Τό ὁσιακό τέλος μιᾶς ἁπλοϊκῆς μετσοβίτισσας γυναίκας. Μαρία Μπίσα.

Τό ὁσιακό τέλος μιᾶς ἁπλοϊκῆς

μετσοβίτισσας γυναίκας

Μαρία Μπίσα

Κατά θεία πρόνοια τέλη τοῦ μηνός Απριλίου τοῦ 2026 ἀκούσαμε τό ἑξῆς θαυμάσιο γεγονός μιᾶς πιστῆς, ἁπλῆς καί ταπεινῆς ἐναρέτου μετσοβίτισσας γυναίκας πού άξιώθηκε να βιώσει τό ἐξαίσιο οσιακό της τέλος.

Τό χαριτωμένο αυτό παράδειγμα γνήσιας θεοσέβειας μᾶς ἔγινε γνωστό άπό τόν καθηγητή κ. Μιχαήλ Γ. Τρίτο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμῶς γιά τήν διάσωση τῆς ὠφελίμου αὐτῆς διηγήσεως. Προκειμένου ὅμως νά ὠφεληθοῦν πνευματικά περισσότερες καλοπροαίρετες ψυχές πρός δόξαν τοῦ φιλανθρώπου Χριστοῦ ἐκδίδεται ἀπό τίς ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» καί δίδεται εὐλογία ἀπό τά Γραφεῖα, Σπάρτακου

6, Συκιές Θεσ/νίκης, τηλ. 2310 212 659.

Ἤμουν μαθητής τοῦ Γυμνασίου Μετσόβου, ὅταν ἔβλεπα τὶς ἀπογευματινές ώρες μια συμπαθέστατη γριούλα, ντυμένη την τοπική μετσοβίτικη στολή, νὰ πηγαίνει στὴν ἁγία Παρασκευή να παρακολουθήσει τὴν ἀκολουθία τοῦ ἑσπερινοῦ. Κρατοῦσε στὰ χέρια της ἕνα μικρό μεταλλικό δοχεῖο μὲ λάδι γιὰ νὰ ἀνάψει τα κανδήλια τοῦ ναοῦ. Ἦταν ἡ Μαρία Μπίσα, μιὰ εὐλογημένη ἀπὸ τὸ Θεὸ ψυχή.

Μετὰ τὸ πέρας τοῦ ἑσπερινοῦ πήγαινε στο κέντρο τοῦ ναοῦ καὶ μὲ μιὰ ἐκ βαθέων δοξολογική κραυγή ἔλεγε τὸ «Δόξα Σοι Κύριε», χωρὶς κἂν νὰ γνωρίζει τὴ σημασία αὐτῆς τῆς φράσης. Το πρόσωπό της ἔλαμπε καὶ ἀπὸ τά γεροντικά της μάτια ἔβγαιναν δάκρυα ἱκεσίας πρὸς τὸν δωρεοδότη Χριστό. Ἦταν ἡ ἐξωτερίκευση τῆς βιωμένης πίστεως καὶ ἡ ἔκφραση τῆς γνησίας ὀρθόδοξης πνευματικότητος.

Ένα περιστατικό που δείχνει την πνευματική ποιότητα τῆς μακαριστῆς Μαρίας Μπίσα εἶναι τὸ ἐξῆς:

Παραμονὴ τῆς Ἀναλήψεως στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μετσόβου πρὶν τὴν ἀκολουθία τῆς ἀναστάσιμης ενάτης, ὥρας. Ή μακαριστή Μαρία ἔκλαιγε μὲ ἀναφιλητά. Την πλησίασα καὶ τὴ ρώτησα στα βλάχικα γιατί κλαίει. Μοῦ ἀπάντησε κλαίει γιατὶ φεύγει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

Τὴν καθησύχασα λέγοντάς την ὅτι δὲν φεύγει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Κάθε Κυριακή Ανάσταση ἔχουμε.

Μὲ εὐχαρίστησε καὶ μοῦ εἶπε: «Τώρα ηρέμησα παιδί μου».

Απλοϊκὴ ἁγνὴ πίστη με δυνατά εσωτερικά βιώματα! «τῶν τοιούτων ἐστὶν ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Ὁ Κύριος βράβευε την πίστη τῆς ἁπλῆς αὐτῆς γυναίκας, δίδοντάς της τη δυνατότητα να προβλέψει μὲ κάθε λεπτομέρεια τὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωής της.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἀφήσω την εγγονή της, την κ. Μαρία Μπίσα-Ψαροβασίλη, να περιγράψει ὡς αὐτόπτης μάρτυς τὸ γεγονός, μέ ἕνα κείμενο ξεχωριστής χάρης καὶ ὀμορφιᾶς καὶ μὲ ἔντονο τὸ στοιχεῖο της βιωμένης αμεσότητας.

Τὴ γιαγιά μου τὴν ἔλεγαν Μαρία. Ἔφυγε στις 20 Φεβρουαρίου 1971, ἦταν 85 ἐτῶν. Ἀπὸ καιρὸ εἶχε φροντίσει καὶ τὴ παραμικρή λεπτομέρεια τοῦ θανάτου της, ἂν καὶ ὁ τρόπος ζωῆς της ἦταν μιὰ συνεχὴς προετοιμασία.

Τελευταῖα δὲν ἔβγαινε ἔξω γιατί τὴν ταλαιπωροῦσε τὸ ἆσθμα ποὺ εἶχε. Δὲν ἦταν ὅμως σὲ τόσο άσχημη κατάσταση. Μέσα στο σπίτι κυκλοφοροῦσε ἄνετα καὶ αὐτοεξυπηρετοῦνταν.

Ἦταν ψυχοσάββατο. Ἐκεῖνο τὸ πρωινό ξύπνησε γύρω στὶς ἕξι. Παρὰ τὴ γκρίνια μου με ξύπνησε κι ἐμένα γιατί ὅπως μοῦ εἶπε μὲ ἤθελε ξύπνια. Ἡ μητέρα μου ἄναψε τη σόμπα καὶ τῆς ἔφτιαξε τον καφέτης. Ἀφοῦ τὸν ἤπιε ρώτησε γιὰ τὸν καιρὸ καὶ ζήτησε νὰ πιεῖ δυὸ γουλιές κρασί, ασυνήθιστο πρᾶγμα γιὰ τὴν ὥρα.

Ημασταν οἱ τρεῖς μέσα στο δωμάτιο καὶ πολὺ σοβαρὰ μᾶς εἶπε ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἤθελε νὰ κοιμηθεῖ. Ζήτησε ἀπὸ τὴ µητέρα µου νὰ τὴ βοηθήσει νὰ πλυθεῖ καὶ νὰ τὴ ντύσει μὲ τὰ ροῦχα ποὺ εἶχε φυλαγμένα στὸ σεντούκι. Ἀκόμη ζήτησε νὰ εἰδοποιήσουμε τὰ παιδιά της νὰ ἔρθουν στὸ σπίτι καὶ μιὰ γειτόνισσα νὰ βοηθήσει στὴν τακτοποίηση τοῦ σπιτιοῦ γιατί μετὰ θὰ ἐρχότανε κόσμος,

Βέβαια ἀκολούθησαν πολλοὶ διάλογοι ὅπως δὲν γίνονται αὐτὰ τὰ πράγματα, ἀκόμη δὲν τρελαθήκαµε καὶ ἄλλα. Ἡ γιαγιὰ ὅμως ἐπέμενε. Κρατοῦσε τὸ σφυγµό της καὶ συνεχῶς ἔλεγε στὴ µητέρα µου «βιάσου γιατί θέλω νὰ κοιμηθῶ, βιάσου γιατί δὲ θὰ προλάβουμε».

Ὅταν ὁ ἀδερφός µου ἑτοιμάστηκε νὰ πάει στὴ δουλειά του, τὸν ἀποχαιρέτησε φιλῶντας τον καὶ τοῦ εὐχήθηκε προκοπὴ καὶ εὐτυχία γιατί δὲν θὰ τὸν ξανάβλεπε πιά.

Σιγά-σιγὰ ἀρχίσαμε νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅτι κάτι συνέβαινε μὲ τὴ γιαγιά. Θυμήθηκα ὅτι τὴν τελευταία Δευτέρα ἐκείνης τῆς ἑβδομάδας μοῦ ζήτησε νὰ τῆς γράψω ἕνα καινούργιο Ψυχοχάρτι. Ἐνῷ µέχρι τότε γράφαμε τρεῖς Μαρίες ἐκείνη τὴ µέρα μοῦ ζήτησενὰ γράψω καὶ µία τέταρτη. Τῆς ἔλεγα πὼς μπερδεύτηκε, πὼς ἔκανε λάθος ἀλλὰ ἐπέμενε νὰ τὴ γράψω καὶ πὼς ἀργότερα θὰ καταλάβαινα.

Τὴν Πέμπτη τὸ ἀπόγευμα εἶχε καλέσει ὅλους τοὺς συγγενεῖς στὸ σπίτι, ἔκανε εὐχέλαιο καὶ µετάλαβε.

Ἔτσι ἀποφασίσαμε νὰ ἐνδώσουμε στὶς ἐπιθυμίες της καὶ εἰδοποιήθηκαν τὰ παιδιά της καὶ ἡ γειτόνισσα.

Ἡ µητέρα µου τὴν ἔπλυνε, τὴ χτένισε, τῆς ἔκοψε τὰ νύχια. Τῆς ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ τῆς φορέσει τὰ νεκρικὰ ροῦχα καὶ τότε ἡ ἴδια προσπάθησε νὰ τὰ Φορέσει λέγοντάς µας «ἐγὼ ἔχω ντύσει τὰ παιδιά µου δὲ θὰ ντυθῶ ἡ ἴδια».

Ἡ γιαγιὰ εἶχε ὀχτὼ παιδιἀ, τὰ τρία ἀπὸ αὐτὰ πέθαναν ἐνῷ ἡ ἴδια ἦταν ἐν ζωῇ.

Τὰ παιδιά της, οἱ νύφες τὰ ἐγγόνια ἐρχόταν ἕνας ἕνας. Κλείσαµε πόρτες καὶ παράθυρα γιά νὰ μὴν ἔρθει κανεὶς ξένος καὶ θεωρηθοῦμε τρελοὶ ποὺ ἕναν ζωντανὸ ἄνθρωπο τὸν ἑτοιμάζαμε νὰ πεθάνει.

Πρέπει νὰ πῶ ὅτι ὅσο κρατοῦσε αὐτὴ ἡ διαδικασία κατὰ διαστήµατα ἔχανε τὴν ἐπικοινωνία της µαζί μας καὶ μιλοῦσε Ψιθυριστά. Ἡ µητέρα µου συχνὰ τὴν ρωτοῦσε ποιόν ἔβλεπε, μὲ ποιόν μιλοῦσε, τί ἔλεγε ἀλλὰ ἡ ἀπάντηση της ἦταν «μὴ μὲ ρωτᾶς τέτοια πράγματα, δὲ μπορῶ νὰ σοῦ πῶ».

Ἡ ἴδια μᾶς ρωτοῦσε µόνο γιὰ τὸν καιρό. Ἠθελε πάντα νὰ πεθάνει ἄνοιξη γιατί ἀγαποῦσε τὰ λουλούδια, ἀλλὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα καὶ τὴν ἑπομένη τῆς κηδείας της χιόνιζε δυνατά.

Ὅταν ὁλοκληρώθηκε ἡ διαδικασία τοῦ ντυσίµατος, ζήτησε νὰ τῆς φέρουμε ἀπὸ τὸ σεντούκι τὸ κοµπόδεµά της, Δὲ θυμᾶμαι ἀκριβῶς πόσο ἦταν, δὲν πρέπει ὅμως νὰ ξεπερνοῦσε τὶς 20 μὲ 30 δρχ. Μᾶς τὰ μοίρασε, ἐμένα μοῦ ἔδωσε ἕνα δίφραγκο καὶ δυὸ τρεῖς δεκάρες, Μᾶς ἀποχαιρέτησε ὅλους ἕναν-ἕναν χωριστά, μᾶς φίλησε, μᾶς ἔδωσε εὐχὲς καὶ μᾶς εἶπε ὅτι ἦταν ἔτοιμη νὰ κοιμηθεῖ. Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ διαδικασία ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συγκινήθηκε καὶ βούρκωσαν τά μάτια της.

Πλάγιασε κάτω ἀπὸ τὸ ντουλάπι τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ἔκλεισε τὰ µάτια της καὶ προσπάθησε νὰ κοιμηθεῖ. Δὲν τὰ κατάφερε ὅμως καὶ σύντομα ἄλλαξε γνώµη. Σηκώθηκε καὶ μᾶς εἶπε νὰ ἑτοιμάσουμε τὴ θέση της στὸ καλὸ δωμάτιο (ἔτσι λέγαμε τὸ δωµάτιο ὑποδοχῆς) ὅπως συνέβαινε μὲ ὅλους τοὺς πεθαµένους τοῦ σπιτιοῦ.

Καθὼς τήν µεταφέραμµε ἀπὸ τὸ ἕνα δωμάτιο στὸ ἄλλο, εἶπε δυὸ φορὲς ἄχι! σπίτι µου, σπίτι µου,

Ἐκεῖ λοιπὸν στὸ καλὸ δωμάτιο ξάπλωσε στὴν εἰδικὴ θέση. Ἀπέναντι στὸν τοῖχο ὑπῆρχε ἕνας µεγάλος καθρέφτης. Παρατήρησε πὼς τὰ ροῦχα της δὲν ἦταν καλὰ τακτοποιηµένα καὶ παραπονέθηκε στὴ μητέρα µου. Ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ τελευταῖα λεπτὰ τὸ μυαλό της λειτουργοῦσε τόσο καλὰ ποὺ ζήτησε νὰ τῆς κόψουµε μὲ ἕνα λεπτὸ Ψαλίδι τὸ κλειστὸ (ροῦχο ποὺ φοροῦσε) στὴ μεριὰ τῆς πλάτης ποὺ δὲν φαινόταν ἔτσι ὥστε νὰ ἔρθει σὲ εὐθεῖα γραμμὴ μπροστὰ στὸ στῆθος. Μέσα στὴν ταραχή τῆς εἴχαμε βάλει πρόχειρα τὰ παπούτσια της. Ζήτησε νὰ τῆς τὰ φορέσουµε κανονικἀ καὶ νὰ τὰ κουμπώσουμε γιατί μετὰ παρατήρησε πὼς θὰ πρηζόταν τὰ πόδια της καὶ δὲ θὰ ἦταν εὔκολο νὰ μποῦν. Τῆς φορέσαμε τὸ σάβανο ὅπως ἐκείνη ἤθελε. Ζήτησε καὶ τὶς δυὸ µεγάλες λαμπάδες ποὺ εἶχε φυλαγμένες μαζὶ μὲ τὰ κηροπήγια, μιὰ γιὰ τὸ κεφάλι καὶ μιὰ γιὰ τὰ πόδια. Τίς ἤθελε ἀναμμένες.

Ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι ὅλα ἦταν ἄψογα μὲ τὸ ντύσιµό της, μὲ δική της προτροπὴ καλύψαμε τὸν µεγάλο καθρέφτη μὲ ἕνα μαῦρο μαντήλι εἰς ἔνδειξιν πένθους ὅπως συνηθίζαµε στὸ χωριό.

Ἀπευθύνθηκε πρὸς ὅλους καὶ μᾶς εἶπε νὰ µείνουµε στὸ δωµάτιότης κάτω ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι καὶ νὰ προσευχηθοῦμε. Μαζί της στὸ καλὸ δωμάτιο ἤθελε μόνο τὶς νύφες της, δίπλατης γονατιστὲς νὰ προσεύχονται.

Ἐγὼ δὲν ἀκολούθησα τοὺς ἄλλους στὸ εἰκονοστάσι γιατί ἤθελα τόσο πολὺ νἁ δῶ τὸ τέλος, Ἄφησα τὴν πόρτα τοῦ καλοῦ δωματίου µισάνοιχτη καὶ γονάτισα ἐκεῖ κοιτάζοντάς την.

Σταύρωσε τὰ χέρια της, ἔκλεισε τὰ µάτια της καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται. Πρώτη προσευχῆ τό «Πιστεύω εἰς ἕνα ...» Δὲν ξέρω πόσες ἄλλες ἀκολούθησαν γιατί ἡ φωνή της γινόταν ὅλο πιὸ βαριά, πιὸ βραχνἠ καὶ ὁ λόγος της δὲν ἦταν καθαρός, Ἔμεινε ἔτσι προσευχόµενη γύρω στὸ δεκάλεπτο. Στὸ τέλος φώναξε δυνατὰ δυὸ Φορές Ὑιέ µου, γιέ μου!’ Πῆρε μιά βαθιὰ εἰσπνοή, μιὰ τελευταία ἐκπνοὴ καὶ κοιµήθηκε.

Ἡ ὥρα ἦταν περίπου 10:30 τὸ πρωί.λ

Βέβαια δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἡ γιαγιὰ ἔφυγε ἔτσι.

Ηταν μιὰ γυναῖκα ἀγράμματη. Δὲν πῆγε ποτὲ στὸ σχολεῖο, δὲν ἤξερε νὰ διαβάζει, νὰ μιλάει Ἑλληνικά, οὔτε κἂν νὰ βάζει τὴν ὑπογραφή της. Ηξερε ὅμως ὅλη τὴ θεία λειτουργία ἀπ᾿ ἔξω καὶ ἂς μὴ καταλάβαινε τί ἔλεγε. Εἶχε μιὰ ἔμφυτη γνώση καὶ σοφία καὶ ἦταν πρόθυµη νὰ βοηθήσει ὁποιονδήποτε καὶ νὰ συμβουλέψει τὸν καθένα.

Ἔζησα μὲ τὴ γιαγιὰ δεκαοχτώ χρόνια. Τὴ θυμᾶμαι χειμῶνα καλοκαίρι νὰ πηγαίνει δυὸ φορὲς τὴ µέρα στὴν ἐκκλησία τῆς ἐνορίας μας τὴν Ἁγία Παρασκευή, στὸν ὄρθρο καὶ τὸν ἑσπερινό. Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ Ἁγία Παρασκευἠ ἦταν τὸ σπίτι της. Τὴν ἔβρισκε κανεὶς ἐκεῖ ὧρες ἀτέλειωτες νὰ κάθεται µόνη μα μὲ τὰ εἰκονίσματα. Στὸ γυναικωνίτη εἶχε μιὰ συγκεκριµένη θέση ποὺ ἀκόμα φέρει τὸ ὄνομά της. Ὅλη ἡ κοινωνικότητά της ἐξαντλοῦνταν στὀ προαύλιο τῆς ἐκκλησίας καὶ ἀγαπημένο τῆς θέµα συζήτησης ἦταν οἱ βίοι τῶν Ἁγίων. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ στενοχωριόταν ποὺ δὲν ἤξερε νὰ διαβάζει.

Τηροῦσε μὲ αὐστηρὴ εὐλάβεια ὅλες τὶς παραδόσεις τῆς ἐκκλησίας. Τίς ἡμέρες τῆς αὐστηρῆς νηστείας ἔτρωγε ξερὰ βρασµένα δαμάσκηνα μὲ ζουμὶ ἢ νερόβραστα χόρτα τυλιγμένα μὲ καλαμποκάλευρο. Τιμοῦσε ὅλους τοὺς Ἁγίους καί τὴν παραμονή τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ κάθε Ἁγίου κοιμόταν στὸ Ναό του. Κάθε Πέµπτη μὲ µεγάλη εὐλάβεια καὶ αὐστηρὴ σχολαστικότητα ζύμωνε τὰ πρόσφορα τῆς ἑβδομάδας.

Τὸ σπίτι ποὺ ἔζησε μὲ τὴν οἰκογένειά της δὲν τὸ ἔχτισε, τὸ ἀγόρασε ὅπως ἦταν. Ὅταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς πῆγε περιοδεία στὸ χωριό µας ἔτυχε νὰ μείνει σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι. Μόλις τῆς τὸ εἶπε ἡ ἰδιοκτήτρια, ἡ γιαγιὰ τὸ ἀγόρασε χωρὶς δεύτερη κουβέντα. Τὸ θεώρησε µεγάλη εὐλογία καὶ ἐγκαταστάθηκε στὸ δωμάτιο ποὺ κοιμόταν ὁ Ἅγιος. Ἐκεῖ ἔφτιαξε καὶ τὸ εἰκονοστάσι της μὲ τὸ καντήλι ποὺ σιγόκαιγε νύχτα -μέρα καὶ πρώτη τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου. Κάτω ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι ἦταν τὸ ντουλάπι ὅπου ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶχε βάλει τὰ βιβλία του. Ἐκεῖ ἔβρισκες τὸ θυµιατό της τὸ λάδι γιὰ τὸ καντήλι, τὴ σφραγῖδα γιὰ τὰ πρόσφορα, τὸ σκεῦος μὲ τὸ ζυμάρι καὶ ἄλλα παρόμοια.

Ἀκόμη ἐκεῖ φύλαγε καὶ τὴ δικιά της ξύλινη γαβάθα, μὲ τὸ δικό της ξύλινο κουτάλι γιατί ἡ γιαγιὰ δὲ χρησιμοποιοῦσε τὰ δικά µας πιάτα γιὰ φαγητό.

Ἂν καὶ εἶχε καλἡ περιουσία ἦταν ἄνθρωπος λιτὸς καὶ ταπεινός. Ἡ περιουσία της δυὀ φορὲς χάθηκε γιὰ ἱστορικοὺς λόγους ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, Καὶ τὶς δύο φορὲς ἡ οἰκογένεια ὀρθοπόδησε γιατί ὁ Θεός τους ἔδινε πλούσια τὰ ἐλέη. Παρὰ τὴν καλὴ οἰκονομικὴ κατάσταση καὶ τὴν κοινωνική της θέση, οὐδέποτε ἀπέκτησε τὴ λαμπερὴ καὶ κεντητὴ στολἡ ποὺ εἶχαν ὅλες οἱ γυναῖκες τοῦ χωριοῦ. Δὲν εἶχε χρυσαφικἁ καὶ δὲ στολιζόταν. Τὴ µοναδικὴ φορὰ ποὺ θυμᾶμαι νὰ ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν ἐμφάνισή της ἦταν οἱ τελευταῖες στιγμὲς τῆς ζωῆςτης μπροστὰ στὸν καθρέφτη. Τὸ προσωπικὸ ποὺ εἶχε ἡ οἰκογένεια στὴ δούλεψή της τὸ πλήρωνε μὲ λίρες, ἡ γιαγιὰ ὅμως ὅταν ἔφυγε εἶχε πενταροδεκάρες.

Ηταν πάντα µετρηµένη στὰ λόγια της καὶ δὲν ἔκανε κριτικἠ γιὰ τοὺς ἄλλους. Μέσα στὸ σπίτι ἦταν ἄφταστη νοικοκυρά, ἀκούραστη καὶ ἀεικίνητη.

Ἀπέκτησε ὀχτῷ παιδιά. Τρεῖς γιοὺς καὶ πέντε κὀρες, τὶς ὁποῖες πάντρεψε μὲ φτωχὰ παιδιὰ τοῦ χωριοῦ, ποὺ τὰ εἶχαν στὴ δούλεψή τους. Τρία ἀπὸ τὰ παιδιά της πέθαναν ἐνῷ ἡ ἴδια ζοῦσε. Πονοῦσε καὶ μοιρολογοῦσε συχνά, ἀλλὰ παρὰ τὸ πένθος της, τὴν ἑπομένη τῆς κηδείας τους πήγαινε στὴν ἐκκλησία. Ἔτσι ἦταν τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ ἔλεγε καὶ ἔτσι ἔζησε κι ἐκείνη σύµφωνα μὲ τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ.

Ἡ µητέρα µου θυμᾶται πὼς ἕνα ἀπόγευμα τοῦ 1941 εἶχε πάει στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

Ἐπέστρεψε στὸ σπίτι ἀναστατωμένη «θὰ ἔρθουν οἱ Γερμανοι» τοὺς εἶπε καὶ ἄρχισε νὰ συγκεντρώνει τὶς κατάλληλες προμήθειες. Φυσικὰ δὲν ὑπῆρχαν τὰ σημερινὰ µέσα ἐνημέρωσης. Ἡ µητέρα µου κατάλαβε πὼς κάποιο μήνυμα πῆρε στὸ Μοναστήρι. Ἡ γιαγιὰ ὅμως δὲν μιλοῦσε ποτὲ γι αὐτά,

Ὁ παπποῦς ἔφυγε πρὶν ἀπὸ τὴ γιαγιά τὸ 1956. Ηταν 80 ἐτῶν, ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς. Πῆρε τὴ λαμπάδα του καὶ ξεκίνησε νὰ πάει στὴν Ἀνάσταση στὸν Ἅη Γιῶργη. «Πὼς θὰ φτάσεις ὡς ἐκεῖ γέρος ἄνθρωπος» τοῦ εἶπε ἡ γιαγιά. «Ἄσε μὲ νὰ πάω γιατί εἶναι ἡ τελευταία µου φορά» ἀπάντησε ὁ παπποῦς.

Καὶ ἦταν ἡ τελευταία του φορά, γιατί ἔμεινε στὸ στασίδι του Ἅη-Γιώργη τὴν ὥρα ποὺ ὁ παπᾶς ἔλεγε τό «Χριστὸς Ἀνέστη».

Δέν νομίζω ὅτι πρέπει νά προσθέσουμε κάτι, ὕστερα ἀπό αὐτή τήν ὑπέροχη περιγραφή τοῦ ὁσιακοῦ τέλους τῆς μακαριστῆς Μαρίας Μπίσα. Ἐκεῖνο πού πρέπει νά ὑπομνήσουμε εἶναι ὅτι «τά µωρά τοῦ κόσμου ἐξελεξάτο ὁ Θεός ἵνα τούς σοφούς καταισχύνή, καί τά ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα καταισχύνῃ τά ἰσχυρά» (Α΄ Κορ. 1, 27). Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή της. 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/08/blog-post_932.html

Ἡ θρησκευτικότητα τῶν νέων καὶ τὰ κοινωνικὰ δίκτυα

Ἡ θρησκευτικότητα τῶν νέων καὶ τὰ κοινωνικὰ δίκτυα

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Μοιάζει ἀπίστευτο, καλοί μου φίλοι. Τελευταῖα παρατηρήθηκε σημαντικὴ αὔξηση τῆς θρησκευτικῆς πίστης τῶν νέων, ποὺ ἀφήνει τοὺς πάντες κατάπληκτους. Καὶ ποῦ ὀφείλεται αὐτό; Στὰ κοινωνικὰ δίκτυα! Βλέπετε ὑπάρχει καὶ ἡ καλὴ πλευρὰ αὐτῶν. Ὡς ἐργαλεῖο ποὺ εἶναι, ναί, ἂν χρησιμοποιηθεῖ σωστά, φέρνει ἄλλα ἀποτελέσματα. Ἂς δοῦμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει …

* * *

Στὴ Βρετανία, σύμφωνα μὲ μελέτες ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τοὺς Ὀργανισμοὺς YouGov καὶ Bible, παρατηρήθηκε σχεδὸν τριπλάσιο ποσοστὸ τῶν νέων ἡλικίας 18-25 ἐτῶν ποὺ πιστεύει στὸν Θεὸ καὶ συμμετέχει στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή, σὲ σχέση μὲ ἄλλη ἔρευνα ποὺ εἶχε γίνει τὸ 2021. Ἐπιπλέον αὐτὸ ἀνατρέπει τὴν μακροχρόνια τάση ἀπομάκρυνσης τῶν νέων ἀπὸ τὴν θρησκεία.

Συγκεκριμένα τὸ 45% αὐτῶν δηλώνει ὅτι πιστεύει στὸν Θεό, ἔναντι τοῦ 16% ποὺ ἦταν τὸ 2021. Ἡ δὲ συμμετοχή τους στὶς ἐκκλησιαστικὲς ἀκολουθίες αὐξήθηκε ἀπὸ 4% τὸ 2018, σὲ 16% τὸ 2025. Μάλιστα ἡ αὔξηση αὐτὴ εἶναι μεγαλύτερη καὶ ἀπ’ ὅλες τὶς ἄλλες ἡλικιακὲς ὁμάδες. Πρωτοφανὲς κι αὐτό!!

Ἀλλὰ καὶ στὴ Χώρα μας οἱ ἔρευνες δείχνουν ὅτι ἡ πλειονότητα τῶν νέων διατηρεῖ ἰσχυροὺς δεσμοὺς μὲ τὴ θρησκευτικὴ ταυτότητα. Ἔρευνα τῆς Pew Research σὲ 100 χῶρες τοῦ κόσμου ἔδειξε ὅτι τὸ 32% τῶν Ἑλλήνων δηλώνει ὅτι ἡ Πίστη εἶναι πολὺ σημαντικὴ γιὰ τὴν ζωή του.

«Πῶς γίνεται νὰ εἶσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος καὶ νὰ πιστεύεις στὸν Θεό;;;»

«Πώς γίνεται να είσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος και να πιστεύεις στον Θεό;;;»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών». ~Αλβέρτος Αϊνστάιν~

Διάβασα σε μια σελίδα που υποτίθεται ότι είναι επιστημονική και απευθύνεται δίνοντας τροφή για σκέψη σε «σκεπτόμενους ανθρώπους» το παραπάνω ερώτημα, συνοδευόμενο από ένα κείμενο που θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν αποτύπωνε μια τόσο θεμελιώδη σύγχυση.

Η λογική του είναι περίπου αυτή,

«Αν σπούδασες Φυσική, Χημεία ή Βιολογία και εξακολουθείς να πιστεύεις στον Θεό, τότε δεν έμαθες πραγματικά. Αν συνεχίζεις να πιστεύεις σε “μεταφυσικές μπούρδες”, μάλλον δεν θα έπρεπε να σου δίνουν πτυχίο!»

Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό μάθημα ιστορίας της Επιστήμης.Γιατί η πραγματική επιστήμη δεν συνεπάγεται αθεΐα αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Μάλιστα, μερικοί από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ιστορίας πίστευαν όχι απλώς γενικά σε «κάτι ανώτερο», αλλά στον Θεό και στη δημιουργία του κόσμου από τον Θεό.

Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Ἂς μάθει τὸ ὑλικὸ σύμπαν ἡ ἐπιστήμη καὶ μετὰ πιάνει τὴν πίστη

Aυγουστίνος Καντιώτης: Ας μάθει το υλικό σύμπαν η επιστήμη και μετά πιάνει την πίστη

Συντάκτης: Διονύσης Αντωνέλλος

Aυγουστίνος Καντιώτης: Στο επίκαιρο θέμα της «μάχης» επιστήμης και πίστης είχε απαντήσει χρόνια πριν ο μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης.

«Η Εκκλησία δεν είναι εχθρός της επιστήμης», είχε αναφέρει ο Αυγουστίνος Καντιώτης, αρκεί όπως είχε πει «η επιστήμη να περιοριστεί στο πεδίο της».

«Από τα δυο σύμπαντα που υπάρχουν, το υλικό και το πνευματικό, η επιστήμη, που καυχάται για τις κατακτήσεις της, εξερεύνησε άραγε όλο το υλικό σύμπαν;», διερωτήθηκε ο μακαριστός Μητροπολίτης. Μάλιστα έφερε το παράδειγμα ενός Βέλγου επιστήμονα ο οποίος για 50 χρόνια μελετούσε μόνο τις μέλισσες, για να πει λίγο πριν τον θάνατό του πως δεν κατάφερε να μάθει όλα τα μυστικά τους.

«Όσοι μελέτησαν βαθιά την επιστήμη, αυτοί περισσότερο και από παπάδες και ιεροκήρυκες και πατριάρχες γονατίζουν μες τα αστεροσκοπεία, τα χημεία και τα κέντρα ερεύνης, γιατί βλέπουν τον Θεό μέσα στα δημιουργήματα του», υπογράμμισε.

Αναλυτικά η ομιλία:

«Κι όταν λένε “επιστήμη” γεμίζει το στόμα τους. Τι θα τους απαντήσουμε αγαπητοί μού; Τα εξής ολίγα. Εμείς, η εκκλησία δεν είμαστε εχθροί της επιστήμης, δεν υποτιμούμε την επιστήμη. Αλλά όσα άλματα κι αν κάνει η επιστήμη, ποτέ δεν θα μπορέσει να καταργήσει την πίστη. Γιατί; Διότι δυο είναι οι κύκλοι τις ερεύνης του ανθρωπίνου πνεύματος. Ο ένας είναι τα αισθητά, τα υλικά και ορατά, που η επιστήμη μπορεί να τα βάλει στο εργαστήριο η στο χημείο, να τα ζυγίσει και τα αναλύσει.

Ο άλλος είναι τα αόρατα, τα υπερφυσικά, τα ψυχικά και τα πνευματικά, στα οποία η επιστήμη δεν μπορεί να εισέλθει. Εάν λοιπόν η επιστήμη περιορισθεί στο πεδίο τις, δεν υπάρχει καμία σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και πίστεως. Η σύγκρουση δημιουργείται όταν η επιστήμη βγαίνει απ’ το δικό τις πεδίο και μπαίνει στο πεδίο όπου τον λόγο τον έχει η πίστη. Έπειτα γεννάται ένα ερώτημα.

Συνομιλία γιά τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Συνομιλία μέ τόν Ἱερομόναχο Σάββα Ἁγιορείτη στό κανάλι Ἔκπτωτος τοῦ Τίκ-Τόκ,

 24-4-2026

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

  http://hristospanagia3.blogspot.com

Ἐπιστήμη καί πίστη -Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἑνώνεται μέ τόν Θεό μετέχει στήν γνώση & τήν Σοφία τοῦ Θεοῦ , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἐπιστήμη καί πίστη -Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἑνώνεται μέ τόν Θεό μετέχει στήν γνώση & τήν Σοφία τοῦ Θεοῦ , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἀναφέρει ὁ πατήρ Εὐσέβιος Ματθόπουλος

ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΑΤΗΡ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΜΑΤΘΟΠΟΥΛΟΣ.

«Ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ π. Εὐσεβίου ἦταν στήν Πάτρα ἕνας εὐσεβής Χριστιανός, πού δέν σωνόταν τό λάδι στόν τενεκέ του (ἤ στό πιθάρι του). Ἡ γυναῖκα του πού δέν εἶχε πίστι σάν κι αὐτόν, τόν ρωτοῦσε συχνά:

-Τί συμβαίνει μέ τό λάδι; Γιατί δέν σώνεται;

Ἕνας ἀσυνήθιστος Ρῶσσος προσκυνητής.

Ο Alexandru Sergheevici Kanisev ήταν ένας ασυνήθιστος Ρώσσος προσκυνητής. Διέσχισε γονατιστός μία απόσταση 400 χιλιομέτρων,από το Ντιβέεβο μέχρι την Λαύρα του Αγίου Σεργίου στην Μόσχα σε δέκα μήνες. Αυτή η σκληρή άσκηση ήταν γι’αυτόν μία θυσία και μία προσευχή για να επιστρέψουν οι άνθρωποι στην πίστη

Κάποτε ο Αλέξανδρος ήταν οικοδόμος μέχρι που του εμφανίστηκε η Παναγία. Τον προέτρεψε να βαπτιστεί και έπειτα να ξεκινήσει το προσκύνημά του. Μέρα με την μέρα σερνόνταν γονατιστός κρατώντας ένα ραβδί και σπρώχνωντας ένα καρότσι με τα απαραίτητα.

Ἡ πίστις πρέπει νά φωτίζη τήν λογικήν

Ἡ πίστις πρέπει νά φωτίζη τήν λογικήν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄπιστοι ἄνθρωποι ἀκολουθοῦν δρόμους, ποὺ δημιουργοῦν δυσάρεστες καταστάσεις στὴ ζωή τους. Ἔχουν ὡς ὁδηγὸ τὸ λογικό τους, ποὺ εἶναι πηγὴ πολλῶν κακῶν, ὅταν δὲν φωτίζεται ἀπὸ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Δέχονται ποικίλα ἐρεθίσματα, προβληματίζονται, ἐπηρεάζονται καὶ συμπεραίνουν γιὰ θέματα, ποὺ δὲν γνωρίζουν ἢ ποὺ τοὺς ὑπερβαίνουν. Ἔτσι ὁ παραλογισμός τους εἶναι μόνιμος, ἡ ὀρθὴ κρίση ἀπουσιάζει καὶ οἱ ἀποτυχίες εἶναι συχνές. Δὲν ἔχουν ἕνα στήριγμα στὴν πορεία καὶ συν­εχῶς ἀλλάζουν τρόπους καὶ κατευθύνσεις. Ἀναζητοῦν λύσεις στὰ προβλήματα, ποὺ εἶναι γνωστές, περιγράφουν μὲ τὴ φαντασία τους τὰ ἀπερίγραπτα, χωρὶς νὰ τὰ ἔχουν βιώσει καὶ ποτὲ δὲν σταθεροποιοῦνται οἱ σκέψεις τους καὶ οἱ ἀποφάσεις τους. Ἡ ἐπικοινωνία μὲ ἄλλους ἀνθρώπους εἶναι ἀδύνατη, γιατί κανένας δὲν τοὺς ἐμπιστεύεται.

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει ὅτι ἡ πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημά του κατευνάζουν τὸ σάλο, ποὺ προκαλεῖ τὸ λογικὸ στὸν ἄνθρωπο. Χρησιμοποιεῖ μάλιστα καὶ ἕνα πειστικὸ παράδειγμα:

Ἡ ἀληθινὴ πίστη ἀφετηρία καὶ θεμέλιο τῆς σωτηρίας μας. (Κυριακὴ Ζ’ Λουκᾶ)

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 9η Νοεμβρίου 2025

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η εβδόμη Κυριακή του Λουκά και το μεν αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την προς Γαλάτας επιστολή του αποστόλου Παύλου, ενώ το ευαγγελικό μια περικοπή από το 8ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Λουκάς μας περιγράφει τα γνωστά σε όλους μας δύο θαύματα, που έκανε ο Χριστός, το ένα που θεράπευσε την αιμορροούσα και το άλλο που ανέστησε την κόρη του Ιαείρου. Για μια ακόμη φορά εδώ βλέπουμε ότι ο Κύριος θαυματουργεί και στις δύο αυτές περιπτώσεις με βάση την πίστη, τη θερμή και ακράδαντη πίστη, τόσο του Ιαείρου, όσο και της αιμορροούσης.

Όπως μας διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες, η πίστη, η αληθινή και θερμή πίστη, είναι η αφετηρία της σωτηρίας μας, είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο κτίζεται όλο το οικοδόμημα της πνευματικής μας ζωής. Όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του, είναι αδύνατον να ευαρεστήσει ο άνθρωπος στον Θεό χωρίς την πίστη. Αλλά και αυτή ακόμη η πίστη δεν είναι δικό μας κατόρθωμα, είναι δώρο Θεού, σύμφωνα πάλι με τον απόστολο Παύλο στην προς Εφεσίους επιστολή: «Τη γαρ Χάριτι εστέ σεσωσμένοι δια της πίστεως και τούτο ουκ εξ’ υμών, Θεού το δώρον»,(Εφ. 2,8). Πρόκειται για ένα πολύτιμο δώρο, το οποίο προσφέρει ο Θεός, όχι έτσι, τυχαία, αλλά μόνον σε εκείνους που θέλουν να το πάρουν, σε εκείνους δηλαδή που έχουν τη διάθεση να ανταποκριθούν στο δώρο της πίστεως.

Πίστις καί θαύματα

Πίστις καί θαύματα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μεταξὺ τῶν χριστιανῶν συχνὰ γίνονται συζητήσεις γιὰ τὴν πίστη καὶ τὰ θαύματα. Ἔχουν καλὴ προαίρεση, χωρὶς ὡστόσο οἱ περισσότεροι νὰ διαθέτουν καὶ τὴν ἀναγκαία πνευματικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία προφυλάσσει ἀπὸ τὶς ὑπερβολὲς καὶ τὶς πλάνες. Γι’ αὐτὸ πολλὲς φορὲς δημιουργοῦνται ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις γιὰ πρόσωπα καὶ πράγματα.

Κυκλοφοροῦν φῆμες γιὰ ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ λαϊκούς, ποὺ ἔχουν ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικὰ εὐσέβειας. Χρειάζεται προσοχὴ ἀπέναντι στοὺς συνανθρώπους μας, γιατί δὲν τοὺς γνωρίζουμε εὔκολα κι ἂς τοὺς συναντοῦμε καθημερινά, καὶ φυσικὰ νὰ μὴ δεχόμαστε ὡς ὀρθὲς τὶς πρῶτες ἐντυπώσεις μας ἀπὸ τὶς δραστηριότητές τους. Χρειάζεται χρόνος, στενὴ ἐπικοινωνία καὶ ἀξιόπιστες μαρτυρίες ἄλλων, γιὰ νὰ τοὺς γνωρίσουμε. Καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι ἡ πνευματικότητα στοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους εἶναι δυσεύρετη, γιατί καὶ στοὺς καλοπροαίρετους ἀκόμα ὑπάρχει τὸ κοσμικὸ φρόνημα ποὺ ἐμποδίζει τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Ἐμπόδιο ἐπίσης εἶναι καὶ ἡ ὑποκρισία ποὺ ἐμφανίζει τὸν ἁμαρτωλὸ ὡς ἐνάρετο!

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας τηροῦσε μία στάση προσ­εκτικὴ σ’ ἐκείνους ποὺ πίστευαν στὴ διδασκαλία του, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχαν δεῖ κάποιο θαῦμα του ἢ εἶχαν ἀκούσει κάτι σχετικό. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης σημειώνει ὅτι κάποτε ὁ Χριστὸς βρισκόταν στὸ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα καὶ «πολλοὶ πίστεψαν σ’ αὐτόν, βλέποντας τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε. Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν τοὺς ἐμπιστευόταν, γιατί τοὺς ἤξερε ὅλους καλά. Καὶ δὲν χρειαζόταν νὰ τὸν ἐνημερώσει κανεὶς γιὰ ἕνα ἄνθρωπο, γιατί αὐτὸς ἤξερε καλά τί εἶχε καθένας μέσα του»[1].

Ὅταν δουλεύεις μέ τή λογική, δηλαδή μέ τήν διάνοια, μέ τόν ἐγκέφαλο, χάνεις τήν πίστη σου καί τόν νοῦ

Ἔχουμε χάσει τήν πίστη καί δουλεύουμε μέ τή λογική. Ὅταν δουλεύεις μέ τή λογική, δηλαδή μέ τήν διάνοια, μέ τόν ἐγκέφαλο, χάνεις τήν πίστη σου καί τόν νοῦ, πού εἶναι ἡ ἀνώτερη δύναμη τῆς ψυχῆς καί τόν ὑποτάσσεις στήν διάνοια. Ὁ νοῦς εἶναι ὁ ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς. Ὁ νοῦς δουλεύει μέ τήν πίστη. Ὅταν ὁ νοῦς καθαριστεῖ, μπορεῖ νά δεῖ τόν Θεό.

Πίστη καὶ πατρίδα. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«…Τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως» (Ἐφ. 2,5,8)

Ἡ πίστι σῴζει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί· αὐτὸ ἀκοῦμε καὶ αὐτὸ μάθαμε μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ παιδικά μας χρόνια. Ἡ πίστι κάνει θαύματα. Ἡ πίστι ἀνοίγει τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου. Ἡ πίστι… – ὤ ἡ πίστι!

Γιὰ τὴν πίστι ὁμιλεῖ καὶ ὁ σημερινὸς ἀπόστολος (βλ. Ἐφ. 2,4-10). Γιὰ τὴν πίστι πρέπει κ᾽ ἐμεῖς νὰ μιλήσουμε· γιατὶ σήμερα περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ πίστι.

Δὲν θὰ χρειαστῇ νὰ πᾶμε μακριὰ γιὰ νὰ δοῦμε τὰ θαύματα ποὺ κάνει ἡ πίστι· ἀρκεῖ νὰ ῥίξουμε μιὰ πιὸ προσεκτικὴ ματιὰ στὴν Ἱστορία, στὴν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας. Ἐπιτρέψτε μου λοιπὸν σήμερα μὲ τὸ κήρυγμά μου νὰ δώσω ἀφορμὴ νὰ δοῦμε πῶς ὁ θεόπνευστος λόγος φωτίζει καὶ τὴν πορεία τῆς πατρίδος μας μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο τῆς ἀπιστίας.

● Τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, ἀδελφοί μου, ἐὰν μέχρι τώρα πολλὲς φορὲς σώθηκε ἀπὸ ὁλοσχερῆ ἀφανισμό, ἐὰν καὶ σήμερα ἀκόμη σῴζεται παρὰ τὴν κακοδαιμονία ποὺ ὑφίσταται, ἐὰν καὶ στὸ μέλλον τὸ γένος μας θὰ σωθῇ ἐν μέσῳ σκιᾶς ἀντιχρίστου ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ διέλθῃ, νὰ τὸ ξέρουμε καλά, σώθηκε καὶ θὰ σωθῇ ὁριστικῶς χάρις στὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ.

Οἱ δοκιμασίες τῆς πίστης

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

«…ἵνα τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως πολυτιμότερον χρυσίου τοῦ ἀπολλυμένου διὰ πυρὸς δέ δοκιμαζομένου εὑρεθῇ εἰς ἔπαινον καὶ τιμὴν καὶ δόξαν ἐν ἀποκαλύψει Ἰησοῦ Χριστοῦ…» (Α’ Πέτρου 1, 7).

Ἀδελφοί μου, ἡ πίστη μας δοκιμάζεται πιὸ συχνὰ ἀπ’ ὅσο ἕνα καλάμι κλυδωνιζόμενο στοὺς ἀνέμους.

Οἱ δοκιμασίες εἶναι σὰν τοὺς δυνατοὺς ἀνέμους: μιὰ ἀδύναμη πίστη τὴν ξεριζώνουν ἀλλὰ μιὰ δυνατὴ πίστη τὴν δυναμώνουν ἀκόμη περισσότερο.

Ἐπίσης, οἱ δοκιμασίες εἶναι σὰν τὶς φλόγες, μέσα στὶς ὁποῖες τὸ ἄχυρο καίγεται καὶ τὸ χρυσάφι καθαρίζεται.

Ἀλλὰ καὶ οἱ θεωρίες καὶ οἱ εἰκασίες τοῦ ἀνθρώπου δοκιμάζουν τὴν πίστη μας.

Αὐτές, συνήθως, εἶναι ὅπως οἱ πολλοὶ ἰσχυροὶ καὶ ἀδυσώπητοι ἄνεμοι· ἀλλὰ μποροῦμε νὰ τοὺς ὑπερβοῦμε – ἂν εἴμαστε πρόθυμοι νὰ... παραμείνουμε ἑδραιωμένοι στοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ καὶ ἂν μποροῦμε, σὲ ἀντίθεση μ’ αὐτὲς τὶς θεωρητικολογίες, νὰ δώσουμε τὴν πρέπουσα ἔμφαση στὶς Διδαχὲς τῆς Πίστεως στὸν Χριστό.

Ἡ πίστη μας δοκιμάζεται ἔτι περισσότερο μὲ τὸν φόβο καὶ τὴ ντροπή: φόβο γιὰ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι διώκουν τὴν Πίστη, καὶ ντροπὴ ἀπέναντι σὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀλαζονικὰ καταφρονοῦν τὴν Πίστη.

Ἡ μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

(Ματθ. 8’ 5-13)

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή μᾶς περιγράφει ἕνα γεγονός πού μᾶς δείχνει πώς κάποιοι ἄνθρωποι εἶναι ὑγιεῖς ἀνάμεσα στούς ἀσθενεῖς κι ἄλλοι εἶναι ἄρρωστοι ἀνάμεσα στούς ὑγιεῖς. Πώς ὑπάρχει πίστη ἀνάμεσα στούς εἰδωλολάτρες καὶ ἀπιστία ἀνάμεσα σὲ ἐκείνους πού ὑπερηφανεύονται γιά τὴν καθαρότητα τῆς πίστης τους, κομπάζουν ὅτι εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ. Ἡ περικοπὴ αὐτὴ γράφτηκε σὰν μιά διδαχή γιά ὅλες τίς ἐποχὲς καὶ γιά ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ ἐφαρμόζεται καὶ σὲ μᾶς μέχρι σήμερα. Ἡ διδαχὴ αὐτὴ εἶναι τόσο ὀξεία, ὅσο καὶ τὸ ξίφος τῶν χερουβίμ, καθαρή σάν τὸν ἥλιο, φρεσκια κι ἀναπάντεχη ὅπως τὰ λουλούδια τοῦ ἀγροῦ. Κι αὐτὸ γιά νά μᾶς δημιουργήσει δέος μέ τὴν ὀξύτητά της, νά μᾶς φωτισει μέ τὴν καθαρότητά της καὶ νά μᾶς ἀφυπνίσει ἀπο τὴν πνευματικὴ νάρκωση κι ἀδράνειά μας. Κυρίως ὅμωςκαταγράφηκε γιά νά προειδοποιήσει ὅλους ἐμᾶς τοὺς χριστιανοὺς νά μὴν ξεχαστοῦμε καὶ πέσουμε στήν οἴηση ἐπειδὴ ἐκκλησιαζόμαστε, προσευχόμαστε στόν Θεὸ καὶ ὁμολογοῦμε τὸν Χριστό. Γιατὶ τότε στήν τελικὴ Κρίση τοῦ Θεοῦ θὰ συναντήσουμε μπροστὰ μας ἀνθρώπους πού βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλ’ ἔχουν μεγαλύτερη πίστη καὶ περισσότερα καλὰ ἔργα.

Ὅταν ὁ ἑκατόνταρχος βρέθηκε πρόσωπο μὲ προσωπο μὲ τὸν Χριστό, ἔπρεπε βέβαια νά Τοῦ ἐξηγήσει γιά μιά ἀκόμα φορά ὅλο τὸ πρόβλημα, ἂν κι ὁ Χριστὸς... εἶχε ἤδη πληροφορηθεῖ γι’ αὐτό. «Καὶ λέει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτὸν» (Ματθ. 8, 5). Προσέξτε πὼς μιλάει Ἐκεῖνος πού ἔχει ἐξουσία καὶ δύναμη! Δέν εἶπε «θὰ δοῦμε», οὔτε τὸν ῥώτησε ὅπως ἔκανε μέ ἄλλους: «Πιστεύεις πώς μπορῶ νά τὸ κάνω αὐτό;» Ἔβλεπε ἤδη στήν καρδιά τοῦ ἑκατοντάρχου τὴν πίστη του. Ἔτσι εἶπε ἀποφασιστικά, μ’ ἕναν τρόπο πού κανένας γιατρὸς δέν μπορεῖ νά χρησιμοποιήσει: Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν.

Ἡ πίστη καὶ ἡ γνώση (Φώτης Κόντογλου)

«Η πίστις η εκ της μαθήσεως ουκ ελευθεροί

τον άνθρωπον εκ της υπερηφανείας και του δισταγμού».

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

ΚΑΠΟΙΟΙ φιλόσοφοι θελήσανε να γίνουνε χριστιανοί, δηλαδή να πιστέψουνε, μα χωρίς να παρατήσουνε τη φιλοσοφία. Αληθινά, έπρεπε να είναι κανέ­νας φιλόσοφος για να μπορέσει να φτάξει σ’ ένα τέτοιο ανάποδο πράγμα, δηλαδή να πιστέψει πως μπορεί να σταθεί μαζί η μέρα κ’ η νύχτα στο ίδιο μέρος, η πίστη κ’ η αμφιβολία, η ανάπαυση και το ψάξιμο, η ειρήνη της διάνοιας κ’ η δίψα του μυαλού, ο Θεός και ο όφις, ο σατανάς.

Απ’ αυτά τα ασυνταίριαστα βγήκανε κάτι ερμαφρόδιτα συστήματα, όπως είνε η λεγόμενη «Χρι­στιανική φιλοσοφία», «ο επιστημονικός Χριστιανισμός» κι’ άλλα παρόμοια.

Μα δεν μπορεί κανένας να γίνει χριστιανός αν δεν πετάξει από πάνω του κάθε γνώση κι’ αν δεν απομείνει άδεια από τους σαρκικούς διαλογισμούς η διάνοια κ’ η καρδιά του. Ο άγιος Παύλος γράφει πως αυτό που λένε οι φιλόσοφοι «πνευματικό», είναι «ο νους της σαρκός αυτών». Ένα πνευματικό υπάρχει μοναχά, κι’ αυτό είναι η θρησκεία του αληθινού Θεού, που το λένε οι άγιοι και «πνευματική γνώση», η μονάχα «γνώση» κι’ ο Σολομώντας το λέγει «σοφία».

Κ’ ένα πνεύμα υπάρχει μονάχα, το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος, που μας τον φανέρωσε ο Ιησούς Χριστός, όπως μας φανέρωσε τον Πατέρα τον εν τοις ουρανοίς: «Πάντα μοι παρεδόθη υπό του πατρός μου και ουδείς επιγινώσκει τον υιόν ειμή ο πατήρ, ουδέ τον Πατέρα τις επιγινώσκει ειμή ο υιός και ω εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι». (Ματθ. ια’, 27).

Ο Θεός που πλάσανε με το μυαλό τους οι φιλόσοφοι, είναι ένα είδωλο νεκρό και χωρίς υπόσταση, χωρίς ζωή και χωρίς αγάπη, ένα φάντασμα που δεν έχει καμμιά σχέση με τον αληθινό Θεό που μας αποκάλυψε ο Χριστός. Γι’ αυτό κι ο Βλάσης Πασκάλ, που ήτανε φιλόσοφος, σαν τον φώτισε η θεία χάρη κι άνοιξε τα μάτια του να δει τον αληθινό Θεό, κατάλαβε τι άψυχο είδωλο είχε πρωτύτερα για Θεό κ’ έγραψε : «Δεν πιστεύω στον Θεό των φιλοσόφων, αλλά πιστεύω στον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ».

Θαύματα τοῦ ὁσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Ένας κύριος από τη Δράμα καταθέτει με βαθειά συγκίνηση πως θέλοντας να περάσει σ’ ένα κεντρικό δρόμο από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, βρέθηκε στη μέση του δρόμου, δίχως να μπορεί να περάσει απέναντι, λόγω της μεγάλης κινήσεως των τροχοφόρων. Την ώρα εκείνη ερχόταν κατά επάνω του ένα αυτοκίνητο που έτρεχε πολύ μ’ ένα νέο οδηγό. Όταν τον πλησίασε στα δύο μέτρα περίπου, αισθάνθηκε κάποιος να τον σήκωσε αστραπιαία και να τον πήγε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο οδηγός νόμιζε ότι τον πάτησε. Έντρομος σταμάτησε πιο πέρα και όταν τον είδε όρθιο, σαστισμένος και απορημένος τον κοίταξε και τον ξανακοίταξε και αναχώρησε.

Ο άνθρωπος που σώθηκε πιστεύει ακράδαντα πως αυτός που τον έσωσε είναι ο όσιος Γεώργιος. Τον έχει στο αυτοκίνητό του, τον ευλαβείται απέραντα και τον αγαπά ιδιαίτερα. Πηγαίνει συχνά για εκκλησιασμό στο μοναστήρι και τον παρακαλεί για την οικογένειά του. Το γεγονός αυτό συνέβη λίγες ημέρες μετά την επίσημη αγιοκατάταξη του οσίου, όπου όλοι έζησαν, όπως περιγράφει, ώρες αλησμόνητες, ωραίες, θαυμάσιες κι εξαιρετικές μέσα σε μία σεμνή μεγαλοπρέπεια κι ένα κατανυκτικό τόνο.

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος συνδέεται μέ τήν Ἀδριανούπολη μέσα ἀπό ἕνα θαυμαστό γεγονός

26 Οκτωβρίου μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου και ο Άγιος συνδέεται με την Αδριανούπολη μέσα από ένα θαυμαστό γεγονός.

Έ­νας Αδριανουπολίτης τυ­φλώ­θη­κε και αποφάσισε να πά­ει στη Θεσ­σα­λο­νί­κη στον να­ό του Αγί­ου Με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος Δη­μη­τρί­ου να γι­α­τρευ­θεί. Ετοι­μά­σθη­κε να κι­νή­σει, αλ­λά οι συγ­γε­νείς του τον εμ­πό­δι­ζαν λέ­γον­τάς του:

– Που θέ­λεις να πας τυφλός άν­θρω­πος, που δεν μπο­ρείς να περ­πα­τή­σεις τό­σο δρό­μο πε­ζός! Κά­τσε στο σπί­τι σου και πα­ρα­κά­λε­σε τον Θε­ό και τον Άγιο να σε ε­λε­ή­σουν κι ε­σέ­να, δι­ό­τι ο δρό­μος εί­ναι πο­λύς και ε­πι­κίν­δυ­νος.

Ε­κεί­νος ό­μως κί­νη­σε στο δρό­μο σκον­τά­φτον­τας και με πο­λύ κό­πο περπατούσε. Αύ­τον τον τα­λαί­πω­ρο βλέ­πον­τας από μα­κριά τους κό­πους και την προ­θυ­μί­α του ο Με­γα­λο­μάρ­τυς Δη­μή­τριος, έρ­χε­ται κα­βαλ­λά­ρης και συ­να­παν­τά τον τυ­φλό­ν ε­κεί­νον άν­θρω­πο και του λέ­ει σαν να μην ή­ξε­ρε:

— Που πη­γαί­νεις έ­τσι μο­να­χός, τυ­φλός και τα­λαί­πω­ρος;

Ἡ Παναγία στό Βύρωνα συνεχίζει νά δακρύζει καί νά εὐωδιάζει

Η Παναγία στο Βύρωνα συνεχίζει να δακρύζει και να ευωδιάζει. Δακρύζει μέσα από το τζάμι. Βλέπεις σταγόνες να βρίσκονται πάνω στην εικόνα, εκεί που δεν υπάρχει πρόσβαση σε ανθρώπινο χέρι. Και γιατί να γίνει άραγε; Έχουν ανάγκη οι πιστοί από μαγικά κόλπα; Δεν πάνε στην Εκκλησία για τέτοια. Πάνε να εκτεθούν μπροστά στο Θεό, να ζεσταθεί η καρδιά τους.

Ναι, λοιπόν. Η εικόνα της Παναγίας δακρύζει. Ευωδιάζει. Ας πάει όποιος θέλει να τη δει. Τα θαύματα είναι κομμάτι Εκκλησίας. Και δείχνουν ότι ο Θεός υπάρχει, είναι ζωντανός, παρηγορεί, γιατί λέγεται και είναι Παράκλητος, Παρηγορητής, παρών και δίπλα στον άνθρωπο. Αρκεί ο άνθρωπος να βγει από τη λογική του Δυτικού Κόσμου, που δεν δέχεται καν κουβέντα για θαύμα. Που είναι τυφλός μέσα στη βεβαιότητά του.

Χρειάζεται άσκηση η πίστη. Χύνεις αίμα για να πάρεις Πνεύμα. Κόβεις επαφές με την αλητεία του πνεύματος. Ο κόσμος αρέσκεται στη διάσπαση, τη διάχυση της προσοχής, τη δια-σκέδαση, τη δια-νόηση, τους ανούσιους δια- λόγους. Δεν δέχεται τον Λόγο. Βαυκαλίζεται πάνω στο χρόνο που τρέχει εναντίον του. Δε ζητάει την Αλήθεια και πολύ περισσότερο δε θέλει να τη ζήσει.

Η πίστη όμως ηρεμεί την καρδιά. Τα πάντα γίνονται από το Θεό. Δική μας δουλειά είναι να συντονίζονται οι σκέψεις και τα έργα μας με τα δικά Του, για να γινόμαστε ένα μαζί Του, όπως το θέλησε. Κάνουμε ο,τι μπορούμε, αλλά... περιμένουμε την δική Του απάντηση. Άλλοτε πολύ, άλλοτε για λίγο. Περιμένουμε τη δική Του έγκριση, τη δική Του αγάπη, τη δική Του ειρήνη να έρθει. "Την ειρήνη που δεν έχει όριο..." Όπως περιμένει ο γεωργός τη βροχή, για να ζωντανέψει ο σπόρος που έσπειρε.

Ὑπάρχουν βαθμίδες στὴν πίστη; , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)