Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας κδ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α´ Θεσ. β´ 20 - γ´ 8).
Α Θεσ. 2,20 ὑμεῖς γάρ ἐστε ἡ δόξα ἡμῶν καὶ ἡ χαρά.
Α Θεσ. 2,20 Διότι σεις πράγματι είσθε η δόξα μας και η χαρά μας.
Α Θεσ. 3,1 Διὸ μηκέτι στέγοντες εὐδοκήσαμεν καταλειφθῆναι ἐν Ἀθήναις μόνοι,
Α Θεσ. 3,1 Επειδή τόσον πολύ σας έχομεν αγαπήσει και σας επεθυμήσαμεν, δεν υπεφέραμεν πλέον να μένωμεν χωρισμένοι από σας και δι' αυτό επροτιμήσαμεν με όλην μας την καρδιά να μείνωμεν μόνοι εις τας Αθήνας.
Μαθήματα ταπεινοφροσύνης από τον Ιερομόναχο Λαυρέντιο (Șovre, 1923 – 20 Ιουλίου 2002), Γέροντα της Μονής Φρασινέι (Frăsinei). Από το βιβλίο *Πατήρ Λαυρέντιος – Ένας Άνθρωπος του Θεού*, του Ιερομονάχου Μύρωνα (Petru).Για τον Γέροντα, η ταπεινοφροσύνη ήταν η πιο πολύτιμη αρετή.Κάποτε, κάποιοι τηλεοπτικοί ρεπόρτερ θέλησαν να του πάρουν συνέντευξη. Ο Γέροντας δεν τους επέτρεψε καν να τον βιντεοσκοπήσουν· απλώς είπε:«Τι μπορείτε να βρείτε σε μένα; Δεν είμαι παρά σαπίλα, που αξίζει μόνο να πεταχτεί. Πηγαίνετε να μιλήσετε στον Ηγούμενο — εγώ δεν είμαι τίποτα».Με αυτά τα λόγια, αποσύρθηκε στο κελλί του.Αυτή η στάση —σε συνδυασμό με τις συχνές αυτοκατηγορίες του, όπως «είμαι τεμπέλης», «είμαι ένα σπασμένο κομμάτι», «είμαι μόνο για τα σκουπίδια» ή «δεν έχω κάνει ούτε μία καλή πράξη»— τις οποίες επαναλάμβανε κάθε φορά που συναντούσε εμένα ή άλλους, με βοήθησε να καταλάβω πόσο πολύ εκτιμούσε αυτή την αρετή.Συχνά τον άκουγα να λέει, αφού είχε μοιράσει τρόφιμα ή ρούχα σε φτωχούς:«Δεν έχω κάνει τίποτα καλό· το σακί μου είναι γεμάτο από το τίποτα».Αυτή η επίγνωση της πνευματικής του πτώχειας —την οποία, στην πραγματικότητα, δεν είχε— ωθούσε τον Γέροντα να επιτελεί όλο και περισσότερα καλά έργα.
Συγκλονιστικό θαύμα: Ανέστησε την ευεργέτιδά του για να την κοινωνήσει.O αρχιμ. Βενέδικτος Πετράκης (†8 Σεπτεμβρίου 1961) ανέπτυξε μια θαυμαστή ποιμαντική δραστηριότητα στην Ι. Μητρόπολι Αιτωλοακαρνανίας και ιδιαίτερα στο Αγρίνιο. Πολλά πνευματικά αναστήματα της περιοχής αυτής είναι καρποί της πολυετούς συστηματικής εργασίας και της φλογερής αγάπης του για τον Θεό και τον πλησίον.Στα νεανικά του προπαντός χρόνια τον βοήθησε οικονομικά μια ευλαβής κυρία από την Πάτρα, η Μελπομένη Μπουλμπασάκου. Με τη συμπαράστασή της μπόρεσε να σπουδάση Θεολογία.Κάποτε, όταν σαν ώριμος ιεροκήρυξ άπλωνε τη δράση του σε όλη την Αιτωλοακαρνανία, έλαβε ένα τηλεφώνημα, που του γνωστοποιούσε ότι η ευεργέτιδά του βρισκόταν στα τελευταία της και τον καλούσε για να την κοινωνήση. Αμέσως ο π. Βενέδικτος πήρε ένα ταξί και έσπευσε στην Πάτρα, στο σπίτι της. Φθάνοντας όμως στις σκάλες, συναντά έναν ιεροδιάκονο που πήγε προηγουμένως να την κοινωνήση και κείνη τη στιγμή έφευγε.– Την κοινώνησες; τον ρωτά.
15 αιώνες Ελληνισμού στο «σφυρί»; Αξίζει ένα μεγάλο «Όχι»Στο φώς όλες οι λεπτομέρειες της συμφωνίας για το Σινά που η κυβέρνηση της Ελλάδος επιχειρεί να «φορτώσει» στους μοναχούςΜανώλης ΚοττάκηςΕδώ και δύο εβδομάδες το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ακολουθεί στρατηγική Πρεσπών για τη Μονή του Σινά. Στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ! Και μάλιστα σε απόλυτη συνεννόηση και συντονισμό με το μουσουλμανικό υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου.Όπως οι σύμμαχοί μας ήθελαν διακαώς να υπογράψει η «συριζαϊκή» Ελλάς τη συμφωνία με το όνομα «Βόρειος Μακεδονία» και να παραδώσει τον όρο «μακεδονικό έθνος» στους Σκοπιανούς (υπό τον εκβιασμό ότι, άλλως, θα «πέσουν» βροχή οι αναγνωρίσεις του κρατιδίου ως «Μακεδονία» από τη διεθνή κοινότητα), έτσι κι εδώ! Δύο εβδομάδες τώρα εκβιάζεται ωμά η Σιναϊτική Αδελφότητα να υπογράψει τη συμφωνία υπό τον εκβιασμό πως, άλλως, θα εκδοθεί η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και θα τα «χάσουμε όλα».Στο πλαίσιο αυτό εξαπολύθηκε επίθεση κατά μοναχών του Αγίου Όρους και κατά του τ. Αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού, με την κατηγορία ότι έχει ήδη κάνει μεγάλα λάθη, ώστε να αισθανθούν απαλλαγμένοι από το ιστορικό βάρος της ευθύνης για «προδοσία» οι μοναχοί και να υπογράψουν την επώδυνη συμφωνία χωρίς δεύτερες σκέψεις. Γιατί αυτή η αφόρητη πίεση;
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τῶν ἀσωμάτων, Νοεμβρίου 8 (Ἑβρ. β´ 2-10).
Εβρ. 2,2 εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν,
Εβρ. 2,2 Διότι εάν ο παλαιός νόμος, που ελέχθη στον Μωϋσήν δια μέσου των αγγέλων, απεδείχθη έγκυρος και ισχυρός και κάθε παράβασις αυτού και παρακοή έλαβε σαν μισθόν της την δικαίαν τιμωρίαν,
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8,41-56]ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΥΡΙΛΛΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ«Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς.Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου;(: Τότε λοιπόν κάποια γυναίκα που υπέφερε από αιμορραγία εδώ και δώδεκα χρόνια, η οποία μαζί με τα άλλα βάσανα της αρρώστιας της είχε ξοδέψει και όλη την περιουσία της σε γιατρούς και δεν μπόρεσε να θεραπευθεί από κανέναν, αφού πλησίασε τον Ιησού από πίσω, ώστε να μην την αντιληφθεί κανείς, επειδή ντρεπόταν να γίνει φανερή η αρρώστιά της, άγγιξε την άκρη του εξωτερικού ενδύματός του κι αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία της. Και είπε ο Ιησούς: “Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;”)»[Λουκ.8, 43-45].Δεν αγνοήθηκε όμως το παράδοξο, γιατί αν και ο Σωτήρας γνωρίζει τα πάντα, ερωτά σαν να μη γνωρίζει και λέγει: «Ποιος με άγγιξε;». Και ενώ οι άγιοι απόστολοι είπαν με πειστικότητα «Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου;(:Διδάσκαλε, τα πλήθη του λαού σε περικύκλωσαν και σε πιέζουν ασφυκτικά˙ κι εσύ λες, ποιος με άγγιξε; )», πράγμα που είναι μεγίστη απόδειξη ότι Αυτός και αληθινή σάρκα φέρει, και καταπατεί κάθε υπερηφάνεια, γιατί δεν Τον ακολουθούσαν από μακριά, αλλά Τον είχαν περικυκλωμένο από παντού, Αυτός φέρει στη μέση και επικεντρώνει την προσοχή τους σε αυτό που έγινε και λέγει επιμένοντας ότι «ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ(:Κάποιος με άγγιξε. Διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από πάνω μου δύναμη θαυματουργική)»[Λουκ.8,46].Άραγε λοιπόν ο Κύριος από φιλοδοξία δεν άφησε να διαφύγει η απόδειξη της θεοπρεπούς ενέργειάς Του, δηλαδή το παράδοξο που συνέβη με τη γυναίκα; Δεν λέμε αυτό· γιατί πώς θα το έκανε αυτό Αυτός που σε πολλές περιπτώσεις συνιστούσε να σιωπούν; Αλλά μάλλον λέμε εκείνο: ότι δηλαδή παντού αποβλέπει στην ωφέλεια αυτών που καλούνται στη χάρη μέσω της πίστεως. Άρα πολλούς θα έβλαπτε το θαύμα αυτό μένοντας άγνωστο, με το να γίνει όμως γνωστό ωφέλησε όχι και λίγο, εκτός από τους άλλους, και τον άρχοντα της συναγωγής· γιατί του έκανε πιο ασφαλή την ελπίδα για τον αναμενόμενο, και του έδινε ακλόνητο θάρρος ότι ο Χριστός θα αρπάξει τη θυγατέρα του και από τις παγίδες του θανάτου -γιατί δεν επιτρεπόταν στους μη καθαρούς να αγγίξουν κάποιον από τους αγίους ή να πλησιάσουν άνδρα ιερό.
Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ΄ΛΟΥΚΑΚατά Λουκάν, κεφάλαιο Η΄, εδάφια 41-5641Καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. 47 Ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.49 ῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. 50 Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα.52 Ἒκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. Ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. 53 Καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 Καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. 56 Καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτοῖς. Ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα41Τότε ήλθε στον Ιησού κάποιος άνθρωπος που ονομαζόταν Ιάειρος και ήταν άρχοντας της συναγωγής. Και αφού έπεσε γονατιστός κοντά στα πόδια Του, Τον παρακαλούσε να πάει στο σπίτι του,42 διότι είχε μία μονάκριβη κόρη περίπου δώδεκα χρόνων που βρισκόταν στα τελευταία της και πέθαινε.
Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝΠρος Εβραίους, κεφάλαιο Β΄, εδάφια 2-102 Εἰ γὰρ ὁ δι' ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, 3 πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; Ἣτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, 4 συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος ῾Αγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν.5 Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, 6 διεμαρτύρατο δέ πού τις λέγων· τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν; 7 Ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ' ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, 8 πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐν γὰρ τῷ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. Νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ τὰ πάντα ὑποτεταγμένα· 9 τὸν δὲ βραχύ τι παρ' ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. 10Ἒπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι' ὃν τὰ πάντα καὶ δι' οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα2 Διότι, εάν ο νόμος που ανήγγειλε ο Θεός στον Μωυσή διαμέσου αγγέλων αποδείχθηκε έγκυρος και ισχυρός, και κάθε παράβασή του και παρακοή τιμωρήθηκε δίκαια με την ανάλογη τιμωρία, 3 πώς εμείς θα ξεφύγουμε την τιμωρία, εάν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη και σπουδαία σωτηρία;
Ἡ πατρίδα μας βρίσκεται στοὺς οὐρανούς. Σᾶς παρακαλῶ, μὴν τὸ ξεχνᾶτε: πλαστήκαμε γιὰ τὸν οὐρανό... Ἡ ζωή μας δὲν εἶναι παρὰ μιὰ περιπλάνηση στὸν δρόμο πρὸς τὴν πατρίδα.
Ιερομόναχος Σεραφεὶμ (Ρόουζ)
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/blog-post_8103.html
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 8,41-56]Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ«Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς ἰδοὺ ἄρχων εἷς προσελθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων ὅτι ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτὴν καὶ ζήσεται(:Κι ενώ τους έλεγε αυτά ο Ιησούς, την ώρα εκείνη κάποιος άρχοντας της συναγωγής Τον πλησίασε και Τον προσκύνησε λέγοντας ότι “η κόρη μου πριν από λίγο πέθανε. Έλα όμως και βάλε το χέρι σου πάνω της και θα ζήσει”)»[Ματθ.9,18].Τα λόγια τα πρόφτασαν τα έργα, ώστε ακόμη περισσότερο να αποστομωθούν οι Φαρισαίοι· διότι αυτός που ήρθε ήταν αρχισυνάγωγος και το πένθος του ήταν βαρύ· επειδή το είχε μονάκριβο το παιδί και είχε γίνει δώδεκα χρονών, δηλαδή αυτό βρισκόταν στο άνθος της ηλικίας του· αυτό λοιπόν το ανέστησε ευθέως ο Κύριος. Εάν όμως ο ευαγγελιστής Λουκάς λέει ότι απεσταλμένοι από την οικία του αρχισυναγώγου ήλθαν λέγοντας «Μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου (:Πέθανε η κόρη σου˙ μην κουράζεις άλλο και μην ενοχλείς πια τον διδάσκαλο)»[Λουκ.8,49], ερμηνεύουμε ως εξής, ότι η φράση «ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν (:η κόρη μου πριν λίγο πέθανε)»[Ματθ.9,18] που είπε ο Ιάειρος, όπως μας αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, προήλθε από τις σκέψεις που έκανε ο αρχισυνάγωγος, ενώ βάδιζε προς τον Ιησού ή ότι Του το είπε για να παρουσιάσει με δραματικότερο τρόπο την συμφορά του· διότι είναι συνήθεια σε εκείνους που παρακαλούν και ζητούν κάτι, να μεγαλοποιούν με τα λόγια τα βάσανά τους και να λένε κάτι παραπάνω από την πραγματική τους κατάσταση, με σκοπό να αποσπάσουν μεγαλύτερη την συμπάθεια από εκείνους που ικετεύουν.Πρόσεξε επίσης το ασθενές της πίστεως αυτού του ανθρώπου· διότι απαιτεί δύο πράγματα από τον Χριστό, και να πάει στο σπίτι του και να βάλει το χέρι Του επάνω στο παιδί, κάτι που αποδεικνύει ότι πριν την αφήσει και φύγει, η μικρή κοπέλα ανέπνεε ακόμη. Και βέβαια όσοι έχουν ασθενή πίστη έχουν ανάγκη και από την προσωπική παρουσία και από τα αισθητά πράγματα.
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ:«ΠΕΡΙ ΑΓΓΕΛΩΝ»Ο Θεός είναι ο πλάστης και Δημιουργός των αγγέλων, ο Οποίος τους έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη και τους έπλασε κατ’ εικόνα Του ως ασώματη φύση, που μπορεί να παρομοιαστεί με κάποιο είδος πνεύματος και άυλης φωτιάς, όπως λέει ο θεόπνευστος Δαβίδ: «Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα (:Εσύ, Κύριε και Θεέ μου, έπλασες τους αγγέλους Σου ταχείς και αιθέριους σαν τους ανέμους και τους λειτουργούς Σου, που Σε υπηρετούν, δραστήριους και λαμπερούς σαν την πύρινη φλόγα)» [Ψαλμ. 103,4· πρβ. Εβρ. 1,7]· χρησιμοποίησε (ο Ψαλμωδός) τις εικόνες του πνεύματος και της φλόγας για να περιγράψει την αγγελική φύση, περιγράφοντας την ευκινησία, τη φλογερότητα, τη θέρμη, την εξαιρετική διεισδυτικότητα και την ταχύτητά τους ως προς τον πόθο για τον Θεό και τη διακονία Του, δηλαδή την ένταση με την οποία στρέφονται προς τον Θεό και εκπληρώνουν το θέλημά Του, καθώς και την ανοδική τους τάση, τον πνευματικό τους προσανατολισμό προς τα άνω, και την απαλλαγή τους από κάθε υλική έννοια.Ο άγγελος, λοιπόν, είναι μια ουσία νοερή, αεικίνητη, αυτεξούσια, που διαθέτει ελευθερία βούλησης, ασώματη, που υπηρετεί τον Θεό και έχει λάβει την αθανασία στη φύση της κατά χάρη, ως δωρεά του Θεού και όχι ως ιδιότητα που κατέχει ανεξάρτητα από Αυτόν. Την ιδιαίτερη μορφή και τον ακριβή ορισμό αυτής της ουσίας γνωρίζει μόνο ο Κτίστης. Ο άγγελος, όμως, ονομάζεται ασώματος και άυλος μόνο σε σχέση με εμάς, δηλαδή σε σύγκριση με την ανθρώπινη, σωματική φύση· διότι καθετί που συγκρίνεται με τον Θεό, τον μόνο ασύγκριτο, διαπιστώνεται ότι είναι παχύ και υλικό, όχι κατ' ανάγκην με την κυριολεκτική έννοια της υλικότητας, αλλά σε σχέση με την απόλυτη αϋλία του Θεού· διότι μόνο το θείο είναι πραγματικά άυλο και ασώματο.Ο άγγελος, λοιπόν, είναι φύση λογική, νοερή και αυτεξούσια, που διαθέτει ικανότητα νόησης και ελευθερία επιλογής, μεταβλητή ως προς τη βούλησή της, δηλαδή ικανή να μεταβάλλεται με τη δική της θέληση, χωρίς η μεταβολή αυτή να της επιβάλλεται αναγκαστικά· διότι καθετί κτιστό είναι και μεταβλητό, εφόσον ως δημιούργημα δεν κατέχει από μόνο του το απόλυτο αμετάβλητο, ενώ μόνο το άκτιστο, δηλαδή ο Θεός, είναι αμετάβλητο, άτρεπτο.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 40-56]Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίουμε θέμα:«ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ»[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 27-10-1996](Β 346)Δύο θαύματα σημειώνονται στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου. Η ανάστασις της θυγατρός του Ιαείρου και η θεραπεία της αιμορροούσης γυναικός. Θα μείνομε στο δεύτερο.Ο Κύριος καλείται από τον αρχισυνάγωγο Ιάειρο να θεραπεύσει τη θυγατέρα του, που ήταν κοριτσάκι δώδεκα ετών και ήταν ετοιμοθάνατο. Και ο Κύριος απεδέχθη. Εν τω μεταξύ, όχλος πολύς συνόδευε τον Κύριον, που κατηυθύνετο εις το σπίτι του Ιαείρου. Μέσα στον όχλο ευρίσκετο και μία γυναίκα του λαού, που χρόνια είχε αιμορραγία και είχε καταξοδεύσει την περιουσία της στους γιατρούς χωρίς αποτέλεσμα. Δώδεκα χρόνια έπασχε. Σκέφτηκε, όμως, ότι όταν θα ήγγιζε το κράσπεδο του ιματίου του Κυρίου, ότι θα εγίνετο καλά. Και το έκανε, το πραγματοποίησε. Και την ίδια στιγμή αντελήφθη ότι επήλθε η ίασις, η θεραπεία.Τότε ο Κύριος στάθηκε και είπε: «Τίς ὁ ἁψάμενός μου;». «Ποιος είναι εκείνος που με ήγγισε;». Ήταν ένα ερώτημα, εκ πρώτης όψεως, παράλογο. Γι'αυτό και ο Απόστολος Πέτρος του απαντά: «Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι (:οι όχλοι -λέει -σε λιώνουν, σε ζουλάνε και λέγεις Τίς ὁ ἁψάμενός μου; Κι εσύ λες ποιος με ήγγισε;)». Εντούτοις ο Κύριος επιμένει, ενώ πάντες αρνούνται. Είναι κάτι περίεργο εδώ, όταν όλοι αρνούνται. Δεν έχω καιρό να μέναμε σε κάθε σημείο. Πραγματικά είναι κάτι το καταπληκτικό. Και δικαιολογεί: «Ἥψατό μου τις (:Κάποιος με ήγγισε)· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ (:γιατί Εγώ γνωρίζω ότι δύναμις βγήκε από μένα)».Πολλά θα είχε κανείς να σχολιάσει πάνω σε αυτόν τον λόγον του Κυρίου. Όπως π.χ. όσοι εγγίζουν τον Κύριον, ακόμα και την εικόνα της ανθρωπίνης φύσεώς Του, ωφελούνται; Όλοι; Προφανώς όχι. Αλλά ασφαλώς οι πιστεύοντες. Αλλά εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η παγγνωσία του Χριστού ως Θεού. Όλα τα ξέρει. Και γι’ αυτήν την παγγνωσία θα πούμε δύο λόγια μένοντες, αγαπητοί μου, εις το σημερινό μας θέμα.
ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ[:Εβρ.2,2-10]ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ«Εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος(:Και αλίμονό μας εάν πέσουμε έξω· διότι, εάν ο νόμος που ανήγγειλε ο Θεός στον Μωυσή διαμέσου αγγέλων)», λέγει, «ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν (:αποδείχτηκε έγκυρος και ισχυρός, και κάθε παράβασή του και παρακοή τιμωρήθηκε δίκαια με την ανάλογη τιμωρία), πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη(:πώς εμείς θα ξεφύγουμε την τιμωρία, εάν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη και σπουδαία σωτηρία; Τη σωτηρία αυτή δεν μας τη γνωστοποίησαν κάποιοι άγγελοι, όπως έγινε στον νόμο, αλλά αφού άρχισε να την κηρύττει ο Ίδιος ο Κύριος, μας την παρέδωσαν ως αληθινή και αξιόπιστη οι άγιοι Απόστολοι που την άκουσαν κατευθείαν από το στόμα του Κυρίου)»[Εβρ.2,2-3].Γιατί πρέπει εμείς να προσέχουμε περισσότερο σε αυτά που ακούσαμε; Δεν είναι και εκείνα και αυτά του Θεού; Ή λοιπόν λέγει ότι πρέπει να τα ακούμε περισσότερο από τον μωσαϊκό νόμο ή ότι σε μεγαλύτερο βαθμό πρέπει να τα προσέχουμε· δεν κάνει σύγκριση, μακριά μια τέτοια σκέψη. Επειδή λοιπόν από τον πολύ χρόνο είχαν μεγάλη υπόληψη για την Παλαιά Διαθήκη, ενώ αυτά σαν νέα ακόμη τα περιφρονούσαν, δείχνει με κύρος ότι σε αυτά πρέπει να προσέχουν περισσότερο. Πώς; Σαν να λέγει ότι του Θεού είναι βέβαια και αυτά και εκείνα, αλλά όχι με όμοιο τρόπο. Και αυτό μας το δείχνει ύστερα. Πρώτα όμως το δείχνει λιγότερο καθαρά και στη συνέχεια πιο φανερά, λέγοντας: «Εἰ γὰρ ἡ πρώτη ἐκείνη ἦν ἄμεμπτος, οὐκ ἂν δευτέρας ἐζητεῖτο τόπος(:Είναι πραγματικά ανώτερη και καλύτερη η νέα διαθήκη· διότι εάν η πρώτη εκείνη ήταν τέλεια και δεν είχε ελλείψεις, δεν θα υπήρχε ανάγκη να εισαχθεί και να συναφθεί δεύτερη)»[Εβρ.8,7]· και πάλι: «Ἐν τῷ λέγειν καινὴν πεπαλαίωκε τὴν πρώτην· τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ γηράσκον ἐγγὺς ἀφανισμοῦ(:Μιλώντας δηλαδή ο Θεός για Νέα Διαθήκη, με αυτό που είπε κατέστησε παλαιά την πρώτη. Κι εκείνο που παλιώνει και γηράσκει, κοντεύει να εξαφανιστεί)» [Εβρ.8,13] και πολλά άλλα τέτοια. Αλλά δεν τολμά ακόμη να πει κάτι τέτοιο στην αρχή, μέχρι που να προσελκύσει και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ακροατή με τις περισσότερες προετοιμασίες.«Γιατί λοιπόν», πες μας, «πρέπει να προσέχουμε περισσότερο;». «Μή ποτε(:Μην τυχόν)», λέγει, «παραῤῥυῶμεν(:και απομακρυνθούμε από αυτά)»[Εβρ.2,1]. Δηλαδή, να μην καταστραφούμε, να μην πέσουμε. Και δείχνει εδώ πόσο φοβερό πράγμα είναι η πτώση, γιατί είναι δύσκολο εκείνο που απομακρύνθηκε να επιστρέψει πάλι, επειδή αυτό έγινε από ραθυμία. Αυτή τη λέξη την πήρε από τις Παροιμίες. Γιατί λέγει: «Υἱέ, μὴ παραῤῥυῇς, τήρησον δὲ ἐμὴν βουλὴν καὶ ἔννοιαν (:Υιέ μου, πρόσεχε μην παρεκκλίνεις από τον δρόμο μου και παρασυρθείς στον ολισθηρό κατήφορο της απωλείας. Φύλαξε τη δική μου συμβουλή και οδηγία)»[Παροιμ. 3,21]. Δείχνει έτσι και το εύκολο του ολισθήματος και το φοβερό της καταστροφής· δηλαδή δεν είναι ακίνδυνη για μας η παρακοή. Και με όσα προσθέτει δείχνει ότι είναι μεγαλύτερη η τιμωρία. Αυτήν όμως την αφήνει πάλι στην αναζήτηση και όχι στο συμπέρασμα. Γιατί πραγματικά αυτό κάνει τον λόγο λιγότερο ενοχλητικό, να μην προσθέτει μόνος του την απόφαση, αλλά να αφήνει την εξουσία στον ακροατή, για να βγάλει αυτός την απόφαση. Το ίδιο κάνει και ο προφήτης Νάθαν στην Παλαιά Διαθήκη και ο Χριστός στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου λέγοντας: «Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; (:Όταν λοιπόν έλθει ο κύριος του αμπελιού, τι είναι δίκαιο να κάνει στους καλλιεργητές εκείνους;)»[Ματθ.21,40], αναγκάζοντας τους ίδιους τους ακροατές να βγάλουν την απόφαση· γιατί αυτό είναι η πιο μεγάλη νίκη.
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ πρώην ΣΙΝΑΙΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΣΔΗΛΩΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΥΚατόπιν της δημοσιευθείσης από 24.10.2026 δηλώσεως του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου και Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ.κ. Συμεών, αισθάνομαι ότι έχω το καθήκον, έναντι της Ιεράς Μονής Σινά στην οποία έχω αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι από το 1961 μέχρι σήμερα, αλλά και προς ενημέρωση ολοκλήρου του Γένους, να δηλώσω τα εξής:Καταγγέλλω τους κ.κ. Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη για τις αφόρητες πιέσεις που ασκούν τις τελευταίες ημέρες στην Αδελφότητα προκειμένου να υπογράψει επονείδιστο και απαράδεκτο συμβιβασμό με το Αιγυπτιακό Δημόσιο. Η ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του προσώπου μου, η απόπειρα, δηλαδή, ηθικής μου δολοφονίας, έχει ως σκοπό της τήν εξασθένηση της αντιδράσεώς μου ενόψει του σχεδιαζόμενου συμβιβασμού.
Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρόςΤό ΟΧΙ γιά τήν φυλή μας δέν εἶναι μιά ἁπλή λέξη. Οὔτε εἶναι κάτι, πού λέχθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό στόματος Ἑλλήνων στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια!Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό ΟΧΙ τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας καί τοῦΜαραθῶνα;Ποιός δικαιοῦται νά λησμονήσει τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου;Ποιός τολμᾶ νά προσπεράσει ἤ νά ὑποτιμήσει τό ΟΧΙ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τοῦ Λάμπρου Κατσώνη, τοῦ Ἐμμανουήλ Παππᾶ, τῆς Μπουμπουλίνας, τῆς Δόμνας Βισβίζη;Ποιός τολμᾶ νά αὐθαδιάσει περιφρονῶντας τό ΟΧΙ τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ καπετάν Ἄγρα, τοῦ καπετάν Ράμναλη, τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη;Ποιός δέν ἀφουγκράζεται τό ΟΧΙ τῶν παλληκαριῶν τοῦ Δαβάκη;Ποιός ἔχει τό δικαίωμα νά ἀμφισβητήσει τό μεγαλειῶδες ΟΧΙ τοῦ θρυλικοῦ Κύπριου Προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου;
σ.σ. Παρακράτος ή χειρότερα;ΠΑΡΑΣΗΜΟΦΟΡΗΣΙΣ ΤΟΥ Κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΛΑΝΤΖΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝΤήν Παρασκευήν, 26ην Σεπτεμβρίου/9ην Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐδέχθη τόν Γενικόν Γραμματέα Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κ. Γεώργιον Καλαντζῆν, συνοδευόμενον ὑπό τῆς Διευθυντρίας τοῦ Γραφείου αὐτοῦ κ. Κεραμιδᾶ Βασιλικῆς καί ὑπό τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου.
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου κγ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β´ Κορ. η´ 1-5).
Β Κορ. 8,1 Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δεδομένην ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Μακεδονίας,
Β Κορ. 8,1 Φερω δε εις γνώσιν σας, αδελφοί, την δωρεάν, που έχει δώσει ο Θεός εις τας Εκκλησίας της Μακεδονίας (που τας ηξίωσε δηλαδή να προσφέρουν το βοήθημα της αγάπης των στους στερουμένους των αδελφούς).
–https://youtu.be/8oduUYxWp0o – Ιερά Αποτείχιση
σ.σ. Πατήρ Ευάγγελε, στην Μητρόπολη Περιστερίου, πώς νομίζετε βγήκαν όλοι οι Εσταυρωμένοι από τους Ι. Ναούς; Υποχρεωτικά ή ελεύθερα; Ένας μόνο Ναός σε ολόκληρη την Μητρόπολη έχει τον Εσταυρωμένο, άν Τον έχει ακόμη, επειδή αντιστέκονται οι πιστοί. Μήπως αυτά που λέτε περί «υποχρεωτικότητας» να τα απευθύνετε κάπου αλλoύ; Εφόσον κατατάσσετε τον εαυτό σας στους «σκεπτόμενους» κι εμάς στους «φανατικούς», σκεφθείτε λίγο τί ήταν αυτό που μεταμόρφωσε εν μία νυκτί ολόκληρη τη Μητρόπολη;
https://tasthyras.wordpress.com/2026/10/31/απαντήσεις-στον-π-ευάγγελο-παπανικολ
Χαιρετισμός του μέλους της συντονιστικής επιτροπής των Ελληνορθοδόξων οικογενειών Τσακιρίδη Μιχαήλ στην εκδήλωση για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό που διοργάνωσαν η Έξοδος και η Π.Ο.Ε.Υ. (οι υγειονομικοί) στις 18/10/26 στο άγαλμα του μεγάλου Αλεξάνδρου στην Θεσσαλονίκη. Στην εκδήλωση υπήρχαν 4 κεντρικοί ομιλητές, αρκετοί χαιρετισμοί από διάφορους συλλόγους και φορείς,ιερείς, μοναχοί, μοναχές και ο βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος πρόεδρος του Ελληνικού Παλμού. https://tasthyras.wordpress.com/2026/10/29/μιχαήλ-τσακιρίδης-μακρυά-από-τις-ψηφ/
Ημέρες Μνήμης7 Φεβρουαρίου (κινητή) - Σύνοδος Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσικής Εκκλησίας27 Ιουνίου - Καθεδρικός Ναός των Αγίων Ντιβέγιεβο12 Σεπτεμβρίου (κινητό) - Σύνοδος των Αγίων του Νίζνι Νόβγκοροντ
7 ΝοεμβρίουΗ εξομολογήτρια Ματρώνα (Βλάσοβα), μοναχή που γεννήθηκε το 1889 στην επαρχία Νίζνι Νόβγκοροντ, μεγάλωσε από την παιδική της ηλικία στη Μονή Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο. Μετά το κλείσιμό της το 1927, έζησε μια ήσυχη ζωή με τις αδελφές, αλλά συνελήφθη τρεις φορές (1933, 1937 και 1949) με την κατηγορία της αντισοβιετικής δράσης, περνώντας χρόνια σε στρατόπεδα και εξορίες. Παρά τους διωγμούς, διατήρησε την πίστη της μέχρι το τέλος της ζωής της και υπηρέτησε στην εκκλησία. Πέθανε το 1963 και αγιοποιήθηκε το 2001.Σύντομος βίος της Ομολογήτριας Ματρώνας (Βλάσοβα)Η Ματρόνα Βλάσοβα γεννήθηκε το 1889 στο χωριό Πούζο στην επαρχία Νίζνι Νόβγκοροντ, σε οικογένεια αγροτών. Σε ηλικία έξι ετών, έμεινε ορφανή και στάλθηκε να μεγαλώσει στο μοναστήρι Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο. Το νεαρό κορίτσι έδειξε ταλέντο στο σχέδιο και η ζωγραφική έγινε υπακοή της. Έτσι, με υπακοή και προσευχή, η μοναχή Ματρόνα έζησε στο μοναστήρι μέχρι το κλείσιμό του το 1927.Μετά το κλείσιμο του μοναστηριού, η μοναχή Ματρώνα και τρεις άλλες αδελφές Ντιβέγιεβο εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κουζιάτοβο στην περιοχή Αρντάτοφσκι. Οι αδελφές υπηρετούσαν στην εκκλησία, κέρδιζαν τα προς το ζην μέσω χειροτεχνίας και ζούσαν μια ήσυχη και γαλήνια ζωή, αλλά αυτό εξόργισε και τις τοπικές αρχές. Συνελήφθησαν τον Απρίλιο του 1933 με την κατηγορία της αντισοβιετικής προπαγάνδας. Στις 21 Μαΐου 1933, η μοναχή Ματρώνα καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης στο στρατόπεδο Ντμιτρόφ στην περιοχή της Μόσχας.Αφού εξέτισε την ποινή της φυλάκισης, βρήκε δουλειά σε μια εκκλησία στο χωριό Βεριγκίνο στην περιοχή Γκόρκι, υπηρετώντας ως τραγουδίστρια χορωδίας, φύλακας και καθαρίστρια. Στις 10 Νοεμβρίου 1937, η Ματρόνα συνελήφθη για δεύτερη φορά, κατηγορούμενη ότι ανήκε σε «αντεπαναστατική εκκλησιαστική-φασιστική οργάνωση» και καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση στο Κάρλαγκ, όπου εργάστηκε ως καθαρίστρια σε νοσοκομείο. Οι ανώτεροί της επαίνεσαν την ευσυνείδητη εργασία της και τη μέτρια συμπεριφορά της. Μετά την αποφυλάκισή της, η μοναχή Ματρόνα εγκαταστάθηκε στο χωριό Βιεζντνόγιε κοντά στο Αρζάμας. Η κύρια απασχόλησή της παρέμεινε η εκκλησιαστική λειτουργία.
Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στο Καλεμεγκντάν, στο Βελιγράδι, το 1943.Το 1943, ένας άνδρας, προσπαθώντας να ξεφύγει από αξιωματικούς της Γκεστάπο, βρήκε καταφύγιο στο μικρό παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στο Καλεμεγκντάν.Οι Γερμανοί όρμησαν μέσα στο εκκλησάκι, ενώ ο άνδρας στεκόταν ακουμπισμένος στον τοίχο, εντελώς εκτεθειμένος.
Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. ΒαθιώτηςΙ. ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΟ 1940…Το 1980 είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, με τίτλο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα».Στον επίλογο του βιβλίου καταγράφονται χαρακτηριστικά δείγματα της Πίστης του Λαού, του Στρατού αλλά και των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής εκείνης:«Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος δώσανε την νίκη στην Ελλάδα [κατά του Μουσολίνι]. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στον Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσανε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας».Ειδικά σε ό,τι αφορά το θρησκευτικό συναίσθημα των ηγητόρων, ο συγγραφέας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα λόγια του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου:Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄Ο Βασιλεύς εις το διάγγελμά του έλεγεν:«Η Θεία Πρόνοια ως εκλεκτόν της λαόν μας εκάλεσε να αποδείξωμεν αν είμεθα άξιοι της μεγάλης προγονικής κληρονομίας και ικανοί διά τα μεγάλα έργα του μέλλοντος. […] Με την βοήθειαν του Θεού, με την ευχήν της Παναγίας, με την δύναμιν και την θέλησιν του Έθνους, η Ελλάς, η αιωνία Ελλάς θα ζήση και θα θριαμβεύση, ανταξία των μεγάλων μας προγόνων, ανταξία των ηρώων και των μαρτύρων μας.Β. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣΟ Πρωθυπουργός Μεταξάς εις το διάγγελμά του και αυτός έλεγε:«Να ευχαριστήσωμεν τον Ύψιστον με όλη μας την ψυχή, γιατί μας εδιάλεξεν υπερασπιστάς των πολυτιμοτέρων αγαθών, που έχει η ανθρωπότης και μας ύψωσεν από την ταπεινότητά μας εις σκεύος εκλογής.Πιστεύω […] βαθύτατα εις τον Θεόν. Προσεύχομαι εις τας δυσκόλους στιγμάς με κατάνυξιν. Και ήμουν και εκείνην την νύκτα της 28ης Οκτωβρίου βέβαιος ότι ο Θεός και η Παναγία δεν ημπορούσαν παρά να βοηθήσουν έναν αγώνα τόσον τίμιον, τόσον δίκαιον όσον ο ιδικός μας».Ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε προς ξένον ανταποκριτήν:«Ο θάνατος δι’ ημάς τους Ορθοδόξους Έλληνας είναι απλούν επεισόδιον».Γ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣΟ Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος:
Πόσα μπορεῖ νὰ ἐπιτύχη καὶ ἕνας ἀπλός ἱερέας, ὅταν ἔχει τὴν φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ εἶναι ἔτοιμος νὰ ὑποστῆ τὰ πάντα, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.α) Στὸ βίντεο ὁ ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος π. Μάξιμος Καραβᾶς ἀναφέρει γιὰ μιὰ ἐπίσκεψη ποὺ ἐκανε ὁ π. Αὐγουστῖνος στὸν βασιλιᾶ Παῦλο, κατόπιν αἰτήσεως του.Ἀκοῦστε τὸν π. Μαξιμο τί ἔκανε ὁ π. Αὐγουστῖνος ὅταν εἶδε στὴν ἀκρόαση νὰ παρίσταται και ἡ βιασίλισσα Φρειδερίκη… β) Στὴν συνέχεια ἄλλος ἀρχαῖος μαθητής του ἀπὸ τὴν Κοζάνη διηγεῖται δύο περιστατικά, ποὺ ἦταν αὐτόπτης μάρτυς. Στὸ πρῶτο διηγεῖται πως ἐξεράγη, ὁ Μητροπολίτης τότε Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, ὅταν ἀκουσε ἀπό τὸ στόμα τοῦ νομάρχη, παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ιερωνύμου τοῦ Α´, νὰ λέει: «Δὲν θὰ πᾶμε γιὰ τραπέζι στὸ χωριό τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τῶν Γρεβενῶν, γιατί ἔχει ἀκατάλληλο νερό…Ἀναφέρει ἐπίσης πῶς γνώρισε τὸν π. Αὐγουστῖνο καὶ τί ἔγινε τὸ 1949, ὅταν στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Κοζάνης, τὸν στρατιωτικό τότε ναό, παρουσία στρατηγῶν καὶ πολλῶν ἀξιωματικῶν διαμαρτυρόμενος ἔκοψε τὸ πολυχρόνιο τοῦ βασιλέα καὶ τὸν ἡλεγξε γιὰ τὸ Βασιλικό Διάταγμα ὑπέρ τῆς μασονίας.
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΙΝΑ, ΦΑΡΑΝ ΚΑΙ ΡΑΪΘΩ κ. ΣΥΜΕΩΝΑθήνα, 24 Οκτωβρίου 2026Αρ. Πρωτ.: 23 (Μτχ. Αθ.)Η Ελληνορθόδοξη Ιερά Μονή του Θεοβαδίστου Όρους Σινά (Αγίας Αικατερίνης), προ έτους, µετά την εκλογή της ελαχιστότητός µου ως νέου Αρχιεπισκόπου Σινά και ενώ η από 28ης Μαΐου 2025 (ήτοι προ της εκλογής µου) απόφαση του Εφετείου της Ισµαηλίας δηµιούργησε συγκεκριµένα τετελεσµένα στην αιγυπτιακή έννοµη τάξη, έλαβε από την σεβαστή Αιγυπτιακή Κυβέρνηση σχέδιο συµφωνίας µεταξύ του κράτους της Αραβικής Δηµοκρατίας της Αιγύπτου και της Ιεράς Μονής. Με την ως άνω προταθείσα συµφωνία επιδιώχθηκε να διευκρινισθούν περαιτέρω πτυχές της δικαστικής αποφάσεως και του τρόπου υλοποιήσεώς της, κατά τρόπο σύµφωνο µε τα από αιώνων ισχύοντα, ώστε να εξασφαλισθεί απρόσκοπτα ο µοναστικός βίος της Μονής και να διευκρινισθεί η θέση και λειτουργία της στο πλαίσιο της σύγχρονης έννοµης τάξεως της Αιγύπτου.Η Μονή Σινά εισήλθε στον διάλογο δεσµευόµενη από την αιγυπτιακή νοµοθεσία και τις αποφάσεις των αιγυπτιακών δικαστηρίων και µε αίσθηµα ευθύνης απέναντι στην µακραίωνη πνευµατική της παρακαταθήκη, αλλά και υπευθυνότητος έναντι των Αρχών της Αιγύπτου, της χώρας του Νείλου εντός της οποίας ακµάζει εδώ και δεκαπέντε αιώνες. Παράλληλα ζήτησε να της δοθεί άνεση χρόνου, προκειµένου να µελετήσει διεξοδικώς την πρόταση, να καταθέσει αντιπροτάσεις βελτιώσεως σηµείων της συµφωνίας επί της πρακτικής εφαρµογής της (προς τούτο συµπληρώθηκε και µε άλλα επεξηγητικά συνοδευτικά έγγραφα), αλλά και να συγκροτήσει µε επιστηµονικό τρόπο τον φάκελο που αφορά το status quo της και την τεκµηρίωση των υπό συζήτηση ακινήτων, φάκελος ο οποίος καταρτίστηκε ως επιστηµονική πλέον µελέτη.
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκυῆς κγ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α΄ Θεσ. β΄ 14-20).
Α Θεσ. 2,14 ὑμεῖς γὰρ μιμηταὶ ἐγενήθητε, ἀδελφοί, τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ τῶν οὐσῶν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὅτι τὰ αὐτὰ ἐπάθετε καὶ ὑμεῖς ὑπὸ τῶν ἰδίων συμφυλετῶν καθὼς καὶ αὐτοὶ ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων,
Α Θεσ. 2,14 Διότι σεις, αδελφοί, εγίνατε μιμηταί των Εκκλησιών του Θεού, που ευρίσκονται εις την Ιουδαίαν και είναι θεμελιωμέναι εν τω ονόματι του Χριστού· επειδή και σεις επάθατε από τους ομοεθνείς σας τα ίδια, τα οποία έπαθαν και αυτοί από τους απίστους Ιουδαίους.
Τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, καὶ μέχρι τὸν 8ο-9ο αἰώνα, ἔγραφαν μόνο μὲ κεφαλαῖα γράμματα (μεγαλογράμματη γραφή), δὲν χρησιμοποιοῦσαν κενὰ ἀνάμεσα στὶς λέξεις (συνήθως), δὲν εἶχαν σημεῖα στίξης, δὲν ἔβαζαν τόνους καὶ πνεύματα καί,γιὰ νὰ ἐξοικονομήσουν χρόνο καὶ χῶρο, πολλὲς βασικὲς καὶ συνηθισμένες λέξειςτὶς συντομογραφοῦσαν.
Ὁ Ὅσιος Σεραφείμ της Βίριτσα (κατὰ κόσμο Βασίλειος Νικολάεβιτς Μουραβιὸβ) ἦταν μιὰ μεγάλη σύγχρονη μορφὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, γνωστὸς γιὰ τὴ διορατικότητα, τὴν ἁγιότητα καὶ τὶς προφητεῖες τουhttps://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/blog-post_8399.html
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦΓιά τήν ἁμαρτωλότητά του καί γιά τήν ἀπάτη τῆς ἐπίγειας εὐτυχίας(στόν ἀδελφό του Πέτρο Αλεξάντροβιτς)Σέ εὐχαριστῶ γιά ὅλα καί ἰδιαίτερα γιά τή μαρτυρία σου ὅτι ἔχω ἐξαντληθεῖ ἀπό τήν παρατεταμένη ἀσθένεια. Εἶναι ἡ καθαρή ἀλήθεια.Μέ ρωτᾶς γιά τή ζωή μου. Τήν ἁμαρτωλή ζωή μου τήν ξέχασα ὅλη. Γράψε μου τί γνωρίζεις καί τί θέλεις νά μάθεις. Ἐγώ γνωρίζω καί θυμᾶμαι μόνο τοῦτο, ὅτι ἡ ζωή μου ἦταν καί εἶναι μία ἁλυσίδα ἁμαρτιῶν.Δίκαια οἱ ἅγιοι πατέρες λένε πώς ἡ ἐπίγεια ζωή εἶναι ἀπατηλή καί πώς ἡ εὐτυχία, πού δέν μπορεῖ νά τήν κρατήσει ὁ ἄνθρωπος γιά πάντα, εἶναι μία αὐταπάτη.
Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης και το μεγάλο διορατικό του χάρισμα!Πριν από αρκετά χρόνια επισκέφθηκε το Νεοχώρι Σιντικής του νομού Σερρών, η κα Μ..., η οποία ζει σε περιοχή κοντά στην Αθήνα, για να προσκυνήσει στον Ιερό Ναό του αγίου Ραφαήλ και να γνωρίσει τον π. Ιωάννη.Είχε και ένα αφιέρωμα για τους τρεις νεοφανείς Αγίους, για κάποιο θαύμα που της έκαναν! Την συνόδευε δε ένα συγγενικό πρόσωπο του Παππούλη. Αφού προσκύνησε στον Ιερό Ναό, μίλησε και με τον άγιο Γέροντα. Το συγγενικό πρόσωπο του π. Ιωάννη, τον παρακάλεσε να διαβάσει μια ευχή στην Μ..., γιατί έπασχε από φοβία όταν οδηγούσε το αυτοκίνητό της! Τότε ο Παππούλης είπε:" Εγώ παιδί μου θα σου διαβάσω ευχή αλλά πρέπει να πας και να εξομολογηθείς ". Αυτή απάντησε ότι εξομολογείται και π. Ιωάννης της είπε:
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝΕν Πειραιεί τη 28η Σεπτεμβρίου 2026(Θεολογική, πατερική και ποιμαντική προσέγγιση)Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από έντονη αναζήτηση τρόπων αυτογνωσίας, ψυχικής ανακούφισης και ερμηνείας των τραυματικών εμπειριών του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτό έχουν αναπτυχθεί ποικίλες ψυχοθεραπευτικές και αυτογνωσιακές πρακτικές, μεταξύ των οποίων συναντάται και η λεγόμενη regression therapy, δηλαδή «θεραπεία παλινδρόμησης».Ο όρος αυτός, ωστόσο, δεν χρησιμοποιείται πάντοτε με το ίδιο περιεχόμενο. Μπορεί να αναφέρεται σε τεχνικές που αποσκοπούν στην αναζήτηση και επεξεργασία βιωμάτων της παιδικής ηλικίας ή άλλων παλαιότερων γεγονότων της ζωής ενός ανθρώπου. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, η λεγόμενη past-life regression επιχειρεί να οδηγήσει το άτομο σε υποτιθέμενες «αναμνήσεις» γεγονότων που τοποθετούνται πριν από τη γέννησή του ή ακόμη και σε «προηγούμενες ζωές», τις λεγόμενες «ανάδρομες ζωές». Και εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα.Στην τελευταία αυτή περίπτωση η πρακτική δεν αφορά πλέον μόνο μία μέθοδο ψυχολογικής διερεύνησης. Συνδέεται με μία συγκεκριμένη μεταφυσική αντίληψη περί ανθρώπου, ψυχής, θανάτου και υπάρξεως, η οποία σχετίζεται με τη θεωρία της μετενσάρκωσης ή μετεμψύχωσης.Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει να αντιμετωπίζει το ζήτημα με θεολογική ακρίβεια, πατερική διάκριση και ποιμαντική ευαισθησία. Δεν είναι ορθό να ταυτίζεται κάθε μορφή ψυχοθεραπείας με μεταφυσικές πρακτικές. Εξίσου όμως δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί συμβατή με την Ορθόδοξη πίστη η διδασκαλία ότι ο άνθρωπος έχει ζήσει προηγούμενες επίγειες ζωές και μπορεί να τις «ανακαλέσει».
Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhDαʹ ἔκδοσις, 16/10/2026«καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε», Ματθ. δʹ 2«Ἡ νηστεία εἶναι τροφὴ τῆς ὑγείας», Ἅγ. Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε τό ἄρθρο σέ μορφή pdf: Academia, Ἀναλόγιον.Λέει τὸ Εὐαγγέλιον ὅτι ὁ Κύριος «νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε», Ματθ. δʹ 2. Ὁ Κύριος νήστευσε 40 ὁλόκληρες ἡμέρες (δηλ. δὲν ἔφαγε),1 καὶ μετὰ πείνασε.Ἄρα ἡ Νηστεία, ὅπως τὸ λέει καὶ ἡ λέξη (νῆστις· στερητικό νη + ἐσθίω), σημαίνει κυριολεκτικά, ἀποχὴ ἀπὸ τὴν τροφή, δηλ. ἀφαγία (ἀσιτία).2 Ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τῆς τροφῆς ἔχει ἐπακόλουθο τὴν πεῖνα. Ὁ Σμέμαν λέει στὸ θέμα: «τελικὰ νηστεύω σημαίνει μόνο ἕνα πράγμα: πεινάω».3 «Δὲν ἀπαιτεῖται, ὅμως, μόνον ἡ πείνα, ἀλλὰ ἡ πλήρης ἄσκησις τῆς νηστείας», Ἅγ. Ἀμβρόσιος.4 Ὑπάρχουν πάντως καὶ περιπτώσεις (ἀνθρώπων ποὺ νηστεύουν), ὅπου ἡ πείνα ὑποχωρεῖ (κατὰ διαστήματα), σὲ ἀφαγία μιᾶς ἢ περισσοτέρων ἡμερῶν.Ὁ Κύριος ἐνήστευσε 40 ἡμέρες, καὶ λόγῳ τῆς νηστείας (ἀσιτίας, ἀφαγίας) ὕστερον ἐπείνασε.Ἐμεῖς κάνουμε καθόλου ἔστω καὶ ὁλιγόωρη νηστεία (=ἀφαγία);Ἡ Νηστεία ἀποτελεῖ ἕναν πανάρχαιο ἐκκλησιαστικὸ θεσμό, καὶ κατέχει κεντρικὴ θέση στὴν ἀσκητικὴ καὶ λατρευτικὴ ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους. Ἡ Νηστεία εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους νομοθετημένη ἐν τῷ Παραδείσῳ καὶ ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ καὶ ὀφείλουμε νὰ νηστεύουμε τὴν Νηστεία τῆς Ἐκκλησίας. Στὴ σύγχρονη συνείδηση συνδέεται κυρίως μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ ὁρισμένες κατηγορίες τροφῶν.Ἡ μελέτη ὅμως τῶν Πατερικῶν, Ἀσκητικῶν καὶ Τυπικῶν πηγῶν δείχνει ὅτι ἡ νηστεία εἶχε (καὶ ἔχει) καὶ μία δεύτερη (μᾶλλον πρώτη), θεμελιώδη διάσταση: τὸν χρόνο λήψεως τῆς τροφῆς. Σὲ πλῆθος πηγῶν ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους μέχρι τὸν Ἅγιο Νικόδημο, ἀκόμη καὶ σήμερα σὲ μικρὸ βαθμό, ἡ Νηστεία συνδέεται μὲ ἀφαγία ὅλη τὴν ἡμέρα μέχρι περίπου τὴν ἐνάτη ὥρα (ἢ μετὰ τὸν Ἑσπερινό)5 ἢ «πρὸς ἑσπέραν», ὅπου λαμβάνεται ἄλαδη τροφή (ξηροφαγία), καὶ ἡ ὁποία ἐκφράζεται ὡς «ἅπαξ τῆς ἡμέρας ἐσθίομεν», «ποιοῦμεν ἐννάτας», «ἅπαξ πρὸς ἑσπέρας ἐσθίειν».Ἡ παράδοση αὕτη δὲν περιορίζεται σὲ μεμονωμένες περιπτώσεις ἀσκητικῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἀπαντᾷ στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, στοὺς Ἁγίους Πατέρες, στὴν Ἐκκλησιαστικὴ πράξη, στὰ Τυπικά, στὴ διάταξη τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ τῆς Θείας Λειτουργίας τῶν Προηγιασμένων Δώρων.6 Ἄρα εἶχε (καὶ ἔχει) ἐφαρμογή στοὺς Λαϊκούς, καὶ ἀκόμη καὶ σήμερα (ἐλάχιστοι μᾶλλον) Λαϊκοὶ κάνουν ἐννάτες. Ἰδιαίτερη σημασία ἔχει ὅτι ὁ Ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης (1381-1429) χαρακτηρίζει ρητῶς τὸ «ἅπαξ μόνον πρὸς ἑσπέρας νὰ τρώγωμεν» ὡς τὸν «ὅρον τῆς νηστείας».7Σκοπὸς τῆς παρούσης μελέτης εἶναι νὰ διερευνηθεῖ ὁ παραδεδομένος κανών τῆς Νηστείας, κυρίως τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς (καὶ τῆς Τετάρτης καὶ Παρασκευῆς) λόγῳ τῆς αὐστηρότητάς της. Ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων γιὰ παράδειγμα εἶναι ἡπιώτερη γιὰ τοὺς Λαϊκούς. Ἡ μελέτη δὲν ἀποβλέπει στὴν ἀδιάκριτη μεταφορὰ κάθε ἀρχαίας ἀσκητικῆς πρακτικῆς στὴ σύγχρονη ἐνοριακὴ ζωή, ἀλλὰ πρωτίστως στὸν ἱστορικὸ καὶ Πατερικὸ προσδιορισμὸ τοῦ κανόνος, τοῦ ὁρισμοῦ τῆς Νηστείας καὶ στὴ διάκρισή του ἀπὸ τὶς διάφορες χαλαρώσεις τῆς Νηστείας, ὥστε ὅποιος θέλει νὰ ἀγωνιστεῖ κάτι παραπάνω νὰ γνωρίζει τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.Ἦταν (ἀκόμη εἶναι;) τόσο μεγάλη ἡ ἄγνοια τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς Νηστείας, ὅπου Ἱερεὺς (μᾶλλον ξένος, ὄχι ντόπιος) ἐρώτησε τὸν Ἰω. Φουντούλη ὅτι «οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ, στὸ ὁποῖο ἐφημερεύει, διατηροῦν τὴν συνήθεια νὰ νηστεύουν ὅλες τίς Παρασκευές τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀπὸ τὸ πρωΐ ὡς τὸ ἑσπέρας χωρίς νὰ βάζουν στὸ στόμα των οὔτε νερό. Τὸ βράδυ δὲ μετὰ τὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας τῶν Χαιρετισμῶν ζητοῦν ἀντίδωρο ἀπὸ τὸν παπᾶ. […]. Ἔχω πληροφορίας [sic] ὅτι τὸ ἔθιμο αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὸ τουρκικόν Ραμαζάνιον [!]. Πρέπει να διατηρηθῇ ἢ ὄχι;».Καὶ ἀπαντάει ὁ Φουντούλης (#46): «Ἡ νηστεία τῆς Παρασκευῆς, ὅπως τηρεῖται ἐκ παραδόσεως στὸ χωριὸ τοῦ ἱερέως ποὺ ὑποβάλλει τὴν ἐρώτησι, διασώζει, ὅσο κι ἂν φανῇ παράξενο,8 τὴν ἀρχαιοτέρα μορφὴ τῆς χριστιανικῆς Νηστείας».9Αὐτὸς ὁ Ἱερεὺς ρώτησε τὸν Φουντούλη καὶ καλὰ ἔκανε, καὶ μᾶλλον ἀπὸ τὴν ἀπάντηση δὲν ἀποθάρρυνε τοὺς Πιστοὺς ποὺ νήστευαν μὲ ἐννάτες τὶς Παρασκευὲς τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Πόσα ὅμως ἄλλα τέτοια χωριὰ ὑπῆρχαν; Καὶ πόσοι Χριστιανοὶ ἢ χωριὰ ὁλόκληρα σὰν κι αὐτὸ πιθανὸν νὰ ἀποθαρρύνθηκαν ἀπὸ τὴν «ἀρχαιοτέρα μορφὴ τῆς Χριστιανικῆς Νηστείας»; Σίγουρα οἱ χωριανοὶ εἶχαν ἀνάγκη περισσοτέρας κατηχήσεως, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα.Φυσικά ἡ Νηστεία θέλει Ταπείνωση καὶ Προσευχή καὶ σιωπή, θέλει καὶ ἀνάλογη ἐργασία στὶς ὑπόλοιπες Ἀρετές10, 11 γιὰ νὰ δοῦμε πνευματικὴ προκοπὴ χάριτι Θεοῦ.Τί λένε ὅμως οἱ πηγὲς γιὰ τὴν νηστευτικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας κυρίως τὴν Μ. Τεσσαρακοστή (καὶ τὴν Τετάρτη καὶ Παρασκευή, βλ. ΞΘʹ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων12);
📜🌿 ❝ τροπῆς ἀποσκίασμα ❞~Η ιδιαίτερα ποιητική αυτή φράση προέρχεται από χωρίο της καθολικής επιστολής του Ιακώβου Αδελφοθέου (μέρος του χωρίου υπάρχει αιώνες τώρα στη Θεία Λειτουργία):📖 «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειονἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων,παρ᾿ ᾧ οὐκ ἔνι παραλλαγὴ ἢ τροπῆς ἀποσκίασμα». (Ιακ. 1,17)Πρόκειται για αστρονομική μεταφορά, πιθανότατα αντλημένη από τις εκλείψεις ηλίου και σελήνης. Ο "πατήρ των φώτων" (ο Θεός, η πηγή του φωτός, η αυτοζωή) αντιδιαστέλλεται με τα ουράνια σώματα πάνω στα οποία πέφτει η σκιά (το "ἀποσκίασμα") άλλων ουράνιων σωμάτων, όταν αυτά "τρέπονται" (δηλ. όταν στρέφονται, μετακινούνται).
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης κγ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α΄ Θεσ. β΄ 9-14).
Α Θεσ. 2,9 μνημονεύετε γάρ, ἀδελφοί, τὸν κόπον ἡμῶν καὶ τὸν μόχθον· νυκτὸς γὰρ καὶ ἡμέρας ἐργαζόμενοι πρὸς τὸ μὴ ἐπιβαρῆσαί τινα ὑμῶν ἐκηρύξαμεν εἰς ὑμᾶς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ.
Α Θεσ. 2,9 Δεν είναι δε ανάγκη να σας ομιλώ δια την αγάπην μας αυτήν , διότι και σεις οι ίδιοι, αδελφοί, ενθυμείσθε τον κόπον και τον μόχθον μας εις την Θεσσαλονίκην. Επειδή νύκτα και ημέραν ειργαζόμεθα, δια να κερδήσωμεν αυτά που μας εχρειάζοντο προς συντήρησίν μας ώστε να μη επιβαρύνωμεν κανένα από σας και έτσι εκηρύξαμεν το Ευαγγέλιον του Θεού μεταξύ σας.
«Θέλετε να μάθετε την αξία της ψυχής σας;Ρωτήστε τον δαίμονα, που αγωνίζεται κάθε στιγμή να την καταστρέψει.Ρωτήστε τον Χριστό, που κατέβηκε από τον ουρανό στη γη για να τη σώσει.Σε ποιο βαθμό συνειδητοποιούμε την αξία της ψυχής μας, όταν:Οι υπερήφανοι την πωλούν για μάταιες επιθυμίες;Οι φιλάργυροι, για ένα ευτελές αντάλλαγμα;Οι ακόλαστοι, για μια φευγαλέα στιγμή ηδονής;
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/blog-post_905.html
Βαδίζοντας στὸ μονοπάτι…Κ. Γ. ΠαπαδημητρακόπουλοςΤὰ τελευταῖα χρόνια, καλοί μου φίλοι, ὑπάρχει μία ἔντονη τάση γιὰ τὴν ὕπαιθρο, τὴν πεζοπορία, τὴν ὀρειβασία καὶ βέβαια γιὰ τὰ μονοπάτια. Εἴτε μόνοι, εἴτε μὲ παρέα καὶ μὲ φίλους, εἶναι ὅ,τι καλύτερο. Βλέπετε γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, εἶναι μία μεγάλη ἀνάγκη. Μᾶς ἐπανασυνδέουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν φύση καὶ μᾶς κάνουν νὰ ξεφεύγουμε ἀπὸ τὰ πιεστικὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητας, τὸ ἄγχος, τὴν καθιστικὴ ζωὴ κ.λπ.Ἔτσι ὅλο καὶ ἀνακαλύπτονται τὰ μονοπάτια, πού βρίσκονται παντοῦ, σὲ πόλεις καὶ σὲ χωριά. Εἶναι ἐκεῖνα διὰ μέσου τῶν ὁποίων πραγματοποιοῦνται ὅλα αὐτά. Μάλιστα ἡ Χώρα μας διαθέτει ἕνα ἐκτεταμένο καὶ πανέμορφο δίκτυο αὐτῶν, ἀπὸ ἱστορικὰ καλντερίμια, μέχρι ἀπαιτητικὲς ὀρεινὲς ἀναβάσεις. Ὁπότε εἴτε ψάχνει κανεὶς γιὰ μία βόλτα στὴ φύση, εἴτε γιὰ μία ἔντονη ὀρειβατικὴ ἐμπειρία, οἱ ἐπιλογὲς εἶναι ἀμέτρητες.* * *Βαδίζοντας κανεὶς σ’ ἕνα μονοπάτι νοιώθει ὅλα ν’ ἀλλάζουν. Τὸ σῶμα λειτουργεῖ διαφορετικά, τὸ μυαλὸ ἡσυχάζει, οἱ σκέψεις τακτοποιοῦνται, οἱ ἀποφάσεις διευκολύνονται, ἡ συζήτηση ἀναβαθμίζεται, ἀλλὰ καὶ ἡ σιωπὴ φέρνει τὰ δικά της εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα.Εἰδικὰ γιὰ τοὺς ὀρειβάτες εἶναι κάτι ξεχωριστό! Εἶναι τόποι καὶ τρόποι ἄσκησης καὶ προσωπικῆς ἐξερεύνησης. Προσφέρονται γιὰ συζήτηση, ἀλλὰ καὶ γιὰ σιωπή. Ὅπως καὶ γιὰ ἐνδυνάμωση τῶν σχέσεων καὶ γιὰ ἀναζήτηση ἐσωτερικῆς γαλήνης. Βαδίζοντας σ’ αὐτὰ ξεφεύγει κανεὶς ὁπωσδήποτε!Μέσα ἀπὸ τὰ μονοπάτια ἐμπνεύστηκαν φιλόσοφοι, ποιητές, καλλιτέχνες καὶ συγγραφεῖς. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εἶπαν: «Βαδίζοντας στὰ μονοπάτια δὲν κατακτοῦμε τὸ βουνό, ἀλλὰ τοὺς ἴδιους μας τοὺς ἑαυτούς»! Ἢ «ἂν ψάχνεις γιὰ δημιουργικὲς ἰδέες, βγὲς ἔξω καὶ περπάτα σ’ ἕνα καλντερίμι, σ’ ἕνα μονοπάτι»!Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε τὰ μονοπάτια μᾶς ὠφελοῦν πολὺ ὄχι μόνο στὴ σωματική, ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχική μας ὑγεία.Ὅταν βαδίζει κανεὶς σ’ ἕνα μονοπάτι, ἐν τέλει περπατᾶ στὰ βήματα ποὺ ἔκαναν γιὰ αἰῶνες ἀγρότες, ἀγωγιάτες, ἀσκητές. Ἄνθρωποι τοῦ καθημερινοῦ μόχθου, ἀλλὰ καὶ τοῦ πνεύματος, ὅπως καὶ τῆς προσέγγισης τοῦ Θεοῦ!Ὑπόψη ὅτι αὐτὰ ποὺ βρίσκονται εἰδικὰ στὰ ὀρεινὰ μέρη, εὔκολα ἐξαφανίζονται. Εἴτε ἀπὸ τὴ βλάστηση, εἴτε ἀπὸ τὶς βροχές, τὰ χιόνια καὶ τὶς ἐν γένει καιρικὲς συνθῆκες. Γι’ αὐτὸ καὶ θέλουν φροντίδα καὶ παρακολούθηση.* * *Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ τὰ πνευματικὰ μονοπάτια. Ἐκεῖνα ποὺ καλούμαστε νὰ περπατήσουμε ἀκόμη περισσότερο στὴ ζωή μας. Εἶναι οἱ προσωπικὲς διαδρομὲς ποὺ ἐπιλέγει ὁ καθένας μας, γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴ χαμοζωή, γιὰ νὰ συνδεθεῖ μὲ κάτι μεγαλύτερο ἀπ’ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ φθάσει στὸ ἀνώτερο, τὸ μεγάλο, τὸ ἰδανικό.Ἕνα καλὸ βιβλίο, ἕνας πνευματικός, ἕνας ἐμπνευσμένος δάσκαλος, ἕνας καλὸς φίλος, ἕνας εὐλογημένος ἄνθρωπος, ναὶ ὅλα αὐτά, εἶναι μονοπάτια καὶ μάλιστα πνευματικά. Χωρὶς αὐτὰ δὲν πάει κανεὶς σὲ κάτι σημαντικό. Οὔτε καὶ πρόκειται νὰ βρεῖ κάτι ὑψηλό, ἐνάρετο, ἁγιασμένο.Σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς καλοστρωμένες, τὶς χωρὶς ἐμπόδια, καὶ τὶς «ἄνετες» λεωφόρους ποὺ τὶς ἀκολουθοῦν οἱ πολλοί, ἔρχεται τὸ μονοπάτι, ἐκεῖνο τὸ στενό, τὸ δυσδιάκριτο καὶ τὸ κρυμμένο, ἀλλὰ καὶ τὸ ἕτοιμο νὰ χαθεῖ!Τὸ μονοπάτι σαφῶς ἔχει καὶ τὸν συμβολισμό του. Ναί, συμβολίζει τὴν ἀτομικὴ πορεία ποὺ ἐπιλέγει νὰ χαράξει κανείς, μακριὰ ἀπὸ τὴ μᾶζα καὶ τὶς ἀνέσεις. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀξίζει καὶ μάλιστα πολύ. Πάρα πολύ!Ὅλα τους εἶναι γεμᾶτα μὲ ἀνηφόρες, ὅπως καὶ μὲ πέτρες καὶ κακοτοπιές. Πρόκειται γιὰ ὅλες τὶς δυσκολίες καὶ τὶς δοκιμασίες ποὺ συναντᾶ κανεὶς στὴν πορεία του πρὸς τὰ ἄνω. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ τὰ βάδισαν ἄνθρωποι ποὺ ξεχώρισαν, οἱ ἥρωες καὶ οἱ ἅγιοι! Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ τὸν ἀγώνα τους, καὶ μάλιστα τὸν συνεχῆ, τὰ ξεπέρασαν σιγὰ – σιγὰ ὅλα καὶ ἔφθασαν στὴν κορυφή!Ἔπειτα τὸ μονοπάτι μᾶς ἀναγκάζει νὰ τὸ βαδίζουμε ἕνας – ἕνας. Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς δρόμους, καὶ περισσότερο τὶς λεωφόρους, ὅπου ὅλοι πᾶνε μαζί. Γι’ αὐτὸ καὶ δίνει κανεὶς πολὺ σημασία στὸν συναγωνιστή του κι εἶναι ἕτοιμος νὰ τὸν βοηθήσει καὶ νὰ τοῦ συμπαρασταθεῖ στὴν κοινή τους πορεία. Στὸ μονοπάτι ἔχει ἀνάγκη πιὸ πολὺ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Κι αὐτὸ σαφῶς ἑνώνει! Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ στοὺς μεγάλους δρόμους ὑπάρχει τόση ἀδιαφορία!Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ἴδιο τὸ μονοπάτι, γιὰ νὰ φθάσουμε στὰ ὑψηλά, τὰ ἀνώτερα καὶ τὰ μεγάλα. Στὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ τὴν οὐράνια βασιλεία Του. Νὰ τί μᾶς τονίζει: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ» (Ἰω.14,6)Γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς ζήτησε νὰ μποῦμε ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη. Καὶ τοῦτο «γιατί εἶναι πλατιὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια καὶ πολλοὶ μπαίνουν σ’ αὐτήν. Ἀντίθετα εἶναι στενὴ ἡ πύλη καὶ γεμάτη δυσκολίες ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή, καὶ λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν βαδίζουν» (Ματθ.7,13-14)Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ἀποκαλοῦνταν «οἱ τῆς Ὁδοῦ», δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ποὺ ἀκολουθοῦσαν αὐτὸ τὸ συγκεκριμένο Μονοπάτι.* * *Ἀλλ’ αὐτὸ τὸ «δύσβατο μονοπάτι», αὐτὴ ἡ «τεθλιμμένη ὁδός», οὐσιαστικὰ εἶναι στάση ζωῆς. Εἶναι ἡ ὑπέρβαση τῆς εὐκολίας, ἡ ἀπόφαση γιὰ ἀγῶνες καὶ στερήσεις, ἡ ἀντοχὴ στὶς κακουχίες, ἡ ἐπιστράτευση τῆς ὑπομονῆς μας.Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ θέλει «ἐλαφρὺ σακκίδιο», διαφορετικὰ δὲν θὰ βαδίσει καὶ πολὺ κανείς, πέραν τοῦ ὅτι κινδυνεύει πολὺ εὔκολα νὰ πέσει! Δηλαδὴ δὲν θέλει περιττὰ βάρη, ὅπως εἶναι τὰ πάθη καὶ οἱ κακίες μας.Ἐκεῖνο δὲ τὸ «λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τὴν βαδίζουν», τί ἄλλο σημαίνει παρὰ τὴν μοναχικότητα; Γιατί ὅταν ἐπιλέγει κανεὶς νὰ ζεῖ μὲ ἀρχὲς καὶ μὲ ἀξίες καὶ νὰ εἶναι πιστὸς στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀμέσως πηγαίνει κόντρα στὸ ρεῦμα τῆς ἐποχῆς του. Ὡστόσο ἔχει πάντα δίπλα του ἐκείνους ποὺ ἔκαναν τὴν ἴδια μὲ αὐτὸν ἐπιλογή.Ὅμως ἀξίζει, ὅπως εἴπαμε, καὶ μάλιστα πολύ. Καὶ τοῦτο γιατί «ἡ στενότητα εἶναι προσωρινή, ἡ γλυκύτητα αἰώνια», ὅπως τονίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος. Καὶ συνεχίζει μὲ τὰ ἑξῆς ὑπέροχα: «Μὴ κοιτᾶς ποὺ τὸ μονοπάτι εἶναι στενό, ἀλλὰ κοίτα ποῦ ὁδηγεῖ. Μὴν κοιτᾶς ποὺ ὁ ἄλλος δρόμος εἶναι φαρδύς, ἀλλὰ ἀναλογίσου ποῦ καταλήγει»!* * *Τὸ φυσικὸ μονοπάτι δὲν φέρνει κακουχία στὴ ζωή μας, ἀλλ’ ὅλες ἐκεῖνες τὶς ὠφέλειες ποὺ εἴπαμε. Τὸ πνευματικὸ μονοπάτι μὲ τίποτα δὲν τὴν στενεύει, ἀλλὰ τὴν πλαταίνει ἐσωτερικά. Πόσο μᾶλλον τὸ μονοπάτι ποὺ λέγεται Χριστὸς ποὺ μᾶς ἀπελευθερώνει ἀπ’ ὅλα τὰ δεσμὰ καὶ μᾶς κάνει ἀπὸ τώρα νὰ γευόμαστε τῆς γλύκες τοῦ Παραδείσου.https://aktines.blogspot.com/2026/10/blog-post_09.html#more
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ 7Γιά τόν ὅσιο Μακάριο τῆς Ὄπτινα(στόν ἀδελφό του Πέτρο Αλεξάντροβιτς)Έλαβα τό γράμμα σου τῆς 31ης Οκτωβρίου καί χάρηκα μαθαίνοντας ὅτι ὁ νέος μητροπολίτης ἔδειξε ἐνδιαφέρον γιά τήν Ερημο τοῦ Ἁγίου Σεργίου καί τόν ἡγούμενό της. Εὔχομαι τό ἐνδιαφέρον του αὐτό νά διατηρηθεῖ γιά τό καλό τῆς μονῆς, γιά τή σωτηρία τῶν ἀδελφῶν της, γιά τήν ὠφέλεια τῶν κοσμικῶν χριστιανῶν καί γιά τόν ἴδιο τόν ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος γιά πρώτη φορά στή ζωή του γνωρίζει μοναχούς μέ ὀρθή αντίληψη τοῦ μοναχισμοῦ. Τό νά κλοτσήσεις καί νά σκορπίσεις τούς μοναχούς εἶναι πολύ εὔκολο τό νά τούς ἑλκύσεις καί νά τούς καλλιεργήσεις εἶναι πολύ δύσκολο ἤ καί ἀδύνατο χωρίς τή βοήθεια καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ.
