»), εἴτε σὰν πηγή, εἴτε σὰν ῥυάκι ταπεινό, εἴτε σὰν ποταμὸς καὶ καταρράκτης ὁρμητικός, εἴτε σὰν λίμνες, θάλασσες καὶ ὠκεανοὶ ἀπέραντοι· εἶνε πράγματι μιὰ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Καλύπτει τὰ δύο τρίτα (2/3) τῆς ἐπιφανείας τοῦ πλανήτου μας.Τί εἶνε ἕνα ποτήρι νερό; Τώρα τὸ περιφρονοῦμε· ἂν ὅμως στερέψουν κάποτε πηγὲς καὶ ποτάμια, τότε οἱ ἄνθρωποι θὰ γλείφουν μὲ τὴ γλῶσσα τοὺς βράχους γιὰ νὰ δροσιστοῦν. Ἕνα ποτήρι νερὸ ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ ἕνα ποτήρι χρυσόσκονη. Δὲν τὸ αἰσθανόμαστε αὐτὸ ἐμεῖς ποὺ ἀπολαμβάνουμε μὲ ἀφθονία τὰ ὑλικὰ ἀγαθά· τὸ αἰσθάνονται ὅμως οἱ ὁδοιπόροι στὴ Σαχάρα·
Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥΠράξεις Αποστόλων, κεφάλαιο ΙΘ΄, εδάφια 1-81Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ᾿Απολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς ῎Εφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας 2 εἶπε πρὸς αὐτούς· εἰ Πνεῦμα ῞Αγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; Οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· ἀλλ᾿ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα ῞Αγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν. 3 Εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; Οἱ δὲ εἶπον· εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα.4 εἶπε δὲ Παῦλος· ᾿Ιωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ᾿ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ᾿ ἔστιν εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστόν. 5 Ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ.6 Καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας ἦλθε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἐπ᾿ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ προεφήτευον. 7 Ἦσαν δὲ οἱ πάντες ἄνδρες ὡσεὶ δεκαδύο. 8 Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα1Όσο χρόνο ο Απολλώς ήταν στην Κόρινθο, ο Παύλος, αφού περιόδευσε τα βορειότερα και υψηλότερα μέρη της Μικράς Ασίας, ύστερα πήγε στην Έφεσο. Κι όταν βρήκε εκεί κάποιους μαθητές, 2 τους ρώτησε:
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ Προδρόμου, 7ης Ἰανουαρίου (Πρξ. ιθ΄ 1-8).
Πραξ. 19,1 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας
Πραξ. 19,1 Οταν δε ο Απολλώς ευρίσκετο εις την Κορινθον, ο Παύλος, αφού επέρασε τα βαρειότερα μέρη της Μ. Ασίας, ήλθε εις την Εφεσον, όπου και ευρήκε μερικούς μαθητάς.
