Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς: Θεολογικοί διάλογοι στήν ὁδό πρός τήν ἐν πίστει ἑνότητα ἤ πρός τόν συγκερασμό ἀληθείας καί ψεύδους;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 21^η Σεπτεμβρίου 2017

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ: ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝ ΠΙΣΤΕΙ ΕΝΟΤΗΤΑ Ή ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΟ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΥΣ;

Όπως είναι γνωστόν οι θεολογικοί Διάλογοι μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών συνεχίζονται εδώ και 37 χρόνια, από το 1980. Πριν από ένα χρόνο περίπου, (16 έως 21 Σεπτεμβρίου 2016), πραγματοποιήθηκε η 14η Γενική Συνέλευση της Ολομέλειας της Διεθνούς Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου στο Κιέτι της Ιταλίας, στην οποία εγκρίθηκε κείμενο με τίτλο «Συνοδικότητα και πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία: στην πορεία προς κοινή κατανόηση, στην υπηρεσία της ενότητας της Εκκλησίας». Το κείμενο αυτό είναι συνέχεια του κειμένου της Ραβέννας, αφού τόσον αυτό, όσο και το της Ραβέννας ασχολείται με το θέμα του Πρωτείου σε σχέση με την Συνοδικότητα. Το κείμενο του Κιέτι, το οποίο περιλαμβάνει 21 παραγράφους, υπέγραψαν οι εκπρόσωποι του Πάπα και όλων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, πλην του πατριαρχείου Βουλγαρίας, με την έκφραση επιφυλάξεων μόνο από τους εκπροσώπους του Πατριαρχείου της Γεωργίας επί ορισμένων παραγράφων του.

  Όπως πληροφορηθήκαμε από το διαδίκτυο, πριν από μερικές ημέρες  «ολοκλήρωσε τις εργασίες του στις 8 Σεπτεμβρίου 2017 στη Λέρο η Συντονιστική Επιτροπή της Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπου συμμετείχε και ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.  Κατόπιν συζητήσεως οι εκπρόσωποι των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αποφάσισαν την προετοιμασία κειμένου με τίτλο ‘Στην οδό προς την εν πίστει ενότητα: θεολογικά και κανονικά ζητήματα’.

Ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ

Σ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν διαβάσει τό βιβλίο “Οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητοῦ”, εἶναι πολύ γνώριμη ἡ ἔκφραση· “Προσευχή τοῦ ᾿Ιησοῦ”. Τό βιβλίο αὐτό ἀναφέρεται σέ μιά σύντομη προσευχή, πού ἀποτελεῖται ἀπό αὐτές τίς λέξεις· “Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησέ μέ τόν ἁμαρτωλό”. Αὐτές οἱ λέξεις ἐπαναλαμβάνονται συνεχῶς.

Οἱ “περιπέτειες ἑνός προσκυνητοῦ”, εἶναι ἡ ἱστορία ἑνός ἀνθρώπου, πού ἤθελε νά μάθει νά προσεύχεται ἀδιάλειπτα (Α’ Θεσ. 5, 17). ῾Ο ἄνθρωπος, τού ὁποίου ἡ ἐμπειρία ἐξιστορεῖται, ἦταν προσκυνητής. Γι᾿ αὐτό πάρα πολλά ἀπό τά ψυχολογικά χαρακτηριστικά του καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἔμαθε καί ἐφάρμοσε τήν προσευχή, ἐξαρτήθηκαν ἀπό τό γεγονός ὅτι αὐτός ἔζησε “κατά ἰδιάζοντα” τρόπο. Αὐτό κάνει τό βιβλίο νά μήν εἶναι τόσο ἐφαρμόσιμο ἀπ᾿ τόν καθένα, ὅσο θά μποροῦσε νά ἦταν ἐξαιτίας τοῦ περιεχομένου του. Παρόλα αὐτά εἶναι ἡ καλύτερη εἰσαγωγή, πού θά μποροῦσε νά γραφτεῖ γι᾿ αὐτή τήν προσευχή, ἡ ὁποία εἶναι ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους θησαυρούς τῆς ᾿Ορθόδοξης ᾿Εκκλησίας.

῾Η προσευχή εἶναι βαθιά ριζωμένη στό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καί δέν εἶναι χωρίς νόημα τό ὅτι οἱ μεγάλοι δάσκαλοι τῆς ᾿Ορθοδοξίας πάντοτε ἐπέμειναν στό γεγονός ὅτι ἡ “Προσευχή τοῦ ᾿Ιησοῦ” συνοψίζει ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο. Νά γιατί μόνο ἕνας πού ἡ ζωή του ἔχει καλά ριζώσει πάνω στήν Καινή Διαθήκη, πού εἶναι δηλαδή ζωντανό μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μπορεῖ νά χρησιμοποιεῖ μέ ὅλο της τό νόημα τήν προσευχή τοῦ ᾿Ιησοῦ.

Νά μήν προσκυνᾶμε τήν ἀνάπαυση (Ἁγιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης)

- Όταν, Γέροντα, λέω: «Τόσο μπορώ να δουλέψω, αυτή είναι η αντοχή μου», από φιλαυτία το λέω;

- Όσο κάθεται κανείς, τόσο χαλαρώνει∙ όσο δουλεύει, τόσο δυναμώνει. Εκτός που διώχνει την μούχλα με την δουλειά, βοηθιέται και πνευματικά.

Ο σκοπός είναι να φθάση να χαίρεται ο άνθρωπος περισσότερο από την κακοπάθεια παρά  από την καλοπέραση. Αν ξέρατε πώς ζουν μερικά γεροντάκια εκεί στο Άγιον Όρος, αλλά και τί χαρά νιώθουν!

Να, ένα γεροντάκι, που έμενε μόνο του ένα χιλιόμετρο πιο πέρα από το Καλύβι μου, τί αυταπάρνηση είχε! Το Καλύβι του ήταν ψηλά, σε ένα πολύ απότομο μέρος, και το καημένο αρκουδώντας κατέβαινε από το μονοπάτι για να πάη σε ένα άλλο γεροντάκι πιο κάτω, όταν χρειαζόταν κάτι. Ήθελαν να το πάρουν στο γηροκομείο, αλλά δεν δεχόταν, και όλοι μετά έλεγαν: «αυτός είναι πλανεμένος», γιατί καθόταν μόνος του εκεί. Μια μέρα που ήρθε στο Καλύβι, μου είπε για ποιόν λόγο δεν ήθελε να φύγη: Όταν ζούσε ο Γέροντάς του, το Καλύβι τους δεν είχε ναό και εκείνος παρακαλούσε τον Γέροντά του να κάνουν ναό. «Ας κάνουμε ναό, του είπε τελικά ο Γέροντάς του, αλλά μετά δεν πρέπει ποτέ να φύγης από ‘δω, γιατί θα μένη στο Ιερό ο Φύλακας Άγγελος και δεν κάνει να τον αφήσης μόνον». Τότε αυτός του υποσχέθηκε ότι θα μείνη για πάντα στο Καλύβι, και έτσι έκαναν τον ναό. Τελευταία είχε γκρεμισθή και το Κελλί του και έμενε μέσα στην εκκλησία∙ κοιμόταν σε ένα στασίδι.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΑΓΙΟΒΑΡΝΑΒΙΤΗΣ.Η ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑ τοῦ Θεοῦ μας καί τό ἔλεός Του.

Η ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑ του Θεού μας καί τό έλεος Του, πού τρέχει όπίσω μας,για να μας σώσει, πλημμυρίζει τις καρδιές μας από χαρά μοναδική, αφού είμαστε σίγουροι ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτή τη ζωή. Υπάρχει ο ακοίμητος συνοδοιπόρος μας, ο Θεός μας, έτοιμος να μάς βοηθήσει σε κάθε μας πτώση, σε κάθε μας ανάγκη, σε κάθε μας δυσκολία. Αυτή η χαρά μας, όμως, δεν πρέπει να μάς αδρανοποιεί, να μάς κάνει να καθεύδουμε. 

Εἶπε γέροντας!! Ἄν σπείρεις ἁμαρτίες, θά θερίσεις ένοχές...

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/09/blog-post_258.html?m=1

«Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου»,68 Ψαλμός , στίχος 18, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΨΑΛΜΩΝ«Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου»,68 Ψαλμός , στίχος 18, Ἀρχ. Σάββας ἉγιορείτηςὉμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 27-7-2017 (Κήρυγμα) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Λόγος γιά τή ΜΕΤΑΝΟΙΑ

  

Τοῦ Ὁσίου πατέρα μας ΕΦΡΑΙΜ τοῦ Σύρου

Ἄς μήν κυριευόμαστε λοιπόν ἀπό ἐκεῖνο τό φόβο πού ἔχει σχέση μέ τά πράγματα καί τίς καταστάσεις τοῦ μάταιου αὐτοῦ κόσμου. Νά μήν φοβόμαστε δηλαδή ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχει φόβος (Α’Ιωάν. 4, 18). 

Γιατί ποιός ἀνθρώπινος φόβος μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ τό θεῖο φόβο; Καί ποιά φθαρτή ἀνθρώπινη δόξα μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ τήν μεγαλωσύνη, τήν ἀνέκφραστη δύναμη καί τήν ἄφθαρτη δόξα τοῦ Θεοῦ;

Ἐπειδή ὅμως μᾶς παρασύρουν τά γήινα πράγματα, δέν μποροῦμε, μέ τή δύναμη τῆς πίστης καί τό φωτισμό τῆς γνώσης, νά προσηλώσουμε τό νοῦ μας στά ἀόρατα.

Ἄν λοιπόν, ἔστω καί μόνο ἀπό τή θέα τῶν ὁρατῶν πραγμάτων ὁδηγούμαστε στήν κατανόηση τῆς ἀνέκφραστης δύναμης τοῦ ἄφθαρτου Θεοῦ, ἄς σταθοῦμε ἐνώπιόν Του μέ δέος καί ἄπειρο σεβασμό.

Ἄν κάποιος θελήσει νά μετακινήσει ἕνα βράχο, ἔστω κι ἄν ὁ ἴδιος εἶναι βασιλιάς, δέν θά μπορέσει νά τό κάνει μέ ἄλλον τρόπο, παρά μονάχα ἄν χρησιμοποιήσει διάφορους μοχλούς καί σχοινιά. Ὁ Θεός ὅμως μπορεῖ νά κάνει τή γῆ νά τρέμει καί μόνο μέ τό βλέμμα Του (πρβλ.Ψαλμ. 103, 32). Δέν ἀπορεῖ ὁ νοῦς σου;

Τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ καί μόνο νά κάνει τά βουνά νά τρέμουν κι ἄλλα βαριά πράγματα νά σαλεύουν! ‘Εκεῖνος θέλει καί εὐδοκεῖ καί στηρίζει τά σύμπαντα μέ τό λόγο Του! Δέν σέ ἐντυπωσιάζει πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ λάμψη τῆς ἀστραπῆς καί ὁ ἦχος τῆς βροντῆς;

Αὐτά εἶναι τόσο ἐκπληκτικά ὥστε ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι ζαρώνουν ἀπό τό φόβο τους, ἀλλά καί τά θηρία καί τά κτήνη καί τά ὄρνεα καί τά ὑδρόβια πουλιά.

«Ἐμπειρίες καί θαύματα ἀπό τόν Ὅσιο Πορφύριο»

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - Μαρτυρίες – Διηγήσεις -Νουθεσίες

«Ἐμπειρίες καί θαύματα ἀπό τόν Ὅσιο Πορφύριο»

Μαρτυρία Γερόντισσας Στυλιανῆς, Ἱ. Μ. Παντοκράτορος – Ταώ: «Μᾶς ἔλεγε πολλά γιά τήν ζωή του στά Καυσοκαλύβια, ἀλλά ὡς γνωστά τά παραλείπομε. Μᾶς βοήθησε πολύ, καί εἴδαμε θαύματα κοντά του. Χρόνια ὑπέφερα ἀπό κρίσεις ἡμικρανίας. Σέ μία τέτοια μεγάλη κρίση, κάποιοι δικοί μας εὐεργέτες μοῦ ἔκλεισαν ἐπίσκεψη σέ ἕναν διάσημο Γερμανό γιατρό, ὁ ὁποῖος ἐρχόταν στήν Ἑλλάδα κάθε Ἰούνο. Μετά τήν ἐξέταση, μοῦ εἶπε “ὅσο ὑπάρχετε, θά ἔχετε αὐτούς τούς πονοκεφάλους λόγῳ μεγάλης εὐαισθησίας” καί μοῦ ἔδωσε κάποιο δύσκολο φάρμακο. Ἐπιστρέφοντας ἀπό τόν γιατρό, πῆρα τηλέφωνο τόν Γέροντα Πορφύριο καί μοῦ εἶπε ὁ Παππούλης “δέν θά πάρης κανένα φάρμακο”.

»Σέ λίγες ἡμέρες μέ πιάνει φοβερός πονοκέφαλος. Κι ἔτσι ὅπως σηκώθηκα γιά ἀγρυπνία στίς 02 : 00, χτύπησε τό τηλέφωνο. Ἦταν ὁ Γέροντας. “Σέ βλέπω, καημένη μου, σέ βλέπω. Πώ, πώ! πῶς πονᾶς πόσο ὑποφέρεις! Αὔριο, ἔλα ᾿δῶ καί θά σοῦ πῶ τί θά κάνης”.

»Τό πρωΐ μαζί μέ δύο ἀδελφές ξεκινήσαμε γιά τόν Γέροντα. Ἀφοῦ πήραμε τήν εὐχή του, μοῦ εἶπε: “Ἄκου νά σοῦ πῶ, θά φύγετε τώρα γιά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσσο. Νά πάρετε καί τήν γερόντισσα Πορφυρία, τήν ἀδελφή μου, πού τούς ξέρει. Βάλε τό σκουφάκι τοῦ Ἁγίου καί προσευχήσου μέ ὅλη σου τήν καρδιά κι ἐγώ θά προσεύχομαι γιά σένα. Μετά πήγαινε στήν λάρνακα τοῦ Ἁγίου, γονάτισε καί παρακάλεσέ τον καί ὅλα θά πᾶνε καλά!”.

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΑΓΙΟΒΑΡΝΑΒΙΤΗ. Σταμάτημα πάλι χρόνου

 Σταμάτημα πάλι χρόνου

Ο Γέροντας Γαβριήλ ήταν καλλιγράφος. Σώζονται γραπτά του κείμενα, τά όποια είναι πολύ πιο ωραία από τά τυπωμένα. Ώς φιλάγιος πού ήταν ό Γέροντας καί μή έχοντας Ακολουθίες να τιμήσει διάφορους Αγίους έπαιρνε τροπάρια από άλλες Ακολουθίες και τροποποιώντας τα συνέθετε σε αύτούς Ακολουθίες. Κάποτε ξεκίνησε να γράφει Ακολουθίες γιά τούς Αγίους τής 28ης Σεπτεμβρίου, όπου συνεορτάζονται οί Άγιοι,Χαρίτων ό ομολογητής, Αύξέντιος ό Όσιος, ό έπονομαζόμενος Άλαμάνος καί ό Όσιος Νεόφυτος, ό Εγκλειστος. ’Έφθασε όμως ή εσπέρα καί άρχισε να νυχτώνει χωρίς ή καλλιγράφηση να τελειώνει. Βράδιασε καί με τη βοήθεια μιας λάμπας πετρελαίου συνέχιζε χωρίς διακοπή την εργασία του. Παρακάλεσε τότε τον Θεό να σταματήσει τό χρόνο, για να προλάβει λέγοντας:

— Θεέ μου, Έσύ πού σταμάτησες τό χρόνο τού Ιησού τού Ναυή, για να μπορέσει να έξέλθει νικητής, σταμάτησε καί τώρα τό χρόνο, γιά να τιμηθούν αύριο οι Άγιοί Σου!

Προσκυνοῦμε τόν Τίμιο Σταυρό ''ἐν χαρά καί ἐν φόβω'' !

 Mακαριστός π. Γεώργιος Καψάνης

Προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό ''εν χαρά και εν φόβω, φόβω δια την αμαρτίαν, χαρά δε δια την σωτηρίαν''.Πράγματι αυτά τα δύο φαίνονται επάνω στον Σταυρό του Χριστού. 

Και γι αυτό δεν μπορούμε να πλησιάσουμε τον Σταυρό του Χριστού παρά μόνο με φόβο και χαρά. Φόβο, γιατί εκεί επάνω φαίνεται η αμαρτία μας διότι η αμαρτία μας ανάγκασε τον Θεό να σταυρωθεί. Και η αμαρτία όλου του κόσμου, και η δική μου αμαρτία ανάγκασε τον Θεό να σταυρωθεί. Και αυτό μου προκαλεί φόβο. Αλλά βλέπω όμως και κάτι άλλο. Βλέπω την άπειρη αγάπη του Θεού.

 

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος - Ἡ δημιουργία τῶν χερσαίων ζώων καί ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου (Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, σχετική με τη θεωρία της εξελίξεως.

Ήδη εισερχόμεθα παιδιά εις την 6ην δημιουργικήν ημέραν την και τελευταίαν, αναφερόμενοι εις την δημιουργία των χερσαίων ζώων και την δημιουργία του ανθρώπου. 

Διότι την 6η ημέρα δημιουργήθηκε και ο άνθρωπος. Δια τον οποίον βεβαίως και ιδιαιτέρως και δια πολλών θα προσπαθήσουμε να μιλήσουμε που τελειώνοντας από την Χριστιανική Κοσμολογία εισερχόμεθα εις την Χριστιανική Ανθρωπολογία).

 

Σας διαβάζω το ιερό κείμενο:

 

‘'Και είπεν ο Θεός· εξαγαγέτω η γη ψυχήν ζώσαν κατά γένος, τετράποδα και ερπετά και θηρία της γης κατά γένος· και εγένετο ούτως.

 

Και εποίησεν ο Θεός τα θηρία της γης κατά γένος, και τα κτήνη κατά γένος και πάντα τα ερπετά της γης κατά γένος αυτών· και είδεν ο Θεός ότι καλά''.

 

Και μετά ταύτα προχωρά εις την δημιουργίαν του ανθρώπου.

 

Βλέπομε εδώ τον Θεό να έρχεται σε μια καινούρια δημιουργική πράξη και να λέγη, η γη να εξαγάγη «ψυχήν ζώσαν κατά γένος». Που να αποτελείται αυτή η ψυχή η ζώσα από τετράποδα, από ερπετά και θηρία. Βέβαια, επειδή πάντοτε είναι δημώδης η έκθεση των όσων περιγράφει ο ιερός συγγραφεύς, γι' αυτό το λόγο θα λέγαμε ότι τα τετράποδα είναι τα οικιακά ζώα. Τα θηρία δεν είναι τα θηρία του δάσους, αλλά απλώς εκείνα που δεν είναι οικιακά. Και τα ερπετά, τα γνωστά μας ερπετά. Εκείνα τα οποία ή δεν έχουν πόδια ή έχουν μικρά πόδια, που δίδεται η εντύπωσης ότι έρπον επί της γης. Ένα φίδι πραγματικός έρπει επί της γης. Μία σαύρα ή ένας κροκόδειλος διότι ο κροκόδειλος είναι μία σαύρα στην πραγματικότητα, δεν είναι φίδι. Έχει πόδια. Έχει τέσσερα πόδια. Αλλά επειδή είναι πολύ χαμηλά τα πόδια, γι' αυτό δίδει γενικώς την εντύπωση ότι έρπει επί γης. Συνεπώς έχομε εδώ τρεις κατηγορίες:

 

Τα οικιακά ζώα, ήτοι τα εξημερωμένα ζώα, τα ζώα τα οποία δεν είναι εξημερωμένα και τα ερπετά, τα οποία βεβαίως δεν εξημερούνται όπως και τα ψάρια δεν εξημερούνται είναι γνωστό. Έτσι κλείνει με τη δημιουργία των ζώων την 6ην ημέραν, κλείνει το ζωικό βασίλειο.

Ὁ ἅγιος Εὐστάθιος καί ἡ συνοδεία του

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Αυτός ο μεγαλομάρτυρας του Χριστού Ευστάθιος ήταν στρατηλά­της ενδοξότατος στη Ρώμη στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού κατά το έτος 100, και ήταν γνωστός ως ο πλέον περιβόητος από τους άλλους 

στην αρετή και στους τρόπους και στην διάθεση και στην ελεημοσύνη και συμπάθεια προς τους πτωχούς. Ονομαζόταν προηγουμένως Πλακίδας και η γυναίκα του Τατιανή. Αυτός λοιπόν ο αοίδιμος, επειδή ήταν υποδουλωμένος στην πλάνη των ειδώλων, εξ αίτιας της μεγάληςτου ευλάβειας και καλοκαγαθί­ας αξιώθηκε να κληθεί στην πίστη από τον Θεό, όπως και ο Απόστολος Παύ­λος Διότι μία φορά, που αυτός κυνηγούσε και καταδίωκε ένα μεγάλο ελάφι και αρκετά το πλησίασε, ω του θαύματος!, βλέπει ανάμεσα στα δυο κέρατα του ελαφιού να στέκεται, ο τίμιος Σταυρός του Χριστού, ο οποίος έλαμπε περισσότερο από τον ήλιο.

  

Και εν τω μεταξύ βλέπει και τον δι’ ημάς σταυρωθέντα Χριστό και από εκεί ακούει και μία φω­νή, η οποία έλεγε τα εξής· «Πλακίδα, γιατί με διώκεις εγώ είμαι, ο Χριστός». Κατόπιν διδάσκεται την ευσέβεια από τον Χριστό ο μακάριος και βαπτίζεται με όλη του την οικογένεια. Και αυτός από Πλακίδας ονομάστηκε Ευ­στάθιος, η γυναίκα του από Τατιανή ονομάστηκε Θεοπίστη και από τους υιούς του ο ένας ονομάστηκε Αγάπιος και ο άλλος Θεόπιστος.

Τό δωμάτιο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στό μοναστήρι του στήν Αἴγινα

Πόσες φορές ὅμως τήν ἡμέρα, ἀναφέρουμε τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ;

 

 Η εικόνα της Παναγίας είναι από το δωμάτιο του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, σε αυτήν την εικόνα προσευχόταν ο Άγιος.