Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς…

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία.

Στίς 22 Ἰουνίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων. Ἔζησε στά χρόνια τοῦ Ἄρειανιστή αὐτοκράτορα Κωνσταντίου (338), σέ ἡμέρες δηλαδή κατά τίς ὁποῖες ὁ Ἀρειανισμός εἶχε ἐξαπλωθεῖ πάρα πολύ στήν Βασιλεύουσα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία. Μέ μεγάλη ἀνδρεία καί μέ περιφρόνηση τῶν παρόντων ἀγωνίσθηκε γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀνάδειξη τῆς εὐσέβειας καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ὅταν μὲ ρωτοῦν οἱ αἱρετικοὶ γιὰ τὴν πίστη καὶ δὲν μπορῶ νὰ τοὺς τὴ διδάξω, τί νὰ κάνω;

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΥΝΑΪΤΗ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

ΟΤΑΝ ΜΕ ΡΩΤΟΥΝ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΗ ΔΙΔΑΞΩ, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;

ΕΡΩΤΗΣΗ 116η

Πηγή: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ www.entaksis.gr

Ὅταν μὲ ρωτοῦν οἱ αἱρετικοὶ γιὰ τὴν πίστη καὶ δὲν μπορῶ νὰ τοὺς τὴ διδάξω, τί νὰ κάνω;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ Ὄχι μόνο γιὰ σένα ποὺ δὲν γνωρίζεις ὑπάρχει κίνδυνος, ἀλλὰ καὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ ξέρουν, τὸ νὰ μιλοῦν γιὰ τὴν πίστη. Πὲς λοιπὸν σ’ αὐτὸν ποὺ σὲ ρωτᾶ· Ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος ἁπλοϊκός. Ὅμως, ἐὰν πραγματικὰ ζητᾶς νὰ μάθεις τὴν ἀλήθεια, ἔλα στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἐκεῖ θὰ διδαχθεῖς τὴν πίστη.

ΕΡΩΤΗΣΗ 117η

Δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει καμιὰ μέθοδος, μὲ τὴν ὁποία νὰ μπορεῖ ὁ ἁπλοϊκὸς νὰ ἀντικρούσει τὸν αἱρετικό;

Περί Αἵρεσης - Αἱρετικῶν

❈ Δέν πρέπει νά ἔχουμε διάλογο μέ τού αἱρετικούς καί οὔτε "καλημέρα" νά λέμε σ' αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κάνουν προσηλυτισμό καί εἶναι αἱρετικοί. Τό λέει τό Εὐαγγέλιο "χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε" (Β΄ Ἰωάν. 1,10). Οὔτε "χαίρετε" νά μήν τούς λέτε, καθόλου. Καμία σχέση μέ αἱρετικούς.

Τρόποι ἀντιμετώπισης σέ προσπάθειες ἕνωσης μέ τούς παπικούς, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πὼς μπορεῖς νὰ προστατευθεῖς ἀπὸ τὶς σέκτες/αἱρέσεις

Ο νους σου είναι η κύρια άμυνα απέναντι στον ψυχολογικό χειρισμό. Προστάτευσέ τον!

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΚΤΕΣ/ΑΙΡΕΣΕΙΣ

Πώς μπορούν οι νέοι να προστατευθούν από τις αιρέσεις;

Αντιμετώπιση του άγχους; Όταν το άγχος μας καταβάλλει, είναι πιο πιθανό να «δελεαστούμε» από κάποιον που υπόσχεται «ευτυχία». Αν δυσκολεύεσαι να αντεπεξέλθεις, ζήτησε βοήθεια από αξιόπιστα και έντιμα πρόσωπα.

ΠΟΤΕ να μην φοβάσαι να θέτεις ερωτήματα.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ επιφυλακτικός απέναντι σε όποιον προσπαθεί να σε αποτρέψει ή να σε εμποδίσει από το να κάνεις ερωτήσεις.

Μάθε να αναγνωρίζεις τις συνηθισμένες τακτικές προσηλυτισμού των αιρέσεων και τις καταστάσεις που ευνοούν την στρατολόγηση.

Να είσαι επιφυλακτικός απέναντι σε:Άτομα που είναι υπερβολικά ή ακατάλληλα φιλικά. Οι αληθινές φιλίες χρειάζονται χρόνο για να χτιστούν.

Άτομα που προσφέρουν απλοϊκές απαντήσεις ή λύσεις σε πολύπλοκα παγκόσμια προβλήματα.

Άτομα που σε προσκαλούν σε δωρεάν γεύματα, ομιλίες και σεμινάρια.

Ὁ προσωπικός μας ἀγῶνας γιὰ τὴ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καταργεῖ τὸ χρέος μας νὰ ἐλέγχουμε τὴν αἵρεση καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν καταπολέμησή της;

Εν Πειραιεί τη 21η Αυγούστου 2024

Ο προσωπικός μας αγώνας για τη νέκρωση του παλαιού ανθρώπου καταργεί το χρέος μας να ελέγχουμε την αίρεση και να αγωνιζόμαστε για την καταπολέμησή της;

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου.Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς.

Πριν από ένα μήνα περίπου, γύρω στα μέσα Ιουλίου ε.ε. η αγία μας Εκκλησία εόρτασε τη μνήμη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, προβάλλοντας αυτούς ως πρότυπα προς μίμηση τόσο για την αγία και ενάρετη ζωή τους, όσον επίσης και για τους αντιαιρετικούς των αγώνες κατά της αιρέσεως του Μονοφυσιτισμού. Μετά από μερικές ημέρες, την δευτέρα Κυριακή του Οκτωβρίου, θα εορτάσει, συν Θεώ, τη μνήμη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, προβάλλοντας αυτούς για τους ίδιους ως άνω λόγους, ως πρότυπα προς μίμηση. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι παρόμοιες εορτές έχει καθιερώσει η Εκκλησία μας εκτός από τις δύο παραπάνω και άλλες δύο φορές, (σε ημέρες Κυριακών), κατά την διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους, θέλοντας έτσι, μέσω των επανειλημμένων αυτών εορτών, να επιστήσει την προσοχή προ του κινδύνου της αιρέσεως, η οποία από μόνη της έχει την δύναμη να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απώλεια.

Τί ἀπαντοῦμε σὲ ἕναν αἱρετικὸ ὅταν μᾶς ρωτάει «Ποὺ τὸ λέει αὐτὸ ἡ Γραφή;»

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

Τι απαντούμε σε έναν αιρετικό όταν μας ρωτάει «Που το λέει αυτό η Γραφή;»

Το ερώτημα είναι σύνηθες και με αυτό έχουν έρθουν αντιμέτωποι όσοι αδελφοί μας διεξάγουν αντιαιρετικό αγώνα. Ένα συχνό ερώτημα από προτεστάντες (έχει γίνει σλόγκαν πλέον) το οποίο αναφέρεται σε αμφισβήτηση των Ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Επειδή λοιπόν πολλοί μας ρωτούν, απαντάμε συνοπτικά.

Η Αγία Γραφή δεν έπεσε από τον ουρανό στα κεφάλια των ανθρώπων!

Δεν είναι ένα βιβλίο που έστειλε ο Θεός τυπωμένο στους ανθρώπους.

Η Αγία Γραφή διαμορφώθηκε και δημιουργήθηκε από την Εκκλησία του Χριστού. Και μάλιστα για 300 ολόκληρα χρόνια ΔΕΝ υπήρχε!

Η Εκκλησία χρειάσθηκε σχεδόν 300 χρόνια για να αναγνωρίσει πλήρως ποια Βιβλία ανήκουν στην Καινή Διαθήκη. Τις δύο πρώτες γενεές μετά από τον θάνατο του Αποστόλου Ιωάννη, η Εκκλησία ακόμα δεν είχε συμφωνήσει ευρύτερα για την κανονικότητα των Βιβλίων Πράξεις, Προς Εβραίους, Ιακώβου, Πέτρου Α’ και Β’, Ιωάννου Α, Β, Γ, Ιούδα, και Αποκάλυψη – δηλαδή 10 από τα 27 Βιβλία! Επίσης, κάποιες εκκλησίες πίστευαν πως το Α’ Κλήμεντος ήταν Γραφικό, καθώς και η «Διδαχή» και το «Ποιμήν» του Ερμά. Και όμως, τότε, τους επόμενους δύο αιώνες, η Εκκλησία μελετούσε, προσευχόταν, και συζητούσε για όλα αυτά τα βιβλία. Έφθασε το τέλος του 4ου αιώνα, και η Εκκλησία τελικά συμφώνησε επί του Κανόνα της Καινής Διαθήκης που γνωρίζουμε σήμερα.

Με άλλα λόγια, η πρώτη Εκκλησία αύξανε, άκμαζε και δίδασκε επί 300 χρόνια, πριν καν ο οποιοσδήποτε και οπουδήποτε να κατέχει ένα πλήρες αντίτυπο της «Καινής Διαθήκης» όπως την αναγνωρίζουμε σήμερα.

Η Αγία Γραφή λοιπόν είναι η Ιερά Παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας, την οποία ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ οι προτεστάντες.

Ἡ αἵρεση εἶναι ἡ χειρότερη ἁμαρτία, γιατί μᾶς βγάζει ἐκτός Ἐκκλησίας

 ❈ Δέν πρέπει νά ἔχουμε διάλογο καί οὔτε καλημέρα νά λέμε σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κάνουν προσηλυτισμό καί εἶναι αἱρετικοί. Τό λέει τό Εὐαγγέλιο: «χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε» (Β΄ Ἰωάν. 1,10). Οὔτε χαίρετε νά μήν τούς λέτε, καθόλου. Καμία σχέση μέ αἱρετικούς.

Ἡ αἵρεση εἶναι ἡ χειρότερη ἁμαρτία, γιατί μᾶς βγάζει ἐκτός Ἐκκλησίας.

Τί εἶναι αἵρεση, αἱρετικὸς καὶ ποιά ἡ ἀντιμετώπιση τους, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

Τί εἶναι αἵρεση, αἱρετικὸς καὶ ποιά ἡ ἀντιμετώπιση τους, 23-3-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

 

Θεραπευτικὴ ἀντιαιρετικὴ ποιμαντική του ἀπ . Παύλου

π. Αὐγουστίνου Γ. Μύρου (+)

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Αὐγουστίνου Γ. Μύρου, Δρ Θεολογίας, στό Ἀντιαιρετικό Σεμινάριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ἑ. Β. Β. καί Β.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σεβασμιώτατε,

Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ ἀξιώνει γιὰ δεύτερη φορὰ, μὲ τὴν πρόσκληση τοῦ Σεβασμιωτάτου ποιμενάχου σας κ. Παύλου καὶ τὴν συνέργεια τοῦ παλαιοῦ συμφοιτητοῦ καὶ ἀγαπητοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ π. Κωνσταντίνου, στὴν καθιερωμένη αὐτὴ σύναξη τῆς Ἱερᾶς σας Μητροπόλεως. Λαμβάνοντας ὑπ᾿ ὄψιν μου τὸ γενικὸ θέμα τῶν Συνάξεων αὐτῶν γιὰ τὴν ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσων, ἐπέλεξα νὰ ἀπασχολήσω τὴν ἀγάπη σας μὲ τὸ γνωστὸ ἤδη θέμα.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Τὸ πρόβλημα καὶ ἡ ἀναγκαιότητα γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή του

Ἡ αἵρεση ὡς πλάνη ὁμοιάζει μὲ τὴν ἀσθένεια ποὺ προσβάλλει ἀκόμη καὶ ἀνυποψίαστους ἀνθρώπους, ἤ μὲ ἐχθρικὴ ἐπιβουλὴ γιὰ τὴν ὑποδούλωση συγκεκριμένων προσώπων καὶ κάποτε μεγάλων ὁμάδων πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δὲν ἐπαγρυπνοῦν. Αὐτὸ τὸ προγνώριζε ὁ Χριστός καὶ γι᾿ αὐτὸ, ἐπιθυμώντας νὰ ἀσφαλίση τοὺς μαθητές του, τοὺς προέτρεπε· «Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ»(1).

Εἶναι ἀλήθεια ὅμως ὅτι ἡ δράση καὶ ἐπιβουλὴ τῶν αἱρετικῶν, ποὺ εἶναι πόλεμος κατὰ τῆς ἀληθείας, ἔχει τὰ δικά του θύματα. Αὐτὰ εἶναι οἱ καλοπροαίρετες καὶ ἀνυποψίαστες ψυχές, οἱ ὁποῖες στὴ δεδομένη συγκυρία παρασύρονται ἀπὸ τὴν προπαγάνδα καὶ τὶς ἀπατηλὲς ὑποσχέσεις τῶν ἐπιτηδείων. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος βεβαιώνει ὅτι «ἡ περίοδος τοῦ πολέμου ἔχει πολὺ μικρὴ διαφορὰ ἀπὸ τὴ δυναστεία τῶν αἱρέσεων»(2). Μὲ τοὺς λόγους αὐτούς ἀναφέρεται στὰ καταστροφικὰ ἔκτροπα τῶν αἱρετικῶν τῆς ἐποχῆς του, οἱ ὁποῖοι ἐναντιώνονταν στὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία καὶ στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔργο τοῦ φίλου του Μεγάλου Βασιλείου καὶ συνήργησαν ἔτσι στὴν δημιουργία πολλῶν πνευματικῶν θυμάτων.

Θύματα τῶν αἱρέσεων ὑπῆρχαν πάντοτε, σὲ ὅλες τὶς περιόδους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Στὶς μέρες μας, ὅμως, οἱ αἱρέσεις ἔχουν πολλαπλασιασθῆ τόσο πολύ, ὥστε νὰ ἀριθμοῦνται σὲ χιλιάδες. Τὰ ἀναρίθμητα νεώτερα αἱρετικὰ σχήματα εἶναι ἄγνωστα στοὺς πολλοὺς, καὶ γι᾿ αὐτὸ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐξαπατήσουν εὐκολώτερα τοὺς ἀφελεστέρους καὶ ραθυμοτέρους. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ αὐξάνονται θεαματικὰ τὰ θύματα τῶν αἱρέσεων, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι παιδιὰ βαπτισμένα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καὶ αὐτὰ κυρίως μᾶς ἐνδιαφέρουν σήμερα.

Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὸ πλῆθος τῶν θυμάτων τῶν αἱρέσεων, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο ἡ ἀνυπολόγιστη κακοποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἐκείνων ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὴν πλάνη, μᾶς δίνουν τὶς βασικὲς διαστάσεις τοῦ σοβαροτάτου ποιμαντικοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖο καλούμαστε ἐπειγόντως νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Πρόκειται γιὰ ἕνα ζήτημα ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὸν ἔσχατο κίνδυνο αἰώνιας ἀπώλειας ψυχῶν «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανεν»(3).

Γιὰ τὴν ὀρθὴ ἀντιμετώπιση τοῦ φλέγοντος αὐτοῦ ποιμαντικοῦ ζητήματος, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἀναζητήσουμε τοὺς καλύτερους καὶ πιὸ ἀποδοτικοὺς τρόπους. Εὐτυχῶς τοὺς τρόπους αὐτοὺς μποροῦμε νὰ τοὺς ἀνιχνεύσουμε στὰ πάμπολλα σχετικὰ παραδείγματα μέσα στὴν ἀκένωτη δεξαμενὴ τῆς Ἱερᾶς μας Παραδόσεως. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ, τὸ ὁποῖο καὶ ἐπιλέγουμε γιὰ νὰ ἀξιοποιήσουμε, εἶναι τὸ παράδειγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἀντιμετώπισε τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ποιμαντικὸ ζήτημα στὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες, ποὺ αὐτὸς εἶχε συστήσει. Πιὸ συγκεκριμένα ἀναφερόμαστε στὸ παράδειγμα τῶν Γαλατῶν, ὅπως αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου, καὶ ἀπὸ τὰ πατερικὰ ὑπομνήματα σ᾿ αὐτήν, ἰδιαίτερα δὲ ἐκεῖνο τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου.

Πῶς ἀντιδροῦμε στήν παρουσία αἱρετικῶν ἐντός τοῦ ναοῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Οἱ ἱεροί κανόνες περί εἰσόδου αἱρετικῶν στόν ὀρθόδοξο ναό, Ἀρχιμ. Σάββα ἁγιορείτου

 Οἱ ἱεροί κανόνες περί εἰσόδου αἱρετικῶν στόν ὀρθόδοξο ναό, 29-1-2023, Ἀρχιμ. Σάββα ἁγιορείτου

Ἀπέναντι εἰς τοὺς αἱρετικοὺς καὶ στοχαστάς

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ βιώνει τὴν ψυχικὴ γαλήνη καὶ νὰ ἀναπαύεται μὲ τὰ ὅσα ὑπάρχουν ἐκεῖ καὶ τὰ διαφυλάσσει ἡ παράδοσή της. Οἱ νεωτερισμοὶ καὶ οἱ προτάσεις γιὰ νέα ἀντιμετώπιση πολλῶν πνευματικῶν θεμάτων, πρέπει νὰ τὸν ἀφήνουν ἀδιάφορο. Οἱ ἀλλαγὲς εἶναι περιττὲς καὶ ἐπικίνδυνες. Μόνο μιὰ ἀλλαγὴ ἐπιτρέπεται, ποὺ εἶναι γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ συνεχὴς πνευματικὴ πρόοδος στὴν κατὰ... Χριστὸν ζωή. Εἶναι ἡ φωτεινὴ πορεία γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, ἡ ὁποία ἐξασφαλίζει τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἐκεῖ στοχεύει. Ὅλη ἡ πλούσια πνευματικὴ ἐμπειρία, ποὺ εἶναι καταγραμμένη ἀπὸ τοὺς ἁγίους, προέκυψε ἀπὸ αὐτὴ τὴν πορεία. Τὰ ὅσα λένε οἱ ἐνάρετοι τῆς ἐποχῆς μας δὲν εἶναι κάτι νέο, ἀλλὰ εἶναι ἡ συνέχεια τῆς πνευματικῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι ἰσχυρίζονται κάτι διαφορετικό, βρίσκονται σὲ πλάνη καὶ εἶναι ἐπικίνδυνοι, γιατί προκαλοῦν μεγάλη σύγχυση καὶ σκανδαλίζουν. Δὲν διακρίνονται γιὰ τὸ ἦθος, ἀλλὰ ἐντυπωσιάζουν μὲ τὴ θεωρία, τὸν πληθωρικὸ λόγο καὶ τὰ γλαφυρὰ κείμενά τους. Ἔτσι ἀποκτοῦν καὶ μερικοὺς ὀπαδοὺς καὶ γίνονται ἄσπονδοι κριτὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης.

Ἐπιστολὴ ἁγίου Κυρίλλλου Ἀλεξανδρείας πρὸς κάποιον ζηλωτὴ περὶ Νεστορίου

Ἐπιστολὴ ἁγίου Κυρίλλλου Ἀλεξανδρείας πρὸς κάποιον ζηλωτὴ περὶ Νεστορίου

Γνωρίζω τὴν εἰλικρινῆ σου ἀγάπη καὶ δὲν ἀγνοῶ τὸν ζῆλο. Καὶ ἐὰν ἔγραφα σὲ κάποιους ποὺ δὲν γνωρίζουν τὶς θέσεις καὶ τὸν χαρακτῆρα μου, θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσω πολλὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ τοὺς πείσω ὅτι μὲ ὑπερβολικὸ τρόπο ἐπιδιώκω τὴν εἰρήνη καὶ δὲν εἶμαι φίλος οὔτε τῶν ἐρίδων, οὔτε τῶν ἀντιμαχιῶν. Ἀντίθετα ἐπιθυμῶ ἐκ καρδίας καὶ νὰ ἀγαπῶ ὅλους καὶ νὰ ἀγαπῶμαι ἀπὸ ὅλους.

Ἐπειδὴ λοιπὸν γράφω πρὸς ἄνθρωπο ποὺ μὲ γνωρίζει καλά, θὰ ἐκθέσω τὶς θέσεις μου μὲ λίγα λόγια· ὅτι δηλαδή, ἐὰν ἔπρεπε, γιὰ νὰ μὴν λυπήσω κάποιον ἀδελφό, νὰ ἀνεχθῶ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγόγγυστα τὴν ἀφαίρεση ἰδικῶν μου πραγμάτων ἢ χρημάτων, θὰ τὸ ἔκανα μὲ εὐχαρίστηση, γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι τοποθετῶ πάνω ἀπὸ τὴν ἀγάπη τὰ χρήματα.

Ὅμως, ἐπειδὴ τώρα δὲν πρόκειται γιὰ χρήματα, ἀλλὰ ὁ λόγος εἶναι γιὰ θέματα Πίστεως, καὶ ἔχουν σκανδαλισθεῖ ὅλες οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες σὲ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία (γιατὶ δὲν ὑπάρχει κάποιος, ἀπὸ ὁποιαδήποτε πόλη ἢ χώρα κι ἂν προέρχεται, ποὺ νὰ μὴ διερωτᾶται, τί πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται [ὅτι διδάσκει ὁ Νεστόριος] καὶ ποιά καινούργια κακόδοξη διδασκαλία στὶς Ἐκκλησίες διαδίδεται), [πές μου σὲ παρακαλῶ], ἐμεῖς, στοὺς ὁποίους ἔχει ἐμπιστευθεῖ ὁ Θεὸς τὴν εὐθύνη νὰ διδάσκουμε ἀκαινοτόμητο τὸ Εὐαγγέλιο, τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ἐμεῖς τοὺς ὁποίους τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ μᾶς καταδικάσουν οἱ πιστοὶ ποὺ διδάχτηκαν καὶ κατηχήθηκαν ἀπὸ ἐμᾶς σὲ ὅλα τὰ μυστήρια [τῆς Πίστεως], προβάλλοντας ὡς δικαιολογία [ἐὰν ἐλεγχθοῦν, γιατὶ δὲν πίστευαν ὀρθά], ὅτι ἀκολούθησαν καὶ διατήρησαν τὴν πίστη ποὺ ἀπὸ μᾶς διδάχθηκαν. Καὶ ἐὰν τοὺς διαφυλάξαμε καὶ διδάξαμε ὀρθὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη, θὰ πάρουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μισθὸ καὶ θὰ μάλιστα θὰ ἀκούσουμε καὶ θείους ἐπαίνους. Ἐὰν ὅμως, δὲν διαφυλλάξαμε τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν διδάξαμε διαστρεβλωμένη, τότε, δὲν θὰ τιμωρηθοῦμε, ριπτόμενοι στὶς φλόγες τῆς κολάσεως; Διότι θὰ ἀκούσουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι γραμμένος στὴν Π.Δ. (καὶ ταιριάζει στοὺς Ποιμένες): «τὴν χώρα μου τὴν Ἰουδαίαν κατέστρεψες καὶ τὸν λαόν μου φόνευσες» (Ἡσαΐα 14, 20). Καὶ κάθε ἕνας ποὺ ἀνήκει στὴν τάξη τῶν λαϊκῶν, θὰ ἀπολογηθεῖ μόνο γιὰ τὶς δικές του πράξεις, ἐμεῖς ὅμως ποὺ ἔχουμε ἐπιφορτιστεῖ τὴν λειτουργία τῆς ἱερωσύνης, θὰ δώσουμε ἀπολογία ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός.

Καί ἦταν σέ ὅλα ὅσα γίνονταν πραότατος, ταπεινός καί ἥμερος, ὅταν ὅμως κινδύνευε ἡ εὐσέβεια, τότε φαινόταν φιλόνικος καί ισχυρογνώμων ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος.

Απόσπασμα από τον κατά πλάτος Βίο του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου

Και ήταν σε όλα όσα γίνονταν πραότατος, ταπεινός και ήμερος, όταν όμως κινδύνευε η ευσέβεια, τότε φαινόταν φιλόνικος και ισχυρογνώμων ο Άγιος Θεοδόσιος. Και ήταν, σύμφωνα με τη Γραφή, «πυρ φλέγον» και «μάχαιρα κόπτουσα», που αφανίζει τα κακά ζιζάνια. Έτσι φιλονίκησε με τον παράνομο βασιλιά Αναστάσιο, τον μεγάλο και άσπονδο εχθρό της Δ’ οικουμενικής αγίας Συνόδου, ο οποίος ακολουθούσε την αίρεση του δυσσεβούς Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Χριστός έχει μία φύση, οι άχρηστοι, ο οποίος βασιλιάς άλλους πατέρες κολάκευε και συμμορφώνονταν με την αίρεση και άλλους τους τυραννούσε ο άμυαλος. Κι έτσι δοκίμασε να παρασύρει και τον σοφό Θεοδόσιο με αργύρια, ο φιλάργυρος. Του έστειλε λοιπόν δωρεά τριάντα λίτρες χρυσού και για να μην το καταλάβει ότι το έστειλε με πονηριά και το γυρίσει πίσω, κάλυψε με πονηριά το δόλωμα και του μήνυσε να το δεχτεί για να το ξοδέψει για τους αρρώστους και τους φτωχούς. Και ο Άγιος δέχτηκε το χρυσό για να μη δώσει αφορμή για σκάνδαλο, τη μιαρή όμως γνώμη του τη μίσησε και την απέκρουσε, ανατρέποντάς την με αληθινές αποδείξεις και παραδείγματα, και νικήθηκε ο βασιλιάς, σαν να πολεμούσε το ελάφι με το λιοντάρι, όπως θα φανεί παρακάτω.

Αφού πέρασε λίγος καιρός, αφότου φιλοδώρησε τον Άγιο με τον χρυσό ο βασιλιάς, έστειλε ανθρώπους στον Όσιο να υπογράψει την προαναφερθείσα αίρεση. Τότε συγκεντρώνει όλους τους Πατέρες της ερήμου και με τη σύμφωνη γνώμη και τη θέληση όλων γράφει στον βασιλιά την εξής απάντηση:

Πῶς πρέπει νά συμπεριφερώμεθα πρός τούς αἱρετικούς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

 ΚΗΡΥΓΜΑ_

Πῶς πρέπει νά συμπεριφερώμεθα πρός τούς αἱρετικούς, Ἐπ. Σταυρουπόλεως Νικηφ. Θεοτόκη, Ἑρμ. ἀποστολικῆς περικοπῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμ. Συνόδου, (Τίτ. 3, 8-15), 18-7-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Δὲν μποροῦσε νὰ μείνει ἀμέτοχος καὶ μόνο προσευχόμενος, μποστὰ στὸ πρόβλημα...

Σὲ ἡλικία 100 ἐτῶν (!), ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἐγκατέλειψε τὸ ἐρημητήριό του, καὶ κατέβηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. Δὲν μποροῦσε νὰ μείνει ἀμέτοχος καὶ μόνο προσευχόμενος, μποστὰ στὸ πρόβλημα...

Ἀποστρεφόταν τὴν ἀλλίωση τῆς Ὀρθόδοξης πίστης, ἀπὸ ὅπου καὶ ἂν προερχόταν...

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης – Τί πρέπει νά κάνουμε, ὅταν ἐμπαίζεται ἡ Θεία Λειτουργία μέ τούς ἀβάπτιστους Οὐκρανούς πού παριστάνουν τούς παπάδες.

Όταν επιτρέψει  ένας παπάς, ένας δεσπότης Ορθόδοξος σε έναν αιρετικό να κάνει κάτι, αυτός πρέπει βάσει των κανόνων να καθαιρεθεί. Γιατί αυτοί είναι αιρετικοί δεν είναι Ορθόδοξοι, γι’ αυτό και είναι και ακοινώνητοι. «Ακοινώνητος», δηλαδή δεν του δίνουμε Θεία Κοινωνία, άσχετα αν στο εξωτερικό -το ξέρω πολύ καλά- τους δίνουν. Κακώς, κάκιστα. Λοιπόν,αν του δώσει να κάνει κάτι, ο ιερέας αυτός πρέπει βάσει των κανόνων να καθαιρεθεί. 

Όπως και αυτοί που τώρα συλλειτουργούν με τους Ουκρανούς,  ούτε παπάδες ούτε   επίσκοποι  είναι.Είναι αβάπτιστοι οι άνθρωποι. Θέλουν βάπτισμα και παριστάνουν τον παπά. Είναι δηλαδή μαϊμού παπάς και μαϊμού δεσπότης.

Όταν λοιπόν ο επίσκοπός μας τον στήνει μπροστά στην Αγία Τράπεζα και κάθεται δίπλα του, ξέρετε τι λένε οι Ιεροί Κανόνες γι’ αυτό το πράγμα; Πρέπει να καθαιρεθεί αυτός που επιτρέπει αυτό το πράγμα. Βάζει έναν αβάπτιστο να παριστάνει τον παπά και να κάνει μια κωμωδία, ένα θέατρο και να το λέει Θεία Λειτουργία. Και να εμπαίζει τον Θεό και τους ανθρώπους. 

Αυτός πρέπει να καθαιρεθεί και ο λαϊκός που κάθεται από κάτω πρέπει να αφοριστεί. Προσέξτε. Φταίει και ο λαϊκός, γιατί πρέπει να γνωρίζει, πρέπει να ενδιαφέρεται. Εγώ τα ‘μαθα. Πως τα ‘μαθα; Και πολλοί από εσάς τα μαθαίνουν.

Ὅσιος Γαβριήλ τῆς Γεωργίας ὁ διά Χριστόν σαλός – ἀποφθέγματα Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας (1ο μέρος)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Ο Όσιος Γέροντας Γαβριήλ της Γεωργίας, ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής, εκοιμήθει εν Κυρίω στις 2 Νοεμβρίου 1995.

Ας δούμε τη στάση του Οσίου για τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς:

«Μακάρι να μου έρθει κάποιος αιρετικός ή Βαπτιστής ή Μάρτυρας του Ιεχωβά. Θα τους βάλω να καθίσουν, θα τους ταΐσω και θα τους διδάξω τον καλό λόγο. Αλλά εγώ δεν θα φάω μαζί τους. Δεν θα καθίσω με απίστους. Κι αν έρθει κάποιος, εσύ μη σηκώνεσαι. Μη δώσεις τη θέση σου. Άφησε τον να καθίσει με τον εαυτό του. Δεν πήγες εσύ, αυτός ήρθε και κάθισε δίπλα στους πιστούς. Γι’ αυτόν θα σηκωθούν όλοι;»

Ο Όσιος Γαβριήλ ομιλεί για τον Οικουμενισμό:

«Στην αρχή θα είναι μία αίρεση και αργότερα θα γίνει μεγάλο μπέρδεμα. Μετά την εμφάνιση του Οικουμενισμού θα έρθει ο Αντίχριστος. Μία μέρα ήρθε κάποιος που πήγε να κάνει τον δάσκαλο στον Γέροντα Γαβριήλ γύρω από το θέμα αυτό. Ο Άγιος Γαβριήλ,σαν να μην καταλάβαινε τίποτα, τον σταμάτησε και τον ρώτησε: -Τι οικούμενα; Ποια οικούμενα και πράσιν’άλογα. Δεν καταλαβαίνω!»

Περί αναξίων ιερέων και ιερέων που διδάσκουν μη ορθόδοξα:

Ἡ αἵρεσις, τό σχίσμα καί ἡ ἐνδεικνυομένη πρός τούς αἱρετικούς καί σχισματικούς ποιμαντική στάσις

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης,

Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Αγίου Όρους

Η αίρεσις, το σχίσμα και η ενδεικνυομένη προς τους αιρετικούς και σχισματικούς ποιμαντική στάσις

Η παράδοσις της Εκκλησίας, ως αποτυπούται εις τους ι. Κανόνας, κατενόησε πάντοτε την αίρεσιν και το σχίσμα ως φρικτά και αποτρόπαια μέσα, δι’ ων ο εχθρός της σωτηρίας επιχειρεί «μερίζειν το του Χριστού σώμα» δια να ματαιώση την σωτηρίαν του ανθρώπου.[01]

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, επόμενοι τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης και ιδία του Απ. Παύλου και του Ευαγγελιστού Ιωάννου, οι οποίοι καταδικάζουν την αίρεσιν μετά σφοδρότητος, ουδεμίαν εδέχοντο συμφιλίωσιν ή συνύπαρξιν με την αίρεσιν, αρνούμενοι να ίδουν αυτήν υπό το πρίσμα του σχετικισμού και σκεπτικισμού, ως ατυχή αλλά πάντως ευγενή και νόμιμον προσπάθειαν ερμηνείας της χριστιανικής αληθείας. Ούτως οι επιμένοντες τη αιρέσει αιρετικοί θεωρούνται από τους αγίους Πατέρας ως «ακάθαρτοι», «αντίπαλοι Χριστού», «ιερόσυλοι και αμαρτωλοί», «αντικείμενοι (τω Χριστώ) τουτ’ έστι πολέμιοι και αντίχριστοι», «ους ο Κύριος πολεμίους και αντιπάλους λέγει εν τοις Ευαγγελίοις» (Κανών Καρχηδ.), «νεκροί» (Αγ. Αθαν. λθ’ εορτ. επιστ.), «εχθροί της αληθείας» (α’ ΣΤ’). Η αίρεσις δε χαρακτηρίζεται ως «πλάνη» και «φαυλότης» φέρουσα τον όλεθρον (νζ’ Καρθαγ.), ως «στρεβλότης» (Κανών Καρχηδ.), ως «ελεεινή πλάνη» εις την οποίαν «κατεδέθησαν» οι αιρετικοί (ξστ’ Καρθαγ.), ως «μεμιασμένη κοινωνία» (ξθ’ Καρθαγ.), ως «ρίζα πικρίας άνω φύουσα», ήτις «μίασμα γέγονε τη καθολική Εκκλησία, η των χριστιανοκατηγόρων αίρεσις» (ιστ’ Ζ’).

Η αίρεσις «εγκαταλείπουσα» αμέσως ή εμμέσως «τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού» καταντά «κεκρυμμένη ειδωλολατρεία» (λε’ Λαοδ.) και αθεΐα («τους της ασεβείας προς εν εκπεπτωκότας απωλείας και αθεότητος βάραθρον») και δι’ αυτό ο ακολουθών αυτούς «του χριστιανικού καταλόγου, ως αλλότριος εξωθείσθω και εκπιπτέτω» (α’ ΣΤ’).

Πράγματι ο ακολουθών την αίρεσιν δεν έχει δυνατότητα κατά Χριστόν τελειώσεως και σωτηρίας εφ’ όσον «της εκκλησιαστικής ενώσεως» (ξθ’ Καρθαγ.) ή «εκ της του Κυριακού σώματος ενώσεως ανησυχάστω διχονοία» αποσχίζεται (ξστ’ Καρθ.), δια να μεταβή εκεί «όπου εκκλησία ουκ έστιν» (Κανών Καρχηδ.), τω της «αποστασίας συνεδρίω». Οι αιρετικοί υπάρχουν «πάσης εκκλησιαστικής κοινωνίας εκβεβλημένοι και ανενέργητοι» (α΄Γ’) τελούντες υπό την κυριαρχίαν του διαβόλου× «δώσει αυτοίς ο Θεός μετάνοιαν προς το επιγνώναι την αλήθειαν, και ίνα ανασφήλωσιν οι εκ των του διαβόλου βρόχων αιχμαλωτισθέντες αυτώ εις το αυτού θέλημα» (ξστ’ Καρθαγ.).[02]

Η αυστηρά αύτη στάσις των αγίων Πατέρων είναι συνέπεια της Εκκλησιολογίας αυτών. Εφ’ όσον μία μόνον Εκκλησία υπάρχει (εν σώμα μόνον αντιστοιχεί εις την μίαν κεφαλήν), είναι φυσικόν, ότι οι αποκόπτοντες εαυτούς δια της αιρέσεως ή του σχίσματος από της Μιας Εκκλησίας παύουν να είναι μέλη του Σώματος του Χριστού και να έχουν το Άγιον Πνεύμα. Ο «οίκος αυτών αφίεται έρημος» και εκπίπτει εις «εκκλησίαν πονηρευομένων» (Νικηφ. Ομολ. Επιστ. γ’).