Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ





ΟΔΗΓΙΕΣ: ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

Δίπλα από το όνομα Κύριος Ιησούς Χριστός που υπάρχει ένα μικρό βελάκι , πατάμε εκεί και μας βγάζει διάφορες επιλογές από τις οποίες πατάμε το Download .
Και γίνεται η εκκίνηση να κατέβουν όλες οι ομιλίες.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Αἰχμάλωτοι εἰς τήν ἀφθονίαν τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν

Αἰχμάλωτοι εἰς τήν ἀφθονίαν τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

«῞Ολοι οἱ ἄνθρωποι κοπιάζουν στή ζωή τους γιά τήν ἀπόκτηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν προκειμένου νά καλυφθοῦν οἱ βιοτικές τους ἀνάγκες. ῞Ομως συχνά γίνονται θύματα ὑπερβολῆς καί μένουν ἀνικανοποίητοι, γεγονός πού αὐξάνει τίς προσπάθειές τους καί ὁ χρόνος πού μένει γιά τά πνευματικά ἀγαθά εἶναι ἐλάχιστος, ἄν ὄχι ἀνύπαρκτος. Δυστυχῶς, ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου ξεπερνᾶ τήν ἀγάπη τοῦ οὐρανοῦ! Πρόκειται γιά τό κοσμικό φρόνημα, πού ἀπομακρύνει τούς ἀνθρώπους ἀπό τό Θεό. Στήν ἐποχή μας ὅπου ἡ ἀφθονία καί ἡ ποικιλία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἐντυπωσιάζει καί οἱ ἠθικές ἀρχές ἔχουν σχεδόν ξεχαστεῖ, τό κοσμικό φρόνημα εἶναι κυρίαρχο στούς περισσότερους ἀνθρώπους, γι’ αὐτό εἶναι ἰδιαίτερα χρήσιμο νά θυμόμαστε τά ὅσα λέει γιά τόν ἁμαρτωλό κόσμο καί τίς ἐπιδράσεις του στούς ἀνθρώπους πού πιστεύουν στό Θεό ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν α΄ του ἐπιστολή: «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμο, μήτε ὅσα εἶναι τοῦ κόσμου. Ἄν κάποιος ἀγαπάει τόν κόσμο, δέν ἔχει μέσα του τήν ἀγάπη γιά τόν Πατέρα. Γιατί καθετί πού ὑπάρχει στόν κόσμο, ἡ σαρκική ἐπιθυμία καί ἡ ἐπιθυμία τῶν ματιῶν καί ἡ ὑπεροψία πώς κατέχουμε γήινα ἀγαθά, δέν προέρχονται ἀπό τόν Πατέρα, ἀλλά ἀπό τόν ἁμαρτωλό κόσμο. Ὁ κόσμος ὅμως παρέρχεται καί μαζί του ὅλα ὅσα ἐπιθυμοῦν οἱ ἄνθρωποι νά κατέχουν μέσα σ’ αὐτόν· ἐνῶ ὅποιος ἐκτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ θά ζήσει αἰώνια».

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

«Δάσκαλε, θέλω νά βρῶ τόν Θεό»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Δάσκαλε, θέλω νά βρῶ τόν Θεό»

«Ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε». (: Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἤκουσε νὰ λέγεται ὁ λόγος αὐτός ὅτι ἐκοιμήθη ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· Μὴ φοβεῖσαι, μόνον ἐξακολούθει νὰ πιστεύῃς εἰς τὴν δύναμίν μου). (Μᾶρκ. ε΄,36).
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς συμβουλεύει: «μή φοβᾶσαι, μόνο πίστευε».Ὁ θεῖος Χρυσόστομος μᾶς διδάσκει:
«Ἐκεῖνος ποὺ κάθεται στὸ σκοτάδι, ἐπειδὴ δὲν ἔχει φῶς, μπορεῖ νὰ συγχωρηθῇ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ μετὰ τὴν παρουσία τοῦ φωτὸς ἐξακολουθεῖ νὰ κάθεται στὸ σκοτάδι, φέρνει μαζί του τὴν ἀπόδειξη, ὅτι εἶναι διεστραμμένος καὶ ἰσχυρογνώμων.»
«Τέτοιες εἶναι οἱ διαθέσεις τῶν κακῶν. Ὄχι μόνο δὲν ὑποχωροῦν, ὅταν δοῦν τὸν δίκαιο ν’ αὐξάνῃ τὴν εὐλάβειά του, ἀλλά καὶ τὸν χλευάζουν καὶ τὸν περιπαίζουν.»Ἀναφέρει ὁ μακαριστός Δ. Παναγόπουλος:
Ἕνας θεολόγος εἶχε πάει κάποτε σὲ μιά κωμόπολη καὶ ὁμιλοῦσε ἐκεῖ στὸ καφενεῖο, περὶ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς. Μέσα στὴν συντροφιὰ ἐκεῖ, ἦταν καὶ ἕνας ἰατρός, ὁ ὁποῖος, ὅταν τελείωσε ὁ θεολόγος τοῦ λέει: Δὲν νομίζεις ὅτι εἶπες πολλὰ παραμύθια, σὲ αὐτοὺς ἐδῶ τοὺς ἀνθρώπους;

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

Ὁ πνευματικός ἀγών

Ὁ πνευματικός ἀγών

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ οἱ κληρικοὶ μιλοῦν στοὺς πιστοὺς γιὰ τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη. Στὸ κήρυγμά τους, ὅλα τὰ θεωροῦν εὔκολα· δίχως κόπο ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, δίχως κόπο καὶ ἡ καταπολέμηση τῶν παθῶν. Ἡ πραγματικότητα ὡστόσο εἶναι διαφορετική.
Ὁ κάθε καλοπροαίρετος χριστιανὸς ἔχει τὶς δικές του δυσκολίες στὸν διπλὸ αὐτὸν ἀγώνα. Οἱ δυσκολίες ποικίλλουν ἀνάλογα μὲ τὸ χαρακτήρα τοῦ καθενός, ἀλλὰ καὶ τὸν μέχρι τότε τρόπο ζωῆς του. Ἡ ἐμπειρία ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες εἶναι τὸ μεγάλο ἐμπόδιο γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν, ὅπως καὶ ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν εἶναι μία συνεχὴς προσπάθεια καὶ ἐξάρτηση στὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ.
Ὁ διπλὸς αὐτὸς ἀγώνας διεξάγεται ταυτοχρόνως, γιατί οἱ ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη ἀντιμάχονται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο. Οἱ ἀρετὲς νεκρώνουν τὰ πάθη καὶ τὰ πάθη ἐξαφανίζουν τὶς ἀρετές. Ὑπάρχει μία ἀδιάκοπη μάχη. Ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς βλέπει τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς ἐπιθυμεῖ, πρέπει ὅμως νὰ εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἀποφασιστικὸς στὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν, γιατί στὴν πράξη οἱ ἐπιδιωκόμενες ἀρετὲς δὲν ἀποκτῶνται, ὅταν δειλὰ ἀρέσκεται στὶς ἁμαρτωλές του ἐπιθυμίες.

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026

Πνευματικός ἀγών μέ προσευχήν καί ἄσκησιν

Πνευματικός ἀγών μέ προσευχήν καί ἄσκησιν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀγωνίζεται κατά Θεόν πρέπει νά γνωρίζει τόν ἀποτελεσματικό τρόπο τῆς ἀντιμετώπισης τοῦ νοῦ του καί τοῦ σώματός του. Εἶναι ἕνα δύσκολο ἔργο, τό ὁποῖο ὡστόσο δέν πρέπει νά ἐγκαταλείψει.
Ὁ νοῦς εἶναι ἕνα πνευματικό ἐργοστάσιο πού ἀδιάκοπα παράγει προϊόντα, δηλαδή σκέψεις ποικίλου περιεχομένου, οἱ ὁποῖες συχνά γίνονται ἐπιθυμίες καί πράξεις. Χρειάζεται πολλή προσοχή στήν ἀντιμετώπισή τους. Οἱ ἁμαρτωλές σκέψεις δέν πρέπει νά χρονίζουν στό νοῦ, ἀλλά νά παραθεωροῦνται καί νά ἀπορρίπτονται, χωρίς νά ἀφήνουν ἐντυπώσεις, γιά νά μή συνδυάζονται μέ παλιότερες ἁμαρτωλές ἐμπειρίες. Βέβαια οἱ σκέψεις εἶναι ἀδιάκοπες, ἀλλά πρέπει νά φεύγουν γρήγορα καί νά λησμονοῦνται. Στή θέση τους πρέπει νά ἔρχονται καί νά μένουν οἱ θεοφιλεῖς, οἱ ὁποῖες γαληνεύουν τό νοῦ καί τροφοδοτοῦν τήν καρδία, γιά νά παίρνει ὁ ἄνθρωπος καί ἀνάλογες ἀποφάσεις.
Στήν ἀντιμετώπιση τῶν ἁμαρτωλῶν σκέψεων καί στή δημιουργία τῶν θεοφιλῶν πολύ βοηθάει ἡ προσευχή, ἡ ὁποία στήν ἀρχή γίνεται μέ κάποια ταραχή, ἀλλά στή συνέχεια ἔρχεται ἡ γαλήνη, κοπάζουν τά κύματα, λησμονοῦνται οἱ ἁμαρτωλές ἐπιδιώξεις καί ἐπικρατεῖ στό νοῦ καθαρότητα καί σχεδιάζονται θεοφιλεῖς πράξεις.

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026

«Ἡ προσκύνησις τοῦ ‘‘πιθήκου τοῦ Χριστοῦ’’»

«Ἡ προσκύνησις τοῦ ‘‘πιθήκου τοῦ Χριστοῦ’’[1]»

Πορφυρίτης

Εἶναι πράγματι ὀδυνηρή ἡ, κατά τήν ἀνάγνωση τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου, συνειδητοποίηση δύο σημείων: α) ὅτι ἐνῶ ἀναγιγνώσκεις ἕνα προφητικό βιβλίο, μέ γεγονότα πού πρόκειται νά συμβοῦν στό μέλλον, ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι αὐτά πλέον εἶναι εἰκόνες καί γεγονότα τῆς καθημερινότητάς σου. Καί β) ὅτι οἱ περισσότεροι ἐξ ἡμῶν βρισκόμαστε στήν λανθασμένη πλευρά τῆς Ἱστορίας.
Καί καθώς βρισκόμαστε στά «ἔσχατα τῶν ἐσχάτων»[2], κατά τήν ρήση τοῦ ὁσίου γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου, ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ μᾶζα, ὁ ὄχλος προτιμᾷ τή μύησή του στό μυστήριο τῆς ἀνομίας, ἀντί γιά τήν εἴσοδό του στήν χαρά τοῦ Κυρίου, στό μυστήριο τῆς εὐσεβείας. Αὐτές οἱ δύο «πλευρές», τά δύο αὐτά μυστήρια συμβαδίζουν καί «ξεκινοῦν νά ἐνεργοῦν ἤδη ἀπό τούς πρώτους ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ»[3].
Παρατηρῶντας τήν ἐποχή μας, ἀντιλαμβανόμαστε, χωρίς ἰδιαίτερη δυσκολία, ὅτι τό εὐγενές δημιούργημα τῆς κτίσεως, ὁ ἄνθρωπος, μετετράπη σέ «σάρκες», «κρέατα», χειρότερος τῶν ζώων. Ἡ κριτική σκέψη ἐξουδετερώθηκε ἀπό τήν πλύση ἐγκεφάλου τῆς τηλεόρασης καί τοῦ διαδικτύου. Τό μυαλό παρέλυσε ἀπό τήν ἀγυμνασία· προτιμᾷ πλέον, τήν εἰκόνα ἀπό τήν βάσανο τῆς μελέτης. Ἀνώτερα καί αἰώνια ἰδανικά, ὅπως ἡ ἐλευθερία, καταπατήθηκαν ἀπό τήν ἐφήμερη ἀπόλαυση τῆς σάρκας. Τό εἴδαμε αὐτό καθαρά, στήν σκοτεινή περίοδο τῆς κορωνοχούντας.

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

Ὁ ὕπνος – Ἁγίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ.

Ο ύπνος – Αγίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ.

(Πῶς θά τόν πολεμήσωμε)

1. Στήν ἔρημο, στήν μόνωση, στήν ἐρημητική ζωή, οἱ κυριώτεροι πόλεμοι εἶναι οἱ ἑξῆς ἕξι: ὀκνηρία, δειλία – μελαγχολία, ὕπνος, ἀπογοήτευση, βαριεστημάρα – ἀκηδία, φόβος.
Οἱ ἅγιοι πατέρες, γιά νά προφυλάξουν τούς μοναχούς, νά μή πέφτουν στά πάθη αὐτά, τούς ἀπαγορεύουν νά ζοῦν μόνοι τους.

2. ᾿Από τά πάθη αὐτά τό πιό ὀλέθριο εἶναι ὁ ὕπνος. Εἶναι πιό ὀλέθριος καί ἀπό τήν ὀκνηρία‧ καί αὐτό, γιατί ὁ ὕπνος προκαλεῖ πολλά ἄλλα πάθη.
῾Η βαριεστημάρα (ἤ ἀκηδία) καί ὁ φόβος προσβάλλουν τόν ἄνθρωπο πότε-πότε. ῾Η νωθρότητα καί ἡ τεμπελιά δέν μᾶς ἀφήνουν οὔτε στιγμή. ᾿Από τήν νωθρότητα καί τεμπελιά δέν εἶναι πού κοιμᾶται κανείς ἀχόρταγα; Ὅταν ὁ ζοφώδης ὕπνος μᾶς νικάει, ἡ ἀσκητική ζωή γίνεται μελαγχολική. ῾Ο μοναχός γεμίζει τότε λύπη γιά τόν χρόνο πού ἔχασε. Καί τότε τοῦ ἔρχεται ἀπογοήτευση γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Καί τότε κάνει τήν ἐμφάνισή της μιά σκέψη, πού τοῦ τραυματίζει τήν συνείδηση. Τοῦ λέγει: «Μάταιος ὁ κόπος σου, ἀφοῦ σέ νίκησε ὁ ὕπνος»! ᾿Αδελφοί, ὁ ὕπνος εἶναι μεγάλη συμφορά! Γιατί, ὅπως τά σύννεφα κρύβουν τόν ἥλιο, ἔτσι καί ἡ ὀμίχλη τῆς πολυϋπνίας σκεπάζει τήν θεωρητική δύναμη τοῦ νοῦ‧ καί τότε ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ τοῦ δημιουργεῖ μιά κατάσταση, σάν νά τόν σκεπάζει προπέτασμα καπνοῦ. Καί τότε ὁ μοναχός καταντάει ἀναίσθητος σέ κάθε ἔργο πνευματικό‧ καί τά λησμονεῖ ὅλα.
Ὅταν οἱ φύλακες τό ρίχνουν ἔξω, τότε χτυπᾶνε οἱ ληστές. Ὅταν ὁ νοῦς γίνεται ἀναίσθητος, τότε καί ὁ ἴδιος σκοτίζεται‧ καί ἀφήνει τά πάθη νά παρεισδύουν μέσα.
Οἱ δαίμονες μᾶς σκοτίζουν τόν νοῦ, φέρνοντάς του μιά μαυρίλα‧ σβήνουν τήν ἐσωτερική φωτιά μας μέ «νερό». Ἔτσι λοιπόν, μέ τήν νύστα καί υπνηλία μᾶς νικᾶνε τόσο, πού βρίσκουν τήν εὐκαιρία, νά κλέψουν ἀπό τήν ψυχή μας ὅλα της τά ἀγαθά καί νά τῆς ἐπιτεθοῦν μέ πολλά πάθη. ῾Η προσπάθεια καί ὁ ἀγώνας τῶν δαιμόνων ἐναντίον μας συνίσταται, στό νά ἀποτραβήξουν τόν νοῦ μας ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τήν συνεχῆ ἐργασία. Γι’ αὐτό ὁρμοῦν ἐναντίον μας‧ καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο, νά μᾶς κρατοῦν στήν ματαιότητα τῆς ἐποχῆς μας καί νά μᾶς βυθίζουν σέ ἕναν ὕπνο, τέτοιο, πού νά μποροῦν μετά, νά μᾶς κλέβουν τόν χρόνο μας καί νά μᾶς κάνουν νωθρούς καί ὀκνηρούς.
3. ῾Ο ὕπνος εἶναι ἕνα φαινόμενο, πάντοτε τό ἴδιο. Ὄμως, ἐκεῖνα πού τόν προκαλοῦν, εἶναι πολλά καί διάφορα. Μᾶς ἔρχεται:
• ἀπό ἀπαίτηση τῆς φύσης μας‧

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

Ὅσιος Τύχων ὁ ̒Ἁγιορείτης

 


῞Οσιος Τύχων ὁ ̒Αγιορείτης

(23 Σεπτεμβρίου)

῞Οσιος Τύχων ὁ ̒Αγιορείτης

̒Ο ῞Οσιος Τύχων γεννήθηκε τό 1884 στή Ρωσία. ῞Οταν ἐνηλικιώθηκε ἀφοῦ προσκύνησε διάφορα Ρωσικά Μοναστήρια πῆγε γιά προσκύνημα στούς ̒Αγίους Τόπους κι ἀπό ἐκεί ἦλθε στό ῞Αγιον ῎Ορος. Στήν ἀρχή μόνασε στό Κελλί τοῦ Μπουραζέρι, ἀργότερα πῆγε στά Καρούλια καί τέλος στήν περιοχή τῆς Καψάλας. ̉Εκεί ἔζησε σέ μία φτωχική καλύβη ἔχοντας ὡς μοναδικό πλούτο τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τά δάκρυά του ἐπότισε τήν ἔρημο τοῦ ̒Αγίου ῎Όρους καί δίδαξε στόν ῞Άγιο Παΐσιο τά μυστικά τῆς πνευματικῆς ζωῆς. ̒Ο ὅσιος ἔγινε γνωστός γιά τήν ἀκτημοσύνη του, τήν μεγάλη του ταπείνωση καί τήν παιδική του απλότητα. Καθημερινό ἐργόχειρό του ἦταν ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή καί οἱ πνευματικές ἐμπειρίες (ὅπως ἡ συνομιλία του μέ ̉Αγγέλους κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας κλπ.).
Πλῆθος προσκυνητῶν ἀναπαύθηκαν στό πετραχήλι του καί ἄκουσαν τίς συμβουλές του. Στις συζητήσεις του πάντα ἀνέφερε γιά τόν γλυκό Παράδεισο καί ἀπό τά μάτια του κυλοῦσαν δάκρυα καί δέν τοῦ ἔκανε καρδιά νά ἀσχολεῖται μέ μάταια πράγματα.
̒
Ο ῞Οσιος κοιμήθηκε στίς 23 Σεπτεμβρίου 1968.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Οσιον Τύχωνα τὸν ̒Αγιορείτην

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026

Ἡ νεανική βία ὑπό τό πρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας καί ζωῆς (Ποιμαντική προσέγγιση – μηνύματα ἀγάπης καί ἐλπίδας πρός τή σύγχρονη νεολαία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 21η Σεπτεμβρίου 2026

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΒΙΑ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ

(Ποιμαντική προσέγγιση – μηνύματα αγάπης και ελπίδας προς τη σύγχρονη νεολαία)

Η νεανική βία αποτελεί μία από τις πιο ανησυχητικές εκφάνσεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Εμφανίζεται στο σχολείο, στις παρέες, στις οικογένειες, στα γήπεδα, αλλά και στον ψηφιακό κόσμο, όπου η λεκτική κακοποίηση, ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η δημόσια διαπόμπευση τραυματίζουν βαθιά την ανθρώπινη προσωπικότητα και συχνά δημιουργούν ανθρώπινα δράματα.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και της σφοδρής επιθετικότητας στους χώρους του Σχολείου, όπου, από τόπο συνάντησης και κοινωνικής καταξίωσης, καταντά τόπος εξωτερίκευσης και έκφρασης άγριων εσωτερικών επιθετικών διαθέσεων. Και ενώ άγουρες νεανικές ψυχές θα έπρεπε να είναι γεμάτες με αγνότητα, συντροφικότητα και καλοσύνη, εκφράζουν μίσος και βία, η οποία συχνά είναι αναίτια ή έχει παιδαριώδεις αιτίες. Το πλέον τραγικό είναι ότι συχνά αυτές οι βίαιες επιθέσεις έχουν ολέθρια αποτελέσματα, όπως σοβαρούς τραυματισμούς, μέχρι και περιπτώσεις θανάτου!

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026

Ὅταν ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ γίνεται θέαμα

Ὅταν ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ γίνεται θέαμα

Τοῦ κ. Θεοφάνους Γρηγορίου, θεολόγου

Ἡ τέχνη, ἡ ὁποία καλεῖται νὰ ἀφανίση τὸν ψάλτην καὶ ὄχι νὰ τὸν ἀναδείξη
Τὰ τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται στὴ σύγχρονη χριστιανικὴ πραγματικότητα ἕνα νέο φαινόμενο ὡς πρὸς τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάζεται ἡ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσική. Ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ ἐξέρχεται ὁλοένα καὶ περισσότερο ἀπὸ τὸν φυσικό της χῶρο, τὸν ναό, καὶ παρουσιάζεται σὲ συναυλιακὲς αἴθουσες καὶ σὲ μεγάλες δημόσιες ἐκδηλώσεις ὡς ἕνα καλλιτεχνικὸ θέαμα.
Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι, ἀσφαλῶς, τὸ ἐὰν ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ μπορεῖ νὰ παρουσιαστεῖ ἐκτὸς ναοῦ. Μπορεῖ καὶ ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ παρουσιάζεται καὶ νὰ μελετᾶται ὡς σημαντικὸ μέρος τῆς ἑλληνικῆς καὶ ὀρθόδοξης μουσικῆς παραδόσεως. Τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα εἶναι μὲ ποιὸν τρόπο παρουσιάζεται καὶ, κυρίως, τί εἰκόνα δημιουργεῖται στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσική.
Ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ δὲν δημιουργήθηκε, γιὰ νὰ ἀναδείξει τὸν ψάλτη. Δημιουργήθηκε γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν ἐκκλησιαστικὸ λόγο καὶ τὴ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ψάλτης δὲν ἀποτελεῖ τὸ κέντρο της. Εἶναι ὁ διάκονος τοῦ μέλους καὶ τοῦ λόγου. Ἡ παρουσία του ὀφείλει, κατὰ τρόπο παράδοξο, νὰ ὁδηγεῖ στὴν ἀπουσία τοῦ προσωπικοῦ του «ἐγώ».
Αὐτὸ ἴσως εἶναι καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ βαθύτερα χαρακτηριστικὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς τέχνης: ἡ τέχνη δὲν καταργεῖται, ἀλλὰ αὐτοϋπερβαίνεται. Ἡ μουσικὴ δὲν παύει νὰ εἶναι ὑψηλὴ τέχνη· ὅμως δὲν γίνεται αὐτοσκοπός. Ἡ ὀμορφιὰ τοῦ μέλους δὲν ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ κάνει τὸν ἀκροατὴ νὰ θαυμάσει τὸν ψάλτη, ἀλλὰ στὸ νὰ τὸν ὁδηγήσει πέρα ἀπὸ τὸν ψάλτη, πρὸς τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ ποὺ ψάλλεται.

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026

Χέρι χέρι στο κενό

Χέρι χέρι στό κενό

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος-Θεολόγος

Ἡ εἴδηση ἔπεσε σάν κεραυνός καί πάγωσε τίς καρδιές μας. Στήν Ἀθήνα δύο 17χρονα κορίτσια, φίλες μεταξύ τους, ἀνέβηκαν ὅσο μποροῦσαν πιό ψηλά, γιά νά πετάξουν μακριά μας. Ἔπεσαν πιασμένες χέρι χέρι ἀπό τόν ἕκτο ὄροφο πολυκατοικίας, ὄχι γιά νά περπατήσουν τή ζωή, ὅπως πρόσταζε ἡ τρυφερή τους ἡλικία, ἀλλά γιά νά ἀνταμωθοῦν σέ μιά βουτιά θανάτου. Ἡ μία κοπέλα ξεψύχησε ἀκαριαῖα, ἀφήνοντας τήν τελευταία της πνοή στό κρύο τσιμέντο. Ἡ δεύτερη, ἀφοῦ νοσηλεύτηκε μερικές ἡμέρες, ὑπέκυψε κι αὐτή. Λίγες ἑβδομάδες πρίν, ἄλλη 17χρονη ἔπεφτε στόν Ἰσθμό τῆς Κορίνθου, ἐνῶ μιά 15χρονη σωζόταν ἀπό θαῦμα μέσα στά ἴδια νερά.
Ματώνει ἡ ψυχή μας, καθώς τό ἀναλογιζόμαστε! Δέν τό χωρᾶ ἀνθρώπινος νοῦς! Τί συμβαίνει στίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας; Γιατί οἱ νέοι μας, μέ ὁλόκληρη τή ζωή μπροστά τους, νιώθουν τόσο νικημένοι, τόσο ἀπογοητευμένοι, πού δέν περιμένουν τίποτα αἰσιόδοξο ἀπό τό αὔριο; Τά δύο κορίτσια ὅρμησαν στό κενό, γιά νά ἀφήσουν πίσω τους τά δικά μας ἀθεράπευτα κενά, σέ ἕναν κόσμο πού συνθλίβεται ἀπό τή βαρύτητα τῆς ἀπόγνωσης. Ψυχές εὐαίσθητες σάν πορσελάνη, πού ραγίζουν στό πρῶτο ταρακούνημα. Παιδιά ἀπροστάτευτα ἀπό τήν πολλή «προστασία» καί ἀνήμπορα ἀπό τά τόσα «πρέπει» καί «μπορῶ» πού ἡ κοινωνία μας φορτώνει ἀλύπητα στίς πλάτες τους.
Τά νούμερα τοῦ Παρατηρητηρίου Αὐτοκτονιῶν τῆς «ΚΛΙΜΑΚΑ», τοῦ ἁρμόδιου φορέα γιά τήν πρόληψη τῆς αὐτοχειρίας, ἔρχονται νά ἐπιβεβαιώσουν αὐτό πού ἡ καρδιά μας ἤδη ψιθυρίζει μέ τρόμο: Τό 2025 σημειώθηκε ἐκρηκτική, σοκαριστική αὔξηση τῶν αὐτοκτονιῶν στήν Ἑλλάδα, φτάνοντας τίς 579· περίπου 1,6 αὐτοκτονίες τήν ἡμέρα, μία αὐτοκτονία ἀνά 15 ὧρες στήν «προοδευμένη» πατρίδα μας! Καί ἀναρωτιόμαστε: Πῶς γίνεται σέ μιά ἐποχή πού ἀνθεῖ ὁ καταναλωτισμός, ἡ σεξουαλική ἀπελευθέρωση καί ἡ διαδικτυακή ἔκθεση στά social media, τά παιδιά νά βουλιάζουν ἔτσι στή δυστυχία; Ἔχουμε στά χέρια μας ὅλα τά ὑποτιθέμενα ἀντίμετρα τῆς κατάθλιψης -χάπια, ψυχολόγους, ὀθόνες- ὄχι ὅμως καί νόημα ζωῆς. Καταναλώνουμε 1,5 φορά περισσότερα ἀντικαταθλιπτικά σέ σχέση μέ τήν προηγούμενη δεκαετία, ξοδεύοντας μισό δισεκατομμύριο εὐρώ τόν χρόνο γιά ψυχοτρόπα φάρμακα, ἀλλά ἡ ἐσωτερική θηλιά συνεχίζει νά μᾶς πνίγει.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι σκληρή: Ὁ ἄνθρωπος θέλησε νά καταχραστεῖ τά ἀνθρώπινα μακριά ἀπό τόν Θεό· καί κατέληξε νά μείνει ἀνοχύρωτος, ἔρημος καί ἀπό Θεό καί ἀπό ἄνθρωπο. Φτιάξαμε ἕναν κόσμο -κλουβί ἀπό φωτισμένες ὀθόνες. Ἀπαιτήσαμε ἀπό τά παιδιά μας νά καλύψουν τά δικά μας κενά, νά διορθώσουν τίς δικές μας ἀποτυχίες καί νά κολυμπήσουν ἐκεῖ ὅπου ἐμεῖς οἱ ἴδιοι πνιγήκαμε. Παραλείψαμε ὅμως νά τά ἑτοιμάσουμε κατάλληλα, γιά νά διαχειριστοῦν λελογισμένα τό ἄγχος τῶν Πανελληνίων Ἐξετάσεων· καί τώρα δρέπουμε τούς καρπούς. Κι ὅταν ἕνα παιδί ἀποτυγχάνει στό κυνήγι τῆς ἐπίδοσης καί δέν διαθέτει πνευματικές ἄμυνες, ὁ στρεβλός λογισμός του -αὐτό τό φαρμακερό φίδι- μπορεῖ νά τό ὁδηγήσει στήν ὁλοκληρωτική ἀπόγνωση.
Ἐπιπλέον, οἱ νέοι μας ἀφήνουν σημειώματα αὐτοκτονίας, ζητώντας συγγνώμη. Ὅμως, τήν οὐσιαστική συγγνώμη ὀφείλουμε νά τή ζητήσουμε ἐμεῖς. Ἀποτύχαμε! Ἀποτύχαμε, γιατί δέν μεταγγίσαμε στά παιδιά μας τήν ἐσταυρωμένη Ἀγάπη. Γιατί δέν τούς μάθαμε ὅτι ἡ ζωή εἶναι ἕνα ἀνεκτίμητο καί ἀδιαπραγμάτευτο δῶρο τοῦ Θεοῦ, πού δέν παραδίδεται σέ καμία ἐπίγεια θλίψη. Τούς μάθαμε νά κοιτάζουν τό «ἔξω» καί νά ἀγνοοῦν τό «μέσα». Τούς ἀφήσαμε νά πιστεύουν ὅτι μετά τόν τάφο ὑπάρχει μόνο τό μηδέν καί ἡ ἀνυπαρξία, μέ ἀποτέλεσμα νά τρέχουν πανικόβλητοι νά προλάβουν τήν ἀχόρταγη ἱκανοποίηση τῆς σάρκας, ἐγκλωβίζοντας τίς βλέψεις τους σέ ἕναν αἰώνα – ἀπατεώνα.
Ἀσφαλῶς ἡ αὐτοχειρία ἑνός νέου δέν ἀποτελεῖ μόνο στατιστικό μέγεθος οὔτε ἁπλῶς θέμα γιά ἠθικολογική κριτική. Εἶναι προσωπικός, αἱματηρός Γολγοθᾶς. Κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι μοναδική, ἀνεπανάληπτη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, πλασμένη γιά τήν αἰωνιότητα. Ὁ Χριστός δέν ἀπέφυγε τόν πόνο. Εἰσῆλθε μέσα του, βίωσε τήν ἀπόλυτη μοναξιά καί τήν ἐγκατάλειψη ἐπάνω στόν Σταυρό, γιά νά γίνει ὁ κατεξοχήν συνοδοιπόρος κάθε πληγωμένης καί συντετριμμένης ψυχῆς. Ὅταν δέν ὑπάρχει κανείς στόν κόσμο νά νιώσει ἕνα παιδί, ὑπάρχει πάντα Ἐκεῖνος πού μέ στοργή προσκαλεῖ: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι» (Μθ 11,28).
Ἀναντίλεκτα, ἡ λύση δέν θά ἔρθει ἀπό τό τέλειο κράτος οὔτε ἀπό τήν τέλεια κοινωνία. Ἡ ρίζα καί ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ εἶναι ὅτι μᾶς λείπει ἡ μετάνοια καί τό πνευματικό φιλότιμο. Λείπει ὁ Χριστός ἀπό τό κέντρο τῆς ζωῆς μας. Ἄν θέλουμε νά ἀνακοπεῖ αὐτή ἡ ἐλεύθερη πτώση καί νά σταματήσει ἡ καταστροφική ἁλυσίδα, ἐπιβάλλεται νά μετατρέψουμε τήν ἀνθρωποκεντρική μας κοινωνία σέ θεοκεντρική. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό πνευματικό νοσοκομεῖο, ἡ ζεστή, ἀνοιχτή ἀγκαλιά, πού μπορεῖ νά ἀκούσει τόν θυμό, τόν φόβο καί τήν ἀμφισβήτηση τῶν ἐφήβων, χωρίς νά τούς κρίνει ἤ νά τούς ἐνοχοποιεῖ.
Ἄς ἐγκαταλείψουμε, λοιπόν, τά μεγάλα λόγια! Οἱ ἔφηβοι σήμερα ἔχουν ἀπίστευτους ἀνιχνευτές ἐντοπισμοῦ τῆς ὑποκρισίας. Δέν θά πειστοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή τούς διαβάσαμε κάποιο ὡραῖο κείμενο. Θά πειστοῦν μόνον, ἄν δοῦν αὐτή τήν ἀγάπη νά παίρνει σάρκα καί ὀστά στά δικά μας μάτια, στήν ὑπομονή μας, στή θυσιαστική σιωπή μας, στή δική μας ζωή.
Ὁ Χριστός μᾶς ἄφησε τήν Ἐκκλησία του, τό σῶμα του. Ἄν ἕνας ἔφηβος φτάνει στό σημεῖο νά νιώθει ἐντελῶς μόνος, ἡ ἀποτυχία εἶναι δική μας, γιατί δέν καταφέραμε νά γίνουμε ἡ ὁρατή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή ζωή του. Ἡ σωτηρία τῆς ζωῆς τοῦ ἐφήβου δέν ἀπαιτεῖ θεολογικές ἤ ἄλλες περγαμηνές· ἀπαιτεῖ τή δύναμη νά καθίσουμε μαζί του μέσα στό σκοτάδι του καί νά μή φύγουμε, μέχρις ὅτου βγεῖ ὁ ἥλιος!

https://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_127.html#more

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026

Ὅραμα Ἁγίου Ἰωάννη της Κροστάνδης / Εἶδα μιὰ νεωτερίζουσα ἐκκλησία ποὺ στὴν Ἁγία Τράπεζα δὲν ὑπῆρχε σταυρός...

Όραμα Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης | Είδα μια νεωτερίζουσα εκκλησία που στην Αγία Τράπεζα δεν υπήρχε σταυρός...

Μετάφραση: Βασίλειος Ξεσφίγγης (από το Ρωσικό ipckatakomb)

ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω

Προφητικό όραμα του αγίου δίκαιου πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης.

Είμαι ο αμαρτωλός υπηρέτης Ιωάννης, ιερέας της Κρονστάνδης, που γράφω αυτό το όραμα. Το έγραψα εγώ με το χέρι μου, αυτό που είδα το μετέφερα γραπτώς.

Το βράδυ της 1ης Ιανουαρίου 1908, μετά την απογευματινή προσευχή, κάθισα να ξεκουραστώ λίγο στο τραπέζι. Ήταν λυκόφως στο κελί μου και μια λάμπα έκαιγε μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Δεν είχε περάσει πάνω από μισή ώρα, όταν άκουσα έναν ελαφρύ θόρυβο. Κάποιος άγγιξε ελαφρά τον δεξιό μου ώμο και μια ήσυχη, ελαφριά, απαλή φωνή μου είπε: «Σήκω, δούλε του Θεού Ιωάννη, έλα μαζί μου».
Σηκώθηκα και βλέπω να στέκεται μπροστά μου ένας υπέροχος, χλωμός γέροντας, με γκρίζα μαλλιά, με μαύρο μανδύα και με ένα ραβδί στο αριστερό του χέρι. Με κοίταξε αυστηρά, αλλά τα μάτια του ήταν ευγενικά. Παραλίγο να πέσω από φόβο, αλλά ο γέροντας με στήριξε. Τα χέρια και τα πόδια μου έτρεμαν, ήθελα να πω κάτι, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω μιλιά. Ο γέροντας με σταύρωσε, κι εγώ ένιωσα ανάλαφρος και χαρούμενος, και μετά έκανα και εγώ τον σταυρό μου.

Οι Προφητικές Χρονολογίες και οι Σταυροί των Μαρτύρων

Έπειτα έδειξε με το ραβδί του τη δυτική πλευρά του τείχους. Εκεί σχεδίασε με την ράβδο τους αριθμούς 1913, 1914, 1917, 1922, 1930, 1933, 1934. Ξαφνικά ο τοίχος χάθηκε.

Περπατάω με τον γέροντα σε ένα καταπράσινο χωράφι και βλέπω πολλούς σταυρούς, χιλιάδες, εκατομμύρια, διαφορετικούς, μικρούς και μεγάλους, ξύλινους, από πέτρες, σίδηρο, χαλκό, ασήμι και χρυσό. Πέρασα δίπλα από τους σταυρούς και ρώτησα τον γέροντα τι είδους σταυροί ήταν αυτοί; Μου απάντησε ευγενικά: «Αυτοί είναι για αυτούς που υπέφεραν για τον Χριστό και για τον Λόγο του Θεού».

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026

«Ἐν μέσῳ σκορπίων σὺ κατοικεῖς...» (Ἰεζεκιήλ – κέφ. 2,6)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα, ο προφήτης Ιεζεκιήλ προβάλλεται από τις σελίδες της Γραφής ως μία από τις μεγαλύτερες προφητικές μορφές της Π. Διαθήκης. Στο κήρυγμα – διδασκαλία του προφήτη Ιερεμία, περί εξατομικεύσεως της θρησκευτικής ζωής, ο Ιεζεκιήλ δίνει πληρέστερη μορφή∙ διατυπώνει πνευματικώτερες θέσεις σχέσεων του αληθινού Θεού με το πρόσωπο–άτομο και τους συνανθρώπους του (= κοινότητα).
Υπογραμμίζει: «Απορρίψατε αφ’ εαυτών πάσας τας ασεβείας υμών, άς ησεβήσατε εις εμέ, και ποιήσατε εαυτοίς καρδίαν καινήν και πνεύμα καινόν» (κεφ. 18,31).
Ερμηνεία (Π. Τρεμπέλα) «Πετάξατε από επάνω σας όλας τας ασεβείας, με τας οποίας ασεβήσατε προς εμέ και αποκτήσατε μέσα σας νέαν καρδίαν και νέον πνεύμα».
Το αδύναμο (στην αρχή) πνευματικό υπέδαφος του Ιεζεκιήλ, ενισχύθηκε από τον Θεό για ν’ αντιμετωπίση (ο προφήτης) την αντίξοη κατάσταση των καιρών και τη συμπεριφορά (εχθρική) της Ιουδαϊκής–ισραηλινής κοινότητας.
Για την εναρμόνιση της προσωπικής συμπεριφοράς του Ιεζεκιήλ με την συλλογικότητα των Ιουδαίων, ο Θεός τον ενισχύει μέσα από μία γιγαντιαία πνευματική–θεολογική σύνθεση (οντο-θεο-λογική), οδηγιών, έναντι τυχόν εξέγερσης, αρνητικότητας ή αδιαφορίας του πλήθους των Ιουδαίων.

Κυριακή 23 Αυγούστου 2026

Περί προσευχῆς

Περί προσευχῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Κοινή ἐμπειρία εἶναι ὅτι κατά τή διάρκεια τῆς προσευχῆς, ὁ νοῦς μας φεύγει ἀπό τόν ἱερό χῶρο τῆς περισυλλογῆς καί συναίσθησης τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καί ἀσχολεῖται μέ τίς καθημερινές μας ἀπασχολήσεις, τήν ἐπικοινωνία μας μέ τούς ἄλλους, τίς συνομιλίες πού εἴχαμε, τήν πληροφόρηση γιά δυσάρεστα γεγονότα, τίς ἰδέες τῶν ἀντιφρονούντων καί τήν ἐπιπολαιότητά τους καί ὄχι σπάνια μέ ὅσα βλέπουμε καί ἀκοῦμε ἀπό τά μέσα ἐνημέρωσης.
Ἀλλά καί οἱ μοναχοί καί ἀποκομμένοι ἀπό τόν κόσμο ἔχουν παρόμοιες δυσκολίες, ἀναλογιζόμενοι τό παρελθόν τους, βλέποντας τό παρόν καί προγραμματίζοντας ἕνα καλύτερο μέλλον, τό ὁποῖο προφανῶς δέν θά ἀξιωθοῦν νά ζήσουν.
Ὅλα τά παραπάνω πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε, χωρίς συναίσθημα, ἀλλά μέ τήν ἁπλή λογική καί νά τά ἀπορρίπτουμε ἤ νά τά μεταθέτουμε σέ ἄλλο χρόνο καί νά ἡσυχάζουμε ἀπό τίς ἐφήμερες ἐντυπώσεις καί τούς ἐνοχλητικούς λογισμούς. Τό ἔργο αὐτό εἶναι δύσκολο γιά νά τό πετυχαίνει καθημερινά ὁ προσευχόμενος. Λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού διώχνουν τίς ἐντυπώσεις καί μεταφέρονται σέ ἥσυχο λιμάνι, ὅπου ὁ νοῦς τους προσεύχεται μέ τήν καρδιά τους καί αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά ποῦν «Κύριε, ἐλέησόν με» καί τό «Δόξα σοι, ὁ Θεός».

Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

Σύγχρονα θαύματα Ἁγίας Μαρίνης καὶ Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
Σύγχρονα θαύματα Ἁγίας Μαρίνης καὶ Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ

«Ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συν­εργοῦντος καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων. Ἀμήν» (Μᾶρκ. ιστ΄, 20). (: Ἐκεῖνοι δέ, ἀφοῦ ἐβγῆκαν εἰς περιοδείαν, ἐκήρυξαν εἰς κάθε μέρος, καὶ ὁ Κύριος ἦτο συνεργός των καὶ ἐπεβεβαίωνε τὸν λόγον τοῦ κηρύγματός των μὲ τὰ θαύματα, ποὺ ἐπηκολούθουν εἰς τὸ κήρυγμά των. Ἀμήν).
Μεγάλα τὰ χάρισμα τῶν θαυμάτων, ποὺ ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρει:
«Ἡ πράξη εἶναι κατόρθωμα ἀτομικῆς προσπάθειας, ἐνῶ τὸ θαῦμα χάρισμα Θείας δωρεᾶς».
«Ἡ ἐπιτέλεση θαυμάτων δὲν εἶναι γνώρισμα ἁμαρτωλοῦ καθ’ ὅσον δὲν μπορεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ κάνη θαύματα».Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς τὸν γλύτωσε ἀπὸ βέβαιο θάνατο:
«Ὅταν ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Μάρκου στὰ Κάτω Πατήσια εὑρίσκετο ἀκόμη σὲ φάση ἀνεγέρσεως, καὶ συνεχίζονταν οἱ ἐργασίες στὸν ἐσωτερικὸ χῶρο, καὶ πρὶν ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ ὁ ἐπάνω κυρίως Ναός, κάπου γύρω στὸ 1995, συνέβη τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ γεγονός.
Στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Ναοῦ ὑπῆρχαν σκαλωσιὲς καὶ ἐκτελοῦντο ἐργασίες. Ὁ Κώστας, ἀρχιμάστορας τοῦ συνεργείου τῶν ἐργατῶν, ἦταν ἀνεβασμένος στὴν σκαλωσιά, στὸ ὕψος τῆς στεφάνης τοῦ τρούλλου καὶ ἐργαζόταν στὰ ἐσωτερικὰ ἐπιχρίσματα τῶν ἡμισφαιρικῶν τριγώνων, ὅταν ξαφνικὰ πάτησε στὴν ἄκρη τῆς σκαλωσιᾶς καὶ ἄρχισε νὰ πέφτη σὲ κατακόρυφη πτώση ἀπὸ ὕψος 23 μέτρων.

Τρίτη 21 Ιουλίου 2026

Ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι σπουδαῖο πρᾶγμα νὰ γνωρίζεις τὴν ἀλήθεια γιὰ κάποιο σοβαρὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὴν ὑπερ­ασπίζεσαι μὲ θάρρος, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνόχων. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, ἐνισχύοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκείνους ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ μὲ περισσὸ θράσος ἐπιδιώκουν τὴ συσκότισή της.
Ἀλήθεια, πόσο ταιριάζει σ’ ἕνα συνειδητὸ χριστιανὸ νὰ μὴ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ βρίσκει ἀνάπαυση στὸ ψεῦδος τῶν ἄλλων; Ὅταν μάλιστα οἱ ἄνθρωποι εὔκολα παρασύρονται καὶ γίνονται ὑπερασπιστὲς τοῦ ψεύδους; Ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια ἡ σιωπὴ εἶναι κατακριτέα. Δὲν πρέπει νὰ κυριαρχεῖ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους καὶ νὰ παραμένει σβηστὸ τὸ λυχνάρι τῆς ἀλήθειας.
Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστης καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐχθροί της ἔχουν αὐξηθεῖ. Τὸ παράδειγμα μᾶς τὸ δίνουν οἱ Ἀπόστολοι καὶ τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἔμπειρος ἐπίσκοπος ἔλεγε σχετικά: «Ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπτόητοι καὶ μὲ παρρησία ἔλεγαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς· “Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ τὰ κηρύττουμε”. Αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὑπερ­άσπιση τῆς ἀλήθειας, γιὰ τὴν ὁποία ὁδηγοῦνται στὸ μαρτύριο μέχρι θανάτου οἱ Ἅγιοι».

Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

Ἡ "ἀποστολικὴ" φιλία σὲ καιροὺς ἀφιλίας.....


Η "αποστολική" φιλία σε καιρούς αφιλίας.....

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου -Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

«Πάντων κτημάτων κράτιστόν ἐστί φίλος σαφὴς κἀγαθός». Αιώνες πριν μια σημαντική διαπίστωση κάνει ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης: "Απ' όλα τα αποκτήματα το ωραιότερο είναι ο ειλικρινής και πιστός φίλος". Η φιλία στην ανθρώπινη ζωή είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός γιατί όχι μόνο προσδίδει χαρά, κουράγιο και ελπίδα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά και την οδηγεί στην πνευματική της τελείωση. Όταν κάποιος γίνεται φίλος με κάποιον άλλον, μαθαίνει να μοιράζεται πράγματα και καταστάσεις και να μην κλείνεται στα όρια της ατομικότητάς του. Η φιλία επίσης ως αρετή συμβάλλει στην εξυπηρέτηση του κοινού καλού και στην κοινωνική πρόοδο, αφού διαπλάθει χαρακτήρες και καλλιεργεί τα ανώτερα συναισθήματα της ανιδιοτέλειας, της αλληλεγγύης και της αυτοθυσίας. Συνεπώς η γνήσια φιλία στοχεύει στο ηθικό καλό και προάγει το αγαθό.
Ίσως όμως γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ της "φιλίας" και των δύο αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων του Χριστού, Πέτρου και Παύλου; Την απάντηση μας την δίνει το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού της εορτής της 29ης Ιουνίου: "Χαῖρε, Πέτρε Ἀπόστολε, καὶ γνήσιε φίλε, τοῦ σοῦ διδασκάλου Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Χαῖρε Παῦλε παμφίλτατε, καὶ κήρυξ τῆς πίστεως, καὶ διδάσκαλε τῆς οἰκουμένης." Ο διαπρεπής υμνογράφος του Βυζαντίου Εφραίμ Καρίας εξυμνώντας τους δύο ενδόξους και πανεύφημους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, τους προβάλλει συν τοις άλλοις και ως παράδειγμα αληθινής φιλίας. Τους παρουσιάζει στον ύμνο του ως υπόδειγμα αληθινής αγαπητικής σχέσης με τον Θεάνθρωπο Κύριο.

Τρίτη 7 Ιουλίου 2026

«Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου»

«Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε» (Α΄ Κορ. η΄ 12). (: Καὶ ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλάπτονται μεγάλως οἱ ἀδελφοί, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι τοῦτο ἁμάρτημα εἰς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ πληγώνετε καὶ κτυπᾶτε σκληρὰ τὴν συνείδησίν τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Ἀλλ’ ὑποπίπτετε συγχρόνως καὶ εἰς ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς αὐτὸν τὸν Χριστόν, ποὺ ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτούς).
Μὴ ἁμαρτάνουμε, διότι στενοχωροῦμε τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος γι’ αὐτὸ κατέβηκε γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ ὅταν ἁμαρτάνουμε νὰ μετανοοῦμε εἰλικρινά.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει γιὰ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ:
«Αὐτὴ εἶναι ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ποτὲ δὲν ἀποστρέφεται τὴ μετάνοια ἡ ὁποία γίνεται μὲ εἰλικρίνεια, ἀλλὰ κι ἂν ἀκόμη κανεὶς φθάση σ’ αὐτὸ τὸ τέρμα τῆς κακίας κι ἀπὸ ἐκεῖ προτιμήση νὰ ἐπιστρέψη πάλι στὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς, ὁ Θεὸς τὸν δέχεται καὶ τοῦ γίνεται προσιτὸς καὶ κάνει τὸ πᾶν, γιὰ νὰ ἐπαναφέρη αὐτὸν στὴν προηγούμενή του κατάσταση. Ἰδοὺ καὶ τὸ παραδοξότερο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ. Κι ἂν ἀκόμη κάποιος δὲν ἐπιδείξει τέλεια μετάνοια, οὔτε οὐτὴ τὴ μικρὴ καὶ ποὺ διήρκησε, γιὰ λίγο τὴν ἀποστρέφεται ὁ Θεός, ἀλλὰ κι αὐτὴ τὴν ἀμείβει πλούσια».Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ» διαβάζουμε:
«Κάποτε, ὅπως μοῦ διηγεῖτο στὰ παιδικά μου χρόνια ὁ παπα-Θόδωρος, ὁ ἱερεὺς ποὺ μὲ βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τὸν παππού του, ποὺ ἦταν καὶ αὐτὸς ἱερεὺς μὲ τὸ ὄνομα παπα-Γιώργης, γιὰ νὰ κοινωνήση ἕνα ἄρρωστο.

Δευτέρα 20 Απριλίου 2026

Δικαιοσύνη: Μιὰ οὐτοπία

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας. Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 – 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής – όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών – δεν είναι επιστημονικά δυνατή.
Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη.

Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

Παράδοσις: Ἐμπειρία ἐναρέτου ζωῆς

Παράδοσις: Ἐμπειρία ἐναρέτου ζωῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ ἀναφορὰ στὸ παρελθὸν καὶ τὴν παράδοση εἶναι ἀναγκαία στὸν ἄνθρωπο καὶ ἰδιαίτερα στὸν πιστό. Παίρνει διδάγματα, τιμᾶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ προσέφεραν ἔργο καὶ πολλὲς φορὲς ἔχουν δώσει καὶ τὴ ζωή τους, ὑπερασπιζόμενοι ἀξίες, ἀρχὲς καὶ ἰδανικά. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἀγωνίζεται «γιὰ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔχουν γονατίσει ἀπὸ τοὺς διωγμούς, γιὰ λαοὺς ποὺ ἔχουν διασπαρεῖ, γιὰ κληρικοὺς ποὺ πολεμοῦνται, γιὰ ἐπισκόπους ποὺ ἔχουν ἐξορισθεῖ, γιὰ παραδοσιακοὺς θεσμοὺς ποὺ ἔχουν ἀθετηθεῖ», ὅπως τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.
Τὸ παρελθὸν δίνει νόημα στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Τὰ κατορθώματα τῶν ἁγίων, οἱ ἀγῶνες τῶν ὁσίων, τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν μαρτύρων, τὰ ποικίλα δεινὰ τῶν ἀποστόλων κλπ. ἀποτελοῦν τὸ καθοδηγητικὸ φῶς τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται σεβασμὸς στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅταν ἀκόμα δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κατανοήσουμε στὸ βαθμὸ ποὺ πρέπει ἢ δὲν γνωρίζουμε τὴν πνευματική της ἀξία.
Παράδοση ἀποτελοῦν καὶ τὰ ὅσα καθημερινὰ προσφέρει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν τὰ στοχάζεται ὁ πιστός, αὐξάνει τὸ σεβασμό του στὴν πρόνοια καὶ φροντίδα τοῦ Θεοῦ καὶ βρίσκεται σὲ διαρκῆ δοξολογία. Θεωρεῖ τὴ δική του ζωὴ συνέχεια τῆς παράδοσης τοῦ παρελθόντος. Τὴν ἐμπειρία του αὐτὴ πρέπει νὰ τὴ διηγεῖται «γιὰ νὰ γίνεται αἰτία μεγάλης εὐσέβειας καὶ στοὺς μεταγενέστερους καὶ ἀφορμὴ ἀκριβέστατης θεογνωσίας καὶ ἐπιμέλειας τῆς ἀρετῆς». Ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὸς δάσκαλος τῶν ἀπογόνων.

Τρίτη 10 Μαρτίου 2026

Ἡ ἀκαρπία τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου

Ἡ ἀκαρπία τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πάντα προβληματίζει τὸν ἄξιο κληρικὸ καὶ τὸν συνειδητὸ χριστιανὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὸ ἔργο τῶν κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν λαϊκῶν θεολόγων. Οἱ αἰτίες εἶναι πολλές, ὡστόσο ὑπάρχει ἡ μεγάλη αἰτία ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀποτελεσματικότητα τοῦ ἔργου τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑστεροῦν στοὺς λόγους καὶ τὶς πράξεις τους. Ἐνῶ οἱ ἐργάτες τοῦ ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου εἶναι πολλοί, οἱ καρποὶ εἶναι ἐλάχιστοι. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ στὴν κοινωνία ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ προκλητικὰ ἀκολουθοῦν τὰ παραγγέλματα τοῦ διαβόλου, χωρὶς φόβο Θεοῦ καὶ χωρὶς ἴχνος ἐνδοιασμοῦ.
Ἡ σημερινὴ πραγματικότητα ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ ἐκείνη τῆς ἐποχῆς τῶν ἁγίων ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἦταν δώδεκα, ἀλλὰ τὸ ἔργο τους ἦταν μεγάλο καὶ ἄξιο κάθε θαυμασμοῦ. Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ἔλεγε – μὲ πικρία καὶ ἀγανάκτηση – σχετικά: «Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ἦταν μόνο δώδεκα, ἀλλὰ ἐπειδὴ θεράπευσαν πρῶτα τὸν ἑαυτό τους, θεράπευσαν μυριάδες ἀνθρώπους ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, τὰ ἄπιστα καὶ τὰ ἀλλόφυλα. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, μὲ πολλοὺς ἀρχιερεῖς, χιλιάδες ἱερεῖς, ἱεροκήρυκες, θεολόγους κλπ., διάδοχοι τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ὄχι μόνο τὰ ἄγρια καὶ ἀλλόφυλα ἔθνη δὲν ὠφελοῦμεν, ἀλλὰ οὔτε τοὺς ὁμόφυλους καὶ ὁμόθρησκους Ἕλληνες, τοὺς συμπατριῶτες μας. Γιατί;

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία:
Kyria.theotokos@gmail.com .
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό
Kyria.theotokos@gmail.com .
Home of the Greek Bible