«Ευλογημένη η ψυχή που αγάπησε τον αδελφό της, γιατί ο αδελφός μας είναι η ζωή μας. Ευλογημένη η ψυχή που αγαπά τον αδελφό της: μέσα σε αυτήν, αισθητή, ζει το Πνεύμα του Κυρίου και του δίνει ειρήνη και χαρά, και κλαίει για όλο τονκόσμο».Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_341.html
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου ΤάτσηΣτὸ Ψαλτήρι διαβάζουμε ἕνα πολὺ ἐνδιαφέροντα στίχο ποὺ ὅλοι τὸν δέχονται καὶ τὸν ἐπιθυμοῦν στὴν πράξη, ἀλλὰ δύσκολα τὸν βιώνουν: «Τί πιὸ ὡραῖο καὶ τί πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὸ νὰ κατοικοῦν ἀδελφοὶ μὲ ἀγάπη καὶ ὁμόνοια στὸν ἴδιο τόπο;» (Ψαλ. 132, 1).Ἡ κοινωνικότητα εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ μᾶς ξεχωρίζει ἀπὸ τὰ ζῶα. Ἡ ἁρμονικὴ ὅμως συνύπαρξη προϋποθέτει καλοὺς καὶ καλλιεργημένους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ μποροῦν νὰ συνεργάζονται μὲ καλὲς προθέσεις, νὰ ἀγαπάει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ εὔκολα θὰ συγχωροῦν καὶ θὰ ἀνέχονται. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀλληλοϋποχωρήσεις.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα καὶ χρησιμότητα τῆς κοινωνικότητας, γιατί οἱ ἄνθρωποι ὡς μονάδες εἶναι ἀνεπαρκεῖς: «Γι’ αὐτὸ καὶ κτίσαμε πόλεις καὶ ἀγορὲς καὶ σπίτια, γιὰ νὰ συζοῦμε καὶ νὰ συνδεόμαστε ὄχι μόνο μὲ τὴ συγκατοίκηση, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης.
«Όλοι οι αληθινοί χριστιανοί λεγόμαστε Ορθόδοξοι, επειδή έχουμε την διδαχή του Ιησού και αγωνιζόμαστε να ζήσουμε σύμφωνα με αυτήν. Είμαστε παιδιά της κολυμβήθρας, γιατί εκεί υιοθετούμεθα, εκεί αναγεννώμεθα.Γινόμεθα ένα σώμα, αφού τρώμε το Σώμα του Χριστού και γινόμεθα σύσσωμοί Του. Γινόμεθα το ίδιο αίμα, αφού πίνουμε το Αίμα του Χριστού και γινόμεθα σύναιμοί Του.
❈ Ὁ Χριστός δέν ἐξετάζει πόσες προσευχές κάνουμε, πόσα ἀπόδειπνα, πόσες μετάνοιες, ἀλλά τι καρδιά ἔχουμε, πόσο καθαρή εἶναι ἡ καρδιά μας, πόσο ἀγαπᾶμε – με τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί ὄχι με την κοσμική σαρκική ἀγάπη – τόν Ἴδιο καί τόν κάθε συνάνθρωπό μας.~ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 9 – 2010)
Όσοι δεν έχουν τον Χριστό μέσα τους, δεν έχουν την δύναμη να αγαπήσουν πραγματικά. Διότι ο Χριστός, είναι ο Αρχηγός της Αγάπης!Κανένας άνθρωπος όταν αγαπά πραγματικά, δεν κατακρίνει,δεν ξεσκεπάζει,δεν αποκαλύπτει.Όταν αγαπάς το παιδί σου, βγαίνεις να μιλήσεις για τις ατασθαλίες και τις αταξίες του;
Ὅση ἀγάπη ἔχεις στόν ἑαυτό σου, τόση ἀγάπη θέλει ὁ Θεός νά ἔχεις καί στον πλησίον. «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Μαρκ. 12,31).Δέν βλέπεις, ὅτι καί στό σῶμα μας πολλές ἀτέλειες ἤ ἐλλείψεις ἔχουμε; Ὁ ἕνας ἔχει πόδια στραβά, ὁ ἄλλος τά χέρια παράλυτα, ὁ τρίτος κάποιο ἄλλο μέλος ἄρρωστο καί οὕτω καθεξῆς. Καί ὅμως, δέν τό κακομεταχειρίζεται, οὔτε τό κόβει τό ἄρρωστο μέλος, τό στραβό.
❈ Ἀληθινή ἀγάπη εἶναι αὐτή πού ξεκινάει ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό. Ὅταν ἀγαπήσουμε σωστά τόν Χριστό, μετά ἀγαπᾶμε σωστά καί τούς ἄλλους. Διότι κανείς δέν μπορεῖ ν’ ἀγαπήσει σωστά τόν ἀδελφό του, τόν πλησίον του, τόν συγγενή του, τόν πνευματικό ἀδελφό του, ἄν δέν ἀγαπήσει τόν Θεό. Καί οἱ ἄλλοι, τότε μᾶς ἀγαπᾶνε ἀληθινά, ὅταν ἀγαπᾶνε πρῶτα τόν Χριστό. Γι’ αὐτό μήν παιδεύεστε… ὅπως ἀναρωτιοῦνται μερικές κοπέλες:- Αὐτός εἶναι γιά μένα ἤ δέν εἶναι γιά μένα;… Μέ ἀγαπάει ἤ δέν με ἀγαπάει;.. Νά πάρουμε μιά μαργαρίτα, νά δοῦμε ποῦ θά πέσει…Ἀνοησίες εἶναι αὐτά. Δέν εἶναι θέμα τύχης. Ἀγαπάει τόν Χριστό; Αὐτό θά ἐξετάσεις. Ἐσύ ἀγαπᾶς τόν Χριστό;
❈ Ὁ Χριστός δέν ἐξετάζει πόσες προσευχές κάνουμε, πόσα ἀπόδειπνα, πόσες μετάνοιες, ἀλλά τι καρδιά ἔχουμε, πόσο καθαρή εἶναι ἡ καρδιά μας, πόσο ἀγαπᾶμε – με τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί ὄχι με την κοσμική σαρκική ἀγάπη – τόν Ἴδιο καί τόν κάθε συνάνθρωπό μας.~ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 9 – 2010)
❈ Ἡ ἀγάπη, ἡ σαρκική και κοσμική, κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἐπιδιώκει πάντα το δικό του συμφέρον. Ἀντίθετα, ἡ πνευματική ἀγάπη κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἐπιδιώκει πάντα το συμφέρον τοῦ ἄλλου καί ὄχι το δικό του:Πῶς θά κάνει χαρούμενο τόν ἄλλον. Πῶς θά ἀναπαύσει τόν ἄλλον.Πῶς θα γίνει, ὥστε ὁ ἄλλος να προοδεύσει πνευματικά· ὄχι «πῶς θα προοδεύσω ἐγώ». Πῶς ὁ ἄλλος θα ξεκουραστεῖ καί ὄχι «πῶς θα ξεκουραστῶ ἐγώ».Ὅταν ὑπάρχει ἡ πνευματική ἀγάπη, ὁ ἕνας μπαίνει στην θέση τοῦ ἄλλου, ζεῖ σαν να εἶναι ὁ ἄλλος. Ἐκπληρώνεται τότε αὐτό πού εἶπε ὁ Χριστός μας, το «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν».
Ἅγιος Πορφύριος
Ἡ ἀγάπη πρός τόν Χριστό δέν ἔχει ὅρια, τό ἴδιο καί ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Νά ἐκτείνεται παντοῦ, στά πέρατα τῆς γῆς. Παντοῦ, σέ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Θά σᾶς τό πῶ μ’ ἕνα παράδειγμα. Ἦταν ἕνας ἀσκητής κι εἶχε δύο ὑποτακτικούς. Προσπαθοῦσε πολύ νά τούς ὠφελήσει καί νά τούς κάνει καλούς. Εἶχε, ὅμως, τήν ἀνησυχία ἄν ὄντως προχωροῦν στήν πνευματική ζωή, ἄν προοδεύουν κι ἄν εἶναι ἕτοιμοι γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Περίμενε ἕνα σημάδι γι’ αὐτό ἀπ’ τόν Θεό, ἀλλά δέν ἔπαιρνε καμία ἀπάντηση. Κάποια ἡμέρα θά γινόταν ἀγρυπνία στήν ἐκκλησία μιᾶς ἄλλης σκήτης πού ἀπεῖχε πολλές ὧρες ἀπ’ τή δική τους. Ἔπρεπε νά γίνει πορεία μές στήν ἔρημο. Ἔστειλε τούς ὑποτακτικούς του ἀπ’ τό πρωί, ὥστε νά φθάσουν νωρίς, γιά νά τακτοποιήσουν τήν ἐκκλησία, κι ὁ Γέροντας θά πήγαινε τ’ ἀπόγευμα. Οἱ ὑποτακτικοί εἶχαν προχωρήσει ἀρκετά, ὅταν ξαφνικά ἄκουσαν βογκητά. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος βαριά τραυματισμένος καί ζητοῦσε βοήθεια:– Πάρτε με, σᾶς παρακαλῶ, τούς ἔλεγε, γιατί ἐδῶ εἶναι ἐρημιά, κανείς... δέν περνάει, ποιός θά μπορέσει νά μέ βοηθήσει. Ἐσεῖς εἶστε δύο. Σηκῶστε με καί ὁδηγῆστε με στό πρῶτο χωριό.– Δέν μποροῦμε! τοῦ εἶπαν. Βιαζόμαστε νά πᾶμε γιά τήν ἀγρυπνία, ἔχουμε πάρει ἐντολή νά ἑτοιμάσουμε.– Πάρτε με, σᾶς παρακαλῶ! Ἄν μ’ ἀφήσετε, θά πεθάνω, θά μέ φᾶνε τά θηρία.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3Ἡ σωτήριος ὑπομονὴΓιὰ νὰ ὑπομείνης τὸν ἄλλον, πρέπει νὰ τὸν ἀγαπήσης- Γέροντα, πῶς ἀποκτιέται ἡ ὑπομονή;- Ἡ ὑπομονὴ ἔχει βάση τὴν ἀγάπη.«Ἡ ἀγάπη πάντα ὑπομένει»[1], λέει ὁ Ἀπόστολος. Γιὰ νὰ ὑπομείνης τὸν ἄλλον, πρέπει νὰ τὸν ἀγαπήσης, νὰ τὸν πονέσης. Ἂν δὲν τὸν πονέσης, τὸν βαριέσαι.- Γέροντα, νὰ μιλήσω γιὰ μιὰ δυσκολία ποὺ ἀντιμετωπίζω ἢ νὰ σιωπήσω;- Ἂν δὲν μιλήσης γιὰ τὴν δυσκολία σου ἀπὸ ἀγάπη, γιὰ νὰ μὴ δυσκολέψης τοὺς ἄλλους, θὰ διατηρήσης τὴν εἰρήνη μέσα σου. Αὐτὴ ἡ δυσκολία θὰ φέρη τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Καλύτερα νὰ δυσκολευθῆς ἐσύ, παρὰ νὰ δυσκολευθῆ ὁ ἄλλος ἐξαιτίας σου.Μιὰ φορὰ ἐπέστρεψα ἀργὰ στὸ Κελλὶ ἀπὸ τὴν Λιτανεία τῆς Μονῆς Κουτλουμουσίου.Ἤμουν κατακουρασμένος καὶ πονοῦσα πολύ, γιατὶ τότε εἶχα πρόβλημα μὲ τὴν μέση μου. Βρῆκα ἀπ᾿ ἔξω νὰ μὲ περιμένη ἕνα γεροντάκι ὀγδόντα πέντε χρονῶν ποὺ ἤθελε νὰ μείνη τὸ βράδυ στὸ Κελλί. Εἶχε ἀφήσει καὶ τὴν βαλίτσα του πιὸ κάτω, γιατὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὴν σηκώση. Ἀφοῦ τοῦ ἐξήγησα ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ διανυκτερεύση σ᾿ ἐμένα, φορτώθηκα στὸν ὦμο τὴν βαλίτσα του καὶ τὸν πῆγα στὸ ξενοδοχεῖο, μισὴ ὥρα ἀνήφορο· τοῦ ἔδωσα καὶ πεντακόσιες δραχμὲς γιὰ τὰ ἔξοδά του. Ἔκανα λίγη ὑπομονὴ καὶ μετὰ ἤμουν ἀναπαυμένος, γιατὶ ἀναπαύθηκε ὁ ἄλλος.
Η αγαπη στόν πλησίον Γ', Αγ. Παϊσίου-Παθη και αρετές, 21-1-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
