Τὸ πάθημα τοῦ ἀσκητοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Τὸ πάθημα τοῦ ἀσκητοῦ

«ἐν τούτῳ δὲ καὶ αὐτὸς ἀσκῶ ἀπρόσκοπτον συνείδησιν ἔχειν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἀνθρώπους διὰ παντός» (Πράξ. κδ΄, 16). (Δηλ.: Διότι δὲ περιµένω νὰ γίνῃ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν, διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ ἐργάζοµαι καὶ µοχθῶ προσπαθῶν νὰ ἔχω πάντοτε συνείδησιν ἐλευθέραν ἀπὸ κάθε µοµφὴν καὶ τύψιν, τόσον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅσον καὶ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων).

 Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει, πῶς ὁ ἀγωνιστὴς νικᾶ τούς ἀοράτους δαίμονες:

«Τοὺς μὲν θεατὲς δὲν τοὺς ἐνοχλεῖ κανείς, ἀλλ’ ὁ ἀντίπαλος (=ὁ διάβολος) ἐπιτίθεται ἀπ’ ὅλους μόνο σ’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐκλέχθηκε γιὰ τὴν πυγμαχία καὶ γυμνάστηκε καὶ κατέβηκε στὸν ἀγῶνα, κι ἐπὶ τοῦ ὁποίου (διαβόλου) κατορθώνει θανατηφόρα κτυπήματα στὸ κεφάλι καὶ τὸ πρόσωπο».

Καὶ συνεχίζει: «Ἦλθες, ὄχι γιὰ νὰ παραδοθῆς στὴν ἀνάπαυση, ἀλλὰ γιὰ νὰ μάθης ν’ ἀγωνίζεσαι, νὰ γίνης ἀθλητὴς στὸ παγκράτιο κι ἐνῶ εἶσαι ἄνθρωπος, νὰ νικᾶς τὴ δύναμη τῶν ἀοράτων δαιμόνων».«Δύο ἀσκητὲς κάποτε πῆγαν σὲ μία ἀγρυπνία, στὴν μνήμη τῆς Παναγίας.

Μετὰ τὴν ὁλονύκτια καὶ πολύωρη ἀγρυπνία, στὴν τράπεζα παρέθεσαν ψάρι καὶ ρεβύθια, ἐπειδὴ ἦταν ἡμέρα Παρασκευή.

Περί Πνευματικοῦ Ἀγῶνα

❈ Νά ἀγαπήσουμε τήν κακοπάθεια. Νά ἀγαπήσουμε τήν νηστεία, τίς μετάνοιες. Ἔτσι ταπεινώνεται τό σῶμα, ταπεινώνεται ἡ σάρκα, τό σαρκικό φρόνημα, ταπεινώνεται ἡ ψυχή καί ἔρχεται ἡ Χάρις.

Σήμερα οἱ ἄνθρωποι τί κάνουνε; Τρῶνε καλά, κοιμοῦνται καλά καί μετά πᾶνε στά γυμναστήρια γιά νά πέσουν οἱ δεῖκτες. Νά πέσει ἡ χοληστερίνη, τά τριγλυκερίδια, νά μήν πάθουν σάκχαρα καί ἐμφράγματα. Ἀνοησία!

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος:

Ἡ κακοπάθεια καὶ ἡ ταπείνωση θὰ μᾶς ἐλευθερώσουν ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ τῶν παθῶν , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

α) Γιατί ὁ πλούσιος γίνεται ἀκόμα πιό πλούσιος ἐξαπατώντας β)Ἡ ἐκούσια κακοπάθεια, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ-ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ, 3-6-2022

https://youtu.be/-P6g-zFh_iU

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ-ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ, 3-6-2022

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 8-2-2022

https://youtu.be/Ht0nYDxb-Vk

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 8-2-2022

Ἡ ἀξία τοῦ κόπου (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

Πρέπει νὰ ἦταν τὸ ἔτος 1929, δηλαδὴ ὅταν ὁ Ἅγιος ἦταν σὲ ἡλικία 35 ἐτῶν. Ἦταν καλοκαίρι, καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Βράνιε μὲ προορισμὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στὸ Μοναστήρι αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ εἶχε ἰδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ εἶχε μεγάλη ἀγάπη στὸν ἅγιο Πρόχορο. Ἦταν ἤδη καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ στὸ Βελιγράδι.

Ὁ δρόμος μέχρι τὸ Μοναστήρι ἦταν δύσβατος καὶ γι’ αὐτὸ ἀρκετὰ κουραστικός. Ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ ὑπερνικᾶ αὐτὲς τὶς δυσκολίες, χρησιμοποιοῦσε κάποιο ἁπλὸ αὐτοκίνητο, γιὰ νὰ διασχίσει τὸν βουνήσιο δρόμο ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Μοναστήρι.

Σὲ μιὰ λοιπὸν τέτοια ἐπίσκεψή του συνάντησε στὸν δρόμο του μιὰ γερόντισσα, κι ἀμέσως κατάλαβε ὅτι κι αὐτὴ κατευθυνόταν μὲ τὰ πόδια πρὸς τὸ Μοναστήρι. Τότε ὁ Ἅγιος ἔκανε νόημα στὸν ὁδηγὸ νὰ σταματήσει καὶ προσκάλεσε τὴ γριούλα νὰ ἀνέβει στὸ αὐτοκίνητο, γιατί, ὅπως τῆς ἐξήγησε, κι ἐκεῖνος πήγαινε ὅπου καὶ αὐτή.

–Σ’ εὐχαριστῶ, παιδί μου, τοῦ ἀπάν­τη­σε ἡ γριούλα, ἀλλὰ ἐγὼ εἶμαι φτωχή.

Ὁ Ἅγιος τότε τῆς χαμογέλασε καὶ τὴ διαβεβαίωσε ὅτι δὲν θὰ πλήρωνε τίποτε, μιὰ καὶ τὸ αὐτοκίνητο ἦταν νοικιασμένο ἀπὸ ἐκεῖνον.

Τότε ἡ γερόντισσα τοῦ εἶπε:

Ἡ κακοπάθεια γιά τόν Χριστό μας

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894-1979 η μνήμη του τιμάται 14 Ιουνίου). κατά το έτος 1929, δηλαδή όταν ο Άγιος ήταν σε ηλικία 35 ετών, ξεκίνησε κάποια μέρα του καλοκαιριού από το Βράνιε με προορισμό το Μοναστήρι του Αγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνά στο Μοναστήρι αυτό, με το οποίο και είχε ιδιαίτερο σύνδεσμο, γιατί είχε μεγάλη αγάπη στον Άγιο Πρόχορο, όταν ήταν ήδη καθηγητής Πανεπιστημίου στην Θεολογική Σχολή στο Βελιγράδι. 

Ο δρόμος μέχρι το Μοναστήρι ήταν δύσβατος και γι’ αυτό αρκετά κουραστικός. Ο Άγιος, για να υπερνικά αυτές τις δυσκολίες, χρησιμοποιούσε κάποιο απλό αυτοκίνητο (ταξί), για να διασχίσει τον βουνήσιο δρόμο που οδηγούσε στο Μοναστήρι. Σε εκείνη λοιπόν την επίσκεψή του, συνάντησε στο δρόμο του μια γερόντισσα και αμέσως κατάλαβε, ότι και αυτή κατευθυνόταν με τα πόδια προς το Μοναστήρι. 

Τότε ο Άγιος έκανε νόημα στον οδηγό να σταματήσει και προσκάλεσε την γριούλα να ανέβει στο αυτοκίνητο, γιατί, όπως τις εξήγησε και εκείνος πήγαινε όπου και αυτή. 

– Σ’ ευχαριστώ, παιδί μου, του απάν­τη­σε η γριούλα, αλλά εγώ είμαι φτωχή. 

Ο Άγιος τότε τις χαμογέλασε και την διαβεβαίωσε, ότι δεν θα πλήρωνε τίποτε, μια και το αυτοκίνητο ήταν νοικιασμένο από εκείνον. 

Τότε η γερόντισσα του είπε: 

Ποιός κάνει περισσότερη ἄσκηση;

 Κάποιοι "σκανδαλίζονταν" με τον Άγιο Αρσένιο τον Μέγα ο οποίος κοιμόταν πάνω σε ένα κρεβάτι από φοίνικες για να είναι λίγο πιο μαλακά (αν θυμάμαι καλά). Κάποιοι μοναχοί το θεωρούσαν πολυτέλεια.

Ένας γέροντας λοιπόν ακούγοντας τους μοναχούς να κατακρίνουν τον Άγιο Αρσένιο τους είπε το εξής: "Μην βλέπετε απλά τα γεγονότα χωρίς να εξετάζεται την ζωή του ανθρώπου. Ο Αρσένιος κοιμόταν μέσα στο παλάτι, πάνω σε στρώματα μαλακά, με μετάξια και πούπουλα ενώ τώρα για την αγάπη του Χριστού κοιμάται σε μια καλύβα πάνω σε φοίνικες.

 

Εσείς από την άλλη, οι περισσότεροι κοιμόσασταν σε χειρότερες καλύβες από ότι τώρα, κάποιοι ζούσατε και μέσα σε σπηλιές λόγο φτώχειας, ενώ τώρα απολαμβάνετε την θαλπωρή έστω αυτής της καλύβης σας. Ποιος λοιπόν κάνει περισσότερη άσκηση, εσείς ή ο Αρσένιος;

Νά μήν προσκυνᾶμε τήν ἀνάπαυση (Ἁγιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης)

- Όταν, Γέροντα, λέω: «Τόσο μπορώ να δουλέψω, αυτή είναι η αντοχή μου», από φιλαυτία το λέω;

- Όσο κάθεται κανείς, τόσο χαλαρώνει∙ όσο δουλεύει, τόσο δυναμώνει. Εκτός που διώχνει την μούχλα με την δουλειά, βοηθιέται και πνευματικά.

Ο σκοπός είναι να φθάση να χαίρεται ο άνθρωπος περισσότερο από την κακοπάθεια παρά  από την καλοπέραση. Αν ξέρατε πώς ζουν μερικά γεροντάκια εκεί στο Άγιον Όρος, αλλά και τί χαρά νιώθουν!

Να, ένα γεροντάκι, που έμενε μόνο του ένα χιλιόμετρο πιο πέρα από το Καλύβι μου, τί αυταπάρνηση είχε! Το Καλύβι του ήταν ψηλά, σε ένα πολύ απότομο μέρος, και το καημένο αρκουδώντας κατέβαινε από το μονοπάτι για να πάη σε ένα άλλο γεροντάκι πιο κάτω, όταν χρειαζόταν κάτι. Ήθελαν να το πάρουν στο γηροκομείο, αλλά δεν δεχόταν, και όλοι μετά έλεγαν: «αυτός είναι πλανεμένος», γιατί καθόταν μόνος του εκεί. Μια μέρα που ήρθε στο Καλύβι, μου είπε για ποιόν λόγο δεν ήθελε να φύγη: Όταν ζούσε ο Γέροντάς του, το Καλύβι τους δεν είχε ναό και εκείνος παρακαλούσε τον Γέροντά του να κάνουν ναό. «Ας κάνουμε ναό, του είπε τελικά ο Γέροντάς του, αλλά μετά δεν πρέπει ποτέ να φύγης από ‘δω, γιατί θα μένη στο Ιερό ο Φύλακας Άγγελος και δεν κάνει να τον αφήσης μόνον». Τότε αυτός του υποσχέθηκε ότι θα μείνη για πάντα στο Καλύβι, και έτσι έκαναν τον ναό. Τελευταία είχε γκρεμισθή και το Κελλί του και έμενε μέσα στην εκκλησία∙ κοιμόταν σε ένα στασίδι.

Ἑκούσιες καί ἀκούσιες θλίψεις.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε ἐδῶ τήν ὁμιλία:Ἑκούσιεςκαί ἀκούσιες θλίψεις

Σκέφθηκα σήμερα νά συζητήσουμε ἕνα θέμα πού ἔχει σχέση μέ τίς θλίψεις, οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν στή ζωή μας. Ὅσο κανείς μεγαλώνει, ἀφήνει τήν παιδική ἡλικία, πού εἶναι κάπως ξέγνοιαστη καί περνάει στήν ἐφηβεία καί στή νεότητα, βλέπει ὅτι ἡ ζωή αὐτή ἔχει πολλές θλίψεις καί ἀναρωτιέται:

- Γιατί νά ὑπάρχουν οἱ θλίψεις;

Γιατί νά ὑπάρχουν ὅλα αὐτά τά ὁποῖα μᾶς ἔρχονται ἀπ’ ἔξω καί μᾶς ταλαιπωροῦν καί δεύτερον γιατί νά ὑπάρχουν οἱ θλίψεις πού προξενοῦμε ἐμεῖς στόν ἑαυτό μας ἑκούσια; Λόγου χάρη, ἡ νηστεία. Εἶναι μία θλίψη. Ἤ γενικότερα ἡ ἄσκηση. Ἄς δοῦμε λοιπόν τί λένε οἱ Πατέρες πάνω σ’ αὐτό τό θέμα καί νομίζω θά βοηθηθοῦμε.

Ἕνα πρῶτο, πού λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής εἶναι ὅτι οἱ θλίψεις μᾶς βοηθᾶνε νά καθαρισθοῦμε. Ἡ κακοπάθεια (πού σημαίνει θλῖψις) εἴτε εἶναι ἀκούσια, δέν τήν θέλουμε, δέν τήν περιμένουμε, εἴτε εἶναι ἑκούσια, μαζί μέ τήν ταπείνωση, ἀπαλλάσσει τόν ἄνθρωπο ἀπ’ ὅλα τά πάθη, ἀπ’ ὅλες τίς ἁμαρτίες καί συνεχίζει ὁ ἅγιος Μάξιμος, ἡ μέν κακοπάθεια ἀφαιρεῖ τά σωματικά, ἡ δέ ταπείνωση τά ψυχικά πάθη.

Ἡ νηστεία ὡς βοήθεια πρός τούς κεκοιμημένους

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μας θύμισε στη Διδαχή του ότι μπορούμε να βοηθούμε τους κεκοιμημένους και με τη νηστεία. Παλαιότερα οι χριστιανοί, για να βοηθήσουν τον άνθρωπό τους που έφευγε, τις σαράντα πρώτες ημέρες μετά την εκδημία του νήστευαν. Αυτό βεβαίως δεν μας το επιβάλλει κανείς να το κάνουμε, αλλά υπάρχουν ωραίες ψυχές που με την ελεύθερη θέλησή τους αισθάνονται την ανάγκη από μόνες τους να το κάνουν.

Με την ευλογία του Πνευματικού τους ένα χρονικό διάστημα νηστεύουν υπέρ αναπαύσεως του προσφιλούς κεκοιμημένου τους. Μπορεί λόγου χάριν να στερούνται το ένα από τα δύο γεύματα της ημέρας ή τα ενδιάμεσα ή το πρωινό τους ή κάτι άλλο.

Ὁ κόπος στήν καθημερινή ζωή τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τό θαῦμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

«Ἀνταναπληρῶ

τά ὑστερήματα τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ

ἐν τῇ σαρκί μου» Κολ. 1,24

Ἀπόσπάσματα ἀπό τό βιβλίο «Ἀπό τό περιβόλι τῆς Παναγίας, Νοσταλγικές ἀναμνήσεις»

τοῦ +Ἀρχιμ. Χερουβείμ

Ἀνάμεσα στούς πατέρες πού συναντοῦσα σ’ αὐτές τίς συγκεντρώσεις, στόν ἀρσανά τῆς Ἁγίας Ἄννης, ξεχώριζε ὁ π. Ἀθανάσιος, μικρότερος ἀδελφός κατά σάρκα τοῦ γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Σπηλαιώτου. Τό ζωστικό του κατάστικτο ἀπό μπαλώματα λογιῶν – λογιῶν, μόλις ἐκάλυπτε τό σῶμα του. Ἀπό τό χέρι του πότε σχεδόν δέν ἔλειπε ἕνα μεγάλο τριμμένο κομποσχοίνι, δουλεμένο στήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ. Τό φορτίο του ἦταν ἕνα ὁλόκληρο τσουβάλι μέ διάφορα πράγματα. Τό φόρτωνε στήν πλάτη καί ἀκολουθοῦσε τό ἀνηφορικό μονοπάτι πρός τήν σπηλιά τους.

«Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν δέν κερδίζεται μέ τήν ἀργία καί τήν ἄνεση, ἀλλά μέ τόν κόπο καί τή βία»

«Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ»
Ἀπό τό βιβλίο «ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ»
Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Δέν ὑπάρχουν ἰσχυρότεροι μαγνῆτες καί ἑλκτικότεροι ἐξουσιαστές καί ποθεινότερες ἁλυσίδες γιά τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, ἀπό τίς ἡδονές τῶν πέντε αἰσθήσεων. Πόσο ἀρεστές καί πόσο βλαβερές εἶναι! Καί ὁ καλύτερος  ρήτορας δέν θά μποροῦσε νά παρουσιάσῃ ποτέ τήν κακία τους καί τή βλάβη πού προξενοῦν στήν ψυχή. Ἄν ὁ διάβολος μᾶς ἔδινε τό φαρμάκι του μέ κάποιο πικρό βότανο, δέν θά τό πίναμε. Ἐπειδή ὅμως μᾶς τό δίνει μέ τό μέλι τῶν ἡδονῶν, τό παίρνουμε εὐχάριστα.
Ἀπό τίς ἡδόνες, οἱ σαρκικές – δηλαδή ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία καί ὅλα τά σχετικά πάθη – τυφλώνουν τό νοῦ καί κολλᾶνε τήν καρδιά μας στά παρόντα πράγματα περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη ἁμαρτία, γι’ αὐτό εἶναι ἀπό τά μεγαλύτερα ἐμπόδια τῆς σωτηρίας μας.

«Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσευχέσθω»

«Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσευχέσθω»

  Κακοπάθεια· μιὰ λέξη ποὺ δυσανασχετοῦμε στὸ ἄκουσμά της, μιὰ κατάσταση ποὺ ­ἀποφεύγουμε νὰ τὴ ζήσουμε. Κι ὅμως, καθημερινὰ στὴ ζωή μας ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τέτοιες δύσκολες καταστάσεις ­κακοπάθειας: θλίψεις, ἀντιξοότητες, δοκιμασίες, στε­ρήσεις, ἀδικίες, ἀσθένειες, γεγονότα ἔκτακτα, δυσ­κολίες ποὺ χρονίζουν. Βασανισμένοι εἴμαστε ὅλοι, ἄλλος περισσότερο, ἄλλος λιγότερο. Κρύβει ἡ ζωή μας πολλοὺς πόνους, δάκρυα, ἀλάλητους στεναγμούς. Καὶ ἡ ἐποχή μας, ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς ἐνισχύουν τὶς ἀγωνίες μας, βαραίνουν τοὺς ὤμους μας, κάνουν τὸν ἀγώνα μας ἀνυπόφορο, τὸν σταυρό μας ἀσήκωτο. 

   Ἀποροῦμε: «Γιατί; Τί κάναμε;»

   «Πῶς γίναμε ἔτσι; Ποῦ κανταντήσαμε;»

   «Ζοῦμε τραγικὲς καταστάσεις, ποῦ ἀλ­λοῦ θὰ φθάσουμε;»

  «Δὲν ἀντέχουμε ἄλλο»... Φράσεις, ἢ κα­­λύτερα κραυγὲς πόνου, ἀπογνώσεως ποὺ ἀκοῦμε συχνὰ καὶ ἐπιβεβαιώνουν τὰ λόγια τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας: «ἐν τῷ κόσμω θλῖψιν ἕξετε» (Ἰω. ις΄ 33).

   Πῶς ὅμως θὰ ἀντιμετωπίζουμε τὶς καθημερινὲς κακοπάθειές μας;

Περί φιλαυτίας_Μικρός Εὐεργετινός_κεφ. 23-24_mp3

Π. Σάββας 2009-01-24_Περί φιλαυτίας_Μικρός Εὐεργετινός_κεφ. 23-24_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 24-01-2009 (Συνάξεις Ἀνδρῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Κακοπάθεια καί ταπείνωση ἀπαλλάσσουν τόν ἄνθρωπο, διά τῆς Θείας Χάριτος, ἀπό ὅλα τά πάθη

ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗ

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΤΟ ΟΡΓΩΜΑ  ΤΟΥ ΧΩΡΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ:

Α)Η ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Β)Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.

Α) Η ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ

Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας στήν Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας (Κεφ. Α΄παρ.3)

Κείμενο: «Καὶ τοῦτο ἐδήλωσεν ἐν τῇ τοῦ σπόρου παραβολῇ. «Ἐξῆλθε γάρ, φησίν, ὁ σπείρων», οὐχ ἵνα ἀρόσῃ τὴν χώραν, ἀλλ᾿ ἵνα «σπείρῃ», ὡς δὴ τῆς ἀρόσεως καὶ πάσης παρασκευῆς παρ᾿ ἡμῶν ὀφειλομένης εἰσενεχθῆναι».

Μετάφραση: «Αὐτό τό φανέρωσε ὁ Θεός στήν παραβολή τοῦ Σπορέως. Διότι λέγει: «Βγῆκε ὀ Σπορεύς», ὄχι γιά νά ὀργώσει τή γῆ, ἀλλά «γιά νά σπείρει» (Ματθ. 13, 3), δείχνοντας ὅτι τό ὄργωμα καί ὅλη ἡ προετοιμασία πρέπει νά ἔχουν γίνει ἀπό ἐμᾶς».

Σχόλιο-Διδαχή:  Ὁ Κύριος ἔρχεται στήν Θεία Λειτουργία σάν τόν Εὐλογημένο Σπόρο καί πέφτει-προσφέρεται στήν γῆ τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ Κύριος ἐκχέει τήν Χάρη Του καί ὅποιος εἶναι δεκτικός σ’ Αὐτήν, ὅποιος εἶναι χωράφι ὀργωμένο καί περιποιημένο, ὠφελεῖται τά μέγιστα. Στήν παραβολή τοῦ Σπορέως τό καλό χωράφι πού παράγει 30πλάσιο, 60πλάσιο ἤ καί 100πλάσιο καρπό εἶναι ἤδη ὀργωμένο καί ἕτοιμο. Αὐτήν τήν προετοιμασία τοῦ ἐδάφους τῆς καρδιᾶς μας καλούμαστε νά κάνουμε ὅλοι μας ἐν ὄψει τῆς μετοχῆς μας στή Θ. Λειτουργία. 

Περί προσευχῆς

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 2ον
Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀπὸ τὶς κυριώτερες καὶ ἰσχυρότερες δυνάμεις, ποὺ κάνουν τὸν προσευχόμενο νὰ ξαναγεννιέται καὶ τοῦ χαρίζουν σωματικὴ καὶ πνευματικὴ εὐεξία. Χωρὶς τὴν προσευχὴ οὔτε οἱ ἁμαρτίες μας συγχωροῦνται οὔτε Μυστήριον κάνουμε οὔτε καὶ ὁ Θεὸς μᾶς δίνει τὴ βοήθειά του καὶ τὴ χάρη Του.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὰ μάτια καὶ τὰ φτερὰ τῆς ψυχῆς μας καὶ μᾶς δίνει θάρρος καὶ δύναμη ν᾿ ἀντικρύσουμε τὸν Θεό. Ὅμως κατὰ τὴν προσευχὴ πρέπει: 

α) Τὸ ἦθος μας νὰ εἶναι ταπεινό, τρεφόμενο μ᾿ ἁγνὲς ἐλπίδες,
β) Νὰ μεταχειριζόμαστε ὅσα ταπεινώνουν καὶ ἡσυχάζουν τὸ σῶμα, ἐλευθερώνοντας τὸ νοῦ ἀπὸ κάθε
ἐνόχληση, 

Πῶς νικιοῦνται τά πάθη.

Ἡ νίκη κατά τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος καί γενικώτερα κατά τῶν παθῶν τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Ἡ κάθαρση ἀπό τά πάθη. Ἡ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ δεύτερος κοινός ἐχθρός πού μᾶς παρασύρει στήν ἁμαρτία εἶναι αὐτός, πού ὀνομάζουμε <<παλαιός ἄνθρωπος>> (ὁ πρῶτος εἶναι ὁ διάβολος καί ὁ τρίτος εἶναι ὁ κόσμος, τό κοσμικό φρόνημα). Εἶναι ὁ μή ἀναγεννημένος, ὁ ἐμπαθής ἑαυτός, εἶναι τό μέρος τῆς ὕπαρξής μας πού κυριαρχεῖται ἀπό τά ψυχικά καί σωματικά πάθη. Τά πάθη εἶναι οἱ πνευματικές ἀσθένειες, πού παρακινοῦν τόν ἂνθρωπο στήν ἁμαρτία. Ὁ ἃγιος Ἀπόστολος Παῦλος εἶχε πλήρη ἐπίγνωση αὐτῆς τῆς καταστάσεως, πού ἐπικρατεῖ στήν ψυχή τοῦ μή κεκαθαρμένου ἀνθρώπου. Γνώριζε πολύ καλά ὃτι ὁ παλαιός ἂνθρωπος, μέ ὃλες τίς πράξεις καί τίς ἐπιθυμίες του, πρέπει νά νεκρωθεῖ. Πρέπει νά συσταυρωθεῖ μέ τόν Χριστό, γιά νά ἀναστηθεῖ πάλι μαζί Του ὁ νέος ἂνθρωπος, ὁ κατά Θεόν κτισθείς.

Ἡ κακοπάθεια ὡς μίμηση τοῦ Κυρίου

Ἡ ἑκούσια κακοπάθεια εἶναι μίμηση τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου.

Ὁ Κύριος κακοπαθοῦσε ἑκούσια ἀπό τήν πρώτη μέχρι τήν τελευταία στιγμή τῆς ζωῆς Του· καί βέβαια δέν εἷχε ἀνάγκη ὁ Κύριος ἀσκήσεως καί μετανοίας. Ἔζησε ἒτσι, γιά νά διδάξει ἐμᾶς, γιά νά μᾶς δώσει πρότυπο ζωῆς· τήν κακοπάθεια καί τήν ταπείνωση. Μᾶς κάλεσε στόν ἀληθινό μοναδικό τρόπο ζωῆς, πού εἶναι ἡ μετάνοια.

Γι' αυτό νήστεψε 40 ἡμέρες, πού εἶναι πολύ μεγάλη ἂσκηση. Νήστεψε, γιά νά μᾶς διδάξει ὃτι, ὅπως διά τῆς ἀκρασίας (τῆς μή τηρήσεως τῆς ἐγκρατείας), τῆς μή τηρήσεως τῆς πρώτης ἐντολῆς, πού ἦταν ἡ νηστεία (<<μή φάγετε>>) χάσαμε τόν παράδεισο, ἒτσι καί διά τῆς νηστείας, τῆς ἐγκρατείας καί τῆς ὑπακοῆς θά τόν ξανακερδίσουμε.