*Περί Συμπόνιας*

 

❈ Νά τούς ἀγαπᾶτε καί νά τούς συμπονᾶτε ὅλους. "Καί εἴτε πάσχει ἕν μέλος, συμπάσχει πάντα τά μέλη" (Α' Κορ. 12,26). Εἴμαστε ὅλοι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, κομμάτια δηλαδή καί ὅταν στό σῶμα σου πονάει ἕνα μέλος, πονάει τό χέρι, συμπάσχει ὅλο τό σῶμα. Ὑποφέρει ὅλος ὁ ἄνθρωπος. Ἔτσι καί μέσα στήν Ἐκκλησία καί μέσα στήν ἐνορία, καί μέσα στήν οἰκογένεια, ὅταν ζοῦμε τήν σωστή ἀγάπη, τήν ἀνιδιοτελή, ὅταν ἕνας πάσχει, συμπάσχουν καί οἱ ἄλλοι, δέν χαίρονται, λυποῦνται καί οἱ ἄλλοι καί προσπαθοῦν νά τόν βοηθήσουν.

Διότι ὁ κάθε διπλανός μας, ὁ κάθε πλησίον μας εἶναι "σάρξ ἐκ τῆς σαρκός μας" (Ἐφ. 5,30). Δέν εἶναι σχῆμα λόγου, μιά ὡραία παρομοίωση; Ὄχι.

O Ἅγιος Ἄνθρωπος πατὴρ Χρύσανθος τῆς Σπιναλόγκας.

Του Βασίλη Λαμπόγλου

Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.

Μέρος της «κουβέντας» που έκανε ο Νίκος ο Στρατάκης το 1967 στη μόνη Τοπλου με τον πατέρα Χρύσανθο (κατα κόσμο Ματθαίο Κατσουλογιαννακη) και έναν πρώην χανσενικό ασθενή (δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κρητικές εικόνες» το 1984).

« Ήμουνα λεπρός. Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η κατάστασή μας ήταν φρικτή. Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας.

Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών. Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα. Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα. Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!

Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι! Και δεν έφταναν αυτά. Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.

Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας. Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.

Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι. Συντροφιά με τη μοίρα μας!

Ἡ ἀγάπη στόν Θεό παρακινεῖ ν' ἀγαπήσεις καί ὅλους τούς ἀνθρώπους

Δέν μπορεῖς νά ἰσχυρίζεσαι ὅτι ἀγαπᾶς τόν Θεό, ἄν δέν ἀγαπᾶς ταυτόχρονα καί ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἔστω καί ἕναν ἄνθρωπο ἄν δέν ἀγαπᾶς, τότε ψέμματα λές ὅτι ἀγαπᾶς τόν Θεό. Ἡ ἀγάπη στόν Θεό, πού εἶναι δῶρο τῆς Χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σέ παρακινεῖ ν' ἀγαπήσεις καί ὅλους τούς ἀνθρώπους. 

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὅσιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης.

«Ευλογημένη η ψυχή που αγάπησε τον αδελφό της, γιατί ο αδελφός μας είναι η ζωή μας. Ευλογημένη η ψυχή που αγαπά τον αδελφό της: μέσα σε αυτήν, αισθητή, ζει το Πνεύμα του Κυρίου και του δίνει ειρήνη και χαρά, και κλαίει για όλο τον

κόσμο».

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_341.html

Ἡ ἀναγκαιότης τῆς κοινωνικότητος

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὸ Ψαλτήρι διαβάζουμε ἕνα πολὺ ἐνδιαφέροντα στίχο ποὺ ὅλοι τὸν δέχονται καὶ τὸν ἐπιθυμοῦν στὴν πράξη, ἀλλὰ δύσκολα τὸν βιώνουν: «Τί πιὸ ὡραῖο καὶ τί πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὸ νὰ κατοικοῦν ἀδελφοὶ μὲ ἀγάπη καὶ ὁμόνοια στὸν ἴδιο τόπο;» (Ψαλ. 132, 1).

Ἡ κοινωνικότητα εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ μᾶς ξεχωρίζει ἀπὸ τὰ ζῶα. Ἡ ἁρμονικὴ ὅμως συνύπαρξη προϋποθέτει καλοὺς καὶ καλλιεργημένους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ μποροῦν νὰ συνεργάζονται μὲ καλὲς προθέσεις, νὰ ἀγαπάει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ εὔκολα θὰ συγχωροῦν καὶ θὰ ἀνέχονται. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀλληλοϋποχωρήσεις.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα καὶ χρησιμότητα τῆς κοινωνικότητας, γιατί οἱ ἄνθρωποι ὡς μονάδες εἶναι ἀνεπαρκεῖς: «Γι’ αὐτὸ καὶ κτίσαμε πόλεις καὶ ἀγορὲς καὶ σπίτια, γιὰ νὰ συζοῦμε καὶ νὰ συνδεόμαστε ὄχι μόνο μὲ τὴ συγκατοίκηση, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης.

Εἴμαστε ἕνα σῶμα καὶ ὀφείλουμε νὰ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο....

«Όλοι οι αληθινοί χριστιανοί λεγόμαστε Ορθόδοξοι, επειδή έχουμε την διδαχή του Ιησού και αγωνιζόμαστε να ζήσουμε σύμφωνα με αυτήν. Είμαστε παιδιά της κολυμβήθρας, γιατί εκεί υιοθετούμεθα, εκεί αναγεννώμεθα.

Γινόμεθα ένα σώμα, αφού τρώμε το Σώμα του Χριστού και γινόμεθα σύσσωμοί Του. Γινόμεθα το ίδιο αίμα, αφού πίνουμε το Αίμα του Χριστού και γινόμεθα σύναιμοί Του.

Ὁ Χριστός δέν ἐξετάζει πόσες προσευχές κάνουμε, πόσα ἀπόδειπνα, πόσες μετάνοιες...

❈ Ὁ Χριστός δέν ἐξετάζει πόσες προσευχές κάνουμε, πόσα ἀπόδειπνα, πόσες μετάνοιες, ἀλλά τι καρδιά ἔχουμε, πόσο καθαρή εἶναι ἡ καρδιά μας, πόσο ἀγαπᾶμε – με τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί ὄχι με την κοσμική σαρκική ἀγάπη – τόν Ἴδιο καί τόν κάθε συνάνθρωπό μας.

~ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 9 – 2010)

Ὅσοι δὲν ἔχουν τὸν Χριστὸ μέσα τους, δὲν ἔχουν τὴν δύναμη νὰ ἀγαπήσουν πραγματικά

Όσοι δεν έχουν τον Χριστό μέσα τους, δεν έχουν την δύναμη να αγαπήσουν πραγματικά. Διότι ο Χριστός, είναι ο Αρχηγός της Αγάπης!

Κανένας άνθρωπος όταν αγαπά πραγματικά, δεν κατακρίνει,δεν ξεσκεπάζει,δεν αποκαλύπτει.

Όταν αγαπάς το παιδί σου, βγαίνεις να μιλήσεις για τις ατασθαλίες και τις αταξίες του;

Ὅση ἀγάπη ἔχεις στόν ἑαυτό σου, τόση ἀγάπη θέλει ὁ Θεός νά ἔχεις καί στον πλησίον

Ὅση ἀγάπη ἔχεις στόν ἑαυτό σου, τόση ἀγάπη θέλει ὁ Θεός νά ἔχεις καί στον πλησίον. «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Μαρκ. 12,31).

Δέν βλέπεις, ὅτι καί στό σῶμα μας πολλές ἀτέλειες ἤ ἐλλείψεις ἔχουμε; Ὁ ἕνας ἔχει πόδια στραβά, ὁ ἄλλος τά χέρια παράλυτα, ὁ τρίτος κάποιο ἄλλο μέλος ἄρρωστο καί οὕτω καθεξῆς. Καί ὅμως, δέν τό κακομεταχειρίζεται, οὔτε τό κόβει τό ἄρρωστο μέλος, τό στραβό.

Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι τόν ἄνθρωπο τόν πνευματικό δέν τόν καταλαβαίνουνε...

❈ Ἀληθινή ἀγάπη εἶναι αὐτή πού ξεκινάει ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό. Ὅταν ἀγαπήσουμε σωστά τόν Χριστό, μετά ἀγαπᾶμε σωστά καί τούς ἄλλους. Διότι κανείς δέν μπορεῖ ν’ ἀγαπήσει σωστά τόν ἀδελφό του, τόν πλησίον του, τόν συγγενή του, τόν πνευματικό ἀδελφό του, ἄν δέν ἀγαπήσει τόν Θεό. Καί οἱ ἄλλοι, τότε μᾶς ἀγαπᾶνε ἀληθινά, ὅταν ἀγαπᾶνε πρῶτα τόν Χριστό. Γι’ αὐτό μήν παιδεύεστε… ὅπως ἀναρωτιοῦνται μερικές κοπέλες:

- Αὐτός εἶναι γιά μένα ἤ δέν εἶναι γιά μένα;… Μέ ἀγαπάει ἤ δέν με ἀγαπάει;.. Νά πάρουμε μιά μαργαρίτα, νά δοῦμε ποῦ θά πέσει…

Ἀνοησίες εἶναι αὐτά. Δέν εἶναι θέμα τύχης. Ἀγαπάει τόν Χριστό; Αὐτό θά ἐξετάσεις. Ἐσύ ἀγαπᾶς τόν Χριστό;

Ὁ Χριστός δέν ἐξετάζει πόσες προσευχές κάνουμε, πόσα ἀπόδειπνα, πόσες μετάνοιες, ἀλλά...

❈ Ὁ Χριστός δέν ἐξετάζει πόσες προσευχές κάνουμε, πόσα ἀπόδειπνα, πόσες μετάνοιες, ἀλλά τι καρδιά ἔχουμε, πόσο καθαρή εἶναι ἡ καρδιά μας, πόσο ἀγαπᾶμε – με τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί ὄχι με την κοσμική σαρκική ἀγάπη – τόν Ἴδιο καί τόν κάθε συνάνθρωπό μας.

~ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 9 – 2010)

Ὅταν βάζεις τόν ἄλλον στην καρδιά σου, βάζεις τον Χριστό

❈ Ἡ ἀγάπη, ἡ σαρκική και κοσμική, κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἐπιδιώκει πάντα το δικό του συμφέρον. Ἀντίθετα, ἡ πνευματική ἀγάπη κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἐπιδιώκει πάντα το συμφέρον τοῦ ἄλλου καί ὄχι το δικό του:

Πῶς θά κάνει χαρούμενο τόν ἄλλον. Πῶς θά ἀναπαύσει τόν ἄλλον.

Πῶς θα γίνει, ὥστε ὁ ἄλλος να προοδεύσει πνευματικά· ὄχι «πῶς θα προοδεύσω ἐγώ». Πῶς ὁ ἄλλος θα ξεκουραστεῖ καί ὄχι «πῶς θα ξεκουραστῶ ἐγώ».

Ὅταν ὑπάρχει ἡ πνευματική ἀγάπη, ὁ ἕνας μπαίνει στην θέση τοῦ ἄλλου, ζεῖ σαν να εἶναι ὁ ἄλλος. Ἐκπληρώνεται τότε αὐτό πού εἶπε ὁ Χριστός μας, το «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν».

Ἡ ἀγάπη εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλα - Ἅγιος Πορφύριος

Ἅγιος Πορφύριος

 Ἡ ἀγάπη πρός τόν Χριστό δέν ἔχει ὅρια, τό ἴδιο καί ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Νά ἐκτείνεται παντοῦ, στά πέρατα τῆς γῆς. Παντοῦ, σέ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Θά σᾶς τό πῶ μ’ ἕνα παράδειγμα. Ἦταν ἕνας ἀσκητής κι εἶχε δύο ὑποτακτικούς. Προσπαθοῦσε πολύ νά τούς ὠφελήσει καί νά τούς κάνει καλούς. Εἶχε, ὅμως, τήν ἀνησυχία ἄν ὄντως προχωροῦν στήν πνευματική ζωή, ἄν προοδεύουν κι ἄν εἶναι ἕτοιμοι γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Περίμενε ἕνα σημάδι γι’ αὐτό ἀπ’ τόν Θεό, ἀλλά δέν ἔπαιρνε καμία ἀπάντηση. Κάποια ἡμέρα θά γινόταν ἀγρυπνία στήν ἐκκλησία μιᾶς ἄλλης σκήτης πού ἀπεῖχε πολλές ὧρες ἀπ’ τή δική τους. Ἔπρεπε νά γίνει πορεία μές στήν ἔρημο. Ἔστειλε τούς ὑποτακτικούς του ἀπ’ τό πρωί, ὥστε νά φθάσουν νωρίς, γιά νά τακτοποιήσουν τήν ἐκκλησία, κι ὁ Γέροντας θά πήγαινε τ’ ἀπόγευμα. Οἱ ὑποτακτικοί εἶχαν προχωρήσει ἀρκετά, ὅταν ξαφνικά ἄκουσαν βογκητά. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος βαριά τραυματισμένος καί ζητοῦσε βοήθεια:

– Πάρτε με, σᾶς παρακαλῶ, τούς ἔλεγε, γιατί ἐδῶ εἶναι ἐρημιά, κανείς... δέν περνάει, ποιός θά μπορέσει νά μέ βοηθήσει. Ἐσεῖς εἶστε δύο. Σηκῶστε με καί ὁδηγῆστε με στό πρῶτο χωριό.

– Δέν μποροῦμε! τοῦ εἶπαν. Βιαζόμαστε νά πᾶμε γιά τήν ἀγρυπνία, ἔχουμε πάρει ἐντολή νά ἑτοιμάσουμε.

– Πάρτε με, σᾶς παρακαλῶ! Ἄν μ’ ἀφήσετε, θά πεθάνω, θά μέ φᾶνε τά θηρία.

Γιὰ νὰ ὑπομείνης τὸν ἄλλον, πρέπει νὰ τὸν ἀγαπήσης

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Ἡ σωτήριος ὑπομονὴ

Γιὰ νὰ ὑπομείνης τὸν ἄλλον, πρέπει νὰ τὸν ἀγαπήσης

- Γέροντα, πῶς ἀποκτιέται ἡ ὑπομονή;

- Ἡ ὑπομονὴ ἔχει βάση τὴν ἀγάπη.

«Ἡ ἀγάπη πάντα ὑπομένει»[1], λέει ὁ Ἀπόστολος. Γιὰ νὰ ὑπομείνης τὸν ἄλλον, πρέπει νὰ τὸν ἀγαπήσης, νὰ τὸν πονέσης. Ἂν δὲν τὸν πονέσης, τὸν βαριέσαι.

- Γέροντα, νὰ μιλήσω γιὰ μιὰ δυσκολία ποὺ ἀντιμετωπίζω ἢ νὰ σιωπήσω;

- Ἂν δὲν μιλήσης γιὰ τὴν δυσκολία σου ἀπὸ ἀγάπη, γιὰ νὰ μὴ δυσκολέψης τοὺς ἄλλους, θὰ διατηρήσης τὴν εἰρήνη μέσα σου. Αὐτὴ ἡ δυσκολία θὰ φέρη τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Καλύτερα νὰ δυσκολευθῆς ἐσύ, παρὰ νὰ δυσκολευθῆ ὁ ἄλλος ἐξαιτίας σου.

Μιὰ φορὰ ἐπέστρεψα ἀργὰ στὸ Κελλὶ ἀπὸ τὴν Λιτανεία τῆς Μονῆς Κουτλουμουσίου.

Ἤμουν κατακουρασμένος καὶ πονοῦσα πολύ, γιατὶ τότε εἶχα πρόβλημα μὲ τὴν μέση μου. Βρῆκα ἀπ᾿ ἔξω νὰ μὲ περιμένη ἕνα γεροντάκι ὀγδόντα πέντε χρονῶν ποὺ ἤθελε νὰ μείνη τὸ βράδυ στὸ Κελλί. Εἶχε ἀφήσει καὶ τὴν βαλίτσα του πιὸ κάτω, γιατὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὴν σηκώση. Ἀφοῦ τοῦ ἐξήγησα ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ διανυκτερεύση σ᾿ ἐμένα, φορτώθηκα στὸν ὦμο τὴν βαλίτσα του καὶ τὸν πῆγα στὸ ξενοδοχεῖο, μισὴ ὥρα ἀνήφορο· τοῦ ἔδωσα καὶ πεντακόσιες δραχμὲς γιὰ τὰ ἔξοδά του. Ἔκανα λίγη ὑπομονὴ καὶ μετὰ ἤμουν ἀναπαυμένος, γιατὶ ἀναπαύθηκε ὁ ἄλλος.

Ἡ ἀγάπη στὸν πλησίον- Τὰ χαρακτηριστικά της, Ἁγ. Διαδόχου Φωτικής-Λόγος ἀσκητικὸς (ἰε'), Φιλοκαλία τόμος Α', Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου,

638. Ἡ ἀγάπη στὸν πλησίον- Τὰ χαρακτηριστικά της, Ἁγ. Διαδόχου Φωτικής-Λόγος ἀσκητικὸς (ἰε'), Φιλοκαλία τόμος Α', Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 20-5-2024 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον πρέπει νὰ εἶναι ἰσότιμη πρὸς ὅλους, ἡ ὑπάρχει κάποια διάκριση;Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

Ἡ θυσιαστικὴ ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ χάρη τῆς ἀγάπης

Ἡ χάρη τῆς ἀγάπης

Μιὰ παγωμένη νύχτα τοῦ χειμώνα, ὁ ἀββᾶς Κολούμπα ταράχθηκε ἀπὸ μεγάλη θλίψη καὶ τὸν πῆραν τὰ δάκρυα. Στὴν ἀπορία τοῦ διακονητῆ του ἀποκρίθηκε:

«Ἀγαπημένο μου παιδί, δὲν εἶναι χωρὶς αἰτία ἡ λύπη μου. Βλέπω τοὺς μοναχούς μου νὰ ἔχουν ἐξουθενωθεῖ ἀπὸ βαρειὰ ἐργασία, καὶ παρ' ὅλ' αὐτὰ ὁ Λασμὲν τοὺς πιέζει στὴν οἰκοδομὴ ἑνὸς μεγάλου κτίστος. Αὐτὸ μὲ στενοχωρεῖ πάρα πολύ.»

Ἡ πιό φα­νε­ρή ἀπό­δει­ξη, ὅτι μία ψυχή δέν ἔχει κα­θα­ρι­στεῖ ἀπό τά κα­τα­κά­θια τῆς κα­κί­ας...

Ἡ πιὸ φανερὴ ἀπόδειξη, ὅτι μιὰ ψυχὴ δὲν ἔχει καθαριστεῖ ἀπο τὰ κατακάθια τῆς κακίας εἶναι, ὅτι αὐτὴ δὲν εὐσπλαχνίζεται καὶ δὲν συγκαταβαίνει στὸν συνάνθρωπο ποὺ βρίσκεται ἀκόμα κάτω ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ ἀντιμετωπίζει αὐτὸν ποὺ ἁμαρτάνει, μὲ τὸ νομικὸ φρόνημα ἑνὸς δικαστῆ. 

Δὲν θὰ φτάσει ποτὲ κανεὶς στὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, ἂν δὲν ἀποκτήσει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: ''Νὰ σηκώνεται ὁ ἕνας τὸ φορτίο τοῦ ἄλλου καὶ ἔτσι θὰ ἐφαρμόσετε πλήρως τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ" (Γάλ. 6,2). Δὲν θὰ φτάσει ἐπίσης κανεὶς στὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, ἂν δὲν ἔχει τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης. 

Ἀββᾶς Χαιρήμονας 

'Ἡ ἀγάπη στόν πλησίον Γ', Ἁγ. Παϊσίου-Πάθη καί ἀρετές, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Η αγαπη στόν πλησίον Γ', Αγ. Παϊσίου-Παθη και αρετές, 21-1-2024,  Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης