"– Γέροντα, σκέφτονται νὰ ἀρχίσουν νὰ καῖνε τοὺς νεκροὺς γιὰ λόγους ὑγιεινῆς καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου.– Γιὰ λόγους ὑγιεινῆς; Ἀκοῦς κουβέντα! Δὲν ντρέπονται ποὺ τὸ λένε; Ὅλη τὴν ἀτμόσφαιρα τὴν ἔχουν μολύνει, τὰ ὀστᾶ τους πείραξαν; Τὰ ὀστᾶ στὸ κάτω-κάτω εἶναι καὶ πλυμένα! Καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου; Ὁλόκληρη Ἑλλάδα μὲ τόσα ρουμάνια καὶ δὲν βρίσκουν χῶρο;Ἔβαλα τὶς φωνὲς σὲ ἕναν καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου γι’ αὐτὸ τὸ θέμα. Πὼς γιὰ τὰ σκουπίδια βρίσκουν τόσο τόπο καὶ γιὰ τὰ ὀστᾶ ποὺ εἶναι ἱερὰ δὲν βρίσκουν; Χάθηκε ὁ τόπος; Καὶ πόσα ὀστᾶ Ἁγίων μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνάμεσα σ’ αὐτά! Τὸ σκέφτονται αὐτό;Στὴν Εὐρώπη καῖνε τοὺς νεκρούς, ὄχι γιατί δὲν ὑπάρχει χῶρος νὰ τοὺς θάψουν, ἀλλὰ γιατί θεωροῦν πρόοδο τὴν καύση τῶν νεκρῶν. Δὲν ἀνοίγουν κανένα δάσος, γιὰ νὰ κάνουν χῶρο, ἀλλὰ καῖνε τοὺς νεκρούς, τοὺς κάνουν σκόνη, γιὰ νὰ ἀνοίξουν χῶρο… Βάζουν τὴν σκόνη σὲ ἕνα τόσο δὰ κουτάκι γιὰ περισσότερη εὐκολία καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν πρόοδο.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΌΣ ΕΠΊΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΊΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΊΝΟΣ ΚΑΝΤΙΏΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΌΣΙΟΣ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ.
Στις 25 Ιουνίου του έτους 1967 χειροτονήθηκε επίσκοπος, αφού προηγουμένως εξελέγη ανέλπιστα μητροπολίτης Φλωρίνης, ο εκ Λευκών Πάρου καταγόμενος αρχιμανδρίτης π.Αυγουστίνος Καντιώτης.Αν προηγουμένως κάποιος τον ρωτούσε για το ενδεχόμενο να γίνει επίσκοπος,απαντούσε με βεβαιότητα : αν δείτε τον ήλιο να ανατείλει από την δύση,τότε μόνο ο ιεροκήρυξ Αυγουστίνος Καντιώτης θα γίνει επίσκοπος.Όμως,ήταν θέλημα Θεού να γίνει και έγινε και διέγραψε μια ιδιαίτερα φωτεινή πορεία στον χώρο της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σαν φωτεινό αστέρι έλαμψε παγκόσμια με την λαμπερή του τροχιά.
Συμβιβάζεται ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν δαρβινισμόν;Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, ΔάσκαλοςἈπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δημοσιεύτηκε ἡ ἐξελικτικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ὥς καὶ τὶς ἡμέρες μας ἔχει χυθεῖ ἄφθονο μελάνι τόσο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἐξελικτικῶν ὅσο κι ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἀντιεξελικτικῶν, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη ἄποψη. Στὴν πορεία δημιουργήθηκε καὶ μία τρίτη τάση, ἡ ὁποία προσπάθησε νὰ συμβιβάσει τὶς δύο αὐτὲς θεωρίες. Πρόκειται γιὰ τὴ θεωρία τῆς «θεϊστικῆς ἐξέλιξης», ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἔγινε πραγματικὰ ἡ ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ δὲν ἦταν τυχαία, ἀλλὰ κατευθυνόμενη ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ τάση αὐτὴ γεννήθηκε προφανῶς ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ γίνει συμβιβασμὸς ἀνάμεσα στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης οὕτως ὥστε νὰ μὴ παρουσιάζεται ὅτι ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ θρησκεία συγκρούονται μεταξύ τους.Ἡ προσπάθεια αὐτὴ ὅμως εἶναι ἐντελῶς παραπλανητική. Ἡ μόνη ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἱστορία τῆς Δημιουργίας ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τὸν Μωυσῆ στὴ Γένεση εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ συμβιβαστεῖ μὲ τὸ ἐξελικτικὸ μοντέλο. Ὁ συμβιβασμὸς αὐτὸς ἀφενὸς εἶναι μία ἀποτυχημένη ἀπόπειρα ἐξαπάτησης καὶ ἀφετέρου φανερώνει ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀποτυχημένη, γιατί δὲ βρῆκε καμιὰ ἀπήχηση στὶς τάξεις τῶν ἄθεων ἐξελικτικῶν1 καὶ ἀπατηλὴ γιατί δὲν ἰσχύει. Φανερώνει ἐπίσης ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατί σὲ τελικὴ ἀνάλυση ὁ δαρβινισμὸς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει μία ἀναπόδεικτη θεωρία ποὺ δὲν ἀποτελεῖ πραγματικὴ ἐπιστήμη.
Αρχ. Παύλου ΔημητρακοπούλουΘεολόγου – συγγραφέωςΙ. Μ. Κυθήρων και ΑντικυθήρωνΕν Κυθήροις τη 2α Φεβρουαρίου 2026Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, εορτάζει η αγία μας Εκκλησία την εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου μας. Η λέξη Υπαπαντή σημαίνει υποδοχή και προϋπάντηση. Πρόκειται για την υποδοχή που έγινε στον μικρόν Ιησούν από ένα δίκαιο και ενάρετο άνδρα της Παλαιάς Διαθήκης, τον άγιο Συμεών τον Θεοδόχο, όταν η Παναγία μητέρα του Κυρίου τον προσέφερε στο Ναό 40 ημέρες μετά την γέννησή του.Το νόημα και το περιεχόμενο της εορτής αυτής διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς στο 2ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Σαράντα ημέρες μετά την γέννηση του Κυρίου, η Παναγία με το νεογέννητο βρέφος στην αγκαλιά της και με τον Ιωσήφ προσέρχονται στον ναό του Σολομώντος στα Ιεροσόλυμα. Έρχονται για να εκπληρώσουν κάποια εντολή του μωσαϊκού νόμου. Αφ’ ενός μεν να προσφέρουν θυσία στο ναό και αφ’ ετέρου να παρουσιάσουν τον Ιησού ενώπιον του Θεού ως αφιερωμένο σ’ Αυτόν.Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο κάθε γυναίκα λεχόνα επί 40 ημέρες μετά την γέννηση αρσενικού παιδιού θεωρείται ακάθαρτη. Δεν επιτρέπεται σ’ αυτήν στο διάστημα των ημερών αυτών να εισέλθη μέσα στο ναό. Μετά την συμπλήρωση των 40 ημερών, έπρεπε να προσέλθη για να προσφέρει ως θυσία για τον καθαρισμό της ένα αμνό και ένα νεαρό περιστέρι, ή ένα τρυγόνι. Εάν δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να προσφέρει ως θυσία τον αμνό, θα έπρεπε να προσφέρει αντί του αμνού ένα ζευγάρι τρυγόνια, ή δύο νεαρά περιστέρια.
Με ανακοίνωσή του το Πατριαρχείο Ρουμανίας απαντάει σε δημοσιεύματα, τα οποία θεωρούν “παράνομη” τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών.Το Πατριαρχείο αναφερόμενο αρχικά σε σειρά νόμων, οι οποίοι τεκμηριώνουν τη νομιμότητα μιας τέτοιου είδους εκπαίδευσης, καθώς και άλλα διαδικαστικά θέματα, καταλήγουν ότι: “Το μάθημα των Θρησκευτικών συμβάλλει στην ανάπτυξη της προσωπικής ταυτότητας και στη γνώση των πολιτιστικών αξιών της ανθρωπότητας και προτείνει στοιχεία εφαρμοσμένης ηθικής, απαραίτητα για την πνευματική υγεία του ατόμου και της κοινότητας.Οι θρησκευτικές ομάδες υποστηρίζουν την ολοκληρωμένη εκπαίδευση των μαθητών και συνεργάζονται στο σχεδιασμό των κοινών στοιχείων των σχολικών προγραμμάτων. Για αυτό το λόγο, πολλοί μαθητές επιθυμούν να συμμετέχουν και είναι εγγεγραμμένοι στο μάθημα των Θρησκευτικών“.Αναλυτικά η ανακοίνωση του Πατριαρχείου:Μετά την εμφάνιση ορισμένων δημοσιευμάτων που θέτουν υπό αμφισβήτηση την υποτιθέμενη «παράνομη» διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών, το Πατριαρχείο Ρουμανίας προβαίνει στις ακόλουθες διευκρινίσεις:1. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρουμανίας, «το ρουμανικό κράτος εξασφαλίζει την ελευθερία της θρησκευτικής εκπαίδευσης, σύμφωνα με τις ειδικές απαιτήσεις κάθε θρησκείας. Στα δημόσια σχολεία, η θρησκευτική εκπαίδευση οργανώνεται και διασφαλίζεται από το νόμο» (άρθρο 32, παράγραφος 7). Παράλληλα, η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ορίζει: «Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία να αλλάζει κανείς τη θρησκεία ή τις πεποιθήσεις του, καθώς και την ελευθερία να εκφράζει τη θρησκεία ή τις πεποιθήσεις του, μόνος ή μαζί με άλλους, τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά, μέσω της διδασκαλίας, των θρησκευτικών πρακτικών, της λατρείας και της τέλεσης τελετουργιών» (άρθρο 18).
Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς. (Ἡσαΐας 26,9)Γράφει ὁ ἉγιοσιωνίτηςΠροέρχεται ἀπὸ τὸν προφήτη Ἡσαΐα αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα στὸ Ἀλληλούια, Εἶναι ὅμως ἐντολὴ καὶ δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ παρότρυνση. Μάλιστα, ὁ Κύριος τοῦ άρέσει ἡ δικαιοσύνη, μιὰ ματιὰ στὸ ψαλτήρι βεβαιώνει ὅτι πράγματι ὁ Κύριος εἶναι δίκαιος. Παράδειγμα στὸν ψαλμὸ 10,7 : ὅτι δίκαιος Κύριος, καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησεν, εὐθύτητας εἶδε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ. Ἐξάλλου καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους 6,9 : ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι;Ἔρχομαι στὸ προκείμενο, πρόκειται γιὰ τὸν μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ μὲ ὅλες τις περιπέτειες του. Ἀρχικὰ δικάστηκε ἀπὸ τὴν Ἱερά σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆε Κύπρου. Στὶς 22 Μαΐου 2025 βγῆκε ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τῆς Κύπρου λόγῳ ὅτι ἦταν ὀρθόδοξος ἱεράρχης. Δὲν δέχτηκε τὴν κάρα τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ δὲν δεχόταν νὰ τελέσει μεικτοὺς γάμους. Παύθηκε ἀπὸ τὴν θέση του καὶ ὅλα ἠρέμησαν. Ἄρχοντες λαῶν συνήχθησαν κατὰ τοῦ δικαίου.Στὶς 5 Ἰουνίου, ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς κατέθεσε αἴτηση ἐκκλήτου (ἔφεσης) στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἁγία καἰ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ ὁποίου ἐπικύρωσε ὁμόφωνα τὴν συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Παρότι ἀναγνώρισε ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἶχε νομικὰ κενὰ σὰν ἄλλος Πόντιος Πιλᾶτος ὁ Βαρθολομαῖος εἶπε ἀθῶος εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τοῦτου.
Προσευχηθείτε στον Θεό για τους πεινασμένους, για τους διψασμένους, για τους γυμνούς, για τους αρρώστους, για τους φυλακισμένους, για όσους ταξιδεύουν, γιατί κι αυτό είναι έλεος. Η λύπη και η θλίψη για τους αμετανόητους είναι έλεος.
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τρίτης λδ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β´ Πέτρ. β´ 9-22).
Β Πε. 2,9 οἶδε Κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ῥύεσθαι, ἀδίκους δὲ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν,
Β Πε. 2,9 Ολα αυτά μαρτυρούν, ότι γνωρίζει ο Κυριος τους μεν ευσεβείς να τους γλυτώνη και να τους σώζη από δοκιμασίας και περιπετείας, τους δε αδίκους, οι οποίοι και κατά την παρούσαν ζωήν βασανίζονται από την αμαρτωλότητά των, να τους φυλάττη δια την μεγάλην εκείνην ημέραν της Κρίσεως (οπότε και θα τους επιβάλη πλήρη την τιμωρίαν).
