Εὐχὴ (3η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν ΤΡΙΑΔΑ.

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Παναγία Τριάδα,

Διακόσμησέ μας μὲ ἀρετές, σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο ποὺ Ἐσὺ γνωρίζεις. Ἐνδυνάμωσε τὴν ἀσθενὴ φύση μας μὲ ἀνδρεία καὶ ρώμη. Σβῆσε τὶς ὀρέξεις τῆς σαρκός καὶ ἀπάλλαξέ μας ἀπὸ κάθε ἀσωτία καὶ ἀκράτεια, δωρίζοντάς μας σωφροσύνη καὶ σεμνότητα.

Χάρισέ μας τὴ φώτιση, ὥστε νὰ γνωρίζουμε ποιὰ εἶναι ἡ στάθμη τῆς δικαιοσύνης, ὥστε στὸν καθένα, μὲ γνώμονα αὐτήν, ν’ ἀπονέμουμε τὸ δίκαιο. Στήριξε τὴν φρόνησή μας ὥστε μόνιμα νὰ κρίνουμε ὀρθά.

Εὐχὴ (1η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν ΤΡΙΑΔΑ.

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. 

Ὑπεράγαθε, τρίφωτε Θεέ,

Ἐσὺ ποὺ δημιούργησες τὰ σύμπαντα, ἐνῶ δὲν προϋπῆρχε τίποτα, καὶ μὲ εὐταξία καὶ συμμετρία τὰ διακόσμησες,

Ἐσὺ ποὺ μᾶς καταύγασες μὲ τὸν ἥλιο καὶ μᾶς διέπλασες κατ’ εἰκόνα δικιά σου καὶ ὁμοίωση, λάμπρυνε, σὲ παρακαλοῦμε, τοὺς ὀφθαλμούς μας, καθάρισε τὶς ἀκοές μας, δῶσε ἀνάρρωση στὶς ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας.

Διασκόρπισε κάθε καταχνιὰ ἀμάθειας, φώτισε τὸν νοῦ μας μὲ τὰ δικά σου νεύματα, ὁδήγησέ μας μὲ τὶς λαμπρές σου θεῖες ἐμπνεύσεις, ὥστε νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος, νὰ ἀποδεχόμαστε τὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ φαῦλα, νὰ ἀποδοκιμάζουμε τὰ ἐπιβλαβῆ καὶ νὰ ἐπιλέγουμε τὰ ἐπωφελῆ.

Νὰ ξέρετε ὅτι δὲν ὑπάρχει κανεὶς πιὸ ἰσχυρὸς ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, οὔτε στὸν οὐρανὸ οὔτε στὴ γῆ.

- Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει κανείς πιο ισχυρός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

- Θα πετύχει τη νίκη μαζί σας και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην Παντοδύναμη Δύναμή Του! Απλώς προσπαθήστε να προφέρετε πάντα το Πανάγιο Όνομά Του, τρομακτικό για κάθε πλάσμα, είτε ορατό είτε αόρατο.

- Μην εγκαταλείπετε την Προσευχή του Ιησού και αν την αφήσετε για μια μέρα, ή δύο ή περισσότερες μέρες, όταν συνέλθετε, ξεκινήστε την από την αρχή. Αν κάποιος κατακλύζεται από ανησυχίες και υποθέσεις, αλλά λυπάται που ξεχνάει την προσευχή και αγωνίζεται γι' αυτήν, κανείς δεν μπορεί να τον βλάψει.

Ὅ,τι εἶναι μεσα στὸ νοῦ, εἶναι καὶ στὴν καρδιά.

Νά προσεύχεσθε στόν Θεό μέ ανοιχτά τά χέρια. Αυτό είναι τό μυστικό τών αγίων.

Μόλις άνοιγαν τά χέρια τους,τούς επεσκέπτετο ή θεία χάρις.

Οί Πατέρες τής Εκκλησίας χρησιμοποιούν ώς πιό αποτελεσματική τή μονολόγιστη ευχή:«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».Τό κλειδί γιά τήν πνευματική ζωή είναι ή ευχή.

Τήν ευχή δέν μπορεί κανείς νά τή διδάξει,ούτε τά βιβλία, ούτε ό γέροντας, ούτε κανείς.

Ό μόνος διδάσκαλος είναι ή θεία χάρις.Άν σάς πώ ότι τό μέλι είναι γλυκό, είναι ρευστό, είναι έτσι κι έτσι, δέν θά καταλάβετε,άν δέν τό γευθείτε.

Τό ίδιο καί στήν προσευχή,άν σάς πώ, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ.,δέν θά καταλάβετε, ούτε θά προσευχηθείτε,«εἰ μὴ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».

Μόνο τό Πνεύμα τό Άγιον,μόνο ή χάρις τού Θεού μπορεί νά εμπνεύσει τήν ευχή.

Δέν είναι δύσκολο νά πείτε τήν ευχή,αλλά δέν μπορείτε νά τήν πείτε σωστά,γιατί κλωτσάει ό παλαιός εαυτός σας.

Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη στὸν παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη

 

“Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ παπα-Δημήτριε,Χριστός Ανέστη!

… Οι Άγιοι δεν παρακαλούσαν τον Θεόν να τους αφαιρέση τα βάσανα και τας θλίψεις, αλλά να τους δίδη υπομονήν να τα υπομένουν αγογγύστως.

Αι θλίψεις αδελφέ μου και τα βάσανα είναι τα μέσα, τα αυτοκίνητα που θα μας πάνε στον Παράδεισον.

Σε αυτόν τον κόσμον, άλλο μη περιμένης.

Η χαρά και η αγαλλίασις επιφυλάσσεται για την άλλην ζωήν.

Ο Χριστός δεν λέγει στο Ευαγγέλιον «εν τω κόσμω θλίψιν έξεται; Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων; Στενή και τεθλιμένη η οδός;».

Κάθε μέρα τα διαβάζουμε αυτά.

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου Eὐχὴ ψιθυριστὰ ἢ μὲ τὸν νοῦ;

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Γέροντα, πῶς εἶναι καλύτερα νὰ λέω τὴν εὐχή; Φωναχτά, ψιθυριστὰ ἢ μὲ τὸν νοῦ;

– Ἂν τὴν λὲς φωναχτά, θὰ κουράζεσαι καὶ γρήγορα θὰ ἀποκάμης.

Γι’ αὐτὸ νὰ τὴν λὲς πότε ψιθυριστὰ καὶ πότε μὲ τὸν νοῦ. Ἡ εὐχὴ μὲ τὸν νοῦ εἶναι τὸ καλύτερο· ἐπειδὴ ὅμως δὲν μποροῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ τὴν λένε συνέχεια μὲ τὸν νοῦ, βοηθάει νὰ τὴν λέη κανεὶς καὶ ψιθυριστά, σὰν μιὰ προπαίδεια.

Μπορεῖς νὰ ἀρχίζης νὰ τὴν λὲς ψιθυριστά, νὰ συνεχίζης μὲ τὸν νοῦ καὶ ὕστερα πάλι ψιθυριστὰ καὶ πάλι μὲ τὸν νοῦ.

Νὰ κάνης αὐτὴν τὴν ἐναλλαγή, μέχρι νὰ καταλήξη ἡ εὐχὴ νὰ γίνεται μόνο μὲ τὸν νοῦ, νὰ γίνη δηλαδὴ νοερά, ὅπως καὶ λέγεται «νοερὰ προσευχή». Τότε προσεύχεται κανεὶς μὲ τὸν νοῦ του καὶ ἡ καρδιά του σκιρτᾶ, ἀγάλλεται· φθάνει στὸν θεῖο ἔρωτα, ζῆ οὐράνιες καταστάσεις.

Εὔχομαι σέ σᾶς ὑγείαν, χαράν καί εὐλογίαν Οὐράνιον!

Εύχομαι σε σας υγείαν, χαράν και ευλογίαν Ουράνιον!

Συνήθης ευχή του Οσίου Ιακώβου προς προσκυνητές.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/01/blog-post_8.html

Εὐχή ἐπί ἔθνους ἐπιδρομή. Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

ΕΥΧΗ ΕΠΙ ΕΘΝΟΥΣ ΕΠΙΔΡΟΜΗ

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Κύριε, ο Θεός ημών, ο υπάρχων προ των αιώνων και διαμένων εις τους αιώνας, ο τοσούτων υπερβάλλων τη ευσπλαχνία όσον και τω της δυνάμεως απεριλήπτω. Ο δια τους ανεκδιηγήτους σου οικτιρμούς κλίνας ουρανούς και καταβάς επί την γην και δια την των αμαρτωλών σωτηρίαν ενανθρωπήσας.

Ο την ημετέραν αποθανατίσας ήν προσελάβου φύσιν και μετ’ αυτής ανελθών όθεν και κατήλθες, ως αν εξ’ ουρανών υπακούης, ίλεως των εν συντετριμμένη καρδία βοώντων προς Σε. Αυτός Δέσποτα των απάντων κλίνον το ούς σου και επάκουσον ημών των αναξίων δούλων Σου, των εμφραττομένων το στόμα δια το της συνειδήσεως αυτοκατάκριτον, τολμώντων όμως την δέησιν.

Ίσμεν γαρ αναξίως πολιτευθέντες της σης υπέρ ημών μέχρις ημών απορρήτου κενώσεως και των μεγάλων έργων και λόγων και παθημάτων και της μέχρι άδου συγκαταβάσεως και της υπερδεδοξασμένης επανελεύσεως, αλλ’ οίδαμέν σου και την αήττητον φιλανθρωπίαν και την αδαπάνητον αγαθότητα. Διό και προσρίπτομεν εαυτούς εις το πέλαγος των σων οικτιρμών και ομολογούμεν την δεσποτείαν, ει και των σων αλλοτριούμεθα προσταγμάτων δια το πλήθος των πλημμελημάτων ημών και δεόμεθά σου, μη αποστρέψεις το πρόσωπο σου αφ’ ημών, μηδέ απορρίψεις ημάς από του προσώπου σου, μηδέ παραδώς ημάς τοις καθ’ ημών μαινομένοις.

Σκοπός εἶναι νά κινήσουμε τή Χάρη. Νά γίνει ἐνέργεια...

Ως άνθος αμάραντον και δένδρον ευσκιόφυλλον, πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων του Αγίου Πνεύματος, γίνεται η ψυχή σου όταν λέγεις:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".

Λέγε την ευχήν και άφησε την χάριν του Αγίου Πνεύματος να εισέλθει εις τα βάθη της ψυχής σου.

Τὸ διαζύγιο, ἡ παρθενία, καὶ ἡ εὐχή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου,

 Τὸ διαζύγιο, ἡ παρθενία, καὶ ἡ εὐχή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 19-8-2023

Ἦτον ἕνας μοναχός καί εἶχε πέσει εἰς ἀμέλειαν πολλήν...

Ἦτον ἕνας μοναχὸς καὶ εἶχε πέσει εἰς ἀμέλειαν πολλήν, τόσον ὅτι καὶ τὸν κανόνα του ἄφησε καὶ ἐστρέφετο πρὸς τὸν κόσμον.

Ἐπῆγεν εἰς τὴν πατρίδα του Κεφαληνίαν ὅπου ὡς γνωστὸν προστρέχουν οἱ δαιμονιζόμενοι χάριν θεραπείας εἰς τὸν Ἅγιον Γεράσιμον.

Καὶ λοιπόν, πηγαίνοντας καὶ αὐτὸς νὰ προσκυνήση τὸν Ἅγιον, ἀφοῦ εὑρέθη εἰς τὴν πατρίδα του,τὸν συναντᾶ μία δαιμονισμένη εἰς τὸν δρόμον καὶ τοῦ λέγει•

– Ξέρεις τί κρατᾶς στὸ χέρι σου;Ἄχ, νὰ ἤξερες ταλαίπωρε,τί κρατᾶς στὸ χέρι σου!

Νὰ ἤξερες πόσον μὲ καίει ἐμένα αὐτὸ τὸ κομποσχοίνι σου• καὶ σὺ τὸ κρατᾶς ἔτσι ἀπὸ συνήθεια, γιὰ τὸν τύπο!

Ἐμβρόντητος ἔμεινεν ὁ μοναχός.

Ἀπὸ Θεοῦ ἦτον νὰ ὁμιλήση ἔτσι τὸ δαιμόνιον.

Συνῆλθε. Τὸν ἐφώτισεν ὁ Θεὸς καὶ λέγει εἰς τὸν ἑαυτόν του:

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Πότε μήν πιστέψετε στήν προσπάθεια σᾶς πώς θά πετύχετε τήν γλυκειά εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, ἄν δέν κατέβει ἀπό ἄνωθεν...

Πότε μην πιστέψετε στην προσπάθεια σας πως θα πετύχετε την γλυκειά ευχή του Ιησού, αν δεν κατέβει από άνωθεν.

Για να κατέβει αυτή η φοβερή ευλογία από τον Ουρανό, χρειάζεται να την τραβήξει η αυτοεπίγνωση, δηλαδή η μοσχοβολημένη θεϊκά, η αληθινή ταπείνωση, η αέναη αυτομεμψία.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

https://proskynitis.blogspot.com/2022/10/blog-post_684.html

Μοναχός Θηκαράς. Προσευχές τοῦ 14ου αἰῶνα. Ἕκτη ὥρα. Εὐχή καί ὕμνος..

ΜΟΝΑΧΌΣ ΘΗΚΑΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ ΤΟΥ 14 ΑΙΩΝΑ ΈΚΤΗ ΏΡΑ Ευχή και ύμνος..

Εὐχὴ καὶ Ὕμνος

Δόξα σοι μόνε ἀγαθέ· δόξα σοι μόνε σοφέ.

Δόξα σοι εὐεργέτα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν.

Δόξα σοι ὁ ἀνατέλλων τὸν ἥλιον ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους· ὁ βρέχων ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς.

Δόξα σοι ὁ τρέφων τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ ἔνυδρα ὡς στρουθίον εὐτελές.

Δόξα σοι ὁ ὑετοῖς ἀλλεπαλλήλοις ἄρδων τὰ σπέρματα·

δόξα σοι ὁ τῶν δένδρων τὰς ῥίζας καθικνεῖσθαι σοφίζων

τῆς τῆς ταῖς κοιλότησι.

Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος λέει: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησον ἡμᾶς, ξέρετε τί κάνει;

Όταν ένας άνθρωπος λέει: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς, ξέρετε τί κάνει;

Παράγει ενέργεια! Παράγει Χάρη Αγίου Πνεύματος και την θέτει σε δράση.

Διατάσσει αυτή τη φωτιά της Θείας Χάριτος, της απανταχού της γης, να ενεργήσει.

Και πώς ενεργεί;

Τους μεν αγγέλους χαροποιεί, τους δε δαίμονες λυπεί και φλογίζει. Είναι για τα δαιμόνια μια επιπλέον κόλαση.

Σε κάθε "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς'', είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου (γι' αυτό και ανταποδίδει τα πυρά) και θα ακούγεται εις τους αιώνας των αιώνων, όχι επειδή έχουμε εμείς τη Χάρη, αλλά διότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αυθυπάρχουσα ενέργεια και Χάρη και έχει τόση δύναμη, όση δύναμη και Χάρη έχει η Θεότητά Του!

Η Χάρη αυτή ενεργεί ουσιωδώς, αρκεί να πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις:

«Ὁ τρόπος τῆς μυστικῆς ἕνωσης μὲ τὸν ἄλλον κατά τόν Ἅγιο Πορφύριο» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ὁ τρόπος τῆς μυστικῆς ἕνωσης μὲ τὸν ἄλλον κατά τόν Ἅγιο Πορφύριο»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 12/3/2011

«Μπορεῖς νὰ μάθεις», ἔλεγε ὁ Γέροντας Άγιος Πορφύριος, νὰ στέλνεις καλὴ δύναμη στὸν ἄλλον καὶ ἐκεῖνος νὰ σὲ πλησιάζει χωρὶς νὰ ξέρει τὸ γιατί». Ὅταν ἀγαπᾶς, ὁ ἄλλος τὸ καταλαβαίνει, τὸ εἰσπράττει. Μπορεῖ νὰ μὴν τοῦ λὲς τίποτα καὶ εἶναι καλλίτερα νὰ μὴν τοῦ λές, γιατὶ ὅταν τοῦ τὸ λές, δημιουργεῖς μία ἀντίδραση στὸν ἄλλον· ἔτσι εἶναι ἡ ψυχολογία μας. Καὶ ὅταν μᾶς δίνουν κάτι, μέσα μας δημιουργεῖται μία ἀντίδραση. Νιώθουμε κάπως ὑποχρεωμένοι καὶ ἀντὶ νὰ ἐκφράσουμε εὐγνωμοσύνη, πολλὲς φορὲς βγαίνει τὸ ἀντίθετο, βγαίνει καὶ μίσος τοὺς εὐεργέτες μας. Ἐνῷ ἄν δὲν τοῦ μιλήσεις καὶ προσευχηθεῖς, τὸ δέχεται πολὺ καλλίτερα, καὶ αἰσθάνεται πολὺ ὡραῖα κοντά σου καὶ θέλει νὰ εἶναι κοντά σου. Λέμε, πῶς νὰ κερδίσω τὸν τάδε, πῶς νὰ τὸν φέρω ἐκεῖ ποὺ θέλω· νὰ κάνεις μυστικὴ προσευχὴ καὶ θὰ δεῖς ποὺ θὰ ‘ρθεῖ μόνος του. Γιατὶ θὰ καταλάβει ὅτι ‘ξέρεις αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος βρὲ παιδί μου μ’ ἀγαπάει καὶ νιώθω πολὺ ὡραῖα κοντά του’.

«Μόνο μὲ τὴ Θεία Χάρη», ἔλεγε ὁ Γέροντας, «μποροῦν δύο ἄνθρωποι νὰ ἑνωθοῦν πραγματικά». Μὲς στὸν γάμο, αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός, νὰ ἑνωθοῦν δύο ἄνθρωποι. Πῶς θὰ ἑνωθοῦν; Δὲν γίνεται ἁπλῶς ἐξωτερικά, νὰ ζοῦμε μαζὶ στὸ ἴδιο σπίτι· καὶ νὰ ζεῖς στὸ ἴδιο σπίτι δὲν γίνεσαι ἕνα μὲ τὸν ἄλλον.

Περὶ τοῦ ὅτι ἡ ἀκραία καὶ ἐκτεταμένη βία τῆς καρδιακῆς εὐχῆς γεννᾶ μὲν δριμὺ πόνο στὸν ἄνθρωπο, ὅμως ἀπὸ τὸν πόνο γεννιοῦνται τὰ ἀσταμάτητα δάκρυα καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ προέρχεται ἡ θυμηδία καὶ ἡ παρηγορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν ψυχή.

ΛΟΓΟΣ Ε΄

Περὶ τοῦ ὅτι ἡ ἀκραία καὶ ἐκτεταμένη βία τῆς καρδιακῆς εὐχῆς γεννᾶ μὲν δριμὺ πόνο στὸν ἄνθρωπο, ὅμως ἀπὸ τὸν πόνο γεννιοῦνται τὰ ἀσταμάτητα δάκρυα καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ προέρχεται ἡ θυμηδία καὶ ἡ παρηγορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν ψυχή. Ἀκόμη, πῶς κάποιος φτύνει αἷμα, ἕως ὅτου ἐξορίσει ἀπὸ τὴν καρδιά του τὸν σατανᾶ μὲ ὅλα τὰ στρατεύματά του.

Εὐλόγησον πάτερ.

Μοναχέ, ἐσὺ ποὺ «ἐμπορεύεσαι» τὸ ἀτίμητο καὶ οὐράνιο «ἐμπόρευμα», τὴν σωτηρία, μὲ τὰ θεϊκὰ καὶ φωτεινά σου δάκρυα! Ὅταν στερεῖσαι αὐτὰ τὰ σωτήρια καὶ ἅγια δάκρυα καὶ εἶναι ἡ διάνοιά σου τυφλωμένη καὶ κατασυννεφιασμένη ἀπὸ μία παχύτατη ὁμίχλη τῆς ἀναισθησίας, ἡ ὁποία περιχύνεται πάνω στὴν ψυχή σου καὶ κρατάει τὸν νοῦ σου στὸ σκοτάδι καὶ στὴν σκιὰ τοῦ θανάτου δεμένο, ὅταν -λέγω- πάσχεις ἀπ᾿ αὐτά, τότε μὴν ψάχνεις ἄλλη θεραπεία γιὰ τὴν ψυχή σου, οὔτε ἄλλο μέσο μὲ τὸ ὁποῖο μπορεῖς νὰ ἀποβάλεις ἀπὸ τὴν διάνοιά σου τὴν παχύτατη αὐτὴν ὁμίχλη τῆς ἀναισθησίας καὶ νὰ ἐλευθερώσεις τὸν σκλαβωμένο σου νοῦ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ψυχικῆς σου τύφλωσης, ἀλλὰ ψάξε, ὅσο μπορεῖς, νὰ βρεῖς τὰ δάκρυα ποὺ στερεῖσαι. Διότι μόνον τῶν δακρύων εἶναι ἔργο νὰ λαμπρύνουν τὴν διάνοιά σου, νὰ φωτίσουν τὴν ψυχή σου, νὰ διεγείρουν τὴν καρδιά σου καὶ νὰ τὴν θερμάνουν στὴν θεϊκὴ ἐργασία καὶ νὰ ὑποτάξουν τὸ σῶμα σου στὰ θελήματα τῆς ψυχῆς σου.

Αὐτὰ τὰ δάκρυα προέρχονται καὶ γεννιοῦνται ἀπὸ πολλὲς καὶ διάφορες ἀρετές, ὅμως κατὰ θαυμαστὸ τρόπο προέρχονται καὶ ἀναβλύζουν ταυτοχρόνως καὶ συνεχῶς ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ βία τῆς καρδιακῆς εὐχῆς. Διότι ἡ καρδιακὴ εὐχὴ ὅταν λέγεται μὲ βία, δὲν ἀργεῖ νὰ τὰ γεννήσει στὸ σῶμα καὶ νὰ τὰ δώσει στὴν ψυχὴ γιὰ νὰ πλυθεῖ μὲ αὐτὰ καὶ νὰ λευκανθεῖ περισσότερο ἀπὸ τὸ χιόνι. «Πλυνεῖς με», λέγει «καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι» (Ψλμ. ν΄ 9).

Ἀλλά, ἴσως μοῦ ἀποκρίνεσαι καὶ μοῦ λέγεις· «Ἐγὼ πολλὲς φορὲς βίασα τὴν καρδιά μου μὲ τὴν εὐχὴ καὶ δὲν εἶδα καθόλου δάκρυ». Ναί! σὲ πιστεύω ὅτι βίασες τὴν καρδιά σου μὲ τὴν εὐχή, ἀλλὰ πόσο τὴν βίασες δὲν μοῦ λέγεις. Διότι βία ἀπὸ βία διαφέρει, καθὼς διαφέρει ἀρετὴ ἀπὸ ἀρετή, τέχνη ἀπὸ τέχνη, ζῶο ἀπὸ ζῶο, καὶ ἄνθρωπος ἀπὸ ἄνθρωπο.

Ὅταν βιάζεις τὴν καρδιά σου μὲ τὴν εὐχή, ἂν δὲν σοῦ ἔρχεται τὸ δάκρυ γνώριζε ὅτι δὲν ἔφθασες στὸν πόνο τῆς καρδιᾶς σου καὶ ἕως τὴν πληγὴ τῆς καρδιᾶς σου, ὥστε νὰ σὲ πονάει ἐκεῖ ποὺ λέγεται ἡ εὐχὴ μὲ δριμύτατο πόνο, σὰν νὰ κατέκοψε ἐκεῖνο τὸ μέρος του στήθους σου μαχαίρι κοφτερό. Διότι ὅση διαφορὰ ὑπάρχει ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ προσεύχεται ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς του μέχρι ἕναν ἄλλο ποὺ δὲν προσεύχεται ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς, τόση διαφορὰ ὑπάρχει καὶ μεταξὺ ἐκείνου ποὺ προσεύχεται μὲ πόνο τῆς καρδιᾶς καὶ λέγει τὴν εὐχὴ ἀπὸ τὸ κέντρο τοῦ πόνου, μέχρι ἐκεῖνον ποὺ προσεύχεται μὲν ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς, ὅμως δίχως πόνο, δίχως πληγή, καὶ δίχως τὸ ἐσωτερικὸ μαχαίρι τοῦ στήθους (ὅποιος διαβάζει, ἂς καταλάβει αὐτὸ ποὺ διαβάζει, καὶ ὅποιος μπορεῖ νὰ χωρέσει, ἂς χωρέσει, διότι δὲν χωροῦν ὅλοι αὐτὰ τὰ λόγια· μάρτυράς μου εἶναι τὸ μάτι τοῦ Θεοῦ ποὺ βλέπει τὰ κρυφὰ καὶ ἐξετάζει τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου). Διότι πόνος τῆς καρδιᾶς ὑπάρχει ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ μεγάλη βία τῆς εὐχῆς, ἡ ὁποία κόβει σὰν μαχαίρι ἐσωτερικῶς τὸ στῆθος τοῦ ἀγωνιστοῦ σὲ κομμάτια.

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν, Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ...

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν, Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ.

(Θεοτόκε, σύ ἡ ἐλπίδα ὅλων τῶν Χριστιανῶν, σκέπασε, φρούρησε καί φύλαγε ὅλους, ὅσοι ἐλπίζουν σέ Σένα).

https://proskynitis.blogspot.com/2022/02/blog-post_46.html

Ἐκεῖ ποὺ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς συναντοῦν τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ

π. Δημήτριος Στανιλοάε

Ἐκεῖ ποὺ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς συναντοῦν τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ

Ὅσα ἀκολουθοῦν ἀποτελοῦν κατὰ ἕνα μέρος, πληροφορίες προερχόμενες ἀπὸ ἕναν Ρουμάνο μοναχό, καὶ κατὰ ἕνα ἄλλο, στοχασμοὺς πάνω στὶς πληροφορίες αὐτές.

Ἡ καρδιακὴ προσευχὴ, γιὰ τὴν ὁποία ἐκεῖνος ὁ μοναχὸς μιλοῦσε ἐκ πείρας, ἔχει τὶς βάσεις της κατὰ κύριο λόγο στὴν παράδοση τῶν πατέρων τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ καθαρὴ προσευχὴ σχετίζεται μὲ τὴν ἐπανασύνδεση τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς. Δὲν πρέπει ὁ νοῦς νὰ παραμένει ἀπομονωμένος - οὔτε κι ἡ καρδιά. Προσευχὴ ποὺ προέρχεται μόνο ἀπὸ τὸ μυαλὸ εἶναι ψυχρή. Προσευχὴ ποὺ προέρχεται μόνο ἀπὸ τὴν καρδιὰ εἶναι καθαρὰ συναισθηματικὴ· εἶναι προσευχὴ ποὺ ἀγνοεῖ ὅσα μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, ὅσα μᾶς δίνει καὶ ὅλα ὅσα θὰ μᾶς δώσει ἐν Χριστῷ. Εἶναι προσευχὴ χωρὶς ὁρίζοντα καὶ προοπτικὴ, προσευχὴ ποὺ δὲν ξέρει γιὰ ποιὸ λόγο νὰ εὐχαριστήσει τὸν Θεό, γιατί νὰ Τὸν δοξάσει καὶ τί νὰ Τοῦ ζητήσει. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ προσεύχεται μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἐξατμίζεται μέσα στὸ ἀπρόσωπο ἄπειρο - μία αἴσθηση ποὺ ἀγνοεῖ κάθε ἀντάμωμα μὲ τὸν προσωπικὸ Θεό. Γι’ αὐτὸ καὶ μιὰ τέτοια προσευχὴ δὲν εἶναι στὴν οὐσία προσευχή.

Πρέπει ἐπίσης νὰ ξεκαθαρίσουμε πὼς αὐτὴ ἡ συνάντηση τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς δὲν ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἄνοδο τῆς καρδιᾶς στὸν νοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν κάθοδο τοῦ νοῦ στὴν καρδιά. Μὲ ἄλλα λόγια, δὲν εἶναι ἡ καρδιὰ ποὺ βρίσκει τὴν ἀνάπαυσή της στὸν νοῦ, ἀλλὰ ὁ νοῦς ποὺ βρίσκει τὴν ποθητὴ ἀνάπαυσή του στὴν καρδιὰ (ἢ καλύτερα ἐκεῖ ποὺ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς συναντοῦν τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ).

Σίγουρα οἱ Πατέρες κάνουν λόγο καὶ γιὰ μία διάνοιξη τοῦ νοὸς πρὸς τὸ ἄπειρο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ φαίνεται πὼς ἕνα τέτοιο ἄνοιγμα λαμβάνει χώρα στὸν τόπο τῆς καρδιᾶς. Ὁ νοῦς ἀναζητώντας τὸν Θεὸ ἐνεργοποιεῖ τὰ ἀπέραντα βάθη τῆς καρδιᾶς καὶ τὰ καθιστᾶ κατάλληλα γιὰ τὸν Θεὸ - τὸν μόνο πραγματικὰ Ἀπέραντο καὶ Ἄπειρο. «Ἄβυσσος ἄβυσσον καλεῖ». Ἡ ἀπεραντοσύνη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπροσπέλαστη χωρὶς τὴν ἀγάπη Του γιά μᾶς. Κι αὐτὴ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς καλεῖ τὴ δική μας ἀγάπη· καὶ ἡ καρδιά, τὸ ὄργανο αὐτὸ τῆς ἀγάπης, εἶναι ὁ τόπος ὅπου βιώνουμε τὴν ἀγάπη Του.

Νοσοῦντος Εὐχὴ πρὸς Χριστόν.

Νοσοῦντος Εὐχὴ πρὸς Χριστόν.

Χριστέ μου, στήριξέ με!

Πῶς ὁ λάτρης Σου παρέλυσε;

Ἡ γλῶσσά μου

ἡ πλασμένη νὰ Σὲ ὑμνῇ, ἀργεῖ.

Πῶς τ’ ἀνέχεσαι τοῦτο;

Ἀλλά, δυνάμωσέ με!

Τὸν ἱερέα Σου, μὴν παραπετάξεις!...