Εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Πολυνείκους-Γεωργίου Θεοδωροπούλου.Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἔλεγε:

Διηγεῖτο ὁ Γέροντας, ὅτι στό ἐξομολογητήριο κάποτε, ἕνας ἐννενηντάχρονος παππούς ἐξομολογήθηκε για πρώτη φορά ὅτι πρίν ἀπό πολλά χρόνια είχε πνίξει το νεογέννητο παιδί του, διότι δέν τό ἤθελε.

- Πάτερ, θά μέ συγχωρήσει ὁ Θεός γι' αὐτήν τή θηριωδία μου;

«Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου»

«Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε» (Α΄ Κορ. η΄ 12). (: Καὶ ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλάπτονται μεγάλως οἱ ἀδελφοί, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι τοῦτο ἁμάρτημα εἰς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ πληγώνετε καὶ κτυπᾶτε σκληρὰ τὴν συνείδησίν τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Ἀλλ’ ὑποπίπτετε συγχρόνως καὶ εἰς ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς αὐτὸν τὸν Χριστόν, ποὺ ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτούς).

Μὴ ἁμαρτάνουμε, διότι στενοχωροῦμε τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος γι’ αὐτὸ κατέβηκε γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ ὅταν ἁμαρτάνουμε νὰ μετανοοῦμε εἰλικρινά.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει γιὰ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ:

«Αὐτὴ εἶναι ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ποτὲ δὲν ἀποστρέφεται τὴ μετάνοια ἡ ὁποία γίνεται μὲ εἰλικρίνεια, ἀλλὰ κι ἂν ἀκόμη κανεὶς φθάση σ’ αὐτὸ τὸ τέρμα τῆς κακίας κι ἀπὸ ἐκεῖ προτιμήση νὰ ἐπιστρέψη πάλι στὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς, ὁ Θεὸς τὸν δέχεται καὶ τοῦ γίνεται προσιτὸς καὶ κάνει τὸ πᾶν, γιὰ νὰ ἐπαναφέρη αὐτὸν στὴν προηγούμενή του κατάσταση. Ἰδοὺ καὶ τὸ παραδοξότερο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ. Κι ἂν ἀκόμη κάποιος δὲν ἐπιδείξει τέλεια μετάνοια, οὔτε οὐτὴ τὴ μικρὴ καὶ ποὺ διήρκησε, γιὰ λίγο τὴν ἀποστρέφεται ὁ Θεός, ἀλλὰ κι αὐτὴ τὴν ἀμείβει πλούσια».Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ» διαβάζουμε:

«Κάποτε, ὅπως μοῦ διηγεῖτο στὰ παιδικά μου χρόνια ὁ παπα-Θόδωρος, ὁ ἱερεὺς ποὺ μὲ βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τὸν παππού του, ποὺ ἦταν καὶ αὐτὸς ἱερεὺς μὲ τὸ ὄνομα παπα-Γιώργης, γιὰ νὰ κοινωνήση ἕνα ἄρρωστο.

Μερικά παιδιά, Γέροντα Παΐσιε, ρωτοῦν:

«Μερικά παιδιά, Γέροντα Παΐσιε, ρωτοῦν:

“Γιατί ἔπρεπε νά σταυρωθῆ ὁ Χριστός; Δέν μποροῦσε νά σώση ὁ Θεός τόν κόσμο μέ ἄλλο τρόπο;"

—Ἐδῶ τόν ἔσωσε μέ τέτοιο τρόπο καί δέν συγκινοῦνται οἱ ἄνθρωποι, ποῦ νά τόν ἔσωζε μέ ἄλλο τρόπο! Εἶναι καί μερικοί πού λένε:

Ὁ Θεὸς χάλασε πολλὰ ζευγάρια παπούτσια γιὰ νὰ μὲ συλλάβει..Δημήτριος Παναγόπουλος

Ὅταν πρωτοεξομολογήθηκα τὸ 1950 στὴν Τήνο, εἶχα γράψει τὶς ἁμαρτίες μου σὲ 6 γεμάτες κόλλες ἀναφορᾶς!

Καὶ εἶχα καὶ ἄλλες ἁμαρτίες, ποὺ τὶς θυμήθηκα μεταγενέστερα. Τόσες πολλὲς ἁμαρτίες εἶχα κάνει!

Δὲν εἶχα ἀφήσει τίποτα ὄρθιο καὶ εἶχα μαζέψει ὅλη τὴν βρωμιὰ καὶ τὴν δυσωδία τοῦ κόσμου στὴν ψυχή μου.

Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς περίμενε τὴν μετάνοιά μου, διότι γνώριζε ὅτι θὰ ἐπέστρεφα κάποτε, ὥστε νὰ μὲ χρησιμοποιήσει ἀργότερα, στὴν διακονία Του, βοηθώντας τὸν συνάνθρωπό μου.

Ὁ Θεὸς γνωρίζει τὸ σωστὸ μέτρο τῶν παθημάτων μας

Ο κηπουρός κλαδεύει τα κλαδιά, ώστε το δέντρο να μεγαλώνει γρηγορότερα και να κάνει καλύτερους καρπούς. Αν υπερβεί το μέτρο και κλαδέψει πολύ, το δέντρο θα μαραθεί.

Πιστέψτε με, ο Θεός προσέχει κάθε άνθρωπο με περισσότερη φροντίδα και έλεος από οποιονδήποτε κηπουρό.

Δέν ἀλλάζει ὁ Θεός, ἀλλά ἐμεῖς πρέπει νά μετανοήσουμε καί νά ἐπιτρέψουμε στόν Θεό νά ἔλθει νά ἐργασθεῖ μέσα μας

❈ Προσέξετε, ὁ Θεός πάντα μας ἀγαπάει. Καί ὅταν εἴμαστε ἁμαρτωλοί μας ἀγαπάει, καί ὅταν εἴμαστε δίκαιοι, καί ὅταν εἴμαστε στήν κόλαση, ἀκόμα καί ἐκεῖ μᾶς ἀγαπάει. Ἀκόμη καί ὅταν ἐξαιτίας τῶν βαριῶν ἁμαρτιῶν μας γίνουμε δαιμονισμένοι, ἀκόμη καί τότε μᾶς ἀγαπάει.

Πόσο δηλητηριασμένοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν κακία!

Πόσο δηλητηριασμένοι είναι οι άνθρωποι από την κακία! Ενώ ο Θεός ψάχνει να βρει έστω και μια καλή πράξη στον πιο αμαρτωλό άνθρωπο, για να τον σώσει, οι άνθρωποι ψάχνουν στον πιο Δίκαιο έστω και μία αμαρτία, για να τον σκοτώσουν!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Από το βιβλίο: Ομιλίες και Μελέτη για τα Σύμβολα και τα Σημεία. Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/03/blog-post_70.html

Ὁ Χριστὸς προσκαλεῖ τὴν ἁμαρτωλὴ ψυχή

Ἅγιος Τύχων Ζαγκόρσκ

Γιατὶ μὲ ἐγκατέλειψες, ἄνθρωπε; Γιατὶ ἀποστράφηκες ἀπὸ τὸν ἀγαπήσαντά σε; Γιατὶ πάλιν ἑνώθηκες μὲ τὸν ἐχθρό μου; Θυμήσου πώς κατέβηκα γιά σένα ἀπὸ τοὺς οὐρανούς. Θυμήσου πώς ἔγινα γιά σένα σάρκα. Θυμήσου πώς γεννήθηκα γιά σένα ἀπὸ τὴν Παρθένο. Θυμήσου πώς ἔγινα γιά σένα βρέφος. Θυμήσου πώς ταπεινώθηκα γιά σένα. Θυμήσου πώς ἐφτώχυνα γιά σένα. Θυμήσου πώς ἔζησα γιά σένα ἐπὶ τῆς γῆς. Θυμήσου πώς ὑπέμεινα γιά σένα διωγμούς.

Θυμήσου πώς ἀποδέχτηκα, γιά σένα, τὶς κακολογίες,τὶς ὕβρεις, τὶς ἀτιμώσεις, τὶς πληγές, τοὺς ἐμπτυσμούς,τοὺς κολαφισμούς, τὶς κοροϊδίες καὶ τὶς καταδίκες. Θυμήσου πώς γιά σένα «μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθην». Θυμήσου πώς γιά σένα ἔλαβα τὸν ἀτιμωτικὸ θάνατο. Θυμήσου πώς γιά σένα ἐνταφιάστηκα. Κατέβηκα ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς γιά νά σὲ ἀνεβάσω στούς οὐρανούς. Ταπεινώθηκα γιά νά σὲ ὑψώσω. Ἐπτώχευσα γιά νά σὲ πλουτίσω. Ἀτιμάστηκα γιά νά σὲ δοξάσω. Πληγώθηκα γιά νά σὲ ζωντανέψω.

Ἐσὺ ἔκανες τὴν ἁμαρτία, καὶ Ἐγὼ πῆρα αὐτὴ τὴν ἁμαρτία ἐπάνω μου. Ἐσὺ φταῖς, καὶ Ἐγὼ ἐκτελέστηκα. Ἐσὺ εἶσαι ὀφειλέτης, καὶ Ἐγὼ πλήρωσα τὸ... χρέος. Ἐσὺ καταδικάστηκες σὲ θάνατο, καὶ Ἐγὼ πέθανα γιά σένα.

Μὲ προσέλκυσε νά τὸ κάνω ἡ ἀγάπη μου καί ἡ εὐσπλαχνία μου. Δέν μπόρεσα νά ἀντέξω νά ὑποφέρεις, εὑρισκόμενος σὲ τόση δυστυχία. Καὶ ἐσὺ περιφρονεῖς αὐτὴν τὴν ἀγάπη μου; Ἀντὶ ἀγάπης μοῦ ἀνταποδίδεις τὸ μῖσος. Ἀντὶ Ἐμένα ἀγαπᾶς τὴν ἁμαρτία. Ἀντὶ νά μὲ ὑπηρετεῖς, λειτουργεῖς τὰ πάθη σου. Ἀλλὰ τὶ βρῆκες σὲ Μένα πού θὰ ἔπρεπε νά ἀποφύγεις;

Δὲν ὑπάρχει πουθενὰ σκοτάδι. Ἐμεῖς κλείνουμε τὰ μάτια μας Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα

Δεν υπάρχει πουθενά σκοτάδι. Εμείς κλείνουμε τα μάτια μας

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

Ο Θεός είναι πανταχού παρών. Όπου ο Θεός εκεί είναι και το Άκτιστο Φως του. Ο Άκτιστος φωτισμός του Τριαδικού Θεού μας πληρεί τα πάντα. Δεν υπάρχει επομένως τόπος σκοτεινός. Όλα είναι πάμφωτα με τον Άκτιστο Φωτισμό του Τριαδικού Θεού μας ο Οποίος καθως εκπέμπει Φως εκπέμπει και άπειρη Θεία Αγάπη. Δηλ. μας βομβαρδίζει ο Θεός με άπειρους τόνους Θείας Αγάπης. Και αλίμονο σε όποιον δεν δέχεται αυτήν την Αγάπη. Διότι θα την βιώσει ως άπειρη κόλαση, ως άπειρο μίσος και άπειρο σκότος στην άλλη ζωή.

Με αυτήν τη διδαχή τακτοποιούνται όλοι οι λογισμοί των συγχρόνων ανθρώπων που λένε, εφόσον ο Θεός είναι άπειρη αγάπη πως είναι δυνατόν να δέχεται να μας κολάζει αιωνίως με τόσες κολάσεις; Ο Θεός ούτε κολάζει, ούτε εποίησε κόλαση ως δημιουργία. Ο Θεός από αγάπη εποίησε τα πάντα και ό,τι εποίησε είναι όλα φως και αγάπη. Σκότος και τιμωρία δεν εποίησε ο Θεός.Εμείς δημιουργησαμε με την αμαρτία τον θάνατο, το σκότος και την κόλαση.

Ἄν δοκιμάσεις μιά φορά πόσο γλυκιά εἶναι ἡ Θεϊκή Ἀγάπη...

Αν δοκιμάσεις μιά φορά πόσο γλυκιά είναι η Θεϊκή Αγάπη, θα κλάψεις για τον περασμένο χρόνο της ζωής σου κατά τον οποίο δεν αγάπησες τον Θεό.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (♰ 14 Ιουλίου)

https://proskynitis.blogspot.com/2023/07/blog-post_14.html

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς: «Καί τότε ἡ καρδιά μας θά θερμανθεῖ ἀπό τήν τόση φλόγα τῆς ἀγάπης πού Αὐτός ἔχει γιά μᾶς καί μόνον…»

Και τότε η καρδιά μας θα θερμανθή από την τόσην φλόγαν της αγάπης που Αυτός έχει για μας και μόνον.

Ο δρόμος θα είναι ευχάριστος όσο δύσκολος και να είναι, διότι θα έχωμεν συνοδοιπόρον τον Ιησούν και όταν σκοτεινιάση θα ευρισκώμεθα σε Τράπεζα πνευματική γεμάτη φως και αγάπη και τροφή για την ψυχήν.

«Η πνευματική σου κατάστασις πώς είναι; Πολύ επιθυμώ να γνωρίζω. Πιστεύω η προσευχή θα είναι τακτική καθώς και η μελέτη.

Διότι αυτά είναι τα μόνα που μπορούν να μας φέρουν κοντά στον Χριστόν και να γνωρίσωμεν την πραγματικήν ευτυχίαν.

Εάν ο Θεός μας αγαπά και μας αποστείλη και λίγην θλίψιν τότε συντομεύει το βάδισμα προς συνάντησιν του Ιησού που Αυτός μας αναμένει και συμβαδίζει σ’ αυτόν τον δύσκολο δρόμο της ζωής μας.

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος: Μακάριος ἐκεῖνος πού γεύθηκε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ

Δόξα στη φιλανθρωπία του Θεού, και δοξολογία στην αγαθότητά του, και προσκύνηση στην ευσπλαχνία του. Ποιος είναι τόσο οικτίρμων πατέρας; Ποιος είναι τόσο ελεήμων πατέρας; Και ποιος πατέρας αγαπά τόσο πολύ, όπως ο δικός μας Δεσπότης, ο οποίος αγαπά εμάς τους δούλους του;

Όλα τα προσφέρει και όλα τα μοιράζει με το παραπάνω. Γιατρεύει τα τραύματα των ψυχών μας και μακροθυμεί, όταν παραβαίνουμε τις εντολές του. Θέλει να γίνουμε όλοι εμείς κληρονόμοι της βασιλείας του. Ακόμη θέλει να επαινείται από τον ίδιο και η προαίρεσή μας, διότι θα θεραπεύει μόνη της τα εύκολα και απλά νοσήματα της ψυχής, επειδή τα βαριά και δυσκολοθεράπευτα τα θεραπεύει ο ίδιος.

Γιατρεύει τα τραύματα του οκνηρού ανθρώπου, επειδή αυτός ανοίγει το στόμα του να τον δοξολογήσει. Και συγχωρεί τις αμαρτίες του αμαρτωλού, για να τον διεγείρει στην προθυμία. Τον αδύνατο στην πίστη, τον ακούει και ανταποκρίνεται γρήγορα στις ανάγκες του, για να μη λιποψυχήσει· στους καρτερικούς και εκείνους που χτυπούν την πόρτα του ελέους του με υπομονή, προσφέρει και τα δύο μαζί: και τη θεραπεία και την αμοιβή. Μπορούσε βέβαια να γιατρέψει όλα τα τραύματα των ψυχών μας, και με τη βία να μας μεταστρέψει και να μας κάνει αγαθούς, αλλά δεν το θέλει, για να μη στερηθεί από τους επαίνους του η προαίρεσή μας.

Εμείς λοιπόν αμελούμε να επικαλούμαστε το όνομά του, για να μας βοηθήσει και να μας προστατεύσει, ενώ αυτός μας αγαπά και μας ευσπλαχνίζεται. Ο ίδιος μας ελευθέρωσε και φώτισε τα μάτια του νου μας. Ο ίδιος πρόσφερε σ’ εμάς τη γνώση που αναφέρεται στη θεότητά του, και μας έδωσε να γευθούμε από τη γλυκύτητά της, για να τον ζητούμε συνεχώς.

Μακάριος είναι εκείνος που γεύθηκε από την αγάπη του και έκανε τον εαυτό του έτοιμο να γεμίζει πάντοτε από την αγάπη αυτή, διότι με το να γεμίσει ο ίδιος από τέτοια αγάπη, δεν ανέχεται άλλη αγάπη μέσα του.

Ὁ τρόπος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Είχα πολλές πτώσεις, θλίψεις και βάσανα σ’ όλη μου τη ζωή, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Οι Άγιοι Πατέρες λένε: “Πώς θα ξέρουμε ότι ο Θεός μάς αγαπά πραγματικά, αν δεν μας περάσει μέσα από πολλή οδύνη και θλίψη;”.

Υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι απελπίζονται και αποκαρδιώνονται, πράγμα που, με τον τρόπο του αυτό, αποτελεί ένα είδος υπερηφάνειας. Αν ένας άνθρωπος αγαπά τα πράγματα αυτού του κόσμου, τότε σίγουρα θα οδηγηθεί στην απογοήτευση, διότι δεν πρόκειται να βρει μέσα σ’ αυτά τον Θεό. Κάθε άνθρωπος νοιώθει ενίοτε μόνος, ακόμα κι όταν βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους, μέχρι τη στιγμή που απελευθερώνεται από τα πράγματα του κόσμου τούτου. Σ’ αυτό το σημείο ο Θεός έρχεται να τον παρηγορήσει.

Η ψυχή νοιώθει μόνη, επειδή η δύναμη της Χάριτος μειώνεται μέσα της, εξαιτίας του ενδιαφέροντος που δείχνει η ψυχή προς τα πράγματα του κόσμου τούτου. Δεν μπορεί κανείς ν’ ακολουθήσει και τους δύο δρόμους! Αν δεν ταπεινωθεί η ψυχή, δεν μπορεί να δεχτεί την πληρότητα της θείας Χάριτος· διότι, αν τη δεχτεί σε κατάσταση υπερηφάνειας (μέσα στην οποία βρίσκεται), θα καταλήξει σίγουρα σε μεγάλη πονηρία, όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση των πεπτωκότων αγγέλων.

Ο Κύριος γνωρίζει τα πάντα· μας ήξερε πριν ακόμα κι από τη σύλληψή μας. Αυτός είναι ο λόγος που μας έδωσε το νόμο της υπακοής μέσω του Μωυσή στο όρος Σινά. Αυτός ο νόμος δόθηκε εξαιτίας ημών, που έχουμε ανάγκη από διόρθωση, όχι εξαιτίας όσων είναι πράοι και ταπεινοί. Αυτοί δεν χρειάζονται τούτο το νόμο. Ο νόμος της υπακοής είναι απαραίτητος για τη διόρθωση του θελήματός μας, την ευθυγράμμιση της ελεύθερης βούλησής μας με την ταπείνωση, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Η υπακοή είναι απαραίτητη για την επίτευξη της αρμονίας. Οι άγγελοι είναι ολότελα υπάκουοι και η αρμονία και η αγάπη τους είναι τέλειες. Πρέπει κι εμείς επίσης να μιμηθούμε το παράδειγμα της υπακοής τους στις σχέσεις μας με τους γονείς μας.

Μέ τό σχίσιμο τοῦ ναοῦ, νικήθηκε ἡ ἁμαρτία ἀπό τό Χριστό καί ἀποκαταστάθηκε ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Χριστό.

Το πρώτο θαύμα που έγινε αμέσως μετά το ''τετέλεσται'' του Χριστού, είναι ότι σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού του Σολομώντα.

Το καταπέτασμα συμβόλιζε την αμαρτία του ανθρώπου και χώριζε τον άνθρωπο από το Θεό, γι΄αυτό και όλοι οι άνθρωποι, δίκαιοι και άδικοι, πριν την Ανάσταση, πήγαιναν στον Άδη.

Ἀξίζει γιά μερικά πράγματα νά περιμένεις...

Είναι ανάγκη να περιμένεις.

Εργάζεται ο Θεός.

Μόνο που έχει τους δικούς Του ρυθμούς.

Ο Θεός εργάζεται πολύ υπομονετικά.

Και η φύση το ίδιο κάνει.

Ένα λουλουδάκι θ’ ανθίσει όταν έρθει η ώρα του!

Όλα αυτά αλλάζουν, αλλά σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς απ’ αυτούς που μας έχει συνηθίσει η τρελή κοινωνία μας.

Στήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται ἡ τραγικότητα ὅλης τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου.

Στην ελευθερία του ανθρώπου έγκειται η τραγικότητα όλης της ιστορίας του κόσμου. Και ο Θεός αναμφίβολα προείδε την Τραγωδία αυτή, τη μελέτησε μέσα στην Αιωνιότητά Του…

Ο Θεός, «ο πανταχού Ών και τα πάντα πληρών» μας περιβάλλει, όπου και αν είμαστε. Αγαπητικά μας αναζητεί, μας καλεί κοντά Του, μακροθυμεί, αναμένει … Ουδέποτε εκβιάζει την ελευθερία μας· μας τιμά σαν να είμαστε ίσοι με Αυτόν. Σε κάθε περίπτωση συμπεριφέρεται μαζί μας ως με ίσους Του, και τίποτε άλλο δεν περιμένει από μας, παρά μόνο να μας δει σε όλα όμοιους με Αυτόν …

Εγώ έτσι εννοώ την αποκάλυψη εν Χριστώ, ο Οποίος και ως Άνθρωπος κάθισε στα δεξιά του Πατρός .Το πρόβλημα έγκειται στο πώς να δώσουμε στους ανθρώπους να εννοήσουν ότι η ταπείνωση είναι θεϊκό ιδίωμα, κατηγόρημα της Θείας αγάπης, που παραδίδει τον εαυτό της χωρίς μέτρο, χωρίς σύγκριση, χωρίς επιφύλαξη. Η αγάπη και η ταπείνωση αποτελούν κάτι το ενιαίο. Έξω από την ταπείνωση ή χωρίς την ταπείνωση δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη…Έτσι, αγαπητή μου Μαρία, δεκάδες χρόνια προσεύχομαι στον Θεό να χαρίσει ειρήνη σε όλο τον κόσμο, να χαρίσει εκείνη την ειρήνη που φέρνει στην ψυχή η αναμφισβήτητη, αν και μη αποδεικνυόμενη με άλλον τρόπο, αίσθηση της αιωνιότητος, ότι το πνεύμα μας δεν «πεθαίνει», να χαρίσει τη συνείδηση για το αναπόφευκτο της νίκης του Αγαθού.

Δέν μπορεῖς...!

Δεν μπορείς ...!

• Έχεις ζήσει όλη σου τη ζωή στην αμαρτία και στην εξομολόγηση θέλεις να λάβεις συγχώρεση χωρίς κανένα κανόνα... Δεν γίνεται...!

• Όλη μέρα βλέπεις τηλεόραση, και το βράδυ θέλεις να έχεις καθαρό μυαλό στην προσευχή... Δεν γίνεται...!

• Πήγες και εσύ μια φορά στην εκκλησία, και θέλεις ο Θεός να εκπληρώσει την προσευχή σου ... Δεν γίνεται ...!

• Άναψες ένα κερί στην εκκλησία και θέλεις να αγοράσεις τον παράδεισο με αυτό ... Δεν μπορείς ...!

• Έχετε κάνει κάποιες καλές πράξεις και θέλετε να αναπληρώσετε όλες τις κακές πράξεις με αυτές. Δεν μπορείς!

• Όλη σου τη ζωή αρνείσαι και βρίζεις τους ιερείς και στο τέλος ψάχνεις τις υπηρεσίες, τις λειτουργίες και τις προσευχές τους... Δεν γίνεται...!

• Όλη σου τη ζωή ήσουν δούλος του διαβόλου και των αμαρτιών και στο θάνατο θέλεις να γράψεις στον σταυρό σου: «ο δούλος του Θεού» ... Δεν γίνεται ...!

• Έχεις ξεχάσει τον Θεό σε όλη σου τη ζωή και στο νεκροκρέβατό σου Τον θυμάσαι και θέλεις να σε ακούσουν ... Δεν μπορείς ...!

• Έχεις ζήσει όλη σου τη ζωή χωρίς Θεό, και στο τέλος θέλεις να μπεις στον παράδεισο Του ... Δεν μπορείς ...!

• Έζησες μόνο στην πολυτέλεια και την ευχαρίστηση, μη γνωρίζοντας βάσανα και πόνο, και πέρα ​​από κάθε ευτυχία θέλεις να έχεις ένα μέρος... Δεν γίνεται...!

• Δεν έχεις πάει ποτέ στην εκκλησία, και μετά θάνατον θέλεις να σε αναφέρουν... Δεν γίνεται...!

• Θυμάσαι το κακό σε όλη σου τη ζωή και δεν έχεις συγχωρήσει τους άλλους, αλλά θέλεις να σε συγχωρήσει ο Θεός ... Δεν γίνεται ...!

Ἕνα Χελιδόνι τά Χριστούγεννα Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ένας παλαιός λαϊκός μύθος διηγείται, πως τα χελιδόνια στις παμπάλαιες εποχές δεν ήξεραν να αποδημούν στα πιο ζεστά μέρη πριν το χειμώνα. Και όταν έπεφτε το χιόνι και έσφυζε η παγωνιά, αυτά υπέφεραν σκληρά και πέθαιναν.

Βλέποντας αυτό κάποιος ελεήμων άνθρωπος τα λυπήθηκε πολύ, και άρχισε να προσπαθεί με ό,τι ήξερε και όπως μπορούσε να κατευθύνει τα χελιδόνια προς το νότο πριν το χειμώνα, στις πιο ζεστές χώρες.

Έδινε σημάδια, τα οποία τα χελιδόνια δεν καταλάβαιναν, τα δελέαζε με την τροφή προς το νότο, αλλά μάταια· τα φόβιζε και τα έδιωχνε, αλλά τίποτα.

Τίποτα δεν κατάφερε. Τότε αυτός προσευχήθηκε στο Θεό να τον μεταμορφώσει σε χελιδόνι.

Και ο Θεός έκανε κατά τη θέλησή του, και τον μεταμόρφωσε σε χελιδόνι, το οποίο μπορούσε να σκέφτεται και να αισθάνεται όπως και ο άνθρωπος.

Τότε ο άνθρωπος-χελιδόνι εύκολα συνεννοήθηκε με τα υπόλοιπα χελιδόνια, και πριν το χειμώνα τα οδήγησε σε πιο ζεστούς τόπους.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο καί τό ἀντίστροφο. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο καί τό ἀντίστροφο Π. Σάββας 27-09-2009

Σέ μία προσευχητική καταγραφή του στό ἡμερολόγιό του ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης λέει στόν Θεό:

Σε μια προσευχητική καταγραφή του στο ημερολόγιό του ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης λέει στον Θεό: «Σε ασπάζομαι, Πατέρα και Δημιουργέ! Χαϊδεύομαι από την αγάπη Σου. Σε κάθε καρπό της γης, σε κάθε ρόγα σταφυλιού, σε κάθε σπόρο σιταριού, σε κάθε ψίχουλο ψωμιού διακρίνω την αγάπη Σου…