Στὶς 5 Μαΐου 2018 ἐκοιμήθη ὁ π. Σταῦρος Τζαγκαράκης ἀπὸ τὸ Ρέθυμνο, φύλακας Τιμίου καὶ ἐξαιρετικὰ θαυματουργοῦ Σταυροῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος εἶχε ἐπιτελέσει συγκλονιστικὰ θαύματα.

Στις 5 Μαΐου 2018 εκοιμήθη ο π. Σταύρος Τζαγκαράκης από το Ρέθυμνο, φύλακας Τιμίου και εξαιρετικά θαυματουργού Σταυρού, δια του οποίου ο Κύριος είχε επιτελέσει συγκλονιστικά θαύματα.

Το πρώτο γνωστό θαύμα του Τίμιου Σταυρού ήταν η ανάσταση του ίδιου του π. Σταύρου, όταν ήταν μωρό, ηλικίας λίγων μηνών, και σκοτώθηκε πέφτοντας απ’ την ταράτσα.

Ο θάνατός του πιστοποιήθηκε από γιατρό και ορίστηκε η κηδεία του.

Το όνομα Σταύρος το έλαβε λόγω του θαύματος που τον επανέφερε στη ζωή και η υπόσχεση της μητέρας του ήταν να γίνει ιερέας.

Κατείχε λοιπόν μια μεγάλη ευλογία, οικογενειακή κληρονομιά από την πλευρά της μητέρας του Στυλιανής, μιας αγίας γερόντισσας που είχε πάρει τον Τίμιο Σταυρό από τη θεία της Αθηνά και επιτελούσε πολλά θαύματα για χρόνια με πολλές δυσκολίες και εμπόδια.

Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 15η Σεπτεμβρίου 2025

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Αγία μας Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία μας, η μοναδική Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, πανηγυρίζει λαμπρά, τιμώντας την Παγκόσμια Ύψωσή του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Μόνον Αυτή ακολουθεί και διδάσκει όλα και ορθά, όσα δίδαξε και διέταξε ο Χριστός, παραγγέλλοντας τους Αγίους Αποστόλους να διδάξουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας σε όλο τον κόσμο και να τηρούν, «πάντα ὅσα» δίδαξε και διέταξε Εκείνος (Ματθ.28,20).

Σύμφωνα με την ορθόδοξη πίστη μας η τιμή προς το ιερότατο σύμβολο του Τιμίου Σταυρού είναι επιβεβλημένη για μας τους πιστούς, διότι η απολύτρωσή μας από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, τη φθορά και το θάνατο, συντελέστηκε χάρις στην υπέρτατη, επί του Σταυρού, θυσία του Κυρίου και Λυτρωτή μας Χριστού. Επάνω στο ξύλο του Σταυρού συντρίφτηκε η δύναμη του διαβόλου και συνήφθη η νέα και αιώνια διαθήκη του Θεού με το ανθρώπινο γένος, καθότι ο Χριστός, «Διαθήκης καινής μεσίτης εστιν, όπως, θανάτου γενομένου εις απολύτρωσιν των επί τη πρώτη διαθήκη παραβάσεων, την επαγγελίαν λάβωσιν οι κεκλημένοι της αιωνίου κληρονομίας» (Εβρ.9,15-17). Και επίσης Εκείνος, ως Μέγας Αρχιερεύς, «Μίαν υπέρ ημών προσενέγκας θυσίαν εις το διηνεκές… μια γαρ προσφορά τετελείωκεν εις το διηνεκές τους αγιαζομένους» (Εβρ.10,14-15).

Είναι επίσης επιβεβλημένη η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό διότι η ζωή μας θα πρέπει να είναι «σταυρική», όπως μας δίδαξε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Όποιος ελεύθερα θέλει να Τον ακολουθεί, για να σωθεί, οφείλει να σηκώνει δια βίου τον προσωπικό του σταυρό, ήτοι: να σταυρώνει τον κακό εαυτό του, «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ.8,34). Όπως ο Χριστός εθελούσια και από άπειρη αγάπη για μας τους ανθρώπους ανέβηκε επάνω στο Σταυρό, «υπέρ της του κόσμου σωτηρίας», έτσι και οι συνειδητοί πιστοί οφείλουν να «σταυρώνονται», «…απεκδυσάμενοι τον παλαιόν άνθρωπον συν ταις πράξεσιν αυτού και ενδυσάμενοι τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν…» (Κολ.3,9-10).

Για τούτο ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου αποτελεί για κάθε χριστιανό, έκφραση αστείρευτης αγάπης του Θεού για το πλάσμα του, (Ιωαν.3,14-15. 12, 32-33 . Κολ 1, 20), καύχημα της κατά Χριστόν αθλήσεως του (Γαλ.6,14) και ανίκητο όπλο κατά των διαβολικών επιβουλών. Για τούτο οι ορθόδοξοι πιστοί ευλαβούνται και τιμούν τον Τίμιο Σταυρό.

Αλλά ο «απ’ αρχής ανθρωποκτόνος» διάβολος (Ιωάν.8,47), επειδή μισεί θανάσιμα τον άνθρωπο και επιδιώκει την καταστροφή του, πασχίζει να τον αποτρέψει να τιμά τον Τίμιο Σταυρό, στερώντας του έτσι την αγιαστική του δύναμη, να αναστείλει τον αγώνα του για «σταύρωμα» του παλαιού ανθρώπου. Γι’ αυτό και εξ’ αρχής έγειρε μια σφοδρή εχθρότητα προς το ιερότατο σύμβολο του Σταυρού. Ήδη ο Απόστολος Παύλος επεσήμανε αυτή την δαιμονική εχθρότητα, κάνοντας λόγο για «εχθρούς του σταυρού». Αντίθετα, δεν παρέλειπε να τονίζει πως «εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω» (Γαλ.6,14), δίνοντας το έναυσμα στους χριστιανούς να είναι και για τους ίδιος καύχημα και τιμή, αλλά και έλεγχος για τους αρνητές της τιμής του. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ο λόγος του: «νυν δε και κλαίων λέγω, τους εχθρούς του σταυρού του Χριστού» (Φιλιπ.3,18). Κλαίει και θρηνεί ο μεγάλος Απόστολος για τα τραγικά θύματα του διαβόλου, τους εχθρούς του σταυρού, οι οποίοι απεχθάνονται αυτό το τρομερό όπλο κατά του Σατανά και αρνούνται να «σταυρώσουν» τον εντός αυτών παλαιό άνθρωπο της πτώσεως, της φθοράς και του θανάτου.

Η εχθρότητα αυτή συνεχίζεται σε όλη την ιστορική πορεία της Εκκλησίας μας, εκφραζόμενη και εφαρμοζόμενη από τους ποικιλώνυμους αιρετικούς. Εκκλησιαστικοί συγγραφείς μας πληροφορούν πως οι πρώτοι αιρετικοί που απεχθάνονταν και εχθρεύονταν τον Τίμιο Σταυρό ήταν οι Γνωστικοί, οι οποίοι έφτασαν κάποιοι στο σημείο να τον βεβηλώνουν, αντικαθιστώντας τον με μαγικά σύμβολα, ακόμη και με γεννητικά όργανα!

Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα

«Πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν,-οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑµῖν, νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ,» (: Σᾶς λέγω νὰ δίδετε προσοχὴν µόνον εἰς αὐτούς, ποὺ πολιτεύονται κατὰ τὸ ἰδικόν µας παράδειγµα, διότι πολλοὶ παρουσιάζουν κακὴν συµπεριφοράν. Περὶ αὐτῶν, ὅταν ἤµην εἰς Φιλίππους πολλὲς φορὲς σᾶς ἔκαµα λόγον, τώρα δέ, ἐπειδὴ ἐν τῷ µεταξὺ ἐχειροτέρευσαν, µὲ κλάµατα ὁµιλῶ δι’ αὐτούς, ποὺ µὲ τὴν σαρκικήν των ζωὴν ἀποδεικνύονται ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι σύµβολον αὐτοθυσίας καὶ πόνου». (Φιλ. γ΄, 18).

Μᾶς συμβουλεύει ὁ θεῖος Χρυσόστομος:

«Ὅταν κάνης τὸν Σταυρό σου νὰ σκέπτεσαι ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ σβῆσε τὸ θυμὸ κι ὅλα τ’ ἄλλα πάθη. Ὅταν κάνης τὸν Σταυρό σου γέμισε τὸ μέτωπό σου μὲ πολλὴ παρρησία κι ἐλευθέρωσε τὴν ψυχή σου ἀπ’ τὰ πάθη.

Μὴ αἰσθανθῆς ντροπὴ γιὰ ἕνα τόσο μεγάλο ἀγαθό, γιὰ νὰ μὴ ντραπῆ νὰ ὁμολογήση καὶ γιὰ σένα ὁ Χριστός, ὅταν θὰ ἔλθη μὲ ὅλη τὴ δόξα Του καὶ θὰ φανῆ ὁ Σταυρὸς (Πρβλ. Ματθ. 24, 30) μπροστά Του λαμπρότερος ἀπ’ τὶς ἡλιακὲς ἀκτῖνες».Στὸ βιβλίο «Ἀσκητὲς μὲσα στὸν κόσμο», Τόμος Α΄, περιγράφεται ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονὸς γιὰ τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ:

«Κάποιος μπουλντοζιέρης κατάκοπος ἀπὸ τὴν ἐργασία του ξάπλωσε μία καλοκαιρινὴ νύκτα νὰ ξεκουραστῆ…

Θά πρέπει ἡ ζωή μας νά εἶναι "σταυροειδής", σταυρική

Στις 14 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί ὁ Σταυρός ἔχει καί αὐτήν τήν ἔννοια: τῆς διπλῆς ἀγάπης. Ἔχει τό κατακόρυφο σκέλος του, τό ὁποῖο εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί ἔχει καί τό ὁριζόντιο σκέλος του, πού εἶναι ἡ ἀγάπη στόν πλησίον.

Ἀγίου Γρηγορίου του Παλαμᾶ: Στόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

Ο Σταυρός του Χριστού προαναγγελλόταν και προτυπωνόταν μυστικά από παλαιές γενεές, και κανείς ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με τον Θεό χωρίς τη δύναμη του Σταυρού. Πραγματικά μετά την προγονική εκείνη παράβαση στον παράδεισο του Θεού δια του δέντρου, η μεν αμαρτία αναπτύχθηκε, εμείς δε πεθάναμε, έχοντας υποστεί και πριν από τον σωματικό θάνατο, τον θάνατο της ψυχής, όπως προκύπτει από τον χωρισμό της από τον Θεό. Όσο ζούσαμε μετά την παράβαση, ζούσαμε στην αμαρτία και τη σαρκική ζωή· η δε αμαρτία «τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδὲ γὰρ δύναται· οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται (:δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, επειδή ούτε έχει και τη δύναμη να υποταχθεί. Όσοι λοιπόν είναι παραδομένοι σε σαρκική και κοσμική ζωή δεν μπορούν να αρέσουν στον Θεό)»[Ρωμ. 8, 7-8].

Επειδή λοιπόν, όπως λέγει ο απόστολος: «Ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μὴ ἃ ἂν θέλητε ταῦτα ποιῆτε(: Η κατώτερη φύση μας, που υπηρετεί τις επιθυμίες της σάρκας, επιθυμεί εναντίον της ανώτερης πνευματικής φύσεώς μας, που εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά και η ανώτερη αυτή φύση μας επιθυμεί εναντίον της κατώτερης φύσεώς μας. Και τα δύο αυτά, δηλαδή η σάρκα και το πνεύμα, αντιμάχονται το ένα το άλλο, έτσι ώστε να μην κάνετε χωρίς αντίδραση εκείνα που θέλετε. Ούτε το κακό δηλαδή χωρίς αντίδραση, διότι τότε εξεγείρεται μέσα σας η φωνή της συνειδήσεως˙ ούτε το καλό, διότι πολλές φορές πρέπει να ασκήσετε βία στον εαυτό σας για να το κάνετε. Όταν λοιπόν κυριαρχήσει μέσα σας το πνεύμα, θα υποταχθεί η σάρκα με τις επιθυμίες της, και εσείς δεν θα πραγματοποιήσετε ποτέ καμιά επιθυμία της σάρκας)» [Γαλ.5,17], ο δε Θεός είναι πνεύμα και αυτοαγαθότης και αρετή, και κατ’ εικόνα και ομοίωση Αυτού είναι το δικό μας πνεύμα, ως προς τα οποία αχρειώθηκε εξαιτίας της αμαρτίας, πώς θα ήταν δυνατό να ανανεωθεί και να συμφιλιωθεί οποιοσδήποτε με τον Θεό κατά το πνεύμα, χωρίς να καταργηθεί η αμαρτία και η ζωή κατά σάρκα; Τούτο δε είναι ο Σταυρός του Κυρίου, η κατάργηση της αμαρτίας. Γι΄αυτό, ένας από τους θεοφόρους πατέρες μας, όταν ρωτήθηκε από κάποιον άπιστο αν πιστεύει στον Εσταυρωμένο, «ναι», λέγει, «σε Αυτόν που σταύρωσε την αμαρτία». Πολλοί δε φίλοι του Θεού έχουν αποκαλυφθεί από τον ίδιο τον Θεό, και πριν από τον μωσαϊκό νόμο και μετά τον μωσαϊκό νόμο, χωρίς να έχει φανεί ακόμη ο Σταυρός. Εξάλλου ο βασιλεύς και προφήτης Δαβίδ, με τη βεβαιότητα ότι υπήρχαν οπωσδήποτε τότε φίλοι του Θεού, λέγει: «Ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεός(:Από εμένα τιμήθηκαν πάρα πολύ οι φίλοι Σου, Θεέ μου)» [Ψαλμ.138,17]. Πώς λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που διετέλεσαν φίλοι του Θεού πριν από τη σταυρική θυσία του Χριστού, θα σας το υποδείξω εγώ, αν μου προσφέρετε φιλόθεα και φιλήκοα τα αυτιά σας.

Όπως πριν ακόμη έλθει ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της ανομίας, ο Αντίχριστος, δηλαδή, λέγει ο αγαπημένος του Χριστού θεολόγος: «Καὶ νῦν, ἀγαπητοί, ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν (:Και τώρα, αγαπητοί, έχουν παρουσιαστεί πολλοί αιρετικοί, πρόδρομοι του αντιχρίστου)»[Α΄Ιω.2,18], έτσι και ο Σταυρός βρισκόταν στους προγενεστέρους και πριν πραγματοποιηθεί, προτού γίνει η θυσία του Θεανθρώπου μέσω αυτού. Πραγματικά ο μέγας Παύλος, διδάσκοντάς μας σαφώς πως ο Αντίχριστος είναι μεταξύ μας και χωρίς να έχει έλθει ακόμη, λέγει ότι «τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας(:δεν ήλθε όμως ακόμη ο καθορισμένος καιρός του· διότι τώρα είναι σε ενέργεια η μυστική δύναμη του κακού και της ανομίας, η οποία σε μεγάλο βαθμό παραμένει κρυμμένη και δεν φανερώθηκε ακόμη ολόκληρη)»[Β΄Θεσ. 2,7]. Έτσι λοιπόν και ο Σταυρός του Χριστού ήταν ανάμεσα στους προπάτορες και πριν πραγματοποιηθεί ακόμη, διότι ενεργείτο σε αυτούς το μυστήριό του.

Ἡ ἄρνηση τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ ἀρχαίους καὶ σύγχρονους αἱρετικούς.

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

Αναβίωση αρχαίων αιρέσεων με νέο προσωπείο

Για τους αρχαίους Γνωστικούς, αιρετικούς των πρώτων αιώνων, η σωτηρία που προσέφερε ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν η κατάργηση τον θανάτου και του Διαβόλου δια του σταυρικού Του θανάτου (Εβρ.2,14-15) αλλά η μετάδοση μιας απόκρυφης γνώσης για την οποία μάλιστα κόμπαζαν ότι είναι οι μοναδικοί κάτοχοι.

Αυτοί οι αιρετικοί, επειδή θεωρούσαν το υλικό σώμα εκ φύσεως κακό, υποστήριζαν ότι ο Ιησούς δεν είχε υλικό σώμα αλλά πνευματικό και ως εκ τούτου ήταν αδύνατον να σταυρωθεί. Μάλιστα, για να μην έρχονται σε αντιπαράθεση με τις διηγήσεις των Ευαγγελίων υποστήριζαν ότι δεν σταυρώθηκε πραγματικά ο Ιησούς αλλά στη θέση του σταυρώθηκε ο Σίμων ο Κυρηναίος!

Η άρνηση του σημείου του Σταυρού δεν συναντάται μόνο σε αυτούς τους αρχαίους αιρετικούς αλλά και σε σύγχρονους όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αν και ο ιδρυτής της αίρεσης, Κάρολος Ράσελ αποδέχονταν το σύμβολο του Σταυρού, το οποίο μάλιστα εμφανιζόταν και στο εξώφυλλο της «Σκοπιάς», όμως ο διάδοχος του Ιωσήφ Ρόδερφορντ, το 1931, το απέρριψε και μαζί με αυτό και οτιδήποτε το χριστιανικό είχε απομείνει σε αυτήν την αίρεση υποστηρίζοντας ότι «ο Χριστός πέθανε πάνω σε ένα ξύλινο δοκάρι, όχι σε σταυρό αποτελούμενο από δύο δοκάρια» (βλ.το βιβλίο Διαγγελείς 1993, σελ. 200), δηλαδή ο Σταυρός ήταν ένας κάθετος πάσσαλος, χωρίς το οριζόντιο σκέλος.

Φοβήθηκε καὶ ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ.Τα φίδια ἔκαναν στροφὴ 180° καὶ ἔφυγαν...

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/09/180.html

Ἱστορικοὶ καὶ θαυματουργοὶ σταυροὶ στὸ Ρέθυμνο

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

 

Στην 14 Σεπτεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Αυτή η ημέρα είναι αντίστοιχη με τη Μεγάλη Παρασκευή, γι’ αυτό οι χριστιανοί νηστεύουν και το λάδι (τρώνε μόνο φυτική τροφή, αλάδωτη), εκτός αν πέσει Σάββατο ή Κυριακή, ημέρες που δεν νηστεύεται το λάδι (εκτός από το Μέγα Σάββατο, το μόνο Σάββατο που νηστεύεται το λάδι).

Η γιορτή αυτή τιμά δυο γεγονότα: την πρώτη ύψωση του Τιμίου Σταυρού (δηλαδή του σταυρού, στον οποίο σταυρώθηκε ο Ιησούς Χριστός), από την αγία Ελένη, στα Ιεροσόλυμα, όταν τον βρήκε μετά από ανασκαφές στον 4ο αιώνα μ.Χ., και τη δεύτερη ύψωση, από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, τον 7ο αιώνα μ.Χ., πάλι στα Ιεροσόλυμα, όταν τον πήρε πίσω από τους Πέρσες, που τον είχα πάρει με επιδρομή τους.

Ο σταυρός αυτός δεν υπάρχει ολόκληρος σήμερα, γιατί έχει κοπεί και το ξύλο του (το «τίμιο ξύλο») έχει μοιραστεί ήδη από τα βυζαντινά χρόνια σε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια σε όλο το χριστιανικό κόσμο.

Θαυματουργοί σταυροί στο Ρέθυμνο

Στον τόπο μας υπάρχουν σταυροί με τίμιο ξύλο, όπως και θαυματουργοί σταυροί γενικότερα. Μερικοί από αυτούς είναι:

Α) Ο σταυρός της Στεφάναινας (Κατίνας Βασιλάκη), που φυλάσσεται στο γνωστό εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού (στο λόφο πάνω από το νοσοκομείο της πόλης μας), όπου κάθε χρόνο το πρώτο μισό του Σεπτέμβρη γίνονται κάθε πρωί και βράδυ λειτουργίες, παρακλήσεις και εσπερινοί (ανάλογα με την ώρα) και όπου την παραμονή και ανήμερα του Τιμίου Σταυρού (13 και 14 Σεπτέμβρη) όλη η πόλη έρχεται να προσκυνήσει (αν δεν έχεις πάει, πήγαινε).

Mέρος τοῦ Ἱεροῦ Σχοινου μὲ τὸ ὁποῖο ἔδεσαν τὸν Χριστό!

Ο Τίμιος Σταυρός στο χωριό Ομοδος Λεμεσού της Κύπρου! Μέσα του έχει μέρος του Ιερού Σχοινου με το οποίο έδεσαν τον Χριστό οι αγνώμονες! Τον Τίμιο Κανναβο δώρισε στο Ομοδος η Αγία Ελένη! Μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε πουθενά άλλο τεμάχιο του Αγίου Σχοινίου!

Στόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

Ο Σταυρός του Χριστού προαναγγελλόταν και προτυπωνόταν μυστικά από παλαιές γενεές, και κανείς ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με τον Θεό χωρίς τη δύναμη του Σταυρού. Πραγματικά μετά την προγονική εκείνη παράβαση στον παράδεισο του Θεού δια του δέντρου, η μεν αμαρτία αναπτύχθηκε, εμείς δε πεθάναμε, έχοντας υποστεί και πριν από τον σωματικό θάνατο, τον θάνατο της ψυχής, όπως προκύπτει από τον χωρισμό της από τον Θεό. Όσο ζούσαμε μετά την παράβαση, ζούσαμε στην αμαρτία και τη σαρκική ζωή· η δε αμαρτία «τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδὲ γὰρ δύναται· οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται (:δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, επειδή ούτε έχει και τη δύναμη να υποταχθεί. Όσοι λοιπόν είναι παραδομένοι σε σαρκική και κοσμική ζωή δεν μπορούν να αρέσουν στον Θεό)»[Ρωμ. 8, 7-8].

Επειδή λοιπόν, όπως λέγει ο απόστολος: «Ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μὴ ἃ ἂν θέλητε ταῦτα ποιῆτε(: Η κατώτερη φύση μας, που υπηρετεί τις επιθυμίες της σάρκας, επιθυμεί εναντίον της ανώτερης πνευματικής φύσεώς μας, που εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά και η ανώτερη αυτή φύση μας επιθυμεί εναντίον της κατώτερης φύσεώς μας.

Περί τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Περί τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 14-09-2008

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Βλέπε: Ξέφραγο Ἀμπέλι)

Τοῦ Σεβ. Ἀσκάλωνος Νικηφόρου

Μέχρι σήμερα ἤμασταν ὑπερήφανοι, γιατὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπῆρχε γενικὰ μιὰ θαυμαστὴ ὁμοιομορφία. Δυστυχῶς, τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει καταντήσει ἕνα ξέφραγο ἀμπέλι, ὅπου ὁ καθένας κάνει τοῦ κεφαλιοῦ του.

Μὲ ἀφορμή τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Βῆμα ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Περιστερίου Γρηγόριο Παπαθωμᾶ, ἦλθε στὴν ἐπιφάνεια τὸ ἀπαράδεκτο αὐτὸ φαινόμενο ποὺ προσ­βάλλει τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καὶ δυστυχῶς ἔχει πάρει ἀνεξέλεγκτες διαστάσεις.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι οἱ καινοτομίες καὶ ἀλλαγές, στὶς ὁποῖες ἐπιδίδονται πολλοὶ ἀνώτεροι Κληρικοὶ, κυρίως Ἐπίσκοποι, ἀλλὰ καὶ κατώτεροι Κληρικοὶ (μὲ τὴν σιωπηλὴ ἀνοχή καὶ πολλὲς φορὲς ὑποκίνηση καὶ ἔγκριση τοῦ Ἐπισκόπου).

Ὅπωσδήποτε εἶναι ἀναμφισβήτητο τὸ δικαίωμα-προνόμιο τοῦ Ἐπισκόπου – τοῦ κάθε Ἐπισκόπου – νὰ προτείνη καὶ νὰ ἐφαρμόζη κάτι καινούργιο στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν τὸ θεωρῆ σωστὸ καὶ ὠφέλιμο γιὰ τὸ ποίμνιὸ του ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἐπειδή ὅμως, ἀκριβῶς, ὁ κάθε Ἐπίσκοπος δὲν εἶναι μόνος του, ἐννοεῖται ὅτι αὐτὸ ποὺ προτείνει πρέπει νὰ εἶναι ἀποδεκτὸ ἀπὸ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα ξέφραγο ἀμπέλι, στὸ ὁποῖο ὁ καθένας κάνει ὅ,τι θέλει. Πρὶν προτείνει κάτι κάποιος Ἐπίσκοπος πρέπει νὰ εἶναι σίγουρος ὅτι αὐτὸ μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ γίνη ἀποδεκτὸ ἀπὸ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἐὰν δὲν εἶναι σίγουρος, θὰ πρέπη νὰ συμβουλεύεται τοὺς Συνεπισκόπους του καὶ μόνο τότε νὰ προβαίνη στὴν ἀλλαγή καὶ τὴν ἐφαρμογή μιᾶς καινοτομίας.

Τελεία καὶ παύλα

Τελεία καὶ παύλα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου - Δημοσιογράφου - Συγγραφέως - Ἐκδότου (ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν)

Συνεχίζεται ἡ πολύλογος συζήτησις διὰ τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Τράπεζαν εἰς τὴν Μητρόπολιν Περιστερίου. Ἐδημοσιεύθη καὶ σχετική ἐπιστημονικὴ μελέτη.

Δὲν χρειάζονται πολλά, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ ὅτι ἡ ἀπομάκρυνσις αὐτὴ εἶναι ἀνεπίτρεπτος. Ἡ τοιαύτη θέσις τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἔχει ἀποτελέσει Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἁγία Τράπεζα ὀνομάζεται καὶ θυσιαστήριον. Ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ ἐγένετο ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ.

Ζωηφόρος Σταυρὸς καὶ θανατηφόρα ἁμαρτία

Ζωηφόρος Σταυρὸς καὶ θανατηφόρα ἁμαρτία

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

«Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός…ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου, ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός, τῆς Ἐκκλησίας τὸ περιτείχισμα», ψάλλει ὁ ὑμνωδὸς κατὰ τὴν μεσονηστίσιμο Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως. Ζωηφόρο ἀποκαλεῖ τὸν Σταυρὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, διότι χάρη στὸν καρπὸ τοῦ Σταυροῦ, στὴν γεύση δηλαδὴ τοῦ «ξύλου τῆς ζωῆς», τοῦ Χριστοῦ, γευτήκαμε ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ἀπόγονοι τῶν πρωτοπλάστων, ὄχι τὴν πικρὰ γεύση τοῦ θανάτου ἀλλὰ τὴν γλυκιὰ ἡδονὴ τῆς ζωῆς.

Ὁ Σταυρός, λοιπόν, μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ Κυρίου πάνω Του, ἀνανοηματοδοτεῖται καὶ ἀπὸ σύμβολο θανάτου γίνεται σύμβολο τῆς ζωῆς, ἀπὸ σύμβολο ἐσχάτης ταπεινώσεως καὶ ἐξευτελισμοῦ γίνεται σύμβολο ἀνορθώσεως καὶ τιμῆς, ἀπὸ φονικὸ ὄργανο γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς γίνεται ὄργανο σωτηρίας γιὰ τοὺς μετανοοῦντες, καὶ ἐν τέλει σύμβολο λυτρώσεως καὶ ἀναστάσεως!

Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ ἄνθρωποι φαίνεται ὅτι δὲν ἔχομε ἀντιληφθῆ τὸν σταυρὸ ὡς λυτρωτικὸ καὶ σωτήριο σύμβολο, γι’ αὐτὸ καὶ ἀρνούμαστε πεισματικὰ νὰ τὸν σηκώσωμε. Προτιμᾶμε, λοιπόν, νὰ γονατίζωμε ὑπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, παρὰ νὰ ἀγωνιζώμαστε νὰ τὶς ἀποβάλλωμε. Προτιμᾶμε νὰ παραμένωμε ὑποδουλωμένοι στὰ πάθη μας, στὴν φιλαυτία, στὴν φιλοδοξία, στὴν φιληδονία καὶ στὰ συμπαρομαρτοῦντα, παρὰ νὰ κοπιάζωμε, γιὰ νὰ τὰ ἀποτινάξωμε ἀπὸ πάνω μας. Προτιμᾶμε νὰ ἀρρωσταίνωμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας, ψυχικὲς καὶ σωματικές, παρὰ νὰ τὶς ἐξομολογούμαστε καὶ νὰ θεραπευώμαστε ὁριστικὰ ἀπὸ αὐτές. Προτιμᾶμε, ἐπίσης, γιὰ νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὰ δεινά μας, νὰ ἐμπιστευώμαστε ἐπίγειους «σωτῆρες», ποὺ μᾶς ζητᾶνε μάλιστα νὰ θυσιάζωμε ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὶς ἐλευθερίες μας, παρὰ νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὸν οὐράνιο Σωτῆρα μας, ποὺ θυσιάστηκε ὁ Ἴδιος γιὰ χάρη μας.

Ὁ Σταυρὸς τὸ ἀήττητον τρόπαιον

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ὁ Σταυρὸς τὸ ἀήττητον τρόπαιον

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ δύναμη τῶν πιστῶν καὶ ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει:

«Ἐν φωναῖς ἀλαλάξωμεν, ἐν ᾠδαῖς μεγαλύνωμεν, τὸν Σταυρὸν τὸν τίμιον, ἀσπαζόμενοι, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐκβοήσωμεν· Σταυρὲ πανσεβάσμιε, καθαγίασον ἡμῶν, τὰς ψυχάς καὶ τὰ σώματα, τῇ δυνάμει σου, καὶ παντοίας ἐκ βλάβης ἐναντίων, διατήρησον ἀτρώτους, τοὺς εὐσεβῶς προσκυνοῦντάς σε».

«Ἐκκλησίας ἑδραίωμα, βασιλέων κραταίωμα, μοναζόντων καύχημα, καὶ διάσωσμα, σὺ εἶ Σταυρὲ πανσεβάσμιε· διό προσκυνοῦντές σε, καὶ καρδίας καὶ ψυχάς, φωτιζόμεθα σήμερον, θείᾳ χάριτι, τοῦ ἐν σοί προσπαγέντος, καὶ τὸ κράτος τοῦ δολίου καθελόντος, καὶ τὴν ἀράν ἀφανίσαντος. Προσόμοια Αἴνων τῆς Σταυροπροσκυνήσεως».

«Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς εὐσεβείας τὸ ἀήττητον τρόπαιον, ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου, ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός, τὸ τῆς Ἐκκλησίας περιτείχισμα· δι᾿ οὗ ἐξηφάνισται, ἡ φθορὰ καὶ κατήργηται, καὶ κατεπόθη, τοῦ θανάτου ἡ δύναμις, καὶ ὑψώθημεν, ἀπὸ γῆς πρὸς οὐράνια. Ὅπλον ἀκαταμάχητον, δαιμόνων ἀντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Ὁσίων, ὡς ἀληθῶς ἐγκαλλώπισμα, λιμὴν σωτηρίας, ὁ δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος» (ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Γ΄ ἑβδομάδος).

Ἡ Ἐκκλησία μας ὅρισε τὴν Τρίτη Κυριακὴ τὴν Νηστειῶν νὰ ἑορτάζουμε τὴν προσκύνηση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι:

«Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα, ἡ δόξα τοῦ Υἱοῦ, ἡ ἀγαλλίαση τοῦ Πνεύματος, τὸ καύχημα τοῦ Παύλου. Γιατὶ λέγει, «εἴθε νὰ μὴ καυχηθῶ ἐγὼ γιὰ τίποτα ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 6, 14).

Ἀγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Στόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ

Ο Σταυρός του Χριστού προαναγγελλόταν και προτυπωνόταν μυστικά από παλαιές γενεές, και κανείς ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με τον Θεό χωρίς τη δύναμη του Σταυρού. Πραγματικά μετά την προγονική εκείνη παράβαση στον παράδεισο του Θεού δια του δέντρου, η μεν αμαρτία αναπτύχθηκε, εμείς δε πεθάναμε, έχοντας υποστεί και πριν από τον σωματικό θάνατο, τον θάνατο της ψυχής, όπως προκύπτει από τον χωρισμό της από τον Θεό. Όσο ζούσαμε μετά την παράβαση, ζούσαμε στην αμαρτία και τη σαρκική ζωή· η δε αμαρτία «τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδὲ γὰρ δύναται· οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται (:δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, επειδή ούτε έχει και τη δύναμη να υποταχθεί. Όσοι λοιπόν είναι παραδομένοι σε σαρκική και κοσμική ζωή δεν μπορούν να αρέσουν στον Θεό)»[Ρωμ. 8, 7-8].

Επειδή λοιπόν, όπως λέγει ο απόστολος: «Ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μὴ ἃ ἂν θέλητε ταῦτα ποιῆτε(: Η κατώτερη φύση μας, που υπηρετεί τις επιθυμίες της σάρκας, επιθυμεί εναντίον της ανώτερης πνευματικής φύσεώς μας, που εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά και η ανώτερη αυτή φύση μας επιθυμεί εναντίον της κατώτερης φύσεώς μας. Και τα δύο αυτά, δηλαδή η σάρκα και το πνεύμα, αντιμάχονται το ένα το άλλο, έτσι ώστε να μην κάνετε χωρίς αντίδραση εκείνα που θέλετε. Ούτε το κακό δηλαδή χωρίς αντίδραση, διότι τότε εξεγείρεται μέσα σας η φωνή της συνειδήσεως˙ ούτε το καλό, διότι πολλές φορές πρέπει να ασκήσετε βία στον εαυτό σας για να το κάνετε.

Ὅπου Θυσιαστήριον, ἐκεῖ καί ὁ Ἐσταυρωμένος

Ἡ αὐθαιρεσία τοῦ Σεβ. Περιστερίου νά ἀφαιρῆ τόν «Ἐσταυρωμένον» ἀγνοεῖ ὅτι

ΟΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΚΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ

Ἡ στρεβλὴ ἐπέμβασις τοῦ Σεβ. Περιστερίου νὰ τοποθετῆ τὸν «Ἐσταυρωμένον» ἀποκλειστικῶς ἄνωθεν τῆς «Ὡραίας Πύλης» ἐναντιοῦται εὐθέως πρὸς τὴν ὁμοφωνίαν τοῦ Ἱ. Χρυσοστόμου, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ συνόλου τῆς θεολογίας περὶ τῆς θυσίας καὶ τῆς Ἀρχιερωσύνης τοῦ Κυρίου.

Γράφει ἡ κα Βαρβάρα Χ. Γιαννακοπούλου,

πρ. Λέκτωρ Θεολογικῆς Σχολῆς Ε.Κ.Π.Α

Ἡ ἐξ ἀγάπης ἱλαστήριος, σταυρικὴ θυσία τοῦ Αἰωνίου Ἀρχιερέως καὶ Ἀρχιποιμένος καὶ Παμβασιλέως, Ἰησοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς σωτηριώδους θείας Οἰκονομίας- εἶναι ἡ πηγὴ καὶ ἡ αἰτία πάντων τῶν θείων δωρημάτων εἰς τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ μέγας, δογματικὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει: «Πᾶσα μὲν οὖν πρᾶξις καὶ θαυματουργία τοῦ Χριστοῦ μεγίστη καὶ Θεία καὶ θαυμαστή· ἀλλὰ πάντων ἐστὶ θαυμαστότερον ὁ Τίμιος αὐτοῦ Σταυρός. Δι’ οὐδενὸς γὰρ ἑτέρου ὁ θάνατος κατήργηται, ἡ τοῦ προπάτορος ἁμαρτία λέλυται, ὁ ᾅδης ἐσκύλευται, ἡ ἀνάστασις δεδώρηται, δύναμις ἡμῖν τοῦ καταφρονεῖν τῶν παρόντων καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου δέδοται, ἡ πρὸς τὴν ἀρχαίαν μακαριότητα ἐπάνοδος κατώρθωται, πύλαι παραδείσου ἠνοίχθησαν, ἡ φύσις ἡμῶν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ κεκάθηται, τέκνα Θεοῦ καὶ κληρονόμοι γεγόναμεν, εἰ μὴ διὰ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διὰ Σταυροῦ γὰρ πάντα κατώρθωται»1. Ὁ δὲ ἱερὸς Χρυσόστομος συνοπτικῶς λέγει: «Σταυρὸς τὸ κεφάλαιον τῆς σωτηρίας τῆς ἡμετέρας· Σταυρὸς ἡ τῶν μυρίων ἀγαθῶν ὑπόθεσις. Διὰ τοῦτον οἱ πρότερον ἠτιμωμένοι καὶ ἔκπτωτοι, νῦν εἰς τὴν τῶν υἱῶν τάξιν ἐδέχθημεν»2.

Τοῦτο ὑπῆρξε τὸ φρόνημα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ καὶ τὸ φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τῶν Ἀποστολικῶν χρόνων. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἂν καὶ εἶχε πολλοὺς λόγους, διὰ νὰ καυχᾶται καὶ προπάντων διὰ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἰς αὐτὸν καὶ τὴν κλήση του στὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα, ἔχων ἐμβαθύνει, ὅσον εἶναι ἐφικτόν, εἰς τὸ μυστήριον τοῦ Σταυροῦ γράφει: «ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου, ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ»3. Καὶ κηρύττει εὐθαρσῶς «Χριστὸν ἐσταυρωμένον ὡς Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν».4

Ἡ φανέρωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέσα ἀπό τίς σελίδες τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης

Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας

Σταυρός, Βασιλέων το κραταίωμα

Σταυρός, πιστών το στήριγμα

Σταυρός, Αγγέλων η δόξα

και των δαιμόνων το τραύμα»

Εξαποστειλάριο

______________________________________

Κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει με λαμπρότητα ένα κορυφαίο εκκλησιαστικό γεγονός, δηλ. την παγκόσμια ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού για να υπενθυμίζει στους πιστούς ότι ο σταυρός από όργανο ατιμωτικής καταδίκης και επώδυνου θανάτου, κατέστη με την εκούσια θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όργανο αγιασμού, σωτηρίας και χάριτος.

Η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι εκείνη η ιστορική φυσιογνωμία που συνέδεσε το όνομά της με την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού στους Αγίους Τόπους. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε πανηγυρικά από τον Επίσκοπο Ιεροσολύμων Μακάριο σε περίοπτη θέση, προκειμένου να είναι ορατός από κάθε σημείο της πόλης, επειδή εξαιτίας της πρωτοφανούς κοσμοσυρροής ήταν αδύνατη η άμεση προσκύνησή του από όλους τους πιστούς.

Η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού θεωρείται ως η μεγαλύτερη προσφορά της Αγίας Ελένης στην Χριστιανοσύνη και, επομένως, δικαίως η Εκκλησία την ανακήρυξε Αγία και Ισαπόστολο και τιμάται με ιδιαίτερη ευλάβεια από όλο τον χριστιανικό κόσμο.

Επίσης η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου ανέλαβε το φιλόδοξο αλλά και θεάρεστο έργο της ανεγέρσεως και του εξωραϊσμού τριών μεγάλων και περικαλλών ναών, όπως του Ιερού Ναού της Αναστάσεως στον Γολγοθά, του Ναού της Γεννήσεως στην Βηθλεέμ και του Ναού της Αναλήψεως στο όρος των Ελαιών.

Σύμφωνα με την διασωθείσα προφορική παράδοση των Αγιοταφιτών Πατέρων, η Αγία Ελένη ανήγειρε συνολικά στους Αγίους Τόπους 365 μικρότερες ή μεγαλύτερες εκκλησίες, ενώ ακόμη μεσουρανούσε η αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία, οδηγώντας τους ανθρώπους στα νάματα της Χριστιανικής Πίστεως και της κατά Θεόν Σοφίας. Η παρουσία της Αγίας Ελένης στα μέρη όπου γεννήθηκε, περπάτησε, θαυματούργησε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός, υπήρξε καθοριστικής σημασίας, αφού η κατασκευή πνευματικών ιερών καθιδρυμάτων και εκκλησιαστικών κτηρίων συνετέλεσαν στην ανάδειξη των Αγίων Τόπων, ως προσκυνήματος παγκόσμιας πνευματικής ακτινοβολίας.

Εἶναι ἀμέτρητοι οἱ χαρακτηρισμοί, πού προτάσσει στό ὄνομα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ ὑμνολογία μας

Ἠλιάδης Σάββας, Δάσκαλος

Εἶναι ἀμέτρητοι οἱ χαρακτηρισμοί, ποὺ προτάσσει στὸ ὄνομα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ ὑμνολογία μας καὶ οἱ ἰδιότητες καὶ οἱ θεῖες ἐνέργειες ποὺ χαρίζει πλουσίως στὰ ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Προσπαθήσαμε νὰ καταγράψουμε κατὰ τὸ δυνατὸν ἀπὸ τὸ Μηναῖο τοῦ Σεπτεμβρίου, ἐπὶ τῇ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως:

1.Ἄχραντος Σταυρὸς

2.θεῖος Σταυρὸς

3.ἀήττητον τρόπαιον

4.θυρεὸς (μεγάλη ἀσπίδα) ἀπροσμάχητος

5.σκῆπτρον (σύμβολο ἐξουσίας) ἔνθεον

6.πανάγιος Σταυρὸς

7.σκέπη κραταιὰ

8.τριμερὴς Σταυρὸς (ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Π. Διαθήκης μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Λὼτ)

9.ζωηφόρον ξύλον

10.φυλακτήριον θεῖον

11.ἀπροσμάχητον τεῖχος

12.σωτήριον ξύλον

13.τῶν πιστῶν καύχημα

14.ἀθλητῶν στήριγμα

15.Ἀποστόλων ἐγκαλλώπισμα

16.Δικαίων πρόμαχος

17.πάντων των Ὁσίων διασῶσμα

18.πανσεβάσμιος Σταυρὸς

19.εὐλογημένον ξύλον

20.ξύλον τῆς ὄντως ζωῆς

21.θεῖος θησαυρὸς (ἐν γῆ κρυπτόμενος)

Ὁ Τίμιος Σταυρός (Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας)

Μακάριε, πραγματικά, καὶ ζωοποιὲ Σταυρὲ τοῦ Σωτῆρος, τὸν μὲν θάνατο κατενίκησες, τὸν δὲ διάβολο, πού κυριαρχοῦσε σ’ αὐτόν, ἐξαφάνισες.

Θεῖε Λόγε, καὶ πραγματικὴ σοφία τοῦ Πατέρα· Σὺ ἀποκάλυψες τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τοῦ παμπόνηρου ἐχθροῦ, καὶ ξεγύμνωσες τήν κρυμμένη κακία του, ὥστε καὶ μεῖς τώρα νὰ λέμε «ὅτι δὲν ἁγνοοῦμε τά σχέδιά του» (Β΄ Κορ. 2, 11).

Φιλάνθρωπε καὶ ἀγαθὲ Δέσποτα· Σὺ μᾶς ἀπηλευθέρωσες ἀπό τήν αἰχμαλωσία, ἐνῶ ἤμασταν ὑποδουλωμένοι στὴν ἁμαρτία· Σύ Κύριε, μέ τό δικό σου θάνατο, μᾶς ἐλευθέρωσες. Διότι γνωρίζουμε, ὅτι ἐλευθερωθήκαμε πλέον ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Πραγματικὲ εἰρηνοποιὲ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ· Σὺ μᾶς χάρισες πάλι τὴν υἱοθεσία, καὶ ἀφοῦ μᾶς συμφιλίωσες μὲ τὸν Πατέρα σου, κατάργησες τὴν ἔχθρα πού ὑπῆρχε μέσα στὴ σάρκα μας.

Πλούσιε Σωτὴρ καὶ πραγματικὲ Βασιλιᾶ· Σύ πού ἔγινες πτωχὸς γιά νὰ πλουτήσουμε ἐμεῖς μέ τή δική σου πτωχεία, μᾶς χάρισες τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Κτίστη καὶ Δημιουργὲ τῶν πάντων, Λόγε τοῦ Πατρός· Σὺ μᾶς κέρδισες καί μᾶς ἔκανες πάλι δικούς Σου, ἀφοῦ εἴμαστε δικά σου δημιουργήματα, «κτισθέντες γιά ἔργα ἀγαθά».