Ὀφείλουμε νά καλλιεργοῦμε μαρτυρικό φρόνημα - νά μή προδώσουμε τήν πίστη μας, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Περί τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Περί τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 14-09-2008

Πῶς ὁ Κύριος μᾶς θεραπεύει τήν κενοδοξία μέ τήν γέννησή Του, Πνευματικά Γυμνάσματα, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Πῶς ὁ Κύριος μᾶς θεραπεύει τήν κενοδοξία μέ τήν γέννησή Του, Πνευματικά Γυμνάσματα, 18-12-2011

 

Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Χριστοῦ μετά τήν Ἀνάσταση, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Χριστοῦ μετά τήν Ἀνάσταση, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 24-04-2010

 

Περί μαμμωνά καί πλεονεξίας (Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί μαμμωνά καί πλεονεξίας (Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 03-07-2011

 

Τό κριτήριό μας γιά ὅλα νά εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ὠφέλεια ἀπό τήν πνευματική μελέτη τῶν βίων τῶν Ἁγίων, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη

Ἡ ὠφέλεια ἀπό τήν πνευματική μελέτη τῶν βίων τῶν Ἁγίων, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχ. Σάββα 26-6-2011

 

Λόγος εἰς τήν ἁγία Πεντηκοστή (Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Λόγος εἰς τήν ἁγία Πεντηκοστή (Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 12-06-2011

 

Ἐγκωμιαστικός λόγος εἰς τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες (Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἐγκωμιαστικός λόγος εἰς τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες (Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου), Ἀρχιμ. Σάββα, 26-06-2011

 

Στήν παραβολή τοῦ ἀσώτου (Πνευματικά Γυμνάσματα Ἁγίου Νικοδήμου), Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Στήν παραβολή τοῦ ἀσώτου (Πνευματικά Γυμνάσματα Ἁγίου Νικοδήμου), Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου, 31-01-2010

 

Ἡ ὑπερευαισθησία-ἀμαρτοφοβία στόν πνευματικό ἀγῶνα, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Κυριακή Θ Ματθαίου:«Ἓκαστος βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Α΄Κορ.3,9-17]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ἓκαστος βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-8-1999]

[Β403]

Ο Παύλος, αγαπητοί μου, παρομοιάζει τους πιστούς της Εκκλησίας της Κορίνθου με δύο εικόνες. Τους αποκαλεί -η πρώτη εικόνα- «Θεοῦ γεώργιον». Δηλαδή Θεού χωράφι. Και ακόμη: «Θεοῦ οἰκοδομή». Γεωργοί, λοιπόν, και οικοδόμοι είναι οι εργάτες του Ευαγγελίου, όπως εν προκειμένω ο Παύλος και ο Απολλώς. Αυτοί επιμελούνται τον αγρόν του Θεού ή την οικοδομήν του Θεού. Αυτοί κτίζουν δηλαδή την πνευματική ζωή των πιστών. Στην συνέχεια, και ο κάθε πιστός φροντίζει τον αγρό της ψυχής του και τον καλλιεργεί· αλλά και ακόμη φροντίζει να οικοδομεί την πνευματική του ύπαρξη.

Πριν, όμως, προχωρήσουμε, παρατηρούμε ότι ο Παύλος στην εικόνα της οικοδομής καθορίζει το θεμέλιον της οικοδομής. Αυτό, όπως θα δούμε λίγο πιο κάτω, είναι θεμελιώδους σημασίας. Γράφει ο Παύλος στην αποστολική περικοπή που ακούσαμε σήμερα: «Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα». «Έβαλα», λέγει, «θεμέλιον». Αλλά το θεμέλιον είναι δεδομένο. Δεν το φτιάχνει ο Παύλος το θεμέλιον αυτό. Απλώς το παίρνει και το τοποθετεί. Δηλαδή; Τι σημαίνει αυτό; Λέγει εδώ: «Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός». «Κανείς άλλος δεν μπορεί να θέσει θεμέλιον παρά από Εκείνον τον οποίον ήδη έχει τεθεί. Κι αυτός ο θεμέλιος είναι ο Ιησούς Χριστός».

Έτσι μπορεί να τεθεί, θα λέγαμε, οιοσδήποτε θεμέλιος, την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου; Διότι όταν λέγει «κανείς άλλος θεμέλιος δεν μπορεί να τεθεί» γεννάται το ερώτημα, είναι δυνατόν να τεθεί οιοσδήποτε άλλος θεμέλιος; Και ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι θεμέλιοι; Ασφαλώς ναι, αγαπητοί μου. Υπάρχουν πάρα πολλοί θεμέλιοι λίθοι της οικοδομής του κάθε ανθρώπου. Τα θεμέλια κάθε ανθρώπου τίθενται κατά την αγωγή του. Μέσα στο σπίτι, στο σχολειό και στην κοινωνία ή την εποχή που ζει. Έτσι παίρνει το θεμέλιο της υπάρξεώς του. Δημιουργείται, λοιπόν, κτίζεται, ο κάθε άνθρωπος σύμφωνα με την εποχή του, σας είπα, την αγωγή του, σας είπα κ.λπ. Έτσι έχομε τον ιδεαλιστήν άνθρωπον, έχομε τον υλιστήν άνθρωπον, εκείνος ο οποίος οικοδομείται με υλιστικές αντιλήψεις ή ο άλλος που οικοδομείται με ιδεαλιστικές αντιλήψεις . Ακόμα είναι ο οικονομικός άνθρωπος. Κάθε εποχή διαμορφώνει τον άνθρωπον. Είναι ο τεχνικός άνθρωπος, ή ο τεχνολογικός, αν το θέλετε, είναι ο επιστημονικός άνθρωπος, είναι ακόμη ο ανθρωπιστής, είναι ο ιππότης, σε παλιότερες εποχές. Βλέπετε ότι εδώ έχομε σε κάθε εποχή ένα ιδεώδες αγωγής. Και σύμφωνα με αυτό το ιδεώδες της αγωγής, δημιουργείται ο κάθε άνθρωπος.

Τί ἀπαντοῦμε σὲ ἕναν αἱρετικὸ ὅταν μᾶς ρωτάει «Ποὺ τὸ λέει αὐτὸ ἡ Γραφή;»

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

Τι απαντούμε σε έναν αιρετικό όταν μας ρωτάει «Που το λέει αυτό η Γραφή;»

Το ερώτημα είναι σύνηθες και με αυτό έχουν έρθουν αντιμέτωποι όσοι αδελφοί μας διεξάγουν αντιαιρετικό αγώνα. Ένα συχνό ερώτημα από προτεστάντες (έχει γίνει σλόγκαν πλέον) το οποίο αναφέρεται σε αμφισβήτηση των Ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Επειδή λοιπόν πολλοί μας ρωτούν, απαντάμε συνοπτικά.

Η Αγία Γραφή δεν έπεσε από τον ουρανό στα κεφάλια των ανθρώπων!

Δεν είναι ένα βιβλίο που έστειλε ο Θεός τυπωμένο στους ανθρώπους.

Η Αγία Γραφή διαμορφώθηκε και δημιουργήθηκε από την Εκκλησία του Χριστού. Και μάλιστα για 300 ολόκληρα χρόνια ΔΕΝ υπήρχε!

Η Εκκλησία χρειάσθηκε σχεδόν 300 χρόνια για να αναγνωρίσει πλήρως ποια Βιβλία ανήκουν στην Καινή Διαθήκη. Τις δύο πρώτες γενεές μετά από τον θάνατο του Αποστόλου Ιωάννη, η Εκκλησία ακόμα δεν είχε συμφωνήσει ευρύτερα για την κανονικότητα των Βιβλίων Πράξεις, Προς Εβραίους, Ιακώβου, Πέτρου Α’ και Β’, Ιωάννου Α, Β, Γ, Ιούδα, και Αποκάλυψη – δηλαδή 10 από τα 27 Βιβλία! Επίσης, κάποιες εκκλησίες πίστευαν πως το Α’ Κλήμεντος ήταν Γραφικό, καθώς και η «Διδαχή» και το «Ποιμήν» του Ερμά. Και όμως, τότε, τους επόμενους δύο αιώνες, η Εκκλησία μελετούσε, προσευχόταν, και συζητούσε για όλα αυτά τα βιβλία. Έφθασε το τέλος του 4ου αιώνα, και η Εκκλησία τελικά συμφώνησε επί του Κανόνα της Καινής Διαθήκης που γνωρίζουμε σήμερα.

Με άλλα λόγια, η πρώτη Εκκλησία αύξανε, άκμαζε και δίδασκε επί 300 χρόνια, πριν καν ο οποιοσδήποτε και οπουδήποτε να κατέχει ένα πλήρες αντίτυπο της «Καινής Διαθήκης» όπως την αναγνωρίζουμε σήμερα.

Η Αγία Γραφή λοιπόν είναι η Ιερά Παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας, την οποία ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ οι προτεστάντες.

Τό «Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ» καί ὁ συνεορτασμός τοῦ Πάσχα

Τὸ ἐρχόμενον Πάσχα θὰ ἐπιδιωχθῆ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἐπετεύχθη τὸ 1923!

ΤΟ «ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ» ΚΑΙ Ο ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Πῶς θὰ συνεορτάσουν Πατριάρχης – Πάπας τὸ ἕνα «Πάσχα» ἄνευ τοῦ ἑτέρου;…

Θὰ πανηγυρίσουν διὰ τὴν σχετικοποίησιν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν κατώρθωσαν οἱ παπικοὶ μὲ τὸ δόγμα τῆς «Assumptio» τῆς Θεοτόκου;

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος

Δικαίως αἱ ἐξαγγελίαι τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου περὶ ἀπὸ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μετὰ τοῦ Πάπα ἔχουν προκαλέσει ἀνησυχίαν καὶ ἀντιδράσεις εἰς τοὺς πιστούς. Ἤδη ἔχουν γραφῆ πολλὰ καὶ θὰ γραφοῦν ἀκόμη περισσότερα περὶ ἐν γένει τοῦ ἀδυνάτου συνεορτασμοῦ μετὰ αἱρετικῶν, ὅπως καὶ κατὰ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Πασχαλίου, ἡ ὁποία ὄχι ἁπλῶς φημολογεῖ­ται, ἀλλὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸ κλῖμα τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως ὡς πρακτικὴ διευκόλυνσις διὰ τοὺς ἐν παποπροτεσταντικὰς χώρας διαμένοντας Ὀρθοδόξους καὶ ἔνδειξις ἑνότητος ὅλων τῶν χριστιανῶν ἔναντι τῶν ἀλλοθρήσκων ἁπανταχοῦ τῆς γῆς. Μία ἰδιαζόντως σημαντικὴ πτυχὴ τοῦ ζητήματος, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀναδειχθῆ ἀρκούντως, εἶναι ὁ συνδυασμὸς τῶν δύο, δηλ. αἱρέσεως καὶ πασχαλίου, καὶ κατάλληλος ἀφορμὴ ἡ «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν» τοῦ Θέρους, ἡ Κοίμησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ὁ ἑορτολογικὸς κύκλος καὶ τὸ ἡμερολόγιον

Πολλοὶ ἔχουν ἀκούσει ἢ ἔχουν διαβάσει ὅτι τὸ ἡμερολογιακὸν ζήτημα ἐκκίνησεν, ὅταν τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον τὸ 1902 ἤλλαξε τὴν ἀπ’ αἰώνων στάσιν αὐτοῦ καὶ ἐζήτει ἀπὸ τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας νὰ πληροφορηθῆ τί φρονοῦν περὶ ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, καταλῆ­γον μετὰ ἀπὸ τὰς ἀρνητικὰς ἀπαντήσεις εἰς τὴν ἐγκύκλιον τοῦ 1904, ὅπου ἀπερρίφθη κάθε μεταβολή. Εἰς ὀλίγους ὅμως εἶναι γνωστὸν ὅτι ἀπὸ τὸ 1894 ὁ παπικὸς κληρικὸς Tondini de Quarenghi ἐπίεζεν εἰς τὴν Κων/πόλιν διὰ τὸ συγκεκριμένον ζήτημα, μεταξὺ ἄλλων δημοσιεύων μελέτην τὸ 1905 μὲ τίτλον «Ὀνομασίαι ἐκφράζουσαι ἀμέσως τὴν θεία μητρότητα τῆς Μαρίας ἐν τῷ Θεοτοκαρίῳ τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως», εἰς τὴν ὁποίαν προβάλλει τὴν σπουδαιότητα τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος διὰ τὴν «ἕνωσιν» Ὀρθοδοξίας καὶ παπισμοῦ. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος τιμᾶται δεόντως εἰς Ἀνατολὴν καὶ Δύσιν καὶ μία τοιαύτη μελέτη ἀμέσως θὰ προσήλκυε τὸ ἐνδιαφέρον ὅλων.