Ὁ ἅγιος Παΐσιος παρότρυνε:

Ὁ ἅγιος Παΐσιος παρότρυνε: «Να λέμε πάντοτε, ἄν θέλη ὁ Θεός, νά μήν τήν πάθουμε σάν τό Χότζα. Λέει στή γυναῖκα του:

—Αὔριο θά πάω στό ἀμπέλι· ἦταν κάπως μακρυά.

—Ἄν θέλη ὁ Θεός, Χότζα μου.

-Βρέ, θέλει δέν θέλει, ἐγώ θά πάω.

Ἡ γλῶσσα εἶναι ἡ καλύτερη φιλενάδα τοῦ σατανᾶ."Οσία Γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_643.html

11 Μαΐου. Ἀνάμνησις τῶν ἐγκαινίων τῆς Κωνσταντινουπόλεως (402), Μωκίου ἱερομάρτυρος (γ΄ αἰ.). Κυρίλλου (†869) καὶ Μεθοδίου (†855) τῶν ἰσαποστόλων καὶ φωτιστῶν τῶν Σλαύων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας ε´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιβ´ 12-17).

Πραξ. 12,12       συνιδών τε ἦλθεν ἐπὶ τὴν οἰκίαν Μαρίας τῆς μητρὸς Ἰωάννου τοῦ ἐπικαλουμένου Μάρκου, οὗ ἦσαν ἱκανοὶ συνηθροισμένοι καὶ προσευχόμενοι.

Πραξ. 12,12              Και αφού είδε πλέον καλά που ευρίσκετο, ήλθε στο σπίτι της Μαρίας της Μητρός του Ιωάννου, ο οποίος ελέγετο και Μάρκος, όπου ήσαν συγκεντρωμένοι αρκετοί και προσηύχοντο.

Αποκάλυψις Ἰωάννου 3,20-22. Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω, Ἱερ. Εὐσέβιου Βίττη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Αποκάλυψις Ἰωάννου 3,20-22. Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω, 9-5-2026, Ἱερ. Εὐσέβιου Βίττη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς, Ν. Σωτηρόπουλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς, Ν. Σωτηρόπουλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 9-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Θυμᾶμαι μὲ ντροπὴ καὶ πόνο ἕνα γεγονός, χάρη στὸ ὁποῖο ὁ Πατέρας Γαβριὴλ μοῦ ἐπέτρεψε νὰ δῶ καθαρὰ τὸν ἑαυτό μου.

Θυμάμαι με ντροπή και πόνο ένα γεγονός, χάρη στο οποίο ο Πατέρας Γαβριήλ μου επέτρεψε να δω καθαρά τον εαυτό μου.

Μια μέρα, όταν πήγα στον γέροντα, με κάποιο τρόπο παράξενα συρρικνώθηκε, μίκρυνε, μετά έκανε σαν ανόητος και είπε:

«Κρύωνω, δεν έχω τίποτα, να ζεσταθω"

Σκέφτηκα: «Πώς μπορώ να τον ζεστάνω; Δεν έχει τίποτα ζεστό».

Επανέλαβε:

«Πεινάω από το πρωί, δεν έχω φάει τίποτα. Ίσως θα μπορούσατε να μου μαγειρέψετε κάτι;»

«Τι να του μαγειρέψω; Δεν έχει τίποτα!» σκέφτηκα.

«Σε παρακαλώ, μην με αφήνεις, ας μείνουμε μαζί!» ρώτησε.

Και σκέφτηκα ξανά: «Πώς μπορώ να μην φύγω όταν με περιμένουν στο σπίτι!»

Ὑπὲρ ἀναπαύσεως!!!!

«Μιά μέρα ὁ "πατέρας" Ἄγγελος [π. Ἀρσένιος Papacioc] μιλοῦσε στούς ἀνθρώπους γιά τή μεγάλη ἁμαρτία τήν ὁποία κάνουν ὁρισμένοι, ὅταν χρησιμοποιοῦν τήν Ἐκκλησία γιά νά ἐκδικηθοῦν κάποια ἄτομα, βάζοντας τά ὀνόματά τους στό χαρτί

Ὑπέρ Ἀναπαύσεως καί δίνοντάς τα να διαβαστοῦν ἀπ' τόν παπᾶ. Ἀφοῦ τούς μίλησε, τόν πλησίασε μία γυναῖκα καί τοῦ εἶπε ὅτι μόλις εἶχε διαπράξει αὐτό τό ἁμάρτημα καί εἶχε προσθέσει στο ψυχοχάρτι τό ὁποῖο ἔδωσε στόν παπᾶ τό ὄνομα ἑνός ἐχθροῦ της πού δέν ἦταν νεκρός.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος:«Πού και πῶς νά λατρεύεται ὁ Θεός» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ[:Ιω.4,20-24]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 29-5-1994]

(Β297) β΄έκδοσις

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας αναφέρει ως ευαγγελική περικοπή εκείνον τον θαυμάσιον διάλογον του Κυρίου μετά της Σαμαρείτιδος. Μέσα εις τον διάλογον αυτόν, αποκαλύπτει ο Κύριος παμμέγιστες αλήθειες, μεταξύ των οποίων και το πολύ, εκείνο, ενδιαφέρον θέμα, πού λατρεύεται ο Θεός· το οποίον έχει, βεβαίως, και τις προεκτάσεις του. Όπως ο τρόπος, δηλαδή το πώς, όχι μόνον πού, αλλά και το πώς λατρεύεται ο Θεός, όπως και ο χρόνος της λατρείας του Θεού. Και όλα αυτά, βεβαίως, όταν υπάρχουν οι αληθινοί προσκυνηταί.

Για να δούμε, όμως. Το θέμα τίθεται από την Σαμαρείτιδα. Δεν θα πω την ιστορία· την ακούσατε στην ευαγγελική περικοπή και σας είναι σε όλους γνωστή. Όταν ήρθε αυτή η γυναίκα να αντλήσει νερό, έξω από το χωριό της ήταν το πηγάδι αυτό του Ιακώβ, το φρέαρ του Ιακώβ, όπου ο Κύριος «ἐκαθέζετο», λέγει, καθόταν, «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας», ήταν μεσημέρι και κουρασμένος και οι μαθηταί Του πήγαν εκεί στην πόλη, στην κώμην να αγοράσουν τροφές. Τότε έφθασε αυτή η γυναίκα κι εκεί ανοίχτηκε ένας διάλογος, όπως σας ανέφερα.

Το θέμα, σας είπα, ετέθη, το πώς δηλαδή και πού λατρεύεται ο Θεός, από την Σαμαρείτιδα, αυτή την γυναίκα. Τότε οι Σαμαρείται που ανήκον εις το βόρειον βασίλειον και οι Ιουδαίοι ανήκον εις το νότιον βασίλειον και εχωρίστηκαν ευθύς μετά τον θάνατον του Σολομώντος κι έμειναν για πάντα χωρισμένοι, είχαν διαμάχη ανάμεσά τους περί του τόπου της λατρείας του Θεού. Πού θα λατρεύσομε τον Θεόν. Θα λέγαμε… :«Στην Εκκλησία;» · θα λέγαμε σήμερα εμείς. «Έξω στο ύπαιθρον; Στο βουνό; Στην παραλία; Πού;». Οι Σαμαρείται ήσαν απόγονοι του βορείου βασιλείου, σας ανέφερα προηγουμένως, και μετά από μίαν πολυχρόνιον αιχμαλωσίαν, από τον 7ον αιώνα -μάλλον τέλη 8ου αρχές 7ου αιώνος- έως τον 4ον αιώνα -προ Χριστού αυτά- και εκεί είχαν μιγεί με τους ειδωλολάτρας. Δηλαδή με ειδωλολατρικά φύλα. Και όταν έφθασαν πίσω, έφθασαν με εξαιρετικά νοθευμένη πίστη. Τα είχαν όλα ανακατεμένα και μπερδεμένα.

Επιπλέον, αφού απέρριψαν -το βόρειο, πάντα, βασίλειον- οι Σαμαρείται -με πρωτεύουσα την Σαμάρεια- απέρριψαν σχεδόν όλα τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, εκτός από την λεγομένη «Πεντάτευχον», τα πρώτα, δηλαδή, πέντε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, που είχε συγγράψει ο Μωυσής, συνεπώς οι άνθρωποι αυτοί, στερούμενοι των προφητών, δεν είχαν σαφή αποκάλυψη του Θεού περί του τόπου της λατρείας, που θα ήταν, βεβαίως, η Ιερουσαλήμ και έμεναν στην παράδοση ότι μόνον στο όρος Γαριζίν, που ήταν στην περιοχή τους, εκεί έπρεπε να λατρεύεται ο Θεός, διότι εκεί έστησε θυσιαστήριον, ερχόμενος από την Μεσοποταμίαν, τόσο ο Αβραάμ, όσο και ο Ιακώβ.

Κι ο Κύριος τής απαντά - ήτανε σοβαρή διαμάχη ανάμεσα στους Σαμαρείτας και τους Ιουδαίους. Κι ο Κύριος της απαντά: «ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί». «Έρχεται ώρα», λέγει, «που ούτε εις αυτό το βουνό - διότι απέναντι ακριβώς από τον Κύριον ήταν το όρος Γαριζίν - ούτε εις αυτό το βουνό, ούτε εις την Σιών, εις τον λόφον Σιών, που ήταν ο ναός του Σολομώντος, ούτε εκεί, ούτε εδώ, ούτε εκεί πρόκειται εφεξής να λατρευτεί ο Θεός».

10 Μαΐου. † ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. «Ἡ τῆς Σαμαρείτιδος ἑορτή, ἐν ᾗ ὁ Χριστὸς μεσσίαν ἑαυτὸν ὡμολόγει». Σίμωνος ἀποστόλου τοῦ Ζηλωτοῦ. Λαυρεντίου ὁσίου τοῦ Μεγαρέως, Νικολάου ἀρχιεπισκόπου Μύρων (μετακομιδὴ λειψάνου). Τῇ αὐτῇ Κυριακῇ μνήμη (ἐν Τρικκάλοις) Βησσαρίωνος ἐπισκόπου Λαρίσης, καὶ (ἐν Χώρᾳ Σάμου) Γεωργίου νεομάρτυρος τοῦ ἐν ᾿Εφέσῳ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Κυριακῆς ε´ Πράξεων (Πρξ. ια´ 19-30).

Πραξ. 11,19       Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις.

Πραξ. 11,19              Προηγουμένως οι Χριστιανοί, που είχαν διασκορπισθή, ένεκα του διωγμού εξ αιτίας του Στεφάνου, επέρασαν έως την Φοινίκην και την Κυπρον και την Αντιόχειαν και δεν εκήρυτταν τον λόγον του Θεού, παρά μόνον στους Ιουδαίους, επειδή δεν είχαν εννοήσει ακόμη ότι το Ευαγγέλιον προωρίζετο και δια τους εθνικούς.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: Ἐπί τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ περί τῆς Σαμαρείτιδος καί ὅτι πρέπει νά καταφρονοῦμε τά παρόντα

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑ

Όλη αυτήν την περίοδο που διανύουμε τώρα, επεκτεινόμενη σε πενήντα ημέρες, εορτάζουμε την από τους νεκρούς Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, δείχνοντας με αυτήν την παράταση την υπεροχή της απέναντι στις άλλες εορτές. Αν και βέβαια αυτή η περίοδος των ημερών περιλαμβάνει και την επέτειο μνήμη της επανόδου στους ουρανούς[εννοεί την εορτή της Αναλήψεως κατά την τεσσαρακοστή από το Πάσχα ημέρα], αλλά και αυτή δείχνει την διαφορά του Αναστάντος Δεσπότου προς τους ανθρώπους εκείνους που κατά καιρούς έχουν αναβιώσει. Πραγματικά όλοι όσοι αναστήθηκαν από τους νεκρούς αναστήθηκαν από άλλους και, αφού πέθαναν πάλι, επέστρεψαν στη γη· ο δε Χριστός, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, δεν κυριεύεται πλέον καθόλου από τον θάνατο· διότι μόνο Αυτός, αφού ανέστησε τον εαυτό Του την τρίτη ημέρα, δεν επέστρεψε πάλι στη γη, αλλά ανέβηκε στον ουρανό, καθιστώντας το φύραμά μας που είχε λάβει ομόθρονο με τον Πατέρα ως ομόθεο.

Γι'αυτό είναι ο μόνος που έγινε αρχή της μελλοντικής αναστάσεως όλων και ο μόνος που κατέστη απαρχή των νεκρών και πρωτότοκος από τους νεκρούς και Πατέρας του μέλλοντος αιώνος. Και όπως όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, πεθαίνουν στον Αδάμ, έτσι στον Χριστό θα ζωοποιηθούν όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, αλλά ο καθένας στην τάξη του· απαρχή είναι ο Χριστός, έπειτα οι οπαδοί του Χριστού κατά την παρουσία Του, έπειτα οι τελευταίοι, όταν καταργήσει κάθε αρχή και εξουσία και δύναμη και θέσει όλους τους εχθρούς Του κάτω από τα πόδια Του. Τελευταίος εχθρός που θα καταργηθεί είναι ο θάνατος[Α΄Κορ.15,22 κ.ε.: «Ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ Ἀδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται (:Όπως ακριβώς, δηλαδή, όλοι οι απόγονοι του Αδάμ πεθαίνουν εξαιτίας της σχέσεως και της ενώσεώς τους με αυτόν, έτσι και όλοι θα ζωοποιηθούν χάρη στη σχέση τους και την ένωσή τους με τον Χριστό)»], κατά την κοινή ανάσταση, με την εσχάτη σάλπιγγα: «Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν(:Και θα αλλάξουμε, διότι πρέπει το φθαρτό αυτό σώμα να ντυθεί αφθαρσία, και το θνητό αυτό σώμα να ντυθεί αθανασία)»[Α΄Κορ.15,53].

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τῆς Σαμαρείτιδος. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Κατά Ιωάννην, κεφ. Δ΄, εδάφια 5-42

5 Ἒρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν ᾿Ιακὼβ ᾿Ιωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ ᾿Ιακώβ. Ὁ οὖν ᾿Ιησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη.

7 Ἒρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· δός μοι πιεῖν. 8 Οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ ᾿Ιουδαῖος ὢν παρ' ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; Οὐ γὰρ συγχρῶνται ᾿Ιουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν ᾿Ιακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 14 ὃς δι' ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον.

15 Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 Οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν ῾Ιεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν ῾Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 Ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐστίν. 23 Ἀλλ' ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. 25 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι.

27 Καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ' αὐτῆς; 28 ᾿Αφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.

31 ᾿Εν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ῥαββί, φάγε. 32 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 Οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη. 36 Καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 Ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 Ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε.

39 ᾿Εκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 Ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ' αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 Καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

5 Έρχεται λοιπόν σε κάποια πόλη της Σαμάρειας που λεγόταν Συχάρ, η οποία ήταν κοντά στην περιοχή που είχε δώσει ο Ιακώβ στον γιο του, τον Ιωσήφ.

Ἡ ἀποστολική περικοπή Κυριακῆς τῆς Σαμαρείτιδος. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Πράξεις των Αποστόλων, κεφ.ΙΑ΄, εδάφια 19-30

19 Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ ᾿Αντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον ᾿Ιουδαίοις. 20 ῏Ησαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι, οἵτινες εἰσελθόντες εἰς ᾿Αντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς ῾Ελληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν. 21 Καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον. 22 ᾿Ηκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν ῾Ιεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως ᾿Αντιοχείας·23 ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη, καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ, 24 ὅτι ἦν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ πλήρης Πνεύματος ῾Αγίου καὶ πίστεως καὶ προσετέθη ὄχλος ἱκανὸς τῷ Κυρίῳ. 25 Ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον, καὶ εὑρὼν αὐτὸν ἤγαγεν αὐτὸν εἰς ᾿Αντιόχειαν.26 Ἐγένετο δὲ αὐτοὺς ἐνιαυτὸν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς.27 ᾿Εν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ ῾Ιεροσολύμων προφῆται εἰς ᾿Αντιόχειαν·28 ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν ὀνόματι ῎Αγαβος ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ᾿ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος. 29Τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς ηὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ ᾿Ιουδαίᾳ ἀδελφοῖς· 30 ὃ καὶ ἐποίησαν ἀποστείλαντες πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

19 Αλλά προτού συμβούν αυτά με τον Κορνήλιο, στους Χριστιανούς των Ιεροσολύμων επικρατούσε η προκατάληψη ότι οι εθνικοί δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους Ιουδαίους στη σωτηρία που χαρίζει ο Ιησούς Χριστός. Εκείνοι λοιπόν που είχαν φύγει από τα Ιεροσόλυμα και είχαν διασκορπιστεί λόγω του διωγμού που είχε γίνει εξαιτίας του Στεφάνου, έφθασαν μέχρι τη Φοινίκη και την Κύπρο και την Αντιόχεια. Και σε κανέναν άλλο δεν κήρυτταν τον λόγο του Θεού παρά μόνο στους Ιουδαίους.

Ὁ τελευταῖος ἐρημίτης ἀπὸ τὴν ἔρημο Χόζεβε ἀπεβίωσε - Πατέρας Μπλάγιο!!!!

Ο τελευταίος ερημίτης από την έρημο Χόζεβε απεβίωσε - Πατέρας Μπλάγιο.

35 χρόνια ασκητικής ζωής στο Σκήτη της Αγίας Άννας στην έρημο Χοζεβά, στον τόπο όπου υπέφερε και ο Άγιος Ιωάννης Ιάκωβος ο Χοζεβείτης.

Αντίο Πατέρα Μπλάγιο!

Είθε ο Θεός να σας δεχτεί στη Βασιλεία Του!

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_690.html

St. Joseph of Panephysis (6-11) - St. James - St. John of the Cells, The Wisdom of the Holy Fathers of the Desert, Fr Savvas Agioritis

St. Joseph of Panephysis (6-11) - St. James - St. John of the Cells, The Wisdom of the Holy Fathers of the Desert, Fr Savvas Agioritis, May 8, 2026 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ τιμωρία τοῦ βλασφήμου- Ὑποσχέσεις καί ἀπειλές, Λευϊτικόν κέφ. κδ΄ καί στ΄. 10-16 καί κστ΄ 3- 46, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ τιμωρία τοῦ βλασφήμου- Ὑποσχέσεις καί ἀπειλές, Λευϊτικόν κέφ. κδ΄ καί στ΄. 10-16 καί κστ΄ 3- 46, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου, 8-5-2026

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

http://hristospanagia3.blogspot.com

Λευϊτικό, Κεφ. ιζ΄ , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Λευϊτικό, Κεφ. ιζ΄ 8-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γύναι ἰδού ὁ υἱός σου...Ιδού ἡ μήτηρ σου, Ν. Σωτηρόπουλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γύναι ἰδού ὁ υἱός σου...Ιδού ἡ μήτηρ σου, Ν. Σωτηρόπουλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 8-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου (Ἄποκ. 3, 20-22 καί 4,1-2), O νικητής θά... καθίσει στό θρόνο μου, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτη

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου (Ἄποκ. 3, 20-22 καί 4,1-2), Στόν νικητή θά τοῦ δώσω νά καθίσει στό θρόνο μοῦ/Ἡ ἀνεωγμένη θύρα στόν οὐρανό- Ἑρμηνεία κατά τούς Ἁγ. Πατέρες καί νεοτέρους ὀρθοδόξους ἑρμηνευτές, 7-5- 2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τή συνάντηση καί τόν διάλογο τοῦ Κυρίου μέ τή Σαμαρείτιδα

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ[: Ιω. 4, 5-42]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΑ

«Ὡς οὖν ἔγνω ὁ Κύριος ὅτι ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι ὅτι Ἰησοῦς πλείονας μαθητὰς ποιεῖ καὶ βαπτίζει ἢ Ἰωάννης- καίτοιγε Ἰησοῦς αὐτὸς οὐκ ἐβάπτιζεν, ἀλλ᾿ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ-ἀφῆκε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν(:Όταν λοιπόν έμαθε ο Κύριος ότι οι Φαρισαίοι άκουσαν ότι ο Ιησούς προσελκύει και βαπτίζει περισσότερους μαθητές παρά ο Ιωάννης – αν και ο ίδιος ο Ιησούς δεν βάπτιζε, αλλά βάπτιζαν οι μαθητές Tου – για να μην ερεθίζει τον φθόνο των εχθρών Tου άφησε την Ιουδαία και αναχώρησε πάλι για τη Γαλιλαία, όπου δεν υπήρχαν πολλοί αντίζηλοί Tου)»[Ιω.4,1-3].

«Γιατί λοιπόν αναχωρεί από την Ιουδαία;», θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος. Όχι από δειλία φυσικά, αλλά για να σταματήσει τη ζηλοτυπία των Ιουδαίων και να ανακόψει τον φθόνο τους. Είχε βέβαια τη δυνατότητα να τους αντιμετωπίσει εάν Του έκαναν επίθεση, αλλά δεν θέλει να το πράττει αυτό συχνά, για να μην κινούνται αμφιβολίες για την πραγματικότητα της κατά σάρκα γεννήσεως του Υιού του Θεού· διότι, εάν κάθε φορά που Τον συλλάμβαναν, διέφευγε, ασφαλώς πολλοί θα σχημάτιζαν σχετικές υποψίες.

Για τον λόγο αυτό, τις περισσότερες πράξεις Του τις έκανε σαν να ήταν ένας απλός άνθρωπος. Διότι όπως ήθελε να πιστέψουν στη θεϊκή Του υπόσταση, έτσι ήθελε να πιστέψουν επίσης ότι, αν και Θεός, έφερε σάρκα ανθρώπινη. Γι' αυτό και ύστερα από την Ανάσταση έλεγε προς τους μαθητές: «Ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα(:Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου ότι έχουν τα σημάδια των καρφιών, και βεβαιωθείτε ότι είμαι εγώ ο ίδιος ο Διδάσκαλός σας που σταυρώθηκε. Ψηλαφήστε με με τα χέρια σας και βεβαιωθείτε ότι δεν είμαι άσαρκο πνεύμα· διότι η ψυχή και το φάντασμα ενός νεκρού δεν έχει σώμα και οστά, όπως βλέπετε και πείθεσθε ότι έχω εγώ)»[Λουκ.24,39]. Επίσης για τον ίδιο λόγο επιτίμησε τον Πέτρο όταν Του είπε «Ἳλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο(: Ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε, από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν. Δεν πρέπει να σου συμβούν αυτά και να θανατώσουν Εσένα τον Μεσσία)»[Ματθ.16,22]. Τόση σπουδαιότητα απέδιδε ο Κύριος στο θέμα αυτό, στο να πιστευτεί δηλαδή ότι έφερε και την ανθρώπινη σάρκα.

Άλλωστε και μεταξύ των δογμάτων της Εκκλησίας δεν είναι μικρό το θέμα αυτό, ούτε για τη σωτηρία μας αποτελεί κάτι το ασήμαντο το κεφάλαιο αυτό, δια του οποίου έχουν γίνει και έχουν επιτευχθεί τα πάντα· διότι έτσι, και ο θάνατος καταλύθηκε και η αμαρτία συγχωρήθηκε και η κατάρα εξαφανίστηκε και άπειρα αγαθά εισήλθαν στη ζωή μας. Για τον λόγο αυτό ήθελε παρά πολύ να πιστέψουν οι άνθρωποι στην αλήθεια ότι η κατά σάρκα Γέννησή Του υπήρξε η ρίζα και η πηγή των αναρίθμητων αγαθών. Και ενώ φρόντιζε για την απόδειξη της ανθρώπινης Του φύσης, δεν άφηνε παράλληλα ούτε τη θεία να συσκιάζεται.

Ἡ σιωπὴ εἶναι χρυσός.

Η σιωπή είναι χρυσός.

«Ο Θεός είναι κουρασμένος, αδελφή. Έχει χίλια πράγματα να κάνει. Άφησέ Τον ήσυχο, απόκτησε περισσότερη ανεξαρτησία και μην τον ενοχλείς με ασήμαντα ζητήματα. Ακόμα κι αν είναι Θεός, εξακολουθεί να κουράζεται!

Θυμάμαι κάποτε που με προειδοποίησε αυστηρά:

«Μην αναφέρεις το όνομα του Θεού μάταια! Πρέπει να μάθουμε να σιωπούμε! Η σιωπή είναι χρυσός, να θυμάσαι! Μην μου μιλάς! Αν θέλεις, διάβασε ένα βιβλίο! Μην με ενοχλείς άλλο!» Ο ίδιος καθόταν εκείνη την ώρα και μετά άρχισε να διαβάζει.

Ελπίζοντας ότι σύντομα θα άρχιζε να μου μιλάει, αποφάσισα να μην διαβάσω. Πέρασα σχεδόν δύο ώρες σιωπηλός. Μόλις επρόκειτο να τον ρωτήσω, με κοίταξε αμέσως αυστηρά, οπότε δεν τόλμησα να υψώσω τη φωνή μου.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος:«Δύο πελώρια θέματα: Περί Θεοῦ καί περί Μεσσίου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ[:Ιω.4,25-26 και 42β]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΔΥΟ ΠΕΛΩΡΙΑ ΘΕΜΑΤΑ: ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΕΣΣΙΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-5-1991]

(Β245) Έκδοσις β΄

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μας προβάλλει τον θαυμάσιον εκείνον διάλογον μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος γυναικός. Βέβαια, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, δια μακρών και σχετικά λεπτομερώς, μας αναφέρει όσους διαλόγους παραθέτει μέσα στο ιερό του Ευαγγέλιο. Όμως, ο διάλογος, αυτός, του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα γυναίκα, είναι ο μακρύτερος και ο σπουδαιότερος. Διότι αναφέρεται σε δύο πελώρια θέματα: στο θέμα περί του Θεού και εις το θέμα περί του Μεσσίου. Με τον Νικόδημο, επί παραδείγματι, ο διάλογος είναι περί αναγεννήσεως του ανθρώπου. Αλλά όλα τα άλλα έρχονται από κάτω, αφού κορυφαίο θέμα είναι το θέμα του Θεού και το θέμα του Μεσσίου.

Ετέθησαν τα θέματα αυτά κατά έναν θαυμαστόν τρόπον. Βέβαια, την αφορμή την έδωσε η ιδία η Σαμαρείτις και κάνει εντύπωση μία γυναίκα, επιπλέον Σαμαρείτις, δηλαδή μη έχουσα σχέση με τον λαό του Θεού - διότι οι Σαμαρείται εθεωρούντο από τους Ιουδαίους περίπου ειδωλολάτραι- μία αγράμματος γυναίκα, δεν έτυχε καμίας θεολογικής παιδεύσεως, δεν κάθισε κοντά σε Ραβίνους να ακούσει διδασκαλίες, και πόρνη! Εκπληκτικόν!

Όμως ο Κύριος, ο καρδιογνώστης, που βλέπει τις προθέσεις, βλέπει τις διαθέσεις και την προαίρεση του ανθρώπου, έβλεπε εις αυτήν την γυναίκα θεολογικόν ενδιαφέρον. Και ανοίχτηκε κουβέντα, συζήτησις, εκεί στο φρέαρ του Ιακώβ. Οι μαθηταί είχαν πάει εν τω μεταξύ στην πόλιν δια να αγοράσουν τροφές. Αυτή δε η γυναίκα ήλθε εις το πηγάδι δια να αντλήσει νερό. Ανοίχτηκε θεολογική συζήτησις περί Θεού! Και πώς πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και πού πρέπει να λατρεύεται ο Θεός. Και τότε ο Κύριος, βεβαίως, ετοποθέτησε ορθά το όλον θέμα, λέγοντας: «Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».

Πνεύμα ο Θεός! Τι είναι ο Θεός; Τι είναι ο Θεός; Από την στιγμή που ο άνθρωπος έχασε από τον οπτικό του ορίζοντα τον Θεόν, Τον αναζητεί. Τον αναζητεί, διότι ο Θεός έβαλε μέσα μας την έφεσιν της αναζητήσεως. Γι΄αυτό, πολύ σωστά έλεγε ο Πλούταρχος: «Μπορείτε να γυρίσετε πόλεις και να δείτε στον κόσμο πόλεις ατειχίστους, πολιτισμένες ή απολιτίστους, μπορείτε να δείτε τούτα ή εκείνα, πόλη χωρίς βωμούς δεν θα συναντήσετε». Δηλαδή, με άλλα λόγια, το θρησκευτικόν αίσθημα είναι παγκόσμιον. Σε όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις φυλές, σε οποιαδήποτε στάθμη πολιτισμού κι αν αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται. Γιατί; Γιατί ο Θεός φύτεψε μέσα μας την αναζήτηση του Θεού.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν ἀπστολή τοῦ Παύλου καί τοῦ Βαρνάβα στήν Ἀντιόχεια

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΑΣ[:Πράξ.11,19-30]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑ

[Υπομνηματισμός των εδαφίων Πράξ. 11, 19-30]

«Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις(:Εκείνοι λοιπόν που είχαν φύγει από τα Ιεροσόλυμα και είχαν διασκορπιστεί λόγω του διωγμού που είχε γίνει εξαιτίας του Στεφάνου, έφθασαν μέχρι τη Φοινίκη και την Κύπρο και την Αντιόχεια. Και σε κανέναν άλλο δεν κήρυτταν τον λόγο του Θεού παρά μόνο στους Ιουδαίους)»[Πράξ. 11,19]. Δεν το έκαναν αυτό φοβούμενοι τους ανθρώπους, διότι τον φόβο δεν τον σκέφτονταν καθόλου, αλλά το έκαναν τηρώντας τον μωσαϊκό νόμο και δείχνοντας ακόμη ανοχή σε αυτούς.

Δεν συνέβαλε λίγο ο διωγμός στη διάδοση του θείου λόγου· διότι λέγει ο Παύλος: «Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν(: Γνωρίζουμε επίσης ότι σε εκείνους που αγαπούν τον Θεό, όλα συνεργούν για το καλό τους. Αυτοί κλήθηκαν σύμφωνα με την προαιώνια απόφαση του Θεού και δέχτηκαν τη σωτήρια κλήση. Πώς λοιπόν να μη συνεργούν όλα για το καλό τους;)»[Ρωμ. 8,28]. Δεν θα μπορούσαν τίποτα άλλο να κάνουν, εάν επιδίδονταν με θέρμη έχοντας ως προκαθορισμένο σκοπό τους το να στερεώσουν την εκκλησία, παρά αυτό ακριβώς· και εννοώ δηλαδή το να διασκορπίσουν σε όλα τα μέρη τους δασκάλους.

Και πρόσεχε μέχρι πού επεκτάθηκε το κήρυγμα: «Διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας(:Έφθασαν μέχρι τη Φοινίκη και την Κύπρο και την Αντιόχεια)»,λέγει, «μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις(:και σε κανέναν άλλο δεν κήρυτταν τον λόγο του Θεού παρά μόνο στους Ιουδαίους)». Βλέπεις ότι κατά θεία οικονομία έγιναν όλα εκείνα τα σχετικά με τον Κορνήλιο; Αυτό επίσης αποτελεί και απολογία για τον Χριστό και κατηγορία για τους Ιουδαίους.

Όταν λοιπόν θανατώθηκε ο Στέφανος[βλ. Πράξ. 7, 58-60: « Καὶ ἐκβαλόντες ἔξω τῆς πόλεως ἐλιθοβόλουν. καὶ οἱ μάρτυρες ἀπέθεντο τὰ ἱμάτια αὐτῶν παρὰ τοὺς πόδας νεανίου καλουμένου Σαύλου,καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε ᾿Ιησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου. θεὶς δὲ τὰ γόνατα ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ· Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐκοιμήθη. Σαῦλος δὲ ἦν συνευδοκῶν τῇ ἀναιρέσει αὐτοῦ(:Και αφού τον έβγαλαν έξω από την πόλη, άρχισαν να τον λιθοβολούν. Και οι μάρτυρες, που σύμφωνα με τον νόμο έπρεπε πρώτοι να ρίξουν πέτρες εναντίον του, άφησαν τα ρούχα τους κοντά στα πόδια κάποιου νέου που λεγόταν Σαύλος, για να τα φυλάει. Και ενώ εκείνοι λιθοβολούσαν τον Στέφανο, αυτός επικαλούνταν τον Κύριο κι έλεγε: ‘’Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου’’. Ύστερα γονάτισε, κραύγασε με μια δυνατή φωνή, που ακούστηκε και απ΄ τους φονιάδες του, και είπε: ‘’Κύριε, μην τους λογαριάσεις την αμαρτία αυτή’’. Και με αυτά τα λόγια έκλεισε τα μάτια του, για να παραδοθεί στον ειρηνικό ύπνο του θανάτου. Ο Σαύλος στο μεταξύ επικροτούσε και επιδοκίμαζε μαζί με τους φονιάδες τη θανατική εκτέλεση του Στεφάνου)»], όταν ο Παύλος κινδύνεψε δύο φορές[Πράξ. 21,27-31 και 23,12-35], όταν οι απόστολοι μαστιγώθηκαν [βλ. Πράξ. 5,40: «Ἐπείσθησαν δὲ αὐτῷ, καὶ προσκαλεσάμενοι τοὺς ἀποστόλους δείραντες παρήγγειλαν μὴ λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἀπέλυσαν αὐτούς (:Τότε τα μέλη του συνεδρίου πείστηκαν από τα λόγια του. Και αφού προσκάλεσαν τους αποστόλους να μπουν πάλι στην αίθουσα του δικαστηρίου, τους έδειραν και τους έδωσαν την εντολή να μη διδάσκουν έχοντας ως κύριο θέμα του κηρύγματός τους το όνομα και το πρόσωπο του Ιησού. Και μετά τους άφησαν ελεύθερους)», όταν πολλές φορές διώχθηκαν, τότε τα έθνη δέχθηκαν το κήρυγμα, τότε και οι Σαμαρείτες.

Καταρρίπτοντας τοὺς μύθους περὶ ἀλλοίωσης τῆς Γραφῆς.

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

Τὴν εἴδηση αὐτὴ τὴν διαβάσαμε ἀρχικὰ στὴν ἐφημερίδα Sportime καὶ πίσω ἀπὸ τὸν ἔντονο τίτλο ὑπάρχει μιὰ πραγματικὴ ἐπιστημονικὴ ἐξέλιξη, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ περάσει ἀπαρατήρητη, διότι δὲν πρόκειται γιὰ ἁπλὴ ἀνακάλυψη, ἀλλὰ γιὰ ἕνα ἀκόμη πλῆγμα σὲ μιὰ ἰδεολογία δεκαετιῶν ποὺ ἐπιμένει ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ «παραποιήθηκε». Στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Early Manuscripts Electronic Library, πραγματοποιήθηκε μιὰ ἔρευνα πάνω σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικὰ χειρόγραφα τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὸν Codex Coislinianus. Ὁ κώδικας αὐτός, τοῦ 6ου αἰῶνα, περιέχει ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ μνημεῖα τῆς πατερικῆς παράδοσης, ἐνῷ τὸ ἰδιαίτερο στοιχεῖο εἶναι ὅτι μεγάλο μέρος του εἶχε χαθεῖ ἢ εἶχε καταστεῖ μὴ ἀναγνώσιμο ἐπειδὴ ἡ περγαμηνὴ ἐπαναχρησιμοποιήθηκε, κάτι ποὺ ἀποτελοῦσε μιὰ συνηθισμένη πρακτικὴ στὸν Μεσαίωνα.

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ: ΠΩΣ «ΞΑΝΑΓΡΑΦΤΗΚΕ» ΤΟ ΣΒΗΣΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἡ ἔρευνα δὲν βασίστηκε σὲ εἰκασίες, ἀλλὰ χρησιμοποίησε τὴ μέθοδο τῆς πολυφασματικῆς ἀπεικόνισης (multispectral imaging), δηλαδὴ μιὰ τεχνολογία ποὺ φωτογραφίζει τὸ χειρόγραφο σὲ διαφορετικὰ μήκη κύματος, ἀπὸ τὸ ὑπεριῶδες μέχρι τὸ ὑπέρυθρο φῶς. Κάθε μῆκος κύματος ἀλληλεπιδρᾶ διαφορετικὰ μὲ τὸ μελάνι καὶ τὴν περγαμηνή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποκαλύπτονται ἴχνη γραφῆς ποὺ δὲν φαίνονται μὲ γυμνὸ μάτι, καὶ τὸ EMEL εἰδικεύεται ἀκριβῶς σὲ αὐτό, στὴν ἀνάκτηση δηλαδὴ «ἀόρατων» κειμένων ἀπὸ ἀρχαῖα χειρόγραφα μέσῳ ἐπιστημονικῆς ἀπεικόνισης. Μὲ αὐτὴ τὴ μέθοδο οἱ ἐρευνητὲς κατάφεραν νὰ ἀνακτήσουν δεκάδες σελίδες ἀπὸ τὸ ἀρχικὸ κείμενο, προσφέροντας πραγματικὰ δεδομένα καὶ ὄχι ὑποθέσεις. 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΑΥΤΟΣ

Ὁ Codex Coislinianus δὲν εἶναι ἕνα τυχαῖο εὕρημα, ἀλλὰ ἕνα ἑλληνικὸ χειρόγραφο τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου ποὺ χρονολογεῖται στὸν 6ο αἰῶνα, εἶναι γραμμένο μὲ συγκεκριμένη στιχομετρικὴ μορφή, περιέχει σχόλια καὶ παρατηρήσεις παλαιῶν μελετητῶν καὶ χρησιμοποιεῖται ἤδη ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη τῆς κριτικῆς κειμένου ὡς βασικὴ πηγή. Μὲ ἄλλα λόγια, δὲν ἀνακαλύφθηκε κάτι «καινούργιο», ἀλλὰ ἀνακτήθηκε κάτι ποὺ ἤδη ἀνῆκε στὴν ἐπιστημονικὴ παράδοση καὶ ἐπιβεβαιώθηκε ἐκ νέου. 

Ἀνελέητος διωγμὸς τῶν Ὀρθοδόξων σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα

«Μεταξὺ Ἰουνίου τοῦ 1999 καὶ Μαρτίου τοῦ 2004, κατεστράφησαν 155 χριστιανικὲς ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια. Ἡ ἐπίμονη δίωξις τῶν Χριστιανῶν καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς σερβικῆς χριστιανικῆς κληρονομιᾶς στὸ Κοσσυφοπέδιο ἀπὸ τὴν ἀλβανικὴ μουσουλμανικὴ πλειοψηφία ἀποτελοῦν [μερικές] ἐκ τῶν πιὸ κραυγαλέων καὶ συστηματικῶν παραβιάσεων τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς πολιτισμικῆς αὐτοτελείας σὲ εὐρωπαϊκὸ ἔδαφος. (…) Ἱστορικὰ ἀρχεῖα καὶ ντοκουμέντα περιγράφουν τὴν καταστροφὴ μὲ ἀνατριχιαστικὲς λεπτομέρειες, συμφώνως πρὸς τὰ στοιχεῖα τοῦ “International Center for Transitional Justice”, ἀλλὰ καὶ πρὸς στοιχεῖα τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. (…)

Τὰ στοιχεῖα δεικνύουν ὅτι ἔγιναν ἐπιθέσεις ἐκδικήσεως καὶ ἀντεκδικήσεως ἀμέσως μετὰ τὴ λήξη τοῦ πολέμου, ποὺ ἕως τὸ 2004 ὁδήγησαν σὲ δραματικὰ γεγονότα καὶ στὴν ἀπόλυτη καταστροφὴ ἐπὶ πλέον 35 χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν καὶ ἐγκαταστάσεων.

Εἶπε γέρων ...

 Εἶπε γέρων «Ὁ διάβολος εὑρισκόμενος στὸν οὐρανό τίποτε δέν ὠφελήθηκε ἀπό αὐτόν· οὐδέ ὁ προπάτωρ Ἀδάμ ὠφελήθηκε ἀπό τόν Παράδεισο. Ἐξίσου καί οἱ δύο ἐξέπεσαν ἀπό αὐτούς γιά τήν κακία τους»

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_2446.html

9 Μαΐου. ᾿Ησαΐου προφήτου (η΄ αἰ. π.Χ.), Χριστοφόρου μάρτυρος († 250). Νικολάου τοῦ ἐν Βουνένοις. Ἱερωνύμου ὁσίου τοῦ Σιμωνοπετρίτου (†1957). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου δ´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιβ´ 1-11).

Πραξ. 12,1         Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἐπέβαλεν Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς τὰς χεῖρας κακῶσαί τινας τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας.

Πραξ. 12,1                Κατά τον καιρόν εκείνον, ο βασιλεύς Ηρώδης Αγρίππας, άπλωσε τα χέρια και επιασε μερικούς από τους πιστούς της Εκκλησίας, δια να τους κακοποιήση.

Πραξ. 12,2         ἀνεῖλε δὲ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ.

Πραξ. 12,2               Εξετέλεσε δε δια μαχαίρας τον απόστολον Ιάκωβον, αδελφόν του ευαγγελιστού Ιωάννου.

Ἐγώ εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου, Ν. Σωτηρόπουλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἐγώ εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου, Ν. Σωτηρόπουλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο,  7-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com,

 

John the Cenobite- Isidore the Priest, The Wisdom of the Holy Fathers of the Desert, Fr.Savvas Agioreitis,

John the Cenobite- Isidore the Priest, The Wisdom of the Holy Fathers of the Desert, Fr.Savvas Agioreitis, 6-5-2026 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ της Βίριτσα εἶπε: συχνὰ ἀρρωσταίνουμε ἐπειδὴ δὲν προσευχόμαστε πρὶν φᾶμε.

Αυτό το φαγητό μας σκοτώνει κάθε μέρα.

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα είπε: το φαγητό χωρίς προσευχή οδηγεί τον άνθρωπο στην ασθένεια και την απελπισία. Και η βρισιά στην κουζίνα είναι πνευματικό δηλητήριο που το τρως με κουτάλι.

Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε το φαγητό απλώς ως πρωτεΐνες, λίπη και υδατάνθρακες. Αλλά οι άγιοι προειδοποίησαν: το φαγητό απορροφά τα λόγια που λέγονται πάνω του σαν σφουγγάρι. Σήμερα, το φαγητό συχνά παρασκευάζεται όχι με προσευχή, αλλά με εκνευρισμό, σκάνδαλο, θυμό και βρισιές. Και όλα αυτά καταλήγουν στο τραπέζι μας.

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα είπε: συχνά αρρωσταίνουμε επειδή δεν προσευχόμαστε πριν φάμε. Το φαγητό συχνά παρασκευάζεται με κατάρες και βρισιές. Και δεν είναι μόνο ο μάγειρας, αλλά και η ίδια η ατμόσφαιρα.

Ἕνα νεαρὸ κορίτσι ποὺ βρισκόταν στὸ μοναστήρι γιὰ μιὰ ἑβδομάδα ρώτησε τὸν πατέρα Γαβριήλ:

Ένα νεαρό κορίτσι που βρισκόταν στο μοναστήρι για μια εβδομάδα ρώτησε τον πατέρα Γαβριήλ:

«Θέλω να μείνω στο μοναστήρι. Δεν ξέρω τι να κάνω; Παρακαλώ συμβουλέψτε με. Δεν μπορούσα να καταλάβω το θέλημα του Θεού».

Ο πατέρας Γαβριήλ απάντησε με ελαφρώς θυμωμένο τόνο:

«Πρώτα απ 'όλα, γιατί σας επετράπη να μείνετε στο μοναστήρι για περισσότερες από τρεις ημέρες; Αυτός είναι αρκετός χρόνος για να δείτε πώς είναι όλα τακτοποιημένα εδώ. Πώς μπορώ να σας συμβουλεύσω; Αν υπήρχε κρασί και νερό μπροστά σας, τι θα πίνατε;»

Εἶναι ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς «τεχνικὸ» θέμα τῆς κρατικῆς γραφειοκρατίας;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Δεν εκπλησσόμαστε από την απεγνωσμένη προσπάθεια ορισμένων δημοσιογραφούντων που μηρυκάζουν αδιάκοπα τα τετριμμένα επιχειρήματα της κυβερνητικής προπαγάνδας, υποστηρίζοντας ότι η έκδοση του προσωπικού αριθμού αποτελεί ένα καθαρά «τεχνικό» θέμα της κρατικής γραφειοκρατίας 1, για το οποίο οι πολίτες κακώς διατυπώνουν τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις τους.

Θεωρούν εσφαλμένως ότι η καθιέρωση ενός νέου ηλεκτρονικού συστήματος υποχρεωτικής επαλήθευσης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων θα συμβάλει στην εκκαθάριση των μητρώων της δημόσιας διοίκησης από τις ανακρίβειες και τα λάθη, και επομένως οι πολίτες οφείλουν να μην αντιδρούν, αλλά καλούνται να αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα τον προσωπικό αριθμό σαν υπάκουα και «καλοκουρδισμένα» στρατιωτάκια, τα οποία έλαβαν την «βασική τους εκπαίδευση» κατά την περίοδο της πανδημίας, πειθαρχώντας σε πρωτοφανή, αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά μέτρα υγειονομικής επιτήρησης.

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

Πρόκειται για τους ίδιους «σεσημασμένους» θιασώτες κάθε ψηφιακού νεοταξίτικου αφηγήματος, οι οποίοι, πριν από τρία χρόνια, προπαγάνδιζαν τα οφέλη του ψηφιακού τρόπου ζωής, παροτρύνοντας τους πολίτες να εκδώσουν την νέα ψηφιακή ταυτότητα βιομετρικών δεδομένων, αποσιωπώντας την διεθνώς καταγεγραμμένη πραγματικότητα των μαζικών κυβερνοεπιθέσεων στις ψηφιακές υποδομές κυβερνητικών οργανισμών και εταιρειών, γεγονός που υπογραμμίζει την τρωτότητα της νέας ταυτότητας έναντι του διαρκώς αυξανόμενου κινδύνου χακαρίσματός της από άλλους παράνομους και κακόβουλους χρήστες.

Επί τη ευκαιρία, αξίζει να σημειωθεί ότι καταγράφεται μια ανησυχητική αύξηση των κυβερνοεπιθέσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ οι πιο ευάλωτοι τομείς σε επιθέσεις στον κυβερνοχώρο είναι η εκπαίδευση, η κυβέρνηση και οι τηλεπικοινωνίες, και ως εκ τούτου τα δεδομένα και οι υπηρεσίες των συναφών οργανισμών και επιχειρήσεων αποτελούν ανεκτίμητο θησαυρό που προσελκύει το εγκληματικό ενδιαφέρον των επίδοξων χάκερ.

Στην έκθεση της εταιρείας κυβερνοασφάλειας Check Point Software περιέχονται ορισμένες πολύ σημαντικές επισημάνσεις που ηχούν ως προειδοποιητικό καμπανάκι αφύπνισης της κοιμισμένης συνείδησης των πολιτών εν όψει του κινδύνου της αλόγιστης και υποχρεωτικής ψηφιοποίησης κάθε πεδίου της ανθρώπινης δραστηριότητας, καθώς αναφέρονται με έμφαση τα ακόλουθα:

Μνήμη ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου:«Τά προσωνύμια τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

MΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΑ ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-5-2000] β΄έκδοσις

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την μνήμην του αγίου ενδόξου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου. Και εφόσον, η Ιερά μας Μονή έχει το προνόμιον να θεωρεί σαν προστάτη της τον ηγαπημένον μαθητήν, μετά από την Υπεραγίαν Θεοτόκον και τον Μεγαλομάρτυρα Δημήτριον, οφείλομε να εγκωμιάσομε τον μεγάλον απόστολον του Χριστού. Αλλά πώς να εγκωμιάσει κανείς έναν άγιον; Πρέπει να είναι στο παραπλήσιον ύψος του, για να τιμήσει δεόντως έναν άγιον. Ύστερα, όπως λέγει η Γραφή, «οὐχ ὡραῖος αἶνος ἐν στόματι ἁμαρτωλοῦ». «Δεν είναι ωραίος ο αίνος, η δοξολογία εις το στόμα ενός αμαρτωλού ανθρώπου». Αλλά για την αγάπη του λαού του Θεού και για την αγάπη προς τον μεγάλον απόστολον, θα επιχειρηθούν λίγα απλά λόγια, σαν αγριολούλουδα του βουνού μας, που τα συλλέξαμε για να του τα προσφέρουμε.

Ο Άγιος Ιωάννης ζούσε εις την Βησθαϊδά της Γαλιλαίας. Ήταν παιδί του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και μικρότερος αδερφός του Ιακώβου, ο οποίος κι αυτός έγινε απόστολος και διακρίνεται από τον Ιάκωβο, τον επίσκοπο Ιεροσολύμων, τον λεγόμενον «ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου» και ο πρώτος, ο απόστολος, λέγεται «Ιάκωβος ο μεγάλος», ο δεύτερος, ο πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων, λέγεται «Ιάκωβος ο μικρός» - για διάκρισιν.

Μαθήτευσε ο μέγας απόστολος Ιωάννης στον κύκλο των μαθητών πρώτα πρώτα του Τιμίου Προδρόμου μαζί με τον αδερφό του Πέτρου, τον Ανδρέα. Και κάποτε όταν ο Κύριος ενεφανίσθη στον ορίζοντα και είπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής : «Να, ο Αμνός του Θεού» άφησαν τον Ιωάννην τον Πρόδρομον ο Ανδρέας και ο Ιωάννης ο Θεολόγος και ακολούθησαν τον Κύριον. Και μάλιστα, λέγει εκεί, ότι γύρισε ο Ιησούς να δει ποιος Τον ακολουθεί. Δεν τολμούσαν τίποτε άλλο να κάνουν, παρά όταν ο Κύριος είπε «Ποιον ζητάτε;» απήντησαν οι δύο, σε αμηχανία ευρισκόμενοι: «Κύριε, πού μένεις;». – «Ελάτε και θα δείτε», τους είπε ο Κύριος, βγάζοντάς τους από αυτήν την αμηχανία. Και έμειναν, λέγει, εκείνη την ημέρα ακούγοντας τα λόγια Του. Μάλιστα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος αγαπάει, ό,τι, όπου είναι αυτόπτης μάρτυς, αυτό να το καταθέτει. Και να λέει λεπτομέρειες οι οποίες προδίδουν ακριβώς ότι ήταν αυτόπτης. «Ήταν», λέει, «κάπου τέσσερις το απόγευμα»- σας το λέγω με τη συνήθη γλώσσα που έχομε στην ώρα. Γιατί η ώρα και εις τους αρχαίους Έλληνες και εις τους Εβραίους, άρχιζε από τις 6 το πρωί. Έξι και τέσσερις μετά το μεσημέρι είναι δέκα. Σημειώνει έτσι, λοιπόν, ο ευαγγελιστής Ιωάννης: Ήταν «ὡσεὶ ὥρα δεκάτη». Θυμάται και την ώρα. Είναι εμπειρίες οι οποίες δεν εξαλείφονται ποτέ από την μνήμη…

Διάλογος μὲ τὸν διάβολο – Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος καὶ ἡ Ἐλὶζ Ζαλαντό !

Ο διάβολος σήμερα πῆγε διακοπές γιατί τό ἔργο του τό συνεχίζουν οἱ Ἐπίσκοποι. [π. Ιωάννης Ρωμανίδης[

Με αφορμή την δίκαιη αποτίμηση του κακού έργου του φιλάθεου φιλοθεάμονα Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλοθέου, ας θυμηθούμε πώς έναν χρόνο πριν είχε «ξεσπαθώσει» μπροστά στην γενική διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ελίζ Ζαλαντό για τις βρωμοταινίες που φιλοξένησε στο 26ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και που προέβαλαν την ανωμαλία. «Ξεσπάθωσε» με τον ίδιο τρόπο που «ξεσπαθώνουν» οι περισσότεροι μητροπολίτες. Και υπάρχει φωτογραφία ντουκουμέντο, η οποία αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το «ξεσπάθωμα» αυτό των σημερινών μητροπολιτάδων ενάντια στο κακό.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ !!!!!!!!!!

Δασκάλα ἀπέρριψε ζωγραφιὰ μαθητρίας, λόγῳ «χριστιανοφοβίας»!

σ.σ. Τα σχολεία έχουνε γίνει πόλος έλξης κομπλεξικών χριστιανοφοβικών ‘δασκάλων’ και ‘καθηγητών’. Αν όχι τον Χριστό, την πηγή της χαράς και της ζωής, τί προτείνουν τούτοι οι κακομοιριασμένοι σκοταδιστές στα παιδάκια που παλεύουνε με τον καρκίνο;

ΔΕΙΤΕ σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας: «Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.

Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια. Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη! Ἡ δασκάλα ἀπέρριψε τὴ ζωγραφιά της, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι “δὲν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιὰ τὴν ἴδια θρησκεία” καὶ ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ συμμετάσχει στὸν διαγωνισμό. Ὁ πατέρας τῆς μαθήτριας, ἐξοργισμένος, μᾶς περιέγραψε: “Ἡ μικρὴ εἶχε φτιάξει κάτι τόσο ὄμορφο καὶ γεμάτο ἀγάπη. Καὶ τὴν ἔκοψαν λόγῳ Χριστοῦ;”. […]

Κανείς, ἐν μέσῳ ἄφθονου φαγητοῦ καὶ συνεχοῦς πολυτέλειας, δὲν δεχόταν πνευματικὰ χαρίσματα

Κανείς, εν μέσω άφθονου φαγητού και συνεχούς πολυτέλειας, δεν δεχόταν πνευματικά χαρίσματα. Αν οι Νινευίτες δεν είχαν νηστέψει, δεν θα είχαν ξεφύγει από την τιμωρία που τους απειλούσε.

8 Μαΐου. † Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ, Ἀρσενίου ὁσίου τοῦ μεγάλου (†449). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ εὐαγγελιστοῦ, Μαΐου 8 (Α΄ Ἰω. α΄ 1-7).

Α Ιω. 1,1           Ὅ ἧν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς·

Α Ιω. 1,1                    Δια τον Υιόν και Λογον του Θεού, ο οποίος υπήρχε προαιωνίως, προ πάσης πνευματικής και υλικής δημιουργίας, τον οποίον ηκούσαμεν με τα αυτιά μας και τον είδαμεν καλά με τα ίδια μας τα μάτια, και είδαμε και ξαναείδαμε πολλές φορές, και αι χείρες μας εψηλάφησαν, δια τον ενυπόστατον Λογον, ο οποίος έχει προαιωνίως την ζωήν και μεταδίδει ζωήν.

Τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε, Ν. Σωτηροπούλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε, Ν. Σωτηροπούλου- Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 6-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Οἱ ἄδικοι ἀφορισμοί καί κατάρες δέν ἰσχύουν, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ ἄδικοι ἀφορισμοί καί κατάρες δέν ἰσχύουν, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 5-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οἱ ἱερεῖς πέθαναν ἕνας-ἕνας στὸ βωμό).Έλεγε ὁ Ἀρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οι ιερείς πέθαναν ένας-ένας στο βωμό)

Έλεγε ο Αρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

Σχετικά με το πόσο σημαντικές είναι οι προσευχές για τους νεκρούς, και για το γεγονός ότι υπάρχει επικοινωνία με τη μετά θάνατον ζωή, θα σας φέρω τώρα μια υπέροχη αλλά αληθινή ιστορία από τη ζωή ενός ναού της Ρωσικής Εκκλησίας μας. Πέθανε επαναστάτης στο χωριό Λυσογόρκα.

Ένας άλλος ιερέας στάλθηκε να τον αντικαταστήσει - ένας νεαρός άνδρας, ο οποίος πέθανε απρόσμενα κατά τη διάρκεια της πρώτης λειτουργίας - ακριβώς στο βωμό. Έστειλαν άλλον ιερέα, αλλά του συνέβη το ίδιο: την πρώτη μέρα της διακονίας του, αφού ψάλλει το «Πάτερ ημών» και το στίχο της κοινωνίας, ο ιερέας δεν έβγαινε για πολύ ώρα με τα Τίμια Δώρα, και όταν μπήκε ο γέροντας στο θυσιαστήριο, αυτός είδα έναν ιερέα ξαπλωμένο με όλα του τα ρούχα δίπλα στον Ιερό Θρόνο νεκρό.

Όλοι τρόμαξαν όταν έμαθαν για αυτόν τον μυστηριώδη θάνατο και, χωρίς να γνωρίζουν την αιτία, είπαν ότι κάποια σοβαρή αμαρτία έτρεχε πάνω από την ενορία όταν δύο αθώες ζωές θυσιάστηκαν γι' αυτό. Η φήμη γι' αυτό εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή, και κανένας από τους ιερείς δεν τόλμησε να πάει σε αυτή την ενορία.

Ἕνας ἀνθρωπος καί μιά ἀρκούδα ἔγιναν ἀδερφοποιτοί.

«Ἕνας ἀνθρωπος καί μιά ἀρκούδα ἔγιναν ἀδερφοποιτοί. Ὁ ἄνθρωπος προσκάλεσε την αρκούδα σε τραπέζι. Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἀποχαιρετιοῦνταν, ὁ ἄνθρωπος φίλησε τόν καλεσμένο του καί παρότρυνε τη γυναῖκα του νά κάνη τό ἴδιο. Ἡ γυναῖκα σάν μύρισε τήν ἄσχημη μυρωδιά τῆς ἀρκούδας, ἀναγούλιασε καί εἶπε:

Δέν μπορῶ νά ἀντέξω τόν καλεσμένο σου, βρωμάει.

Ἡ ἀρκούδα ἔφυγε. Κάλεσε, ὅμως καί ἐκείνη σέ τραπέζι τόν ἄνθρωπο, πού ξεκίνησε παίρνοντας μαζί καί τό τσεκούρι του.

Θα κόψω ξύλα στο γυρισμό καί θά τά φέρω, εἶπε.

Ἡ ἀρκούδα τόν ὑποδέχθηκε μέ τήν ἴδια ἐγκαρδιότητα καί τοῦ ἀνταπέδωσε τή φιλοξενία. Ὕστερα τοῦ εἶπε:

Συνεχίζουμε τὴν ἀνένδοτη ἀντίσταση στὸν ἀντίχριστο ὁλοκληρωτισμὸ τῆς ψηφιακῆς ὑποδούλωσης.

Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἀναζωπυρὠνεται πάλι το ἐνδιαφέρον σχετικά μέ τό θέμα τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, καθώς πλέον ἀναμένεται καί ἡ ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ (χωρίς πάντως νά τρέφουμε ἰδιαίτερες αὐταπᾶτες). Ἀναζωπυρώνεται, μέ ἀρκετό κόσμο νά ἐκφράζει ὑγιῶς τήν ἀντίδρασή του. Βεβαίως ἡ κατάσταση τοῦ λαοῦ μας εἶναι γνωστή ἐδῶ καί πολλά χρόνια (μέ τήν πλειονότητα νά βουλιάζει στήν ἀνοησία, τόν ὑλιστικό ἐκμαυλισμό, τήν ἀθεΐα ἤ τήν ἀπάθεια καί τήν διαστρεβλωμένη πίστη) καί ἕνα ὁλόκληρο σύστημα ἀπό βοθροκάναλα, φυλλάδες καί σιχαμερές νεοταξίτικες ἱστοσελίδες ἐξεμεῖ πάντοτε καθημερινά τήν ἄθλια προπαγάνδα του. Μέσα σέ αὐτό τό σκοτεινό κλίμα ὑπάρχουν ὅμως εὐτυχῶς καί ἐκεῖνοι πού ἀντιδροῦν, κάνοντας ὅ,τι μποροῦν γιά νά ἀφυπνίσουν ὅσο γίνεται περισσότερες κοιμισμένες συνειδήσεις. Και ἀκόμη εὐτυχέστερα ὑπάρχει και μία μεγάλη μερίδα συμπολιτῶν μας πού ἀρνεῖται νἀ ὑποταχθεῖ, ἀντιδρᾶ και ἀντιστέκεται.

Δέν θά πλατιάσουμε ἐδῶ, ἀναλύοντας ἐκ νέου τόν ἐφιάλτη της ἀριθμοποίησης καί τῆς ψηφιακῆς ὑποδούλωσης τόν ὁποῖο προωθεῖ δρομαίως ἡ αἰσχρή χούντα μέ τήν ψευτοδημοκρατική προβιά. Καί ὁ ὑποφαινόμενος ἔχει ἐντρυφήσει μέ ἐκτενῆ ἀρθρογραφία κατά τά τελευταῖα χρόνια πάνω στό ζοφερό θέμα τῆς ἐπερχόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, τοῦ μετανθρωπισμοῦ καί τῆς woke ἀτζέντας (ὅλα αὐτά εἶναι ὄψεις τοῦ ἴδιου πράγματος), ἀλλά καί πολλά ἄλλα ἐξαιρετικά κείμενα ἀπό μία μεγάλη γκάμα προσώπων (νομικῶν, ἀρθρογράφων, εἰδικῶν πάνω στίς νέες τεχνολογίες κλπ) ἔχουν κατατεθεῖ, κρούοντας μέ πλήρη καί ἐμπεριστατωμένα ἐπιχειρήματα τόν κώδωνα τοῦ θανάσιμου κινδύνου.

Τοῦ Ἐσταυρωμένου ἡ πληγή αἱμορραγεῖ ἀκόμη

ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ Η ΠΛΗΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ ΑΚΟΜΗ

Ἐντροπή! Ὄρθιος ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας. Καθημένη ἡ Ἀνθύπατος τῆς Ρώμης, ἡ πρέσβειρα ἡ ὁποία συμπεριφέρεται ὡς πραγματικὸς κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος: «Θὰ ἡγοῦ­μαι κατὰ τὶς ἀρχές μου…», αἰσχύνη, ὀδύνη!

Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος διστάζει νὰ ὁμολογήση τὸν Χριστόν, τὸν ἀρνεῖται μὲ τὴν σιωπὴν καὶ τὴν ἀδιαφορίαν του

Αἱ ἐπιορκίαι κατατρώγουν τοὺς ψευδο-ἡγέτας, ἱκέτας τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Τό Κατά Ἰωάννη εὐαγγέλιο, ἀναφερόμενο στούς ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι σχεδίαζαν τήν θανάτωση τοῦ Κυρίου μας, σημειώνει ὅτι «εἷς δέ τις ἐξ αὐτῶν Καϊάφας, ἀρχιερεύς ὤν τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου, εἶπεν αὐτοῖς· ὑμεῖς οὐκ οἴδατε οὐδέν, οὐδέ διαλογίζεσθε ὅτι συμφέρει ἡμῖν ἵνα εἷς ἄνθρωπος ἀποθάνῃ ὑπέρ τοῦ λαοῦ καί μή ὅλον τό ἔθνος ἀπόληται». Ὁ καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας στό Ὑπόμνημά του στό ἱερό κείμενο καί ἀναφερόμενος στόν στίχο αὐτό τονίζει ὅτι «Ὁ Καϊάφας πανούργως καί ὑποκριτικῶς διαστρέφει τήν ἀλήθεια, ὅτι ὁ μεγαλύτερος καί ἀγαθότερος ἄνθρωπος ὀφείλει νά θεωρῆ τό σύνολο τῆς κοινωνίας πολύ ἀνώτερον ἑαυτοῦ καί νά σκέπτεται ὅτι ἡ ζωή του καταναλίσκεται ἐπωφελῶς καί χρησίμως, ἐάν διατίθεται ὑπέρ τοῦ συνόλου».

Ὁ πανοῦργος καί ὑποκριτής ἀρχιερέας Καϊάφας μέ τήν ἀναφορά του αὐτή στήν πραγματικότητα ἐπικαλεῖται τήν ἐξυπηρέτηση τοῦ δημοσίου συμφέροντος. Πρόκειται γιά ἕνα λόγο σκοτεινό, γιά ἕνα ἐπιχείρημα ἀκαθόριστο καί ἀσαφές, ἀφοῦ ἡ κατεύθυνσή του εἶναι ἀμφίδρομη. Διότι ἀφενός μπορεῖ νά ὑπαινίσσεται σεβασμό πρός τόν ἰουδαϊκό λαό, δηλαδή μία διάθεση προώθησης λύσεων πού σκοπό ἔχουν τό δημόσιο συμφέρον· ἀφετέρου ὅμως μπορεῖ νά θεωρηθῆ ὅτι πρόκειται γιά ἕνα ἐπιχείρημα πού σκοπό ἔχει νά παραπληροφορήση καί νά ἐξαπατήση τόν λαό. Καί στήν παροῦσα περίσταση συμβαίνει ἡ δεύτερη περίπτωση. Πρόκειται γιά ἕνα ἐπιχείρημα πού σκοπό ἔχει νά ἐπικαλύψη καί νά κρύψη τίς ὕποπτες προθέσεις τοῦ ἀρχιερέα Καϊάφα, τούς ἄνομους σκοπούς του, οἱ ὁποῖοι δέν τολμοῦν νά προβληθοῦν μέ εὐκρίνεια καί μέ σαφήνεια πρός τόν λαό, ὁ ὁποῖος ὅμως δέν λειτουργεῖ ὡς κυρίαρχος συνειδητός λαός, ἀλλά ὡς μαζάνθρωποι, γιά αὐτό ἄλλωστε ἐνεργεῖ καί ὡς ὄχλος.

Τόλμη…

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ 

Ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της.

Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσε καί νίκησε, γιατί ὑπῆρξε ξένη πρός κάθε διπλωματικό ἐλιγμό καί ὑστερόβουλη συναλλαγή. Ἡ διπλωματία καί οἱ συμβιβασμοί ἦταν πάντα στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας ὑπόθεση ὁρισμένων προσώπων, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί τήν ὥρα πού κάποιος «δεσπότης» ἤ «πατριάρχης» φρόντιζε, ἴσως πῶς νά σώσει τό κεφάλι ἤ τό ἀξίωμά του, σφαζόταν ἀπό τό γιαταγάνι τοῦ ἀπίστου κάποιος «κηπουρός», ἤ ἀγράμματος χριστιανός, πού δέν ἤξερε τά μαθηματικά τῆς διπλωματίας καί τῆς συναλλαγῆς.

Εὐχὴ (1η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν ΤΡΙΑΔΑ.

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. 

Ὑπεράγαθε, τρίφωτε Θεέ,

Ἐσὺ ποὺ δημιούργησες τὰ σύμπαντα, ἐνῶ δὲν προϋπῆρχε τίποτα, καὶ μὲ εὐταξία καὶ συμμετρία τὰ διακόσμησες,

Ἐσὺ ποὺ μᾶς καταύγασες μὲ τὸν ἥλιο καὶ μᾶς διέπλασες κατ’ εἰκόνα δικιά σου καὶ ὁμοίωση, λάμπρυνε, σὲ παρακαλοῦμε, τοὺς ὀφθαλμούς μας, καθάρισε τὶς ἀκοές μας, δῶσε ἀνάρρωση στὶς ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας.

Διασκόρπισε κάθε καταχνιὰ ἀμάθειας, φώτισε τὸν νοῦ μας μὲ τὰ δικά σου νεύματα, ὁδήγησέ μας μὲ τὶς λαμπρές σου θεῖες ἐμπνεύσεις, ὥστε νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος, νὰ ἀποδεχόμαστε τὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ φαῦλα, νὰ ἀποδοκιμάζουμε τὰ ἐπιβλαβῆ καὶ νὰ ἐπιλέγουμε τὰ ἐπωφελῆ.

Ὁ πατέρας Παῦλος στὴν Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου κρατῶντας τὴν Τίμια κάρα Τοῦ Γέροντα Χαράλαμπος Διονυσιατου.

Ο πατέρας Παύλος στην Ιερά Μονή Διονυσίου κρατώντας την Τίμια κάρα Του Γέροντα Χαράλαμπος Διονυσιατου.

7 Μαΐου. Μνήμη τοῦ ἐν οὐρανῷ φανέντος σημείου τοῦ τιμίου Σταυροῦ (351). Ἀκακίου μάρτυρος (†303). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης δ´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ι´ 34-43).

Πραξ. 10,34       Ἀνοίξας δὲ Πέτρος τὸ στόμα αὐτοῦ εἶπεν· ἐπ᾿ ἀληθείας καταλαμβάνομαι ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός,

Πραξ. 10,34             Ηνοιξε ο Πετρος το στόμα αυτού και με ευλάβειαν και επισημότητα είπεν· “αλήθεια, καταλαβαίνω τώρα πολύ καλά, ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης.

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου (Ἄποκ. 3, 14-22), Ἐπιστολή πρός τήν Ἐκκλησία της Λαοδικείας- Ἑρμηνεία κατά τούς Ἁγ. Πατέρες καί νεοτέρους ὀρθοδόξους ἑρμηνευτές, , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀποκάλυψις Ἰωάννου (Ἄποκ. 3, 14-22), Ἐπιστολή πρός τήν Ἐκκλησία της Λαοδικείας- Ἑρμηνεία κατά τούς Ἁγ. Πατέρες καί νεοτέρους ὀρθοδόξους ἑρμηνευτές, 5-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ι Μ ΑΓ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓ ΟΡΟΣ. Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ.

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_299.html

Ἡ πονηρή καί ὕπουλη ἀντίληψη ἡ ὁποία λέει "μήν ἀγγίξεις παπά..." , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου (Ἄποκ. 3, 12-22), Ἐπιστολή πρός τίς Ἐκκλησίες της Φιλαδελφείας καί τῆς Λαοδικείας- Ἑρμηνεία κατά τούς Ἁγ. Πατέρες καί νεοτέρους ὀρθοδόξους ἑρμηνευτές, , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου (Ἄποκ. 3, 12-22), Ἐπιστολή πρός τίς Ἐκκλησίες της Φιλαδελφείας καί τῆς Λαοδικείας- Ἑρμηνεία κατά τούς Ἁγ. Πατέρες καί νεοτέρους ὀρθοδόξους ἑρμηνευτές, 4-5- 2026, 

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

Ἑορτή τῆς Μεσοπεντηκοστῆς. Ὑπομνηματισμός τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ[:Πράξ.14,6-18]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[Ομιλία Λ΄] «Ὡς δὲ ἐγένετο ὁρμὴ τῶν ἐθνῶν τε καὶ Ἰουδαίων σὺν τοῖς ἄρχουσιν αὐτῶν ὑβρίσαι καὶ λιθοβολῆσαι αὐτούς, συνιδόντες κατέφυγον εἰς τὰς πόλεις τῆς Λυκαονίας Λύστραν καὶ Δέρβην καὶ τὴν περίχωρον, κἀκεῖ ἦσαν εὐαγγελιζόμενοι (:Κι όταν ο διχασμός αυτός προχώρησε πολύ, δημιουργήθηκε αναβρασμός. Ξεσηκώθηκαν οι εθνικοί και οι Ιουδαίοι με τους άρχοντές τους και σχεδίαζαν να ατιμάσουν και να λιθοβολήσουν τους αποστόλους. Μόλις, όμως, αυτοί το αντιλήφθηκαν, κατέφυγαν στις πόλεις της Λυκαονίας Λύστρα και Δέρβη και στα περίχωρά τους. Κι εκεί συνέχισαν να κηρύττουν το ευαγγέλιο) )»[Πράξ.14,5-7]. Πάλι σαν να ήθελαν εκ προθέσεως οι Ιουδαίοι να διαδώσουν το κήρυγμα του ευαγγελίου, πάλι, μετά την αύξησή του εκεί, τους διώχνουν. Πρόσεχε παντού τους διωγμούς που επιφέρουν μεγάλα αγαθά και αποδεικνύουν εκείνους μεν που τους καταδίωκαν νικημένους, ενώ εκείνους που διώκονταν, λαμπρούς· διότι, αφού ήρθε στα Λύστρα ο Παύλος, κάνει εκεί μεγάλο θαύμα ανασταίνοντας τον χωλό και με δυνατή φωνή· και άκου πώς έγινε αυτό:

«Καί τις ἀνὴρ ἐν Λύστροις ἀδύνατος τοῖς ποσὶν ἐκάθητο, χωλὸς ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ ὑπάρχων, ὃς οὐδέποτε περιπεπατήκει. Οὗτος ἤκουσε τοῦ Παύλου λαλοῦντος· ὃς ἀτενίσας αὐτῷ καὶ ἰδὼν ὅτι πίστιν ἔχει τοῦ σωθῆναι, εἶπε μεγάλῃ τῇ φωνῇ· ἀνάστηθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου ὀρθός. Καὶ ἥλατο καὶ περιεπάτει (: Στα Λύστρα υπήρχε κάποιος άνθρωπος που είχε παράλυτα πόδια, διότι ήταν χωλός από την κοιλιά της μητέρας του και δεν είχε περπατήσει ποτέ στη ζωή του. Αυτός καθόταν κι άκουγε με προσοχή και ενδιαφέρον τον Παύλο, όταν κήρυττε. Κι ο Παύλος κάποια στιγμή τον παρατήρησε προσεκτικά και είδε ότι είχε την πίστη που χρειαζόταν για να γίνει το θαύμα της θεραπείας του. Γι’ αυτό του είπε με δυνατή φωνή: ‘’Σήκω όρθιος στα πόδια σου’’. Κι εκείνος πήδησε πάνω και άρχισε να περπατά)»[Πράξ. 14,8-10].

Γιατί το είπε με δυνατή φωνή; Με σκοπό να πιστέψουν τα πλήθη. Πρόσεχε δε ο άνθρωπος αυτός, άκουε τα λόγια του Παύλου έχοντας συγκεντρωμένη όλη την προσοχή του σ’ αυτά· διότι αυτό σημαίνει το «ἤκουσεν». Είδες πόθο για την αλήθεια; Σε τίποτε δεν βλάφθηκε η προθυμία του από το ότι ήταν χωλός, στο να ακούσει το κήρυγμα του Παύλου. «Αυτός αφού τον κοίταξε προσεκτικά, διαπίστωσε ότι έχει πίστη για να σωθεί». Ήδη η προαίρεσή του είχε καταστεί ευνοϊκή στο να πιστέψει, αν και βέβαια στους άλλους συνέβαινε το αντίθετο· διότι πρώτα θεραπεύονταν τα σώματά τους και μετά θεραπευόταν η ψυχή τους, αυτός, όμως, όχι έτσι. Εγώ νομίζω ότι ο Παύλος πρόσεξε την ψυχή αυτού. «Και εκείνος», λέγει, «πετάχτηκε επάνω και περπατούσε». Το πήδημα επάνω ήταν απόδειξη της πλήρους αποκαταστάσεως της υγείας του.

Ἡ γερόντισσα Μακαρία

Η ΓΕΡΌΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ.

«Ἕνα ἀπόγευμα εἶχαν καλέσει τή Γερόντισσα

Μακαρία στη Θήβα, γιά νά σταυρώση κάποιο ἀσθενῆ. Στό μοναστήρι τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ ἦλθαν κάποιοι γιά ἐπείγοντα ζητήματα τῆς μονῆς. Οἱ μοναχές ἦταν ἀνήσυχες, ἐπειδή δέν μποροῦσαν ἐκεῖνες να πάρουν πρωτοβουλία, ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἡγουμένη τοῦ μοναστηριοῦ ἀπουσίαζε. Ἡ μόνη λύσι ἦταν νά περιμένουν τήν ἐπιστροφή τῆς Γερόντισσας, ἡ ὁποία, ὅπως ἐκεῖνες θεωροῦσαν, θά ἀργοῦσε ἀρκετά. Μετά τήν πάροδο δέκα λεπτῶν, ἀντικρύζουν τή Μητέρα.