Ἡ λιτανεία καὶ οἱ κάμπιες

Βρίσκεστε:ΡΕΘΥΜΝΟΥ /Ατσιπόπουλον /

Στο χωριό Ατσιπόπουλο Ρεθύμνης υπάρχει εξωκλήσι της Αγ. Ζώνης, σε ανάμνηση της θαυματουργικής λιτανείας, με την οποία χάθηκαν οι κάμπιες που κατέτρωγαν κάθε φυτό στην περιοχή το 19ο αιώνα.

Στήν ἀνομβρία ἢ στίς ἐπιδημίες εἴχαμε τίς λιτανεῖες…(παπα-Νικόλας,παππούς της γερόντισσας Γαλακτίας)

Στὴν ἀνομβρία ἢ στὶς ἐπιδημίες εἴχαμε τὶς λιτανεῖες…

Ὁ παπᾶ-Νικόλας ἦταν ὁ παπποῦς τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας ἀπὸ τὴν Κρήτη. Ἦταν δάσκαλος ποὺ 30 ἐτῶν ἔχασε τὴ σύζυγό του κι ἔγινε ἱερέας μετὰ τὴν ἔγκριση τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Μονῆς Κουδουμά, Ἁγίου Παρθενίου καὶ Ἁγίου Εὐμενίου. Θεωρῶ ὅτι εἶναι πολὺ μεγάλος Ἅγιος καὶ μακάρι νὰ ἁγιοποιηθεῖ...

Γράφει ἡ κ. Μαρία Δασκαλάκη φιλόλογος.

Ὁ ιερέας παπποῦς μου πατέρας Νικόλαος ἀπὸ τὴν Πόμπια Ἡρακλείου της Ἁγιοτόκου ἱερὰς νήσου Κρήτης.

Στὴν ἀνομβρία ἢ στὶς ἐπιδημίες εἴχαμε τὶς λιτανεῖες.

Ἔδινε ἐντολὴ γιὰ αὐστηρὴ νηστεία μίας ἑβδομάδας, συμφιλιώνονταν ὅσοι εἶχαν ἔχθρα καὶ ἐξομολογοῦνταν ὅλο τὸ χωριό.Ἔπειτα γινόταν ἀγρυπνία.

Τὸ πρωὶ παίρνανε τὰ ἑξαπτέρυγα καὶ τὶς εἰκόνες.

«Πήρατε καὶ ὀμπρέλες;» ρώταγε ὁ παππούς μου.«Ἂν δὲν πάρετε ὀμπρέλες δὲν ξεκινᾶμε. Ποῦ εἶναι ἡ πίστη σας;».

Ἀνακόπτουν τήν διάδοση τῆς κακίας..!

" Οι επιδημίες και οι πανδημίες των πόλεων και των εθνών, οι ξηρασίες των ανέμων, οι ακαρπίες της γης, καθώς και οι σκληρότερες περιπτώσεις που αντιμετωπίζει ο καθένας στη ζωή του, ανακόπτουν την διάδοση της κακίας.

Προφύλαξη στὸν θεῖο ἔρωτα;

 

Δείτε το πρώτο μέρος : Άσηπτη θεολογία ή θεολογία της μολύνσεως;

Ὁ π.Ἰωάννης Δρογγίτης ἀπαντᾶ σὲ ἐρωτήσεις τοῦ Ἰουστίνου Καρνέιρο πού ἀφοροῦν τὴ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας σὲ σχέση μὲ τὴν ὑφιστάμενη ἐπιδημία καὶ τὶς αἰτιάσεις τοῦ ἐπιστημονισμοῦ καὶ τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος.

Όσον αφορά αυτό που είπατε σχετικά με τους βαθμούς ενσωμάτωσης… τόσο από πλευράς χώρου όσο και χρόνου. Εννοώ, μέσα στον Ναό, έξω από τον Ναό… ή όσον αφορά τα χρονικά όρια της Θείας Λειτουργίας και των άλλων Ακολουθιών. Μπορούμε να πούμε ότι μέσα σε αυτά τα όρια οι πιστοί έχουν ανοσία και έξω από αυτά τα όρια η ανοσία χάνεται;

«Νομίζω ότι το ερώτημα αν και αναπόφευκτο, και καλά κάνεις και το θέτεις γιατί πρέπει να το θέσεις, είναι σα να αφουγκράζεσαι ας πούμε ερωτήματα, σπέρματα σχολαστικισμού, τα οποία έχουμε όλοι μέσα μας ή έχουν ενδεχομένως οι άνθρωποι που θα ακούσουν αυτό που κάνουμε τώρα. Θεωρώ δηλαδή το ερώτημα τέτοιο. Δηλαδή πρέπει να απαντήσουμε με έναν τρόπο στον σχολαστικισμό των ανθρώπων. Δεν θα απαντήσουμε. Θα δείξουμε ότι αυτό είναι ένα σχολαστικό ερώτημα. Δεν θα αρνηθούμε καμμία διακινδύνευση αλλά πρώτα πρέπει να δείξουμε τη νόσο.

Sic volo, sic iubeo! Ἕνα ἀκόμη παράδειγμα αὐθαίρετης νομοθέτησης στόν καιρό τῆς διογκωμένης ἐπιδημίας.

Sic volo, sic iubeo! Ένα ακόμη παράδειγμα αυθαίρετης νομοθέτησης στον καιρό της διογκωμένης επιδημίας.

Γράφει ο Κων/νος Βαθιώτης

Αν ο αποχαυνωμένος Έλληνας επιθυμεί να ξυπνήσει έστω αυτήν την ώρα, να κατανοήσει την σοβαρότητα της κατάστασης που ζούμε και κυρίως να αντιληφθεί “πού πηγαίνει το πράγμα”, τότε θα πρέπει να παρακολουθεί τι συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως σε εκείνες που ανέκαθεν είχαν τον πρώτο λόγο στην ρύθμιση του καθημερινού μας βίου. Η νομοθετική παράνοια αντικατοπτρίζεται στις φρικώδεις αλλαγές που ετοιμάζει η Γερμανία για την αντιμετώπιση της επιδημίας.

Σύμφωνα με το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων, η γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να τροποποιήσει τον νόμο για την προστασία από λοιμώδη μεταδοτικά νοσήματα [Infektionsschutzgesetz] προσθέτοντας νέο άρθρο (28b), στο οποίο θα ορίζεται ότι, όταν σε ένα κρατίδιο επί τρεις συνεχόμενες ημέρες o επταήμερος δείκτης θετικότητας (στην επιδημιολογία καλείται επίπτωση, γερμανιστί: Inzidenz) υπερβεί τον αριθμό 100, δηλ. όταν σε διάστημα μίας εβδομάδος εντοπισθούν περισσότεροι από 100 μολυσμένοι επί συνόλου 100.000 κατοίκων, τότε θα απαγορεύεται η παραμονή εκτός οικίας ή εκτός κήπου που ανήκει σε αυτήν την οικία από τις 21.00 μέχρι τις 05.00· εξαιρούνται οι περιπτώσεις φροντίδας ζώων ή εκτέλεσης εργασίας. Επίσης ορίζεται ότι ιδιωτικές συναθροίσεις σε δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο θα επιτρέπονται μόνο όταν σε αυτές λαμβάνουν μέρος συγγενείς του ιδίου σπιτιού καθώς και ένα ακόμη πρόσωπο μαζί με τα τέκνα του εφόσον είναι ηλικίας μέχρι 14 ετών. Στις κηδείες θα επιτρέπεται η συνάθροιση μέχρι 15 προσώπων.

Επίσης, όταν θα είναι αυξημένος ο δείκτης της θετικότητας, θα απαγορεύεται η λειτουργία των περισσότερων καταστημάτων, εξαιρουμένων εκείνων που αφορούν πώληση ποτών και τροφίμων, των κουρείων και κομμωτηρίων, των φαρμακείων, των βενζινάδικων, των βιβλιοπωλείων, των ανθοπωλείων κ.λπ., όπου βεβαίως θα πρέπει να τηρούνται οι κανόνες απόστασης και υγιεινής.

Πέραν αυτών, η άθληση θα επιτρέπεται μόνο υπό την μορφή ανέπαφης ατομικής άσκησης, η οποία θα εκτελείται είτε κατά μόνας είτε κατά δυάδες είτε με τους λοιπούς συγγενείς του ιδίου σπιτιού. Εξαιρούνται φυσικά οι αθλητικές δραστηριότητες που αφορούν επαγγελματίες αθλητές, αλλά πάντοτε χωρίς την συμμετοχή θεατών.

Πῶς διασώθηκε ἡ Θεσσαλονίκη στό τέλος τοῦ 6ου αἰώνα, τό 597 μ.Χ., ἀπό μία πρωτοφανῆ λοίμωξη στά ἰατρικά χρονικά;

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΔΗΜΙΕΣ. ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΑΡΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ-ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕ ΒΡΥΣΕΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ 

Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς Θεσσαλονικεῖς πού σώθηκαν τότε, γλύτωσαν ἀπό τήν θανατηφόρο νόσο, ἐπειδή κατέφυγαν, «πατεῖς με πατῶ σε», ὁ ἕνας πάνω στόν ἄλλο, στόν ναό τοῦ μεγαλομάρτυρος, στόν ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Ἔξω ἐθέριζε ἡ ἀληθινή πανδημία• δέν ὑπῆρχε σπίτι πού νά μή θρηνοῦσε νεκρό ἤ νεκρούς. *Δέν ὑπῆρχαν ὑγιεῖς, γιά νά περιποιηθοῦν τούς ἀσθενεῖς ἤ νά θάψουν τούς κεκοιμημένους, οὔτε τάφοι γιά νά ὑποδεχθοῦν τά σώματά τους*. Δέν μποροῦσε ἆραγε ὁ Ἅγιος νά θεραπεύσει καί τούς ἐκτός τοῦ ναοῦ ἀσθενεῖς ἐπικαλούμενος τόν παντοδύναμο Θεό; Ἀσφαλῶς μποροῦσε. Ἤθελε ὅμως νά δείξει τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί τήν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Ἔξω ἀπό τόν ναό οἱ γιατροί δέν μποροῦσαν νά κάνουν τίποτε. Μέσα ὅμως στόν οἶκο Του, πού χαρακτηρίζεται καί ὡς κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ στή γῆ, ὁ παντοδύναμος Θεός καί ὀ ἔνοικος τοῦ ναοῦ Ἅγιος Δημήτριος ἐθεράπευαν πλήθη ἀνθρώπων, καί ὁδηγοῦσαν ἔτσι σέ θεογνωσία καί μετάνοια.

Καί –τί συγκλονιστικό!– ἀπό τήν ὥρα ἐκείνη σταμάτησαν οἱ θάνατοι ἀπό τήν ἐπιδημία!

Γιορτάζει ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζαντινός, ο Πολιούχος της Μυτιλήνης. 

Κατά τό 1832, παρουσιάστηκε μολυσματική ἀσθένεια πού θέριζε Ἕλληνες καί Τούρκους. Ἡ κατάσταση ἦταν τραγική. Δέν προλάβαιναν νά θάβουν τούς νεκρούς.Τότε ἐμφανίστηκε ὁ ἅγιος Θεόδωρος στόν πρωτοσύγκελλο τῆς Μητρoπόλεως Καλλίνικο καί τόν προέτρεψε νά καλέσει ὅλους τούς χριστιανούς σέ ὁλονύκτια δέηση στή Μητρόπολη.

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος σώζει τήν Θεσσαλονίκη ἀπό λοίμωξη χειρότερη τοῦ Κορωνοϊοῦ

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΛΟΙΜΩΞΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΛΟΙΜΩΞΗ

ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

1. Ποιοί εἶναι Νεοβαρλααμίτες, οἱ μασκοφόροι ἤ οἱ μασκομάχοι;

Σέ προηγούμενο κείμενό μας παρουσιάσαμε τόν δεύτερο πολιοῦχο τῆς Θεσσαλονίκης, τόν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος βρέθηκε προσωρινά στό νησί τῆς Λήμνου (1349-1350, ἡ ὁποία τήν περίοδο ἐκείνη δέν εἶχε ἐπίσκοπο, καί μέ τίς προσευχές του σταμάτησε λοιμική νόσο πού ταλαιπωροῦσε πολίχνη τοῦ νησιοῦ, καί ἐνώπιον τῆς ὁποίας οἱ ἰατροί ἀδυνατοῦσαν νά προσφέρουν κάποια βοήθεια[1]. Ἐξηγούσαμε ἐκεῖ ὅτι γιά δύο λόγους ἀσχοληθήκαμε μέ τό θέμα. Ἐν πρώτοις λόγῳ τῆς ἑορτολογικῆς ἐπικαιρότητος πού προέβαλλε γιά δεύτερη φορά τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ (Β´ Κυριακή τῶν Νηστειῶν). Ἡ πρώτη μνήμη του, ὡς γνωστόν, εἶναι στίς 14 Νοεμβρίου. Ὁ δεύτερος λόγος πού μᾶς παρακίνησε ἦταν τό ὅτι μέ πρόσχημα τήν λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ ἀγνοήθηκε ἡ θαυματουργή ἐνέργεια τῆς ἄκτιστης Χάρης τοῦ Θεοῦ, τῆς ὁποίας ὁ κατ᾽ ἐξοχήν κήρυκας εἶναι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἀμφισβητήθηκε ἡ δυνατότητα τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων νά θεραπεύουν ἀσθένειες, ἀκόμη καί θανατηφόρες λοιμώξεις, καί τό χειρότερο, πού συνιστᾶ ἀσέβεια καί βλασφημία, διακηρύχθηκε ὅτι μέ τό κορυφαῖο καί ἁγιώτατο Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας μεταδίδονται οἱ διάφοροι ἰοί, γι᾽ αὐτό καί πρέπει νά ἀποφεύγουν οἱ πιστοί νά μεταλαμβάνουν τήν Θεία Κοινωνία.

Γράψαμε ὅτι ἡ ὑπερβολική καί ἀποκλειστική ἐμπιστοσύνη στήν ἰατρική ἐπιστήμη καί ἡ ἀγνόηση ἤ ἄρνηση τῆς ἄκτιστης ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἔπραττε ὁ Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός, τόν ὁποῖο καταπολέμησε καί ἐνίκησε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, συνιστᾶ ἀνανέωση τῆς αἱρέσεως τοῦ Βαρλαάμ. Ἑπομένως, ὅσοι ἀρνοῦνται τήν θαυματουργή ἐνέργεια τῶν Μυστηρίων, τῶν Ἁγίων Εἰκόνων, τῶν Ἁγίων Λειψάνων, τήν ἱερότητα τῶν Ναῶν, καί στηρίζονται μόνον στήν περιορισμένων δυνατοτήτων ἀνθρώπινη σοφία καί ἐπιστήμη, ἡ ὁποία καί μέ τήν λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ ἀπέδειξε τήν ἀδυναμία της, εἶναι Νεοβαρλααμίτες. Γράφαμε ἐπί λέξει ἐκεῖ τόν περασμένο Μάρτιο: «Ὅταν ἀμφισβητοῦμε τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ πού ἐνεργεῖ ἐπί τῶν κτισμάτων καί, ὅταν χρειασθεῖ, θαυματουργεῖ, καί ἀντί νά ἐμπιστευόμαστε τόν Θεῖο Φωτισμό ἐπικαλούμαστε τόν Ὀρθό Λόγο καί τήν Ἐπιστήμη, τότε γινόμαστε νέοι Βαρλαάμ, Νεοβαρλααμίτες, τίς πλάνες τοῦ ὁποίου ἤλεγξε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς»[2].

Ἐπιτέλους, ἄς εἴμαστε εἰλικρινεῖς καί ἀντικειμενικοί μέ τήν ἀλήθεια καί ἄς μήν προσπαθοῦμε νά στηρίξουμε τό ἀντιεκκλησιαστικό μας μένος μέ ἐπιλεκτικά ἐπιχειρήματα.

Μεροληψία

Α. Παπαγιάννης , Ιατρός

Διάβασα χθες σε ιστολόγιο ένα απλό και συγχρόνως εύστοχο σχόλιο-ερώτημα: «Πώς, μετά τον Μάιο που επιτράπηκε ο κόσμος στις Εκκλησίες και η Θεία Κοινωνία, τα κρούσματα δεν ανέβηκαν;». Δεν είδα και δεν άκουσα να ‘παίζει’ σε συζητήσεις και δημοσιεύματα αυτή η απλή και συγχρόνως πολύ ορθή επιδημιολογική παρατήρηση.

Δεδομένου ότι όλα τα κρούσματα, όλες οι ανιχνεύσεις, καταγράφονται καθημερινά και κοινοποιούνται με ακρίβεια ατόμου, είναι πολύ εύκολο να γίνει μια γραφική παράσταση που να αποδίδει τη διακύμανση της νοσηρότητας στο διάστημα αυτό σε συσχέτιση με τα μέτρα και τους παράγοντες που μπορεί να την επηρεάζουν.

Ἐπέμβαση τοῦ ἁγίου Νικάνορα γιά ἀπαλλαγή ἀπό τήν πανούκλα.

Κάποτε, γύρω στά 1725, ἡ Μονή βρέθηκε σέ πολύ δύσκολη οἰκονοµική κατάσταση ἐξαιτίας τῆς βαρύτατης φορολογίας πού εἶχαν ἐπιβάλει οἱ ὀθωµανοί κατακτητές. Οἱ µοναχοί ἀποφάσισαν νά µεταφέρουν τήν τιµία κάρα τοῦ Ὁσίου στά Σέρβια, γιά δύο λόγους· ἀφενός γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἡ πόλη ἀπό ἐπιδηµία πανούκλας πού θέριζε τούς κατοίκους καί ἀφετέρου νά συγκεντρωθοῦν χρήµατα ἀπό τήν ἐλεηµοσύνη τῶν χριστιανῶν γιά νά σωθεῖ καί τό Μοναστήρι. Πῆραν λοιπόν τήν τιµία κάρα δύο ἱεροµόναχοι - ὁ ἡγούµενος Δαβίδ καί ὁ πνευµατικός Νεόφυτος - καί τό βράδυ ἔφτασαν στό χωριό Καισαρία. Ἐκεῖ τούς προϋπάντησε ἕνας εὐλαβής χριστιανός, ὁ Νικόλαος, πού µέ χαρά τούς κάλεσε νά φιλοξενηθοῦν στό σπίτι του. Τό πρωί τούς παρακάλεσε νά ψάλουν Ἁγιασµό στό σπίτι του καί ὁ ἴδιος ἔτρεξε νά εἰδοποιήσει τούς γείτονες νά ἔλθουν στόν Ἁγιασµό καί νά ἀσπασθοῦν τήν κάρα τοῦ Ἁγίου. Σέ λίγο γέµισε τό σπίτι ἀπό χριστιανούς. Μετά τόν Ἁγιασµό ἄρχισαν νά ἀσπάζονται ὅλοι τήν τιµία κάρα. Ἀνάµεσά τους πλησίασε νά κάνει τό ἴδιο καί µιά νέα γυναίκα, «ἄσεµνος καί ἀκάθαρτος, καί παρευθύς ἔπεσεν εἰς τήν γῆν ὡς ἀποθαµένη». Ὅταν µετά ἀπό λίγο συνῆλθε, τή ρώτησαν τί συνέβη. Καί µέ φανερό φόβο ἐκείνη εἶπε: «Καθώς πλησίαζα στήν τιµία κάρα, ἕνας καλόγερος κοκκινογένης µοῦ ἔδωσε δυνατό ράπισµα στό πρόσωπο καί µέ θυµό µοῦ εἶπε· ἐγώ αὐτή τήν ὥρα ἤθελα, ἀδιάντροπη, νά σέ θανατώσω, ἐπειδή ἄν καί εἶσαι τόσο ἁµαρτωλή καί ἀκάθαρτη τόλµησες νά µέ πλησιάσεις. Ὅµως ἐξαιτίας τῆς εὐλάβειας αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ Νικολάου, σοῦ χαρίζω τή ζωή. Καί πρόσεξε νά µή πλησιάσεις ἀναξίως στό ἑξῆς τά ἱερά, γιά νά µή πάθεις τίποτε χειρότερο». 

Ὅταν οἱ πατέρες ἔφτασαν στά Σέρβια, ἔκαναν Ἁγιασµούς γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἡ πόλη ἀπό τήν πανούκλα. Τό θαῦµα δέν ἐβράδυνε νά γίνει. Καί τό ἔδειξε ὁ Ἅγιος µέ τό ὅτι ὅταν ἐτελεῖτο ὁ Ἁγιασµός ἡ τιµία κάρα του ἔτριζε µέσα στό ἱερό κιβωτίδιο πού ἦταν τοποθετηµένη, «ἡ δέ λοιµώδης καί φθοροποιός νόσος ἐξωστρακίζετο» ἀπό τήν πόλη. Καί µέσα σέ λίγες µέρες εἶχε περάσει τελείως. 

Θαυματουργικές ἐπεμβάσεις σέ λοιμούς καί πνευματικά ἐφόδια

Ευάγγελος Θ.

Θαυματουργικές επεμβάσεις σε λοιμούς και πνευματικά εφόδια

Το 1860 ο Πύργος Ηλείας μαστίζεται απο πανώλη (πανούκλα). Δεκάδες άνθρωποι πεθαίνουν και η νόσος φαίνεται ανίκητη. Οι κάτοικοι μετά από συνεχείς παρακλήσεις σώζονται από θαύμα του Αγίου Χαραλάμπους, όπου τον είδαν να διώχνει ένα λευκό σύννεφο και να το ρίχνει στην θάλασσα.

Το 1743 η Λευκάδα μετρά εκατοντάδες νεκρούς επίσης απο τον λοιμό της πανώλης. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους μεταφέρεται από τα Τρίκαλα στο νησί η κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος, Αρχιεπισκόπου Λαρίσης. Η Λευκάδα σώθηκε θαυματουργικά.

Η Κοζάνη το 1918 μετρά νεκρούς λόγω της ισπανικής γρίπης. Όλοι διακατέχονται από φόβο και πανικό. Ένα μήνα μετά υποδέχονται τα λείψανα του Αγίου Νικάνορος και κάνουν συνεχώς δεήσεις. Λίγες μέρες μετά πλέον δεν μετρούν άλλα θύματα χάρη στο θαύμα του Αγίου.

Το 1918 οι πόλεις της Αιτωλοκαρνανίας μαστιίζονται απο γρίπη. Οι νεκροί καθημερινά δεκάδες και η επιστήμη φαίνεται να μην μπορεί να κάνει κάτι. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας φτάνει στο Αγρίνιο. Γίνονται συνεχείς παρακλήσεις και η ακολουθία των Αχράντων μυστηρίων όπου συνεχώς μεταλαμβάνουν. Μια μέρα μετά δεν μετρά ούτε ένα νεκρό. Το ίδιο γίνεται ό ταν φτάνει η εικόνα στο Μεσολόγγι και μετά στο Αιτωλικό.

Προσβολή κατά τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἡ μάσκα ἐντός τῶν ναῶν, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου(ἀπόσπασμα)

Προσβολή κατά τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἡ μάσκα ἐντός τῶν ναῶν,2-8-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου(ἀπόσπασμα)

Ἡ ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου καί ἡ μάσκα, Ἁρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

ΚΗΡΥΓΜΑ_Ἡ ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου καί ἡ μάσκα, 31-7-2020, Ἁρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Μελέτες Πανεπιστημίων διαλύουν τὴν προπαγάνδα ὑπὲρ τῶν ἀνέπαφων συναλλαγῶν

Ὄχι, ὁ κορωναϊὸς δὲν ἀποτελεῖ καλὸ ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς ἐγκατάλειψης τῶν μετρητῶν 

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Τοῦ Mike Orcutt 

Παρ’ ὅλο ποὺ θεωρητικὰ θὰ μποροῦσε νὰ συμβαίνει, δὲν ὑπάρχει κανένα στοιχεῖο ποὺ νὰ ἀποδεικνύει ὅτι τὰ ὑλικὰ χρήματα, δηλαδὴ τὰ μετρητὰ – ἢ καὶ ὁποιαδήποτε ἄψυχη ἐπιφάνεια – βοηθᾶ στὴ μετάδοση τοῦ ἰοῦ.

Ὅταν οἱ κεντρικὲς τράπεζες στὴν Κίνα, τὴ Νότια Κορέα καὶ τὶς ΗΠΑ ἀποφάσισαν νὰ «βάλουν σὲ καραντίνα» μετρητὰ ἐνδεχομένως μολυσμένα ἐν μέσω τοῦ ξεσπάσματος τοῦ Covid-19, τὸ ἐπαγωγικὸ συμπέρασμα ἦταν ξεκάθαρο: τὰ χάρτινα χρήματα μπορεῖ νὰ εἶναι ἱκανὰ νὰ μεταδώσουν τὴν ἀσθένεια. Σωστά; 

Ἐὰν αὐτὸ εἶναι ἀληθές, φαίνεται ἐπίσης ὡς ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα ὑπὲρ τοῦ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν πλήρη ἐγκατάλειψη τῶν μετρητῶν. Πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἐγκατάλειψης τῶν χαρτονομισμάτων καὶ κερμάτων ἤδη πίεζαν ἑταιρεῖες ψηφιακῶν πληρωμῶν, ἕνας ἀριθμὸς μεγάλων ἐμπόρων, ἀκόμη καὶ μερικὰ κυβερνητικὰ στελέχη ποὺ χαράζουν πολιτικές, καὶ ὅλα αὐτὰ στὸ ὄνομα τοῦ κόστους καὶ τῆς εὐκολίας. Ἡ μείωση τοῦ κινδύνου ἐξάπλωσης τῆς ἀσθένειας θὰ ἀποτελοῦσε ἀκόμη μία λογικὴ βάση γιὰ κάτι τέτοιο. 

Ο Lihui Li, πρώην πρόεδρος τῆς κρατικῆς Τράπεζας τῆς Κίνας, πρόσφατα ὑποστήριξε ὅτι ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἐπιδημίας ἡ κεντρικὴ τράπεζα τῆς Κίνας πρέπει νὰ ἐπιταχύνει τὴν ἔκδοση τοῦ ἤδη σχεδιαζόμενου ἀπὸ αὐτὴ ψηφιακοῦ χρήματος, ποὺ πρόκειται νὰ ἀντικαταστήσει τὰ ὑλικὰ χρήματα. Ἐπιπλέον, τὴν προηγούμενη ἑβδομάδα, ὅταν ρωτήθηκε ἐὰν τὰ μετρητὰ μπορεῖ νὰ ἐξαπλώσουν τὸν κορωναϊό, ἕνας ἐκπρόσωπος τοῦ Παγκοσμίου Ὀργανισμοῦ Ὑγείας ἐμφανίστηκε νὰ ὑποστηρίζει στὴν βρετανικὴ ἐφημερίδα Daily Telegraph ὅτι «εἶναι καλὴ ἰδέα νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀνέπαφες πληρωμὲς» ὅποτε εἶναι δυνατό. (Ἀργότερα, ὁ Π.Ο.Υ. ξεκαθάρισε ὅτι αὐτὸ στὴν πραγματικότητα δὲν ἀποτελοῦσε εἰδικὴ ὁδηγία του γιὰ τὸν κορωναϊὸ καὶ ὅτι δὲν ἔχει ἐκδώσει κάποιες ἐπίσημες προειδοποιήσεις γιὰ τὰ μετρητά.) 

Καθηγητής Sucharit Bhakdi:τά μέτρα κατά τοῦ Κορονοϊοῦ COVID-19 (υπότιτλοι)

Θαύματα τῆς Προυσιώτισσας κατὰ τὴν ἐπιδημία τοῦ 1918

Κατὰ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1918, ἡ ἰσπανικὴ γρίπη θέριζε ὅλη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Στὴν περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου, οἱ περισσότεροι οἰκισμοὶ θρηνοῦσαν καθημερινὰ ἀρκετοὺς νεκρούς. Στὴν πόλη τοῦ Ἀγρινίου, ποὺ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἀριθμοῦσε περίπου 15.000 πληθυσμό, οἱ θάνατοι πλησίαζαν ἢ ἔφταναν τοὺς πενήντα, κάθε μέρα. Μάλιστα, ἀπὸ τὸν φόβο τῆς μετάδοσης τῆς ἀσθένειας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος τους, συχνὰ οἱ νεκροὶ μεταφέρονταν μὲ κάρα καὶ θάπτονταν ἀκόμα καὶ χωρὶς παρουσία ἱερέως…

Μιὰς καὶ ἡ ἐπιστήμη ἦταν ἀδύναμη νὰ προσφέρει, κατὰ τὴν συγκεκριμμένη στιγμή, σωτηρία, ὁ νοῦς τῶν Αἰτωλῶν πῆγε στὴν θαυματουργὸ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἄλλως τε, ὅλη ἡ περιοχὴ τῆς Εὐρυτανίας καὶ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, τὴν Εἰκόνα αὐτὴ εἶχε σὰν ἀποκούμπι σωτηρίας, τόσο σὲ ἀσθένειες, ὅσο καὶ σὲ ἐπιδρομὴ ἀκρίδας. Κοντὰ ἦταν τὸ 1854, τότε ποὺ ἡ περιοχὴ τοῦ Ἀγρινίου εἶχε ἀποδεκατιστεῖ ἀπὸ τὴν χολέρα καὶ εἶχε σωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ θαυματουργοῦ Εἰκονίσματος. Ἔτσι, ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων στράφηκε πάλι πρὸς τὴν Θεοτόκο. 

Μετὰ ἀπὸ ἔγκριση τοῦ Μητροπολίτη Ναυπακτίας καὶ Εὐρυτανίας Ἀμβροσίου, στὴν δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ὑπαγόταν τότε ἡ ἱερὰ μονή, τριμελὴς ἐπιτροπὴ μετέβη στὸν Προυσό, κατὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς 22ας Ὀκτωβρίου1918. Τὸ πρωὶ τῆς 4ης τοῦ μηνός, μετὰ τὴν ὀρθρινὴ ἀκολουθία, ξεκίνησε ἡ πομπὴ μὲ τὴν Εἰκόνα. Στὰ ὄρια τῶν δύο μητροπόλεων, στὴν περιοχὴ Ἀραποκέφαλα, εἶχε συγκεντρωθεῖ πλῆθος κόσμου (κατὰ τὶς περιγραφές, περίπου 5.000), καὶ ἔγινε ἡ πρώτη δέηση. Τὸ ἄλλο πρωί, φτάνει στὴν Καλλιθέα, ὅπου ψέλνεται Παράκληση, καὶ τὸ ἴδιο βράδυ φτάνει ἔξω ἀπὸ τὸ Ἀγρίνιο. 

Ἡ πλειονότητα τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πόλης περίμενε τὴν ἱερὰ Εἰκόνα στὰ πρῶτα σπίτια τοῦ Ἀγρινίου. Οἱ καμπάνες τῆς πόλεως ἐσήμαναν χαρμόσυνα. Στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιὰ ἕνα εἰκοσιτετράωρο ἡ ἀκολουθία ἦταν ἀσταμάτητη. Ὅλοι προσκυνοῦσαν τὴν Κυρὰ τῆς Ῥούμελης καὶ πλῆθος κόσμου κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 

Ἀνάμνηση θεραπείας ἀπο πανώλη τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Βυζαντίου

Εορτάζει 21 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα

Το 1832 μ.Χ. μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια, η πανώλης, τον πληθυσμό της Μυτιλήνης. Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας. Και οι αρχές της πόλεως αφήκαν τα γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά. Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν, ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και το θάνατο. Η κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, που πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. 

Αλλά ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες, το έκαμε η χάρη του Θεού με τις προσευχές του Αγίου Θεοδώρου. 

Σ’ αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα τη νύχτα της Παρασκευής της α΄ εβδομάδας των Νηστειών, φανερώθηκε ο Άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του παρήγγελε να ειπεί στο Μητροπολίτη να μαζέψει τους χριστιανούς από τις εξοχές, όπου είχαν καταφύγει, να κάνουν αγρυπνία στο Μητροπολιτικό ναό και να βγάλουν και το λείψανο του από την κρύπτη του ναού. Ο Πρωτοσύγκελλος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο, αλλά μετά από μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα, και αυστηρότερον τον Άγιο. Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στο Μητροπολίτη την εντολή του αγίου. Ο Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την αδεία να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους χριστιανούς, να έλθουν στο ναό και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό να σωθούν απ’ την αρρώστια. Οι Τούρκοι γιατροί, που ήρθαν απ’ την Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν. Δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο. Όμως ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει οι γιατροί, έστω και αν είχαν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι κάτοικοι, έδωκε την άδεια για συγκέντρωση και αγρυπνία. 

Όλοι οι χριστιανοί με πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο ναό, που γέμισε μέσα, έξω και τους γύρω δρόμους. Έκλαψαν, παρακάλεσαν το Θεό, και ζήτησαν και τη βοήθεια του Αγίου, που έμαθαν ότι φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο. Ξημέρωσε και προσευχότανε.

Ὅταν οἱ μπολσεβίκοι κατηγόρησαν τίς εἰκόνες ὡς «ἐστίες μετάδοσης ἐπιδημίας».

Οι εικόνες έπαιζαν έναν ιδιαίτερο ρόλο στην ζωή των Ορθοδόξων Ρώσων και ως εκ τούτου αποτέλεσαν στόχο της εκτεταμένης «αντιθρησκευτικής» προπαγάνδας των μπολσεβίκων.

Το 1924 το περιοδικό “Bezbozhnik” («Άθεος») ισχυρίστηκε ότι μια επιδημία σύφιλης στην ύπαιθρο διαδόθηκε μέσω της πρακτικής του φιλήματος των εικόνων. Πέντε χρόνια αργότερα, κατά την «κολεκτιβοποίηση», ισχυρίστηκαν ότι έβρισκαν κρυμμένους κόκκους σιταριού κάτω από εικόνες. Η επίλυση του «προβλήματος των εικόνων» ήταν απλή: οι εικόνες έπρεπε να αφαιρεθούν και να καταστραφούν.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, τα αντιθρησκευτικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο πληθυσμός απομακρύνθηκε από τις εικόνες. Τυπώθηκε μάλιστα από το “Bezbozhnik u stanka” μια δέσμευση υπογεγραμμένη από τριάντα οκτώ εργάτες στο εργοστάσιο Krasnaia Zvezda στη Μόσχα, ότι κανένας δεν είχε εικόνες και κανένας δεν ακολουθούσε «λατρεία εικόνων».

Ἡ σωτηρία ἀπό τίς ἐπιδημίες:.«Καί τότε ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ ἔβαλε τό ἀστραφτερό του ξίφος στό θηκάρι»

Τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή κάθε βδομάδα στους ναούς τελείται η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, συγγραφέας της οποίας είναι ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας, Πάπας Ρώμης, που αποκαλείται και Διάλογος. Να θυμηθούμε πώς ξεκίνησε η διακονία του στη Ρώμη.

Στα τέλη του 6 αιώνα στην Ιταλία εξαπλώθηκε φοβερή επιδημία πανώλης, στην έναρξη της οποίας πέθανε ο πάπας Πελάγιος ο Δεύτερος. Τότε ο Άγιος Γρηγόριος ομόφωνα εκλέχθηκε διάδοχός του. Κάλεσε το λαό της Ρώμης να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους. Στο βίο του Αγίου λέγεται ότι απευθύνθηκε στο λαό με τα εξής λόγια:

«Αρμόζει, αδελφοί αγαπημένοι, ώστε την τιμωρία του Θεού, την οποία έπρεπε να φοβόμαστε, να τη φοβόμαστε τώρα, που μας βρήκε αυτή η τιμωρία. Είθε να μας ανοίξει αυτή η συμφορά τις πόρτες προς τον Θεό, και η ίδια η θλίψη που ζούμε, ας κατεδαφίσει την σκληρότητα της καρδιάς μας… Λοιπόν, ας ψάχνει ο καθένας από μας προστασία στα δάκρυα της μετάνοιας, όσο έχουμε ακόμα χρόνο για να κλαίμε».

Στο κήρυγμά του κάλεσε όλο το λαό της Ρώμης να μετανοήσουν και να νηστέψουν τρείς μέρες.

Ἡ σωτηρία ἀπό τίς ἐπιδημίες «Ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ κατευθύνεται ἀπό τήν Μονή Σεντμιεζέρναγια πρός τήν πόλη γιά νά τή σώσει»

Η υποδοχή της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Σεντμιεζέρναγια που λέγεται Σμολένσκαγια, στην πόλη Καζάν, σε θριαμβευτική λιτανεία παρουσία κλήρου και πολυάριθμων πιστών. 27 Ιουνίου του 1882. Ζωγράφος: Κ.Σαφόνοβ

Το 1654, επί βασιλείας του τσάρου Αλεξέϊ του Μιχαήλ Ρομάνοβ, στη Μόσχα έπεσε πανώλη. Πολύ γρήγορα η επιδημία της πανώλης εξαπλώθηκε από την πρωτεύουσα προς το Ιαροσλάβλ, το Κοστρομά, το Νίζνιϊ Νόβγκοροντ, το Καζάν και άλλες πόλεις. Η πανώλη ξεκλήρισε ολόκληρους οικισμούς.

Λιτανεία στο Κρεμλίνο του Ιαροσλάβλ με την εικόνα της Παναγίας Τόλγσκαγια στην εποχή της πανώλης. Μέρος εικόνας του 1655

Λιτανεία στο Κρεμλίνο του Ιαροσλάβλ με την εικόνα της Παναγίας Τόλγσκαγια στην εποχή της πανώλης. Μέρος εικόνας του 1655

Εκείνη την εποχή, οι κάτοικοι της πόλης Καζάν ήξεραν ήδη τη θαυματουργή δύναμη της Εικόνας της Παναγίας που βρισκόταν στην Ιερά Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου Σεντμιεζέρναγια στα 17 βέρστια από το Καζάν. Οι κάτοικοι της πόλης ζήτησαν την ευλογία του ηγουμένου για να φέρουν την εικόνα στο Καζάν. Εκείνο τον καιρό, η ευλαβής μοναχή Μαύρα της Ιεράς Μονής του Καζάν σε όραμα είδε τον ευσχήμονα ιεράρχη «σε όλα όμοιο με τον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργού» που ζήτησε να μεταφέρει στους «βοεβόδες και αρχηγούς της πόλης να δώσουν εντολή στους κατοίκους ώστε να νηστέψουν για μια βδομάδα, να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και να παρακαλέσουν τον Θεό και την Πάναγνη Μητέρα Του για βοήθεια». Την επόμενη νύχτα, ο Άγιος Ιεράρχης ξανά απευθύνθηκε στη μοναχή και ζήτησε να μεταφέρει στους άρχοντες της πόλης ότι «Η Βασίλισσα όλων κατευθύνεται από την Ιερά Μονή Σεντμιεζέρναγια προς την πόλη για να τη σώσει. Ας βγουν οι άρχοντες της πόλης και όλοι οι κάτοικοι του Καζάν για να υποδεχτούν την εικόνα Της. Ο Κύριος δια της μεσιτείας της Πάναγνης Μητέρας Του θέλει να ελεήσει αυτή την πόλη».

Με τη λιτανεία της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας του Καζάν οι κάτοικοι της πόλης βγήκαν να υποδεχτούν την άλλη λιτανεία που ερχόταν από την Μονή Σεντμιεζέρναγια. Ο κλήρος και ο λαός, γονατισμένοι, προσεύχονταν στην Πάναγνη. Την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Σεντμιεζέρναγια που έφτασε στο Καζάν, την περιέφεραν γύρω από την πόλη, την πήγαιναν στα σπίτια, ενώ στην πόλη δε σταμάτησαν να χτυπούν οι καμπάνες. Με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου η θανατηφόρα αρρώστια σταμάτησε. 

Σύμφωνα με την παράδοση, η εικονογράφηση, και ιδιαίτερα το νεύμα ευλογίας της Θεοτόκου, σχετίζεται με το θαύμα που έκανε η Μήτηρ του Θεού. Η εικόνα, εξ αρχής, ήταν ίδια με αυτή της Παναγίας της Οδηγήτριας του Σμολένσκ, όπου η Υπεραγία Θεοτόκος κρατάει στο αριστερό χέρι το Θείο Βρέφος και με το δεξί δείχνει Αυτόν ως το δρόμο της σωτηρίας. Αλλά, το 1654, την εικόνα, μετά από την εφταήμερη παραμονή της στο Καζάν, ήθελαν να την πάνε στον τόπο της μόνιμης θέσης της. Τότε, μετά την αγρυπνία, ξαφνικά ξεκίνησε θύελλα, βροχή με χιόνι, οπότε δεν μπορούσες να βγεις από τον Ναό. Όταν ησύχασαν όλα, οι άνθρωποι είδαν ότι η στάση του δεξιού χεριού της Πάναγνης Παρθένου είχε αλλάξει: