Γιατί ὁ «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ὑποβάθμισε τὰ σεξουαλικῆς φύσεως ἁμαρτήματα; (Σχόλιο σὲ ἕνα ἀκόμα σοβαρὸ πνευματικὸ ἀτόπημα τοῦ Παπισμοῦ)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27η Ιουλίου 2026

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ;

(Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)

Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η αλήθεια της πίστεως και το ήθος της ζωής αποτελούν αδιαχώριστες πραγματικότητες. Η δογματική αλήθεια δεν είναι ένα αφηρημένο θεωρητικό σύστημα, αλλά η ίδια η ζωή του Χριστού, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς διά της θείας Χάριτος. Για τον λόγο αυτό, κάθε απομάκρυνση από την αυθεντική αποστολική πίστη συνεπάγεται αναπόφευκτα συνέπειες όχι μόνο στο επίπεδο της διδασκαλίας, αλλά και στο επίπεδο της πνευματικής ζωής και του εκκλησιαστικού ήθους.

Υπό το πρίσμα αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο Παπισμός, μετά την αποκοπή του από την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από την πατερική παράδοση. Οι θεολογικές και εκκλησιολογικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Δύση συνδέθηκαν με μια ολοένα αυξανόμενη εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής, η οποία εκδηλώθηκε τόσο στη θεσμική λειτουργία όσο και στην άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Η ιστορία της μεσαιωνικής και νεότερης Δύσης περιλαμβάνει γεγονότα που προκάλεσαν βαθιά τραύματα στην ανθρώπινη συνείδηση: με τις σταυροφορίες, τους φονικούς θρησκευτικούς πολέμους, την Ιερά Εξέταση, τη χρήση βίας στο όνομα της θρησκείας, την «ευλογία» της αποικιοκρατίας, την υπερβολική συσσώρευση πλούτου και δύναμης από εκκλησιαστικούς θεσμούς και τη μετατροπή της εκκλησιαστικής εξουσίας σε πολιτικό και κοσμικό παράγοντα. Τα γεγονότα αυτά αποτελούν, κατά την ορθόδοξη θεώρηση, ενδείξεις της βαθιάς κρίσεως που προκάλεσε η αποκοπή του Παπισμού από το ενιαίο και αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας, η απομάκρυνσή του από το εκκλησιολογικό ήθος της πρώτης χιλιετίας και η οποία υπήρξε απότοκος από την νόθευση του Δόγματος.

Ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για το κύρος του αιρετικού Παπισμού υπήρξαν οι αποκαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών σχετικά με χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και εν πολλοίς ανάπηρων παιδιών, από μέλη του παπικού «κλήρου». Οι αποκαλύψεις αυτές συγκλόνισαν τη διεθνή κοινή γνώμη και ανέδειξαν όχι μόνο την ύπαρξη εγκληματικών πράξεων, αλλά και σοβαρές αδυναμίες στη διαχείριση και αντιμετώπισή τους από «εκκλησιαστικούς» μηχανισμούς. Η έκταση του φαινομένου δημιούργησε εύλογα ερωτήματα για την πνευματική κατάσταση και τη θεσμική λειτουργία του Παπισμού στη σύγχρονη εποχή.

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Πῶς ἔγινε ὁ Πάπας "ἀλάθητος"

Η στέψη του Καρλομάγνου από τον πάπα. (Εικόνα από το περιοδικό Ιστορικά Θέματα" Νο 36 σελ. 115)

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Πώς έγινε ο Πάπας "αλάθητος"

Β΄ έκδοση, Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις. Αθήνα, Τρίκαλα 2002

Κριτική παρουσίαση έρευνας του ρωμαιοκαθολικού θεολόγου-ιστορικού Α. Μπ. Χάσλερ που έγραψε ένα βιβλίο-βόμβα στα σπλάγχνα του παπισμού

Πρόλογοι

Πρόλογος Α΄ εκδόσεως από Ο.Τ.

Όπως έχει ήδη αναγγελθή, η Ελληνική Πολιτεία προχωρεί εις την σύναψιν διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανόν. Βεβαίως διευκρινίζεται, ότι δεν θα συναφθή Κογκορδάτον. Τούτο, όμως, μικράν έχει σημασίαν. Σημασίαν έχει, ότι η σύναψις διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανόν αναγνωρίζει τον πολιτικόν χαρακτήρα του πάπα και την αξίωσίν του να είναι «βασιλεύς», αρχηγός πολιτικού κράτους και «ηγεμών του κράτους του Βατικανού». Ορθώς, λοιπόν, η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας αντιτάσσεται εις την σύναψιν της ως άνω πολιτικής συμφωνίας. Ευθαρσείς δε Ιεράρχαι μας εδήλωσαν απεριφράστως την αντίθεσίν των προς μίαν τοιαύτην ενέργειαν, η οποία πλην άλλων σημαίνει «οπισθοδρόμησιν» πολλών αιώνων δια την Ελληνικήν Πολιτείαν και Εκκλησίαν. Διότι, ενώ οι ίδιοι οι παπικοί αγωνίζονται να απαλλαγούν από την ιδέαν ενός πάπα – κοσμικού άρχοντος, ημείς αναγνωρίζομεν το μεσαιωνικόν παπικόν κατεστημένον. Όπως δε εδήλωσαν οι αντιδρώντες Ιεράρχαι, θα αναλάβουν αγώνα διαφωτίσεως του Ελληνικού Λαού περί της φύσεως του Βατικανού. Εις το πλαίσιον αυτής της προσπαθείας ο «Ορθόδοξος Τύπος» δημοσιεύει επικαίρου ενδιαφέροντος εργασίαν του πρωτ. Π. Γεωργίου Μεταλληνού, ο οποίος παρουσιάζει εις τον Ελληνικόν Λαόν πρόσφατον μελέτην ενός Γερμανού, παπικού θεολόγου – ιστορικού, ο οποίος εις μίαν σπουδαίαν έρευνάν του απορρίπτει το παπικόν αλάθητον και δίδει την σημερινήν εικόνα του Βατικανού, η οποία αποδεικνύει την τρομεράν αλλοίωσιν, που υπέστη ο Χριστιανισμός εις τον χώρον του Παπισμού. Είναι και τούτο μία επιβεβαίωσις του γεγονότος, ότι ενώ ο σύγχρονος ρωμαιοκαθολικός κόσμος επιδιώκει την επιστροφήν του Παπισμού εις την αλήθειαν της Εκκλησίας, ερχόμεθα εμείς να στηρίξωμεν το κλονιζόμενον παπικόν οικοδόμημα. «Ο. Τ.»

Πρόλογος Β΄ Εκδόσεως από π. Γ. Μεταλληνό

Ἡ ἀπροκάλυπτη διακήρυξη τῆς ψευδοενότητας διὰ στόματος τοῦ ἀντίχριστου Ποντίφικα

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη 

«Πώς είναι δυνατό να δεχτούμε ένωση με εκείνους, που μιλούν και φρονούν και ενεργούν εναντίον του Θεού, εναντίον των Πατερικών Παραδόσεων;» (Όσιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

Στις 25 Ιανουαρίου, με την ευκαιρία της λήξης της μιαρής «Εβδομάδας Προσευχής για την ενότητα των Χριστιανών», τελέστηκε Εσπερινός στη Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών, με προεξάρχοντα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’. Στην ακολουθία των αιρετικών Λατίνων συμμετείχε κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων και ο Μητροπολίτης Ιταλίας και Έξαρχος Νοτίου Ευρώπης Πολύκαρπος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Πάπας «απηύθυνε θερμό χαιρετισμό» στον Μητροπολίτη Πολύκαρπο, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στους λοιπούς εκπροσώπους των Ορθοδόξων και των αιρέσεων των Μονοφυσιτών και των Αγγλικανών στους θεολογικούς διαλόγους, καθώς και στους φοιτητές των οικουμενικών θεσμών και στους παρισταμένους προσκυνητές.

Η αντικανονική συμμετοχή ορθοδόξων κληρικών και Ιεραρχών σε παπικές ακολουθίες έχει σχολιαστεί πολλάκις στην ιστοσελίδα Κατάνυξη γενικότερα αλλά και στο πλαίσιο της «εβδομάδας προσευχών» ειδικότερα [1]. Είναι αρκετό να θυμίσουμε τον λόγο του μακαριστού Οσίου γέροντος Αγάθωνος Κωνσταμονίτη «πάπας (=) ίσον διάβολος».

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων: Εἶναι ὁ Πάπας Ἁγιότατος;

Είναι ο Πάπας Αγιότατος;

Η αγιότητα του ανθρώπου δεν μία απλή κατάσταση της ανθρωπίνης φύσεως, ούτε χορηγείται με την προσφώνηση, αλλά είναι καρπός της παρουσίας του Τριαδικού Θεού μέσα σ’ όλη την ύπαρξη του αναγεννημένου εν Χριστώ ανθρώπου.

Ο άνθρωπος αγιάζεται όταν μένει ενωμένος με την Πηγή της αγιότητος, που είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ο ίδιος ο Κύριος μας διαβεβαίωσε, ότι για να φέρουμε “καρπόν πολύν”, οφείλομε να μένουμε ενωμένοι μαζί Του. Διότι, “άνευ Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν”, καθώς ο Ίδιος αλλού μας επιβεβαιώνει.

Η παραμονή του ανθρώπου, “εν πνεύματι Αληθείας”, στο κανονικό Σώμα του Χριστού, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τον αγιασμό του.

Η Αίρεση ή το Σχίσμα αποκλείουν τον αγιασμό, διότι είναι αιτία του χωρισμού του ανθρώπου από τον Θεό. Είναι καρποί του μισοκάλους εχθρού του ανθρώπου, του Διαβόλου.

Οἱ λόγοι τῆς ἐπίσκεψης τοῦ Πάπα εἰς Τουρκία καὶ Λίβανο

Οι λόγοι της επίσκεψης του Πάπα εις Τουρκία και Λίβανο

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Από της 27ης Νοεμβρίου έως και την 2α Δεκεμβρίου ο Πάπας Λέων ο 14ος επισκέπτεται την Τουρκία και τον Λίβανο. Ο ίδιος με «Αποστολική Εγκύκλιο» του, η οποία επιγράφεται «Εντός της ενότητας της πίστης» και με δηλώσεις του στους διαπιστευμένους στο Βατικανό δημοσιογράφους εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους πραγματοποιεί την εν λόγω επίσκεψη, την πρώτη του εκτός Ιταλίας. Όπως είπε, μεταβαίνει στη Νίκαια της Βιθυνίας (βορειοδυτική Μικρά Ασία) για να δώσει ένα «μήνυμα ενότητας» και στον Λίβανο για ένα «μήνυμα ειρήνης».

Η επίσκεψη στη Νίκαια του Πάπα Λέοντος γίνεται μετά την από τον Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίο προς αυτόν ανανέωση της προσκλήσεως, την οποία είχε απευθύνει στον προκάτοχό του Φραγκίσκο. Τον προσκαλούσε να μεταβούν σε αυτήν και από κοινού να εορτάσουν τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Κατ’ αυτήν οι συνελθόντες 318 Πατέρες, μεταξύ άλλων, καταδίκασαν τις απόψεις του αιρετικού Αρείου και διακήρυξαν τα δόγματα της Πίστεως των Χριστιανών δια των πρώτων επτά (εκ των δώδεκα) άρθρων του Συμβόλου της Νικαίας.

Στη δήλωσή του (21/4/2025) για την εκδημία του Πάπα Φραγκίσκου ο κ. Βαρθολομαίος υπενθύμισε την προς αυτόν πρόσκλησή του. Του έγραψε τότε: «Αγιώτατε, ύστερα από λίγα χρόνια συμπληρώνονται 1700 χρόνια από τη σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας. Θα είναι μία πολύ ωραία πράξις να πάμε και να εορτάσουμε αυτή την ιστορική επέτειο και να μιλήσουμε για την περαιτέρω πορεία των αδελφών Εκκλησιών μας προς το κοινό ποτήριο». Σημειώνεται ότι ο Πάπας, όντας απόλυτος ηγεμών και έχοντας το αλάθητο, μπορεί να ομιλεί εκ μέρους σύμπασας της υπ’ αυτόν Εκκλησίας. Όμως κατά την Ορθόδοξη εκκλησιολογία ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μπορεί να εκφράζει μόνο τη προσωπική του άποψη, έστω και ευχή…

Ο Πάπας Λέων δέχθηκε την πρόταση και την ενέταξε σε μια επίσημη επίσκεψη στην Τουρκία και μιαν «αποστολική επίσκεψη» στον δοκιμαζόμενο Λίβανο. Ο Πάπας δεν απέκρυψε τους λόγους της «επίσκεψης ενότητας» στη Νίκαια και στο Φανάρι. Γράφει στην προαναφερθείσα εγκύκλιό του: «Οφείλουμε να αφήσουμε πίσω τις θεολογικές αντιθέσεις, που έχουν χάσει την αιτία της ύπαρξής τους, για να αποκτήσουμε μια κοινή σκέψη, και ακόμη περισσότερο, μια κοινή προσευχή εν Αγίω Πνεύματι προκειμένου να συγκεντρωθούμε όλοι σε μία μόνο πίστη και σε μία μόνο αγάπη». Για να επιτευχθεί αυτό ο Πάπας καλεί όλους «να ενισχύσουν την οικουμενική κίνηση, όπως την εννοεί ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ στην εγκύκλιο του «Ut unum sint» (Ίνα πάντες εν ώσιν).

Πονηρὴ παγίδα ἡ διάδοση περὶ ὑπαναχωρήσεως τοῦ πάπα στὴν αἵρεση τοῦ Φιλιόκβε.

Διαδίδεται πως ο πάπας υπαναχωρεί στο θέμα του Φιλιόκβε.

Θυμίζω το κατά Ιωάννην: 15, 26 και 14, 26, όπου λέει ο Κύριος:

«τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται»

«ὁ δὲ παράκλητος, τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μου»

Ὁ πάπας ἐξομολογεῖται; , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μίλησε γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἡμερομηνίας τοῦ Πάσχα γιὰ χάρη τοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Παπικούς

Πάπας Λέων και Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Φωτογραφία: ιστοσελίδα των αρχόντων του Φαναρίου

Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, το Άγιο Πνεύμα θέλει όλοι οι χριστιανοί να γιορτάζουν το Πάσχα την ίδια ημερομηνία.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος σε συνέντευξη στο Vatican news μίλησε για τη σημασία του εορτασμού του Πάσχα από όλους τους χριστιανούς την ίδια ημερομηνία.

Σύμφωνα με τα λόγια του, «για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη ως χριστιανοί, πρέπει να γιορτάζουμε την Ανάσταση του Σωτήρα την ίδια ημέρα» μαζί με τους καθολικούς.

«Μαζί με τον αείμνηστο πάπα Φραγκίσκο αναθέσαμε σε επιτροπή να μελετήσει αυτό το ζήτημα. Ο διάλογος έχει ήδη ξεκινήσει», είπε ο Πατριάρχης. Πρόσθεσε ότι πρέπει να προχωρήσουμε με προσοχή, καθώς υπάρχουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ των Εκκλησιών και πρέπει να αποφύγουμε νέες διαιρέσεις.

Ἄρχ. Ἐλπιδοφόρος πρὸς Πάπα "Εἴθε αὐτὴ ἡ συνάντηση νὰ εἶναι ἡ αὐγὴ ἐκείνης τῆς εὐλογημένης καὶ φωτεινῆς ἡμέρας"

Με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’ συναντήθηκε σήμερα στο Βατικανό ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, στα πλαίσια προσκυνηματικής επίσκεψης από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής και από τη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Νιούαρκ, με την ονομασία «Από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη», που συνδέει τρεις σταθμούς-σύμβολα ιστορικής και πνευματικής σημασίας για τον Χριστιανισμό: τη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη και τη Νίκαια. (orthodoxianewsagency)

Συνάντηση Ελπιδοφόρου – Πάπα Λέοντος ΙΔ’ στο Βατικανό

Η συνάντηση του Ποντίφικα με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής την Πέμπτη στο Βατικανό χαρακτηρίστηκε ιστορικής σημασίας. Ο Πάπας Λέων ΙΔ’ συνομίλησε με τον Ελπιδοφόρο στο πλαίσιο της κοινής προσκυνηματικής αποστολής.

Η επίσκεψη έχει ισχυρό συμβολισμό για τον διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και αποσκοπεί στην ενίσχυση της πνευματικής ενότητας των Εκκλησιών.

O κ. Ελπιδοφόρος έγραψε στο Facebook:

Πάπας Λέων ΙΔ΄: Πρόταση γιὰ κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα μὲ Ὀρθοδόξους.

σ.σ. Για κόψτε τον λίγο στην φωτογραφία! Αυτός τώρα θα αποκηρύξει όλες τις αιρέσεις του παπισμού; Όχι φυσικά. Είναι «εκκλησία» άλλωστε σύμφωνα με την ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ της Κρήτης. Πάνε για έναν νέο πύργο της Βαβέλ.

Ο Πάπας απηύθυνε έκκληση για την ενότητα των Χριστιανών συγχρονίζοντας τον εορτασμό της Αναστάσεως του Χριστού, υποδεικνύοντας το 2027 ως πιθανό έτος για ένα κοινό Πάσχα.

Η ΕΟΔ στη Βουλγαρία αναφέρει ότι πρόταση για τον καθορισμό κοινής ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα από την ‘Καθολική’ και την Ορθόδοξη Εκκλησία υπέβαλε ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, απευθύνοντας έκκληση για ενότητα μεταξύ των Χριστιανών. Ο Ποντίφικας υπέδειξε το έτος 2027 –όταν Πάσχα Ανατολής και Δύσης συμπίπτουν– ως πιθανό χρονικό ορόσημο για την έναρξη μιας κοινής εορταστικής παράδοσης.

Κατά τη διάρκεια διεθνούς συνάντησης με εκπροσώπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, ο Πάπας εξέφρασε την επιθυμία του να δει τον χριστιανικό κόσμο ενωμένο στον εορτασμό της Ανάστασης του Χριστού, τονίζοντας τη σημασία της συνεργασίας και της ενότητας μεταξύ των δύο Εκκλησιών.

«Ἱκέτης» εἰς τόν Πάπαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος.

Τοῦ κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ὅπως εἶχε ἀνακοινωθεῖ καί ἀνεμένετο ἄλλωστε, ὁ ἔνοικος τοῦ Φαναρίου Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέστη στήν τελετή τῆς Ἐνθρονίσεως τοῦ Ἀμερικανοῦ Πάπα Λέοντος τοῦ ΙΔ΄. Στήν τελετή παρέστη, δυστυχῶς, καί ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόφιλος. Τό μεταξύ των κλῖμα, σύμφωνα μέ ἔγκυρες πληροφορίες, ἦταν ἀπό τυπικό ἕως ψυχρό, λόγῳ τοῦ γνωστοῦ ζητήματος τοῦ Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου καὶ τῆς στάσεως τοῦ τελευταίου ἐπ’ αὐτοῦ.

Τὴν ἑπομένη ἀπό τήν ἐνθρόνισή του ἡμέρα ὁ Πάπας ἔκανε δεκτό σέ ἰδιαίτερη συνάντηση τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, δῶρα φέροντα (προερχόμενα ἐξ Ἁγίου Ὄρους!) ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων τοῦ πρώτου. Ὅπως φαίνεται στίς φωτογραφίες, τίς ὁποῖες ἀνήρτησε στά μέσα ἐπικοινωνίας του τό Βατικανό καί ἀναδημοσίευσε τό Φανάρι, ἡ γλώσσα τοῦ σώματος προδίδει τήν διακαῆ ἐπιθυμία τοῦ Πατριάρχου νά ἐξασφαλιστεῖ ἡ συνέχιση τῆς κοινῆς πορείας πρός τήν ποθεινήν «ἕνωσιν».

Εὑρισκόμενος στήν Ρώμη ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος δέν παρέλειψε νά μεταβεῖ καί στόν τάφο τοῦ προηγουμένου Πάπα Φραγκίσκου, ὅπου, ἀφοῦ ἐναπέθεσε ἀνθοδέσμη ἀπό λευκά τριαντάφυλλα, ἐτέλεσε κατά τήν τάξιν (προφανῶς τήν οἰκουμενιστική) ἐπιμνημόσυνη Δέηση ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ «ἐν Χριστῶ ἀδελφοῦ του», «Ἐπισκόπου Ρώμης» (ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε καί τόν ἀναγνωρίζει, τῶ ὄντι δέ αἱρεσιάρχου) καί κατατάξεως αὐτοῦ μετά τῶν Ἁγίων!

Στενές σχέσεις Πατρ. Κων/πόλεως – Βατικανοῦ

Ὁ Βαρθολομαῖος εἰς παπικὴν «λειτουργίαν» διὰ τὴν ἐπέτειον ἐκλογῆς τοῦ Φραγκίσκου!

Ο «ΠΑΠΑΣ τῆς Ἀνατολῆς» ἔχει «κόλλημα» μὲ τὸν «Πάπα τῆς Δύσης» καὶ τὸ δείχνει! Ὥς καὶ τὰ 12χρονα τῆς παποσύνης του ἑόρτασε! «Τὴν Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2025, τὸ ἀπόγευμα, ἀνταποκρινόμενος σὲ σχετικὴ πρόσκληση, στὸν ΡΚαθολικό Ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸ Harbiye, ὅπου παρέστη στὴ θεία λειτουργία ποὺ τελέστηκε γιὰ τὴν ἐπέτειο τῶν 12 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου.

Στὴ θεία λειτουργία παρέστησαν, ἐπίσης, ὁ Μακ. Ἀρμένιος Πατριάρχης στὴν Τουρκία κ. Sahak Masalyan, καθὼς καὶ ἐκπρόσωποι ἄλλων χριστιανικῶν κοινοτήτων στὴν Πόλη, μέλη τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος, καὶ πλῆθος ΡΚαθολικῶν πιστῶν. Στὴν ὁμιλία του, ὁ Παν­αγιώτατος, ἐξέφρασε καὶ πάλι τὶς θερμὲς καὶ ἐγκάρδιες ἀδελφικὲς εὐχές του γιὰ ταχεῖα ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας τοῦ Πάπα Φραγκίσκου.

Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του ἀναφέρθηκε στὴν ἀμοιβαία ἐπιθυμία γιὰ τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τῆς 1700ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν σύγκληση τῆς ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενικῆς Συν­όδου, καὶ μάλιστα σὲ μία χρονιὰ ποὺ συμπίπτει ἡμερολογιακῶς ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα γιὰ ὅλους τοὺς Χριστιανούς. Ἐπεσήμανε δέ, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι ὁ διαφορετικὸς τρόπος ὑπολογισμοῦ τοῦ Πάσχα ἀναμφισβήτητα ἐμποδίζει τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ἔχουν μία πιὸ ἠχηρὴ καὶ ἀξιόπιστη φωνὴ στὸν κατακερματισμένο κόσμο μας» (Πηγή: romfea.gr)! Ὁ «διαφορετικὸς τρόπος ὑπολογισμοῦ τοῦ Πάσχα» εἶναι τὸ «πρόβλημα» καὶ ὄχι οἱ δεκάδες κακοδοξίες τοῦ Παπισμοῦ! Φεῦ!

Εντός του έτους η συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στη Νίκαια της Μικράς Ασίας

Ὁ Πάπας Λέων ΙΔ΄ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία.

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μετά την εκλογή του νέου Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ και τις πρώτες του ομιλίες – παρεμβάσεις στα διεθνή ζητήματα, είναι πολλές οι προβλέψεις και οι αναλύσεις που δημοσιεύονται στα διεθνή ΜΜΕ. Όμως για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, που γνωρίζουν την εκκλησιαστική ιστορία έχει δικαιολογημένα προκληθεί ανησυχία για την πορεία του νέου Πάπα. Αιτία το όνομα που επέλεξε και η δήλωσή του πως θέλει η παποσύνη του να ομοιάζει με εκείνη του Πάπα Λέοντος ΙΓ΄ (1878-1903). Πράγματι ο εν λόγω Πάπας σε δύσκολους καιρούς για την παπική Εκκλησία υπήρξε πολύ ενεργητικός και, πολιτικά, αποτελεσματικός στο να αντιμετωπίσει «τις πλάνες των, τότε, μοντέρνων πολιτικό – κοινωνικών θεωριών του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και του μηδενισμού. Ενίσχυσε ηθικά και υλικά τη δημιουργία «χριστιανικών» συνδικάτων και πολιτικών κομμάτων και έδρασε αποτελεσματικά κατά της Μασωνίας και υπέρ της οικογένειας – κατά του διαζυγίου.

Το αρνητικό για τους Ορθοδόξους ήταν ότι ο Πάπας ΙΓ΄ ενέτεινε σε προκλητικό βαθμό τις από του 11ου αιώνος και μετά προσπάθειες του Βατικανού να τους υποτάξει υπό την ηγεμονία του. Η προκλητική προπαγανδιστική επίθεση που εξαπέλυσε, μετά τη δημοσίευση σχετικής εγκυκλίου του, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό με δική του αυστηρή σε βάρος του Πάπα Εγκύκλιο, που δημοσιεύθηκε στο πατριαρχικό περιοδικό «Εκκλησιαστική Αλήθεια» στις 29 Σεπτεμβρίου 1895 (Αριθμ. Φύλ. 31) καταγγέλλει ότι:

Αὐθαιρεσία, ἡ παρουσία Ὀρθόδοξων Ἐπισκόπων στὴν κηδεία/ἐνθρόνιση τοῦ Αἱρετικοῦ πάπα. (βίντεο & φωτογραφίες)

 

–https://youtube.com/shorts/4WDUhzXYU4E?si=1g4BniWKNb-EMUoX – katihisis

Μὴν παραφρονήσουμε!

ΟΧΙ «HABEMUS» ΠΑΠΑ!

«HABENT» ΚΑΙ «HABET» ΠΑΠΑ!

του Δημ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

Βγήκε, λοιπόν, σήμερα (8.5.2025) και μετά την τέταρτη ψηφοφορία ο «λευκός καπνός» από την καμινάδα του κτιρίου στο κακέκτυπο κρατίδιο του Βατικανού. Όπερ σημαίνει, εξελέγη ο νέος Αρχηγός της ανά τον κόσμο Παπικής «Εκκλησίας» και του Βατικανού. Πρόκειται για τον Αμερικανό Καρδινάλιο Ρόμπερτ Πρεβόστ που μετονομάστηκε Λέων ΙΔ’. Πληροφορούμαστε ότι είναι Αυγουστινιανός. Το τι σημαίνει Αυγουστίνος το γνωρίζουν καλά οι ορθόδοξοι θεολόγοι.

Σε συνέχεια των παρατράγουδων της κηδείας του προηγούμενου Πάπα Φραγκίσκου, που (και) υποτίθεται ορθόδοξοι Έλληνες πένθησαν σπαραξικάρδια την απώλειά του, τώρα όλοι οι ακατήχητοι και αλιβάνιστοι συμπατριώτες μας σπεύδουν να αναφωνήσουν το περιβόητο «HABEMUS PAPAM» (έχουμε Πάπα), λες και είμαστε παπικοί Ιταλιάνοι!

Πάπας Φραγκίσκος: Θὰ ψηφιστεῖ συνεχιστὴς τῶν ἀντιλήψεών του;

Φωτό αρχείου: ΕΡΑ

Πάπας Φραγκίσκος: Θα ψηφιστεί συνεχιστής των αντιλήψεών του;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Με τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου έκλεισε ένας κύκλος ζωής της Παπικής Εκκλησίας και το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα ψηφιστεί από το Κονκλάβιο συνεχιστής του έργου και των προθέσεών του. Ο Φραγκίσκος ήταν ο πρώτος Ιησουίτης Πάπας από την Αργεντινή της Λατινικής Αμερικής και τιμούσε ιδιαίτερα τον Ιγνάτιο Λογιόλα, ιδρυτή του Τάγματος των Ιησουιτών. Είχε πει: «Αισθάνομαι Ιησουίτης και σκέπτομαι ως Ιησουίτης. Όχι με υποκριτικό τρόπο, αλλά σκέπτομαι ως Ιησουίτης» (Γαλλικό Περιοδικό «Le Point», τευχ. 2666, 7 Σεπτεμβρίου 2023, σελ. 33).

Στους Iησουίτες εισήχθη το 1958, σε ηλικία 22 ετών, και ταχέως ανήλθε τις βαθμίδες του τάγματος. Αρχικά ήταν προϊστάμενος κοινότητας και μετά, από το 1973 έως το 1979, όλων των ιησουιτών της Αργεντινής. Η θέση του αυτή συνεπαγόταν τη λήψη αποφάσεων σε μια κατάσταση κοινωνικών και επαναστατικών εκρήξεων στη Λατινική Αμερική. Οι επαναστάσεις αυτές είχαν το χαρακτηριστικό πως παράλληλα με τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις δρούσε «η πολιτική θεολογία της απελευθέρωσης», στην οποία εκ των κυρίων εκπροσώπων ήσαν ιησουίτες κληρικοί.

Ο αποθανών Πάπας Φραγκίσκος, νέος τότε, εντυπωσιάστηκε από τη θεολογία της απελευθέρωσης, η οποία δρούσε παράλληλα και σε συνεργασία με τους κομμουνιστές, οπαδούς του Μαρξ. Ο Ιησουίτης Φερνάντο Καρντενάλ (1934-2016) ήταν εκ των ηγετών της κομμουνιστικής επανάστασης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα και όταν αυτή επικράτησε υπηρέτησε την επαναστατική κυβέρνηση ως Υπουργός Πολιτισμού. Σε συνέντευξή του στον Γάλλο δημοσιογράφο Θεόφιλο Καμπαστρέρο είπε πως η Θεολογία της Απελευθέρωσης συνδυάζει τον Χριστό με τον Μαρξ: «Ο Ιησούς με το Ευαγγέλιό του και ο Μαρξ με την επιστήμη του βρίσκονται σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Δεν κάνω τη σκέψη ότι αυτό σημαίνει πως ανταλλάσσουμε το Χριστό με τον Γαλιλαίο, τον Νεύτωνα, τον Αϊνστάιν ή τον οποιονδήποτε διάσημο χημικό. Ο Μαρξ, από την πλευρά του βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με αυτούς…». ( Φερνάντο Καρντενάλ – Μιγκέλ Ντ’ Εσκότο – Ερνέστο Καρντενάλ «Και Χριστός και Μαρξ» Εκδ. «Παρατηρητής», Θεσσαλονίκη, 1986, σελ. 63-64).

«Ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στήν κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς α΄ χιλιετίας»

«Ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στήν κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς α΄ χιλιετίας»

Με αφορμή τον θάνατο του πάπα Φραγκίσκου

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος,Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

Με αφορμή τον θάνατο του πάπα Φραγκίσκου δημοσιεύουμε το παρόν άρθρο, το οποίο είναι τα επιλεγόμενα της διπλωματικής εργασίας (master) του Πρεσβυτέρου Αναστασίου Γκοτσόπουλου, με τίτλο: «Η Εκκλησία της Ρώμης και ο επίσκοπός της στα πρακτικά και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων«.

«Ἀπὸ τὴ μελέτη τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μποροῦμε μὲ βεβαιότητα νὰ καθορίσουμε τὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης καὶ τοῦ ἐπισκόπου της στὴν κοινωνία τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Α. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης.

1. Εἶναι σαφὲς τὸ αὐξημένο κῦρος καὶ ἡ ἐξαιρετικὴ τιμὴ ποὺ ἀπονεμόταν στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης. Συνακόλουθα, στὸν ἐπίσκοπό της ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἀναγνωρίσει πρωτεῖο τιμῆς καὶ προκαθεδρίας στὴν τάξη τῶν τιμηθέντων μὲ πρεσβεῖα Πατριαρχικῶν Θρόνων. Οἱ λόγοι εἶναι σαφεῖς: α) ἦταν ἡ Ἐκκλησία τῆς «μεγαλωνύμου Ρώμης», τῆς πρωτεύουσας τῆς αὐτοκρατορίας, β) ἦταν δραστήρια στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ στὴν συναντίληψη ἄλλων ἐμπεριστάτων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ γ) ἦταν ἡ μοναδικὴ πόλη στὸ δυτικὸ-λατινικὸ κόσμο ποὺ δέχθηκε τὴν παρουσία καὶ τὸ κήρυγμα τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐκεῖ μαρτύρησαν καὶ ἡ ὁποία διατηροῦσε τοὺς Τάφους τους.

2. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἐκαυχάτο ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἀποστολικὴ καταγωγή της ἀπὸ τοὺς Πρωτοκορυφαίους, τὴν ὁποία, προϊόντος τοῦ χρόνου, περιόρισε καὶ διαμόρφωσε σὲ «πέτρειο». Θὰ πρέπει ὅμως νὰ σημειωθεῖ ὅτι σὲ κανένα κανόνα Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ ἀπόδοση πρεσβείων τιμῆς στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης δὲν συνδέεται μὲ τὴν ἀποστολικὴ προέλευσή της, ἡ ὁποία κατὰ τὰ ἄλλα θεωρεῖται δεδομένη.

3. Στὴν Ἀνατολὴ ἡ ἔννοια τῆς ἀποστολικότητος νοηματοδοτήθηκε διαφορετικὰ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπέκτησε ἄλλη βαρύτητα. Ταυτόχρονα ὅμως σύνολη ἡ Ἐκκλησία ἀποδεχόταν ὅτι ἡ ἀποστολικότητα δὲν ἦταν ἀποκλειστικὸ προνόμιο τῆς Ρώμης, ἀλλὰ ἀφοροῦσε καὶ στοὺς τιμηθέντες μὲ ἐξαιρετικὰ προνόμια θρόνους τῆς Ἀνατολῆς.

Ἐπιβεβλημένη δικαιοκρισία στόν ἀποθανόντα «Πάπα» Φραγκίσκο

Φωτό: VATICAN MEDIA

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 28η Απριλίου 2025

ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΘΑΝΟΝΤΑ «ΠΑΠΑ» ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ

Ο «Πάπας» Φραγκίσκος δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή, πέθανε, αφήνοντας πίσω τον παπικό δοξασμό, την ψευδαίσθηση ότι είναι ο έχων τις εξουσίες του κόσμου και «όλης» της Εκκλησίας, ως «αντιπρόσωπος του Θεού στη γη», την παπική χλιδή, τις επευφημίες της πληθώρας των κολάκων του σκοτεινού Βατικανού και των υπηκόων του, τις τιμές που απολάμβανε ως «αρχηγός κράτους», κ.α.

Σύμφωνα, όμως, με την ορθόδοξη υμνολογία μας «Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον, οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται» και «Ποία τοῦ βίου τρυφὴ διαμένει λύπης ἀμέτοχος; Ποία δόξα ἕστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος; Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα· μία ῥοπὴ καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται»[1]. Ο «μακαριστός» Φραγκίσκος «γυμνός» από όλη την κοσμική μεγαλοπρέπεια και παπική ματαιοδοξία, πορεύεται να παραβρεθεί ενώπιον του Δικαιοκρίτη Θεού να απολογηθεί.

Φυσικά, δεν είμαστε εμείς οι κριτές του, αλλά η Εκκλησία του Χριστού, η Ορθοδοξία, δια των αγίων Συνόδων και των αγίων και θεοφόρων Πατέρων. Αυτοί μπορούν να τον κρίνουν, καταλογίζοντάς του το φοβερό αμάρτημα του αμετανόητου αιρεσιάρχη, ο οποίος, δεν φέρει απλά την ευθύνη του αιρετικού, αλλά του αιρεσιάρχη, που σημαίνει ότι δεν θα απολογηθεί στο Θεό μόνο για τις δικές του αιρετικές δοξασίες, αλλά και για τις πλάνες που διατήρησε στα εκατομμύρια των πιστών τις «εκκλησίας» του. Παρά ταύτα, ως άνθρωποι, έχουμε την υποχρέωση να προσευχόμαστε γι’ αυτόν, όπως και για όλους τους ανθρώπους, να βρει έλεος.

Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε πως ο αποθανών Φραγκίσκος υπήρξε ένας ακόμα κρίκος της μακράς αλυσίδας των «Παπών» μετά το «σχίσμα» του 1054, οι οποίοι οδήγησαν, διατήρησαν και διατηρούν, για χίλια χρόνια, την δυτική χριστιανοσύνη εκτός της Μιας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού και την κρατούν εκτός Αυτής. Μάλιστα ετούτος υπήρξε ένας από τους φανατικότερους προσηλωμένους «Πάπες» στις παπικές κακοδοξίες. Δεν διανοήθηκε ούτε στιγμή να αναθεωρήσει κάποια από αυτές. Αντίθετα μάλιστα, ως ιησουίτης, με περισσή υποκρισία και διγλωσσία, τις υποστήριζε και τις πρόβαλλε ως δήθεν «ορθόδοξες παραδόσεις», αφήνοντας έτσι έκθετους τους εκ των ορθοδόξων κληρικών και θεολόγων, των προωθούντων πυρετωδώς την «ένωση των εκκλησιών», χωρίς τις προϋποθέσεις που έχει θέσει η μακραίωνη εκκλησιαστική μας παράδοση, ήτοι: την πλήρη και ειλικρινή μετάνοια των αιρετικών και την επιστροφή τους στην Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού.

Οἱ ὠμὲς πραγματικότητες γιὰ τὸν «Πάπα τῶν φτωχῶν».

Η καλά οργανωμένη επιχείρηση εξωραϊσμού του Πάπα, ο ρόλος του Βατικανού και ο καθολικισμός στην παρούσα ιστορική φάση

Κώστας Δημητριάδης

Ο θάνατος του Πάπα Φραγκίσκου την περασμένη Δευτέρα έδωσε το σύνθημα για μια ολόκληρη, καλά οργανωμένη επιχείρηση εξωραϊσμού και αγιοποίησής του από το ευρύτατο φάσμα του πολιτικού και μιντιακού συστήματος. Στο μεγαλύτερο τμήμα της Δύσης, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, και βέβαια από το εγχώριο κατεστημένο με όλη τη σπουδή του υποτελούς ακολουθητισμού που το χαρακτηρίζει. Παντού η ίδια μονότονα προβαλλόμενη μέχρι κορεσμού, εικόνα ενός «Πάπα των φτωχών», που έζησε βίο λιτό, απλό και ταπεινό, που υπήρξε κοντά στον κόσμο, που στάθηκε απέναντι στις ανισότητες και πολλά άλλα συναφή σε ανάλογο τόνο και ύφος.

Σ’ ένα πρώτο επίπεδο δεν μπορεί κανείς να αποφύγει κάποιες συγκρίσεις. Με όλα όσα στην κυριολεξία θάβονται. Όλες εκείνες τις εκδηλώσεις μιας άγρυπνης, δοτικής και ενεργού κοινωνικής συνείδησης που εξορίζονται «αόρατες» στο περιθώριο μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούν εύκολα να «εξημερωθούν». Για να μην προσθέσουμε και τη χαρακτηριστική αντίστιξη ανάμεσα στην καθημερινή ρουτίνα εξοικείωσης με τον κυνισμό, τον ατομικισμό και τον «υπολογισμό του ιδιώτη» που είναι η «κανονικότητα» του εκπεμπόμενου συστημικού «μηνύματος», και στις διατεταγμένες καμπάνιες «ανθρωπισμού» (ακόμη και η «Νταϊάνα – θλιμμένη φιλάνθρωπος πριγκίπισσα» αξιοποιήθηκε μέχρις εσχάτων πριν κάποια χρόνια) που παρεμβάλλονται για να «επικοινωνήσουν» και να εκφορτίσουν συγκινησιακά τα πλήθη που ζουν τη δυσφορία της αφάνειας και της μη εκπροσώπησης που χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Ἡ θέση καὶ οἱ ἁρμοδιότητες τοῦ πάπα στὴ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία

 

Πρεσβύτερος Αναστάσιος  Γκοτσόπουλος

Εφημέριος  Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

6945-377621, agotsopo@gmail.com

    Πάτρα   2. 5 . 25

 Εν όψει της συνεδριάσεως στις 7.5.25 κεκλεισμένων των θυρών  (Κονκλάβιο-cum clave-με ένα κλειδί) του Κολλεγίου των Καρδιναλίων που θα εκλέξουν τον νέο πάπα της Ρώμης δημοσιεύουμε επιλογή των βασικών δογματικών και κανονικών κειμένων των Ρωμαιοκαθολικών που αναφέρονται στη θέση και τις αρμοδιότητες του πάπα στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

Τα πιο κάτω κείμενα είναι επιλογή από α) τις δογματικές αποφάσεις της Α΄ Βατικανής Συνόδου, 1870 («Pastor aeternus») και της Β΄ Βατικανής Συνόδου, 1962-1965 («Lumen Gentium»), β) τους σχετικούς κανόνες του Codex Iuris Canonici, 1983 (Κώδικας Κανονικού Δικαίου) και γ) την επίσημη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» (1992).

Τα κείμενα είναι ιδιαιτέρως σαφή ως προς τη θέση και τις αρμοδιότητες του πάπα Ρώμης σε όλη την Εκκλησία του Χριστού (σύμφωνα με τη Ρωμαιοκαθολική θεολογία), γι’ αυτό επέλεξα να μην προβώ σε σχολιασμό των σημαντικών αυτών δογματικών και κανονικών θέσεων που έχουν καταγραφεί σε αυτά. Περιορίστηκα μόνο στην επισήμανση ορισμένων σημείων με έντονα γράμματα.

 Προ ημερών αναδημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα eeod.gr[1] τα συμπεράσματα εργασίας μου αναφορικά με τη θέση του επισκόπου Ρώμης στα πρακτικά και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων[2]. Εκτιμώ ότι είναι ενδιαφέρον να μελετήσει όποιος ενδιαφέρεται το κατά πόσο η διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής θεολογίας αναφορικά με τη θέση του πάπα Ρώμης στην Εκκλησία του, όπως καταγράφεται στα πιο κάτω επίσημα κείμενα, έχει σχέση με την κοινή θεολογική και κανονική διδασκαλία της α΄ χιλιετίας, όταν η Ρώμη βρισκόταν σε κοινωνία με την Εκκλησία του Χριστού.

Τίτλοι του πάπα Ρώμης

Σταχυολογώντας τα πιο κάτω αποσπάσματα από τα δογματικά, κανονικά και ποιμαντικά κείμενα της Ρωμαιοκαθολικής θεολογίας μερικοί από τους τίτλους που αποδίδονται στον πάπα της Ρώμης είναι:

Επίσκοπος Ρώμης, Ρωμαίος Ποντίφικας, Άκρος Αρχιερέας, Διάδοχος του Πέτρου, Διάδοχος τοῦ μακαρίου Πέτρου στο πρωτείο πάνω σε όλη την Εκκλησία, Τοποτηρητής, Αντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ, Ποιμένας ὅλης της Ἐκκλησίας, Ανώτατος Ποιμένας της Εκκλησίας, Ποιμένας ολόκληρης της επί γης Εκκλησίας, Σημείο και Υπηρέτης της ενότητας της Παγκόσμιας Εκκλησίας, Κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας, Θεμέλιο ενότητας, Θεμέλιο τῆς ἑνότητας τόσο τῶν Ἐπισκόπων, ὅσο καὶ τοῦ πλήθους πιστῶν, Αιώνια, διαρκὴς και ορατή Αρχή, Πρῶτος Ποιμένας καὶ Διδάσκαλος ὅλων τῶν πιστῶν, Υπέρτατος Δικαστής τῶν πιστῶν, Υπέρτατη διδακτικὴ Αὐθεντία, Υπέρτατη καὶ παγκόσμια Εξουσία τῆς Ἐκκλησίας, Κεφαλὴ και Αρχηγός τοῦ Συλλόγου των Επισκόπων.  Έχει πλήρη, ὑπέρτατη καὶ παγκόσμια ἐξουσία μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὴν ὁποία μπορεῖ πάντοτε νὰ ἐξασκεῖ.

Όποιος διαβάζει τους ανωτέρω τίτλους που απονέμονται στον πάπα της Ρώμης και γνωρίζει πού οδήγησαν την Εκκλησία του Θεού, δεν μπορεί παρά να ανησυχεί διότι τα τελευταία χρόνια παρόμοια ορολογία κάνει την εμφάνισή της και στην καθ’ ημάς Ανατολή με διαφαινόμενες ήδη τις τραγικές συνέπειες…

«Εκκλησιαστική πληρότητα»: από τον ίδιο τον Χριστό   ή   από τον Vicarium Christi;