Ὑπάρχει ἕνα ἀφελὲς ἐπιχείρημα ποὺ ἀκούω δυστυχῶς ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ ἀπὸ ὑποτίθεται ἀνθρώπους "διαβασμένους καὶ μορφωμένους" ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό..

Υπάρχει ένα αφελές επιχείρημα που ακούω δυστυχώς όλο και πιο συχνά από υποτίθεται ανθρώπους "διαβασμένους και μορφωμένους" που δεν πιστεύουν στον Θεό..

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

ΑΦΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΑΝΑΠΤΥΚΤΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ

Υπάρχει ένα αφελές επιχείρημα που ακούω δυστυχώς όλο και πιο συχνά από υποτίθεται ανθρώπους "διαβασμένους και μορφωμένους" που δεν πιστεύουν στον Θεό και ομολογώ ότι πάντοτε με προβληματίζει όχι βέβαια για το βάθος του, αλλά για την ευκολία με την οποία παρουσιάζεται ως ακαταμάχητη απόδειξη,

«Αν υπάρχει Θεός, γιατί πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική; Γιατί υπάρχει πείνα, πόνος, αρρώστια και αδικία; Γιατί δεν επεμβαίνει;»

Και κάπου εκεί, σύμφωνα με τη δική τους λογική του παραλόγου μπαίνει τελεία.. Άρα Θεός δεν υπάρχει.

Ας δεχθούμε όμως καλοπροαίρετα πάντα, για χάρη της συζήτησης, ότι ο Θεός επενέβαινε κάθε φορά που ένας άνθρωπος υπέφερε. Κάθε φορά που κάποιος αρρώσταινε, πεινούσε, αδικούνταν, κινδύνευε ή έκανε μια καταστροφική επιλογή, ο Θεός θα παρενέβαινε και θα διόρθωνε αμέσως την κατάσταση. Τότε όμως τι θα απέμενε από την ανθρώπινη ελευθερία;

Αν ο Θεός διόρθωνε υποχρεωτικά κάθε συνέπεια των πράξεών μας, δεν θα ήταν πλέον Θεός που καλεί τον άνθρωπο σε ελεύθερη σχέση μαζί του αλλά ένας κοσμικός Δεσπότης, ένας παντοδύναμος Τύραννος και Δυνάστης που θα ρύθμιζε κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας, προκειμένου να μην υποφέρουμε ποτέ.

Τότε είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι ακριβώς που έχουν αυτή την αντίληψη θα είχαν την αντίστροφη απαίτηση,

«Γιατί ο Θεός δεν μας αφήνει ελεύθερους;»

π. Γεώργιος Μεταλληνός: ''Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ Θεολογικὲς σχολὲς βγάζουν ἄθεους, οἱ Φιλοσοφικὲς σχολὲς ἀγράμματους καὶ οἱ Νομικὲς σχολὲς ἄδικους..."

''Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές σχολές αγράμματους και οι Νομικές σχολές άδικους..." ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός † 19.12.2019

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Η παραπάνω φράση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού αποτελεί μια βαθιά κριτική της σύγχρονης παιδείας και, ευρύτερα, του πολιτισμού μας. Δεν αφορά απλώς την εκπαίδευση, αλλά την απομάκρυνση της γνώσης από το ήθος, της θεωρίας από το βίο και της επιστήμης από τη σοφία. Η παρατήρηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε πόσο έχουμε απομακρυνθεί από το Βυζαντινό μας παρελθόν, μια παράδοση όπου η παιδεία και η πίστη ήταν αλληλένδετες και μορφοποιούσαν τον άνθρωπο ολοκληρωμένα.

Η Ορθόδοξη θεολογία δεν είναι απλή επιστήμη είναι βίωμα σχέσης με τον Θεό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος υπενθυμίζει ότι ο αληθινός θεολόγος είναι αυτός που «κεκαθαρμένος τω σώματι και ψυχή» γνωρίζει τον Θεό.

Σήμερα, πολλοί από τους υποτιθέμενους κορυφαίους θεολόγους που διδάσκουν τα παιδιά μας και έχουν σημαντικές θέσεις επιρροής της δημόσιας σφαίρας έχουν επηρεαστεί αρνητικά από τις σπουδές τους στο εξωτερικό, όπου η θεολογία διδάσκεται με βάση δυτικά φιλοσοφικά και συστηματικά πρότυπα, αποκομμένα από την Ορθόδοξη Παράδοση. Η θεολογία σιγά σιγά μετατρέπεται σε θεωρητική επιστήμη, αποξενωμένη από την εκκλησιαστική ζωή και τον πνευματικό βίο. Το αποτέλεσμα είναι η γνώση που δεν γεννά πίστη, η θεωρία που δεν μεταμορφώνει, η σοφία που χάνει την ψυχή της.

«Πῶς γίνεται νὰ εἶσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος καὶ νὰ πιστεύεις στὸν Θεό;;;»

«Πώς γίνεται να είσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος και να πιστεύεις στον Θεό;;;»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών». ~Αλβέρτος Αϊνστάιν~

Διάβασα σε μια σελίδα που υποτίθεται ότι είναι επιστημονική και απευθύνεται δίνοντας τροφή για σκέψη σε «σκεπτόμενους ανθρώπους» το παραπάνω ερώτημα, συνοδευόμενο από ένα κείμενο που θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν αποτύπωνε μια τόσο θεμελιώδη σύγχυση.

Η λογική του είναι περίπου αυτή,

«Αν σπούδασες Φυσική, Χημεία ή Βιολογία και εξακολουθείς να πιστεύεις στον Θεό, τότε δεν έμαθες πραγματικά. Αν συνεχίζεις να πιστεύεις σε “μεταφυσικές μπούρδες”, μάλλον δεν θα έπρεπε να σου δίνουν πτυχίο!»

Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό μάθημα ιστορίας της Επιστήμης.Γιατί η πραγματική επιστήμη δεν συνεπάγεται αθεΐα αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Μάλιστα, μερικοί από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ιστορίας πίστευαν όχι απλώς γενικά σε «κάτι ανώτερο», αλλά στον Θεό και στη δημιουργία του κόσμου από τον Θεό.

Ὁ ἀθεϊσμὸς κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Ὁ ἀθεϊσμὸς κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ,

Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων

Ἡ σύγχρονη πνευματικὴ πραγματικότητα εὑρίσκεται ἐνώπιον μιᾶς ἔντονης ἐπανεμφανίσεως καὶ συστηματικῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ἀθεϊστικοῦ φαινομένου, τὸ ὁποῖο δὲν ἐκλαμβάνεται πλέον ὡς μία ἁπλή ἰδιωτικὴ ἄρνηση τῆς θείας ὑπάρξεως, ἀλλ’ ὡς ἕνα δομημένο ἰδεολογικὸ καὶ φιλοσοφικὸ σύστημα. Ὁ ἀθεϊσμὸς ἐπιδιώκει νὰ θεμελιώσει τὴν ἀπόρριψη τοῦ θείου ἐπὶ τῆς ἀπολυτοποιήσεως τοῦ ὀρθοῦ λόγου καὶ τῆς ἐμπειρικῆς ἐπαληθευσιμότητος, ἐγκλωβίζοντας τὴν ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεως ἐντὸς τῶν στενῶν ὁρίων τῆς ὑλικῆς πραγματικότητος. Ἔναντι τῆς προκλήσεως αὐτῆς, ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ θεώρηση, ἐκφραζομένη πλήρως στὴ διδασκαλία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, προβάλλει τὴν ὁριοθέτηση τῶν γνωστικῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀναδεικνύει τὸ ὀντολογικὸ χάσμα μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.

Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ἐπιστρατεύει ὀξυτάτη ὁρολογία προκειμένου νὰ καταδείξει τὸ παράλογο τῆς ἀθεΐας. -Κι ἐδῶ νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ θέμα ἐρευνᾶται μόνο ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἀθεΐας, ὅπως νοεῖται στὸ ἁγιογραφικὸ «εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλμ. 52,2)-. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὴ σαφὴ μαρτυρία τῆς θείας Γραφῆς, «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν», καὶ παρὰ ταῦτα ἀρνεῖται νὰ πιστεύσει στὸ ῥῆμα της, τότε ἐκπίπτει τῆς λογικῆς καταστάσεως. «Ἀποστράφηθι λοιπὸν αὐτὸν ὡς μαινόμενον καὶ ἐξεστηκότα» (Εἰς Γένεσιν 2,3, PG 53,30). Ἐκεῖνος ποὺ ἀπιστεῖ πρὸς τὸν Δημιουργὸ τῶν ὅλων καὶ κατηγορεῖ τὴν ἀλήθεια ὡς ψεῦδος στερεῖται οἱασδήποτε συγγνώμης, καθότι ἡ στράτευσή του ἐναντίον τοῦ προφανοῦς ἀποτελεῖ τρανὸ δεῖγμα ἐσκεμμένης παραφροσύνης.

Ἀθεΐα. Τὸ καύχημα τῆς ἐποχῆς μας.

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός.

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος), γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι’ ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι’ ας είναι γελοίος, επίσημος κι’ ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι’ ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι’ ας είναι κουφιοκέφαλος.

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει. Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας. Γι’ αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι’ εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον».

Οι άπιστοι, για τους οποίους μιλούμε, δεν είναι τέτοιοι. Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετανοίας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος πατέρας που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ τους, μήτε αισθανθήκανε καμμιά πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι’ αυτό καμμιά ευθύνη, κανένα φταίξιμο. Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει: «Ελάτε, ψηλαφήσετέ με, πιάστε με, μιλείστε μαζί μου όπως μιλάτε μεταξύ σας, αναλύσετέ με μέ τη χημεία σας, κομματιάστε με μέ το μαχαίρι της ανατομίας σας, ζυγίστε με, μετρείστε με, ικανοποιήσετε τις άπιστες αισθήσεις σας, χορτάσετε τ’ αχόρταγο λογικό σας!».

Καναδικὴ Γερουσία: Παράνομη ἡ Ἁγία Γραφή

Le Sénat canadien adopte le projet de loi anti-chrétien interdisant la Bible

ΚΑΝΑΔΑΣ: Παράνομη η Αγία Γραφή.

Οι Καναδοί γερουσιαστές ψήφισαν υπέρ του νομοσχεδίου C-9 των Φιλελευθέρων, το οποίο, μόλις γίνει νόμος, θα καταργήσει τις θρησκευτικές προστασίες και θα ποινικοποιήσει την παράθεση ορισμένων αποσπασμάτων από τη Βίβλο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την ομοφυλοφιλία.

Οι γερουσιαστές ψήφισαν, με 45 ψήφους υπέρ έναντι 13 κατά, το νομοσχέδιο C-9, με τίτλο «Νόμος για την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα (προπαγάνδα μίσους, εγκλήματα μίσους και πρόσβαση σε θρησκευτικούς ή πολιτιστικούς χώρους)». Υπήρξαν δύο αποχές και 35 γερουσιαστές απουσίαζαν κατά την ψηφοφορία.

Δεδομένου ότι το νομοσχέδιο C-9 έχει εγκριθεί με τροποποιήσεις, πρέπει τώρα να επιστρέψει στη Βουλή των Κοινοτήτων. Οι τροπολογίες της τελευταίας στιγμής που προτάθηκαν από ορισμένους Συντηρητικούς γερουσιαστές, οι οποίες εξέφραζαν τις ανησυχίες πολλών θρησκευτικών ομάδων, απορρίφθηκαν.

Oργάνωση που πρόσκειται στους Ευαγγελικούς καταδίκασε την ψήφιση του Νομοσχεδίου C-9, δηλώνοντας ότι «ο Θεός δεν θα χλευαστεί».

«Αυτή είναι μια μαύρη μέρα για τη θρησκευτική ελευθερία και την ελευθερία της έκφρασης στον Καναδά». «Η ψήφιση αυτού του βαθιά ανησυχητικού νόμου δεν θα μας εμποδίσει, ωστόσο, να διακηρύττουμε τον Λόγο του Θεού, παρόλο που οι βιβλικές αλήθειες χαρακτηρίζονται όλο και περισσότερο ως μισητές από εκείνους που είναι εχθρικοί προς τον Χριστιανισμό. Ο Θεός δεν χλευάζεται. Θα συνεχίσουμε να διακηρύττουμε τον Λόγο Του».

Οἱ διοικοῦντες τήν Ἐκκλησίαν καί τά τριάκοντα ἀργύρια.

Πορφυρίτης

Οἱ κινοῦντες παρασκηνιακῶς, τά παγκόσμια νήματα, γιά νά προετοιμάσουν τόν ἐρχομό τοῦ «Μεσσία» τους, ἐργάζονται, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Παΐσιο, ἐδῶ καί τουλάχιστον 250 χρόνια[1]. Δουλεύουν, μέ σχεδιαστικό μνημόνιο τά γνωστά (μετέπειτα) πρωτόκολλά τους, νομίζοντας οἱ ταλαίπωροι ὅτι θά κυριαρχήσουν στόν κόσμο. Πῶς θά ἐδύναντο ὅμως, νά πραγματοποιήσουν αὐτή τήν παγκόσμια καθυπόταξη, χωρίς τήν κάμψη τοῦ μεγαλύτερου ἐμποδίου στά σχέδιά τους, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Τήν Ἑλλάδα; Μιά πάλαι ποτέ ἀμιγῶς ὀρθόδοξη χώρα; Πῶς, ἐάν ὁ λαός, οἱ πολιτικοί καί κυρίως οἱ Ἐπί Σκοπόν ἦταν ἑδραῖοι στήν Πίστη καί ἐν ἐγρηγόρσει στίς ἐπάλξεις; Ἔπρεπε λοιπόν νά γίνει κατορθωτή, πάσῃ θυσία, μέσῳ τῆς διασπορᾶς τῶν μικροβίων τῆς ἀθεΐας καί ἀπιστίας, τῆς ἄνεσης, τῆς καλοπέρασης, τῆς σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης, τῆς διαφθορᾶς, τῶν Μ.Μ.Ε., καθώς καί τήν «παραγωγή» «ἡμετέρων» ὀργάνων: πολιτικῶν καί θρησκευτικῶν γενιτσάρων! Καί ἰδοῦ τό ἀποτέλεσμα: ἡ δημιουργία μιᾶς ἄλογης ἀνθρωπομάζας, χωρίς ὑψηλά ἰδανικά καί ἀξίες· χωρίς πατρίδα, πίστη καί φόβο στόν ἀληθινό Τριαδικό Θεό. Σέ ἕναν κόσμο πού ὅλα, χωρίς Θεό, ἐπιτρέπονται, τό μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται…

Δασκάλα ἀπέρριψε ζωγραφιὰ μαθητρίας, λόγῳ «χριστιανοφοβίας»!

σ.σ. Τα σχολεία έχουνε γίνει πόλος έλξης κομπλεξικών χριστιανοφοβικών ‘δασκάλων’ και ‘καθηγητών’. Αν όχι τον Χριστό, την πηγή της χαράς και της ζωής, τί προτείνουν τούτοι οι κακομοιριασμένοι σκοταδιστές στα παιδάκια που παλεύουνε με τον καρκίνο;

ΔΕΙΤΕ σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας: «Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.

Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια. Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη! Ἡ δασκάλα ἀπέρριψε τὴ ζωγραφιά της, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι “δὲν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιὰ τὴν ἴδια θρησκεία” καὶ ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ συμμετάσχει στὸν διαγωνισμό. Ὁ πατέρας τῆς μαθήτριας, ἐξοργισμένος, μᾶς περιέγραψε: “Ἡ μικρὴ εἶχε φτιάξει κάτι τόσο ὄμορφο καὶ γεμάτο ἀγάπη. Καὶ τὴν ἔκοψαν λόγῳ Χριστοῦ;”. […]

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

«Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν ἐκ Θεοῦ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Β΄ Κορ. 5, 1). (:Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκάμνομεν. Διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, ποὺ εἶναι κατοικία πρόσκαιρος καὶ διαλύεται εὔκολα σὰν σκηνή, ἤτοι τὸ σῶμα μας, γίνῃ ἐρείπιον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχομεν ὡς ἄλλην οἰκοδομήν, ποὺ μᾶς ἑτοιμά­ζεται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὸ νέον ἀθάνατον σῶμα. Αὐτὸ πλέον θὰ εἶναι σπίτι, τὸ ὁποῖον δὲν ἔκτισαν χεῖρες ἀνθρώπινοι, καὶ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς).

Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι ἡ πρώτη μας κατοικία εἶναι τὸ σῶμα μας, ὅπου στεγάζεται προσωρινὰ ἡ ψυχή μας. Ὑπάρχει καὶ ἄλλος ἱερὸς χῶρος, ὅπου κατοικοῦμε καὶ σ’ αὐτὸν προσωρινά, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πατρίδα μας. Ποιὰ θὰ εἶναι ἡ μόνιμη κατοικία μας; “οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν” (Ἑβρ. ιγ΄, 14). Εἶναι ἡ οὐράνια κατοικία.

Τρία εἶναι τὰ ἰδανικὰ τῶν Ἑλλήνων, Πίστη, Πατρίδα καὶ Οἰκογένεια. Αὐτὰ τὰ τρία ἰδανικὰ ὡς Ἕλληνες πάντα τὰ ὑπερασπιζόμαστε. Αὐτὰ τὰ ἰδανικὰ ἀνέδειξαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες τῆς Ἱστορίας τῆς Πατρίδας μας Μάρτυρες, Νεομάρτυρες καὶ Ἐθνομάρτυρες. Ἥρωες τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας.

Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ γιὰ τῆς Πατρίδας τὴν ἐλευθερία. Πότε ἕνας ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος; Πνευματικά, ὅταν ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Σωματικά, ὅταν μένη σὲ ἐλεύθερη πατρίδα. Ὅλα αὐτὰ εἶναι δῶρα τοῦ Θεου. Γι’ αὐτὰ ἀγωνίζονται οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔχει χυθῆ πολύ αἷμα. Ἡ ἐλευθερία εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καὶ ὅποιος τὴν στερεῖ, ἐκτελεῖ ἔργο τοῦ διαβόλου.Τί λέγει ὁ ὅρκος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας; «Ὁρκίζομαι σὲ σένα, ἱερὴ πατρίδα! Ὁρκίζομαι στὰ πολύχρονα βάσανά σου. Ὁρκίζομαι στὰ πικρὰ δάκρυα ποὺ χύνουν αἰῶνες τώρα τὰ παιδιά σου. Ὁρκίζομαι νὰ ἀφιερώσω σ’ ἐσένα τὴ ζωή μου».

Ἀνακρίσεις στὶς φυλακὲς τῆς NKVD (Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἐνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

Ανακρίσεις στις φυλακές της NKVD

(Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἑνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ ἔχει δύο πλευρές. Ἡ μία εἶναι ἡ προφορικὴ συνομιλία τοῦ ἀνακριτῆ μὲ τὸν κρατούμενο. Ἡ ἄλλη εἶναι τὸ ἐπίσημο γραπτὸ ἔγγραφο, τὸ πρωτόκολλο τῆς ἀνάκρισης, ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν κατηγορούμενο.

Τυπικὰ ἡ νομικὴ πλευρὰ στὴν ΕΣΣΔ παρουσιάζεται συχνὰ ἄψογη. Ἀπὸ τὰ πρωτόκολλα τῶν ἀνακρίσεων φαίνονται τὰ πάντα: καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς κατηγορίας, καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς ἔρευνας, καὶ τὸ περίπλοκο δίκτυο τῶν μαρτυρικῶν καταθέσεων, καὶ τέλος, ἡ ἀποκάλυψη, ἡ ἐνοχοποίηση τοῦ κατηγορουμένου, ἡ ὁμολογία του, ἐπικυρωμένη μὲ τὴν ὑπογραφή του. Μετὰ ἡ καταδίκη καὶ ἡ ποινή. Ὅλα εἶναι αὐστηρὰ νόμιμα, βάσει τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα καὶ τοῦ Συντάγματος.

Τίποτε ἄλλο δὲν φαίνεται. Δὲν ὑπάρχουν οὔτε ἴχνη συνομιλιῶν, οὔτε ἴχνη βασανιστηρίων. Οἱ συνομιλίες γίνονται κατ’ ἰδίαν· τὰ βασανιστήρια – χωρὶς μάρτυρες. Οἱ «σοβαροὶ» ἐγκληματίες στὶς σοβιετικὲς φυλακὲς πεθαίνουν πάντα. Κρατοῦνται σὲ κελιά ἀπομόνωσης, ἀνακρίνονται τὴ νύχτα, «ἐκκαθαρίζονται» πρὶν τὴν αὐγή. Οἱ σκοτεινοὶ διάδρομοι τοῦ DPZ (Σπίτι Προσωρινῆς Κράτησης) τῶν «Κρεστὺ» καὶ τῶν «Μπουτύρκα» (φυλακὲς στὸ Λένινγκραντ καὶ τὴ Μόσχα) – σιωποῦν. Τὸ βοηθητικὸ προσωπικὸ τῶν δεσμοφυλάκων εἶναι προσεκτικὰ ἐπιλεγμένο καὶ ἐπίσης γνωρίζει πῶς νὰ σιωπᾷ.

Γιὰ μένα, ὡς ψυχίατρο, εἶχε ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον νὰ παρατηρῶ τοὺς τύπους τῶν ἀνακριτῶν καὶ τῶν δεσμοφυλάκων. Εἶναι αὐστηρὰ ἐπιλεγμένοι. Μεταξύ τους ἡ πλειονότητα εἶναι ψυχοπαθεῖς: ἐπιληπτοειδεῖς, παρανοϊκοί, σχιζοειδεῖς. Πολλοὶ εἶναι σαδιστὲς καὶ ἠθικὰ ὑπολειμματικοί.

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ εἶναι ἕνα ἐντελῶς ἰδιαίτερο εἶδος ἀθλήματος γιὰ τὸν ἀνακριτὴ καὶ πάντα ἕνα βασανιστήριο (σωματικὸ ἢ ψυχικὸ) γιὰ τὸν κατηγορούμενο.

Ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη καὶ τὸ ἀκατάλυτο τῆς Ἐκκλησίας. (Σχόλιο στὶς δηλώσεις τοῦ ὑπερφίαλου καθηγητῆ Yuval Noah Harari)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 9η Φεβρουαρίου 2026

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΥΤΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

(Σχόλιο στις δηλώσεις του υπερφίαλου καθηγητή Yuval Noah Harari)

Έχουμε επισημάνει και αποδείξει επανειλημμένως, μέσα από τις ανακοινώσεις μας, το αναντίρρητο γεγονός ότι ο σύγχρονος κόσμος βιώνει τη χειρότερη και πολυπλευρότερη παρακμή σε ολόκληρη την ιστορική του πορεία. Διατελεί σε μια πρωτοφανή πνευματική και ηθική κατάπτωση, η οποία χαρακτηρίζεται από σύγχρονους Γέροντες και πνευματικούς ανθρώπους ως η «αποστασία των εσχάτων», όπως αυτή έχει προφητευθεί στη βιβλική και πατερική παράδοση της Εκκλησίας μας.

Όπως είναι γνωστό, η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχείται πνευματικά και θρησκευτικά από το λεγόμενο «πνεύμα», τις αρχές και τα διδάγματα της αποκαλούμενης «Νέας Εποχής του Υδροχόου», η οποία φέρει βαθύτατα αντιχριστιανικό χαρακτήρα και αποσκοπεί στην περιθωριοποίηση του Χριστιανισμού, προβάλλοντας πίστεις διαμετρικά αντίθετες προς τη χριστιανική διδασκαλία.

Μία από τις βασικές δοξασίες που προωθεί το εν λόγω αντιχριστιανικό κίνημα είναι η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θεός και, ως εκ τούτου, δεν έχει ανάγκη τον Θεό ούτε κάποιον σωτήρα εκτός του εαυτού του, αφού δήθεν διαθέτει από μόνος του τις δυνάμεις για να φθάσει στη «θεότητά» του. Αυτή η δαιμονική πίστη δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά το λεγόμενο «ευαγγέλιο του όφεως», το αρχέγονο ψεύδος του Σατανά προς τους Πρωτοπλάστους, ότι μπορούν να γίνουν θεοί αφ’ εαυτών: «ἔσεσθε ὡς θεοί» (Γεν. 3,4), χωρίς τον Θεό.

Φίλος ἢ ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ ὁ Τολστόϊ ;

Ἀλεξάνδρου Ἀλεξάνδροβιτς Μπρόνζωφ

ΦΙΛΟΣ Η ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Ο ΤΟΛΣΤΟΪ;

Εἰσαγωγικὸ ἀπό entaksis: Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ μία δριμεῖα θεολογικὴ κριτικὴ τοῦ Ἀλεξάντρ Μπρόνζοφ (Александр Александрович Бронзов 1858-1937), διαπρεποῦς καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Πετρούπολης, γραμμένη ὡς ἀπολογία γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσίας νὰ ἀφορίσει τὸν Λέοντα Τολστόϊ τὸ 1901. Κεντρικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς εἶναι ἡ Γιάσναγια Πολιάνα, τὸ πατρικὸ κτῆμα τοῦ συγγραφέα, τὸ ὁποῖο μετέτρεψε σὲ κέντρο ἑνὸς «ἀκαθάρτου» χριστιανικοῦ ἀναρχισμοῦ. Ὁ Μπρόνζοφ ἐξηγεῖ ὅτι ὁ ἀφορισμὸς δὲν ἦταν μία ἐκδικητικὴ πράξη, ἀλλὰ ἡ ἐπίσημη διαπίστωση ὅτι ὁ Τολστόϊ εἶχε ἤδη ἀποκόψει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀρνούμενος τὴ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ Μυστήρια. Στὴν Ἑλλάδα, ἡ προσωπικότητα τοῦ Τολστόϊ καὶ ἡ σύγκρουσή του μὲ τὸ θρησκευτικὸ κατεστημένο ἐπηρέασε λογίους ὅπως ὁ Νίκος Καζαντζάκης καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Θεοτόκης, οἱ ὁποῖοι εἶδαν στὸ πρόσωπό του ἕναν πρωτοπόρο τῆς κοινωνικῆς ἀφύπνισης. Ἡ μελέτη αὐτὴ φωτίζει τὸ χάσμα μεταξὺ τῆς δογματικῆς πίστης καὶ τοῦ τολστοϊκοῦ πανθεϊσμοῦ, καταδεικνύοντας γιατί γιὰ τὴν ἐποχή του ὁ «κόμης» θεωρήθηκε ὁ μέγιστος ἐσωτερικὸς ἐχθρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τὸ ἐρώτημα ἀφορᾶ τὸν κόμητα τῆς Γιάσναγια Πολιάνα, ὁ ὁποῖος προκάλεσε τόση φασαρία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του καὶ ἀκόμη καὶ μετὰ θάνατον… Παρακολουθοῦσα πάντα κάθε σύγγραμμά του ποὺ ἔβλεπε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας. Συχνὰ ἀνταποκρινόμουν στὶς νέες του ἀπόψεις, στὴ σπάνια διδασκαλία του. Ἔγραψα ἀρκετὰ ἄρθρα, μεταξύ ἄλλων, καὶ μὲ ἀφορμή τὴν ἐπέτειο ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ κόμητος. Αὐτὰ τὰ ἄρθρα προκάλεσαν στοὺς θαυμαστὲς τοῦ Τολστόϊ μία ἔκρηξη ἀγανάκτησης καὶ τῆς πιὸ εἰλικρινοῦς κακίας πρὸς τὸν συγγραφέα. Τί εἴδους γράμματα δὲν ἔλαβα ἀπὸ τοὺς «τολστοφίλους»; Ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὶς συνηθισμένες ἀνόητες φλυαρίες αὐτῶν τῶν ἀνταποκριτῶν μου, ἔστρεψα ἄθελά μου τὴν προσοχή μου σὲ μία θέση, τὴν ὁποία ὅλοι τους κηρύττουν καὶ ὑπερασπίζονται μὲ σπάνια ἐνέργεια, μὲ θαυμαστὴ ἐπιμονή. Δὲν θὰ ἤθελα νὰ ἀγνοήσω αὐτὴ τὴ θέση, πόσο μᾶλλον ποὺ οἱ κύριοι ἀνταποκριτὲς ἀπαιτοῦν, κυριολεκτικά – ἀπαιτοῦν, εἴτε νὰ συμφωνήσω μαζί τους, καὶ μάλιστα δημόσια, πανηγυρικά…, εἴτε νὰ ἀποδείξω τὸ σφάλμα τους, χρησιμοποιοῦντας ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὰ ἴδια τὰ ἔργα τοῦ Τολστόϊ καὶ χωρὶς νὰ καταφύγω σὲ ὁποιεσδήποτε ἔρευνες τρίτων γι’ αὐτόν, ἔστω καὶ τὶς πλέον αὐθεντικές.

Ἐκτελῶ εὐχαρίστως τὴν ἀπαίτησή τους, ὅπως εἶμαι ἕτοιμος νὰ ἀνταποκριθῶ καὶ σὲ κάθε ἄλλη παρόμοια…, ἐὰν οἱ ἀξιότιμοι ἀναγνῶστες μου ἀποφάσιζαν νὰ ἀπευθυνθοῦν σὲ ἐμένα μὲ αὐτήν. Η θέση τῶν θαυμαστῶν τοῦ Τολστόϊ, ποὺ προκάλεσε τὴν ἐμφάνιση τῶν παρόντων γραμμῶν, μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ ἐν συντομίᾳ ὡς ἑξῆς: Ὁ κόμης Λ. Τολστόϊ εἶναι φίλος τοῦ Χριστοῦ, ἀληθινὸς χριστιανός, καὶ ὄχι κάποιος ἀντίχριστος, οὔτε ἐχθρὸς τοῦ Κυρίου μας… καὶ, συνεπῶς, διόλου δὲν ἄξιζε τὸν ἀφορισμὸ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Ἐκκλησία, τὸν ὁποῖο ὑπέστη καὶ ὁ ὁποῖος προκάλεσε ἀνείπωτο, λένε, σκανδαλισμὸ σὲ ὅλους τοὺς Ρώσους, καὶ ὄχι μόνο σὲ αὐτούς… Θὰ ἔπρεπε, λέει, νὰ ταφεῖ χριστιανικά… Τίθεται τὸ ἐρώτημα: εἶναι βάσιμη αὐτὴ ἡ θέση ἢ ὄχι; Ἀπαντῶ, χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία: εἶναι ἐντελῶς ἀβάσιμη, καθ’ ὁλοκληρίαν ἐσφαλμένη… Αὐτὴν τὴν ἀπάντησή μου θὰ τὴν ὑποστηρίξω μὲ παραπομπὴ στὰ συγγράμματα τοῦ ἴδιου τοῦ κόμητος καὶ μόνο σὲ αὐτά…

Μιὰ ὁμάδα μοναζουσῶν στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως τοῦ Σολοβκὶ

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΚΙ

(Ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ)

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1929, στὸ νησὶ Σολοβκί, στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως, ἔφτασε μιὰ ὁμάδα μοναχῶν, περίπου 30 γυναῖκες. Ἀπὸ ὁρισμένα στοιχεῖα μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι οἱ περισσότερες ἦσαν «Μοναχὲς τοῦ Σαμόρντινο», δηλαδὴ μοναχὲς ἀπὸ τὸ γυναικείο μοναστήρι τοῦ Σαμόρντινο, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὴν ὀνομαστὴ Ἔρημο τῆς Ὄπτινα.

Μὲ αὐτὲς τὶς μοναχὲς ἡ διοίκηση τοῦ στρατοπέδου εἶχε μιὰ ὁλόκληρη ἱστορία, ποὺ χαρακτηρίζει ὁρισμένες πλευρὲς τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’20. Αὐτὲς οἱ μοναχὲς δὲν τοποθετήθηκαν στὸν κοινὸ γυναικεῖο θάλαμο, ἀλλὰ κρατοῦνταν χωριστά.

Μόλις ἔφτασαν, ξέσπασε ἕνα σοβαρὸ περιστατικό. Ὅταν, ὅπως συνηθιζόταν, ἄρχισαν νὰ τὶς ἐλέγχουν καὶ νὰ τὶς ἀνακρίνουν γὰ τὴν σύνταξη τοῦ δελτίου τους, ἐκεῖνες ἀρνήθηκαν νὰ δώσουν τὰ λεγόμενα «στοιχεῖα ταυτότητας», δηλαδὴ νὰ ἀπαντήσουν σὲ ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο, τὸ ὄνομα, τὸ πατρώνυμο, τὸ ἔτος καὶ τὸν τόπο γέννησης, τὴ μόρφωση, τὸ ἐπάγγελμα, τὸ ποινικὸ μητρῶο, τὸ ἄρθρο τῆς καταδίκης, τὴ διάρκεια τῆς ποινῆς κ.τ.λ.

Στὶς ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο ἀπαντοῦσαν μόνο τὰ ὀνόματά τους: «μήτηρ Μαρία, μήτηρ Ἀναστασία, μήτηρ Εὐγενία» καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὶς ὑπόλοιπες ἐρωτήσεις δὲν ἀπαντοῦσαν καθόλου. Μετὰ ἀπὸ φωνὲς καὶ ἀπειλές, ἄρχισαν νὰ τὶς χτυποῦν, ἀλλὰ τότε ἐκεῖνες σώπασαν ἐντελῶς καὶ ἔπαψαν ἀκόμη καὶ νὰ λένε τὰ ὀνόματά τους.

Τὶς ἔκλεισαν στὸ πειθαρχεῖο, τὶς βασάνισαν μὲ πείνα καὶ δίψα. Μὲ ἀγρυπνία, ἀκόμη καὶ μὲ ξυλοδαρμοὺς ποὺ προκαλοῦσαν σωματικὲς βλάβες· δηλαδή, ἐφάρμοσαν πάνω τους σχεδὸν ὅλους τοὺς τρόπους «ἐπηρεασμοῦ», ἀλλὰ ἐκεῖνες παρέμεναν ἀλύγιστες στὴν ἐμμονή τους καὶ μάλιστα τόλμησαν νὰ ἀρνηθοῦν κάθε καταναγκαστικὴ ἐργασία (γεγονὸς πολὺ σπάνιο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως).

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἐμένα, τὸν φυλακισμένο γιατρό, μαζί με τὸν καθηγητὴ δρα Ζιζιλένκο (ποὺ εἶχε ἐξοριστεῖ στὸ Σολοβκὶ ἐπειδή, ἐνῶ ἦταν ἀρχίατρος τῆς φυλακῆς Ταγκάντσοφ στὴ Μόσχα, εἶχε γίνει κρυφὰ μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος), μᾶς κάλεσαν στὸν διευθυντὴ τοῦ ὑγειονομικοῦ τμήματος, ὅπου βρισκόταν καὶ ὁ διοικητὴς ὅλου τοῦ στρατοπέδου. Ἐμπιστευτικὰ μᾶς ζήτησαν νὰ κάνουμε μιὰ ἰατρικὴ ἐξέταση σὲ αὐτὲς τὶς μοναχές, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι, ἂν ἦταν δυνατόν, θὰ ἦταν ἐπιθυμητὸ νὰ τὶς κρίνουμε ἀνίκανες γιὰ ἐργασία, ὥστε νὰ ὑπάρχουν ἐπίσημοι λόγοι νὰ τὶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴ βαριὰ σωματικὴ δουλειά, τὴν ὁποία δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν.

Ἢ μὲ τὸν Χριστὸν ἢ μὲ τὸν Δαρβῖνον! Ἀπολύτως ἀσύμβατος ἡ ὀρθόδοξος πίστις μὲ δαρβινισμόν

Ἢ μὲ τὸν Χριστὸν ἢ μὲ τὸν Δαρβῖνον!

Ἀπολύτως ἀσύμβατος ἡ ὀρθόδοξος πίστις μὲ δαρβινισμόν

Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, Διδάκτορος Φιλοσοφίας

Εἰσαγωγὴ

Ἡ θεωρία τοῦ δαρβινισμοῦ, ὅπως αὐτὴ διατυπώθηκε ἀρχικὰ ἀπὸ τὸν Κάρολο Δαρβῖνο καὶ ὅπως συνεχίζει νὰ ὑφίσταται σὲ διάφορες σύγχρονες μορφὲς ἐξελικτισμοῦ, συνίσταται κατ’ οὐσίαν στὴν ἄποψη ὅτι τὰ σημερινὰ βιολογικὰ εἴδη προῆλθαν ἀπὸ προγενέστερα εἴδη μέσω μίας μακρᾶς ἱστορικῆς διαδικασίας τυχαίων γενετικῶν μεταλλάξεων, οἱ ὁποῖες, ὑπὸ τὴν πίεση τοῦ περιβάλλοντος καὶ μέσῳ τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς, εὐνόησαν τὴν προσαρμογὴ καὶ τὴν ἐπιβίωση ὁρισμένων ὀργανισμῶν ἔναντι ἄλλων. Πρόκειται γιὰ μία θεωρία ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὴν προέλευση, τὴν ποικιλία καὶ τὴ δομὴ τῆς ζωῆς χωρὶς ἀναφορὰ σὲ τελικὲς αἰτίες, σκοπὸ ἢ θεία πρόνοια, ἐντὸς ἑνὸς αὐστηρὰ ὑλιστικοῦ καὶ αὐτονομημένου φυσικοῦ πλαισίου.

Νὰ σημειωθεῖ ἐκ τῶν προτέρων ὅτι ὁ δαρβινισμός, τόσο στὴν κλασσικὴ ὅσο καὶ στὴ σύγχρονη νεοδαρβινική του ἐκδοχή, ἔχει δεχθεῖ ἔντονες ἀμφισβητήσεις ὡς πρὸς τὴν ἐπιστημονικότητά του καὶ τὴν ἀποδεικτική του ἐπάρκεια. Ἡ ἔλλειψη ἐπαρκῶν μεταβατικῶν μορφῶν, τὰ ἅλματα στὴ γενετικὴ πληροφορία, ἡ πολυπλοκότητα τῶν βιολογικῶν συστημάτων καὶ ἡ ἀδυναμία ἐμπειρικῆς ἐπαλήθευσης τῶν μακρὸ-ἐξελικτικῶν μηχανισμῶν ἀποτελοῦν ζητήματα ποὺ ἔχουν ἀναδειχθεῖ ἐπανειλημμένως ἀπὸ ἐπιστήμονες καὶ φιλοσόφους τῆς ἐπιστήμης. Παρὰ ταῦτα, ἀκόμη καὶ ἂν παρακάμψει κανεὶς τὰ ἐπιστημολογικὰ αὐτὰ προβλήματα, ἡ βαθύτερη δυσκολία τοῦ δαρβινισμοῦ ἔγκειται στὴ φιλοσοφική του θεμελίωση καὶ στὴν ἀπόλυτη ἀσυμβατότητά του μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη.

Εὐρωπαϊκό ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Ἀναρμόδιο νὰ ἀφαιρέσει τὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ Δικαστήρια μας

Απώλεια για τον πολιτισμό μας η απαγόρευση της εικόνας του Χριστού από τα δικαστήρια. Εξάλλου, με την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος 2019 « η κυρίαρχη θρησκεία στην Ελλάδα είναι αυτή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού » και αναγνωρίζει « τον Κύριό μας Ιησού Χριστό » ως τον «υπέρτατο πνευματικό ηγέτη» της. Eurokinissi

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Αναρμόδιο να αφαιρέσει τις εικόνες του Χριστού από τα Δικαστήρια μας

Από τον Nicolas Bauer*

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ζήτησε από την Ελλάδα να δικαιολογήσει την παρουσία ορθόδοξων εικόνων στα δικαστήριά της. Για τον νομικό εμπειρογνώμονα Nicolas Bauer, τα κράτη έχουν εμπιστευτεί σε αυτό το Δικαστήριο το έργο της προστασίας των ατομικών ελευθεριών και όχι της διαγραφής της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς.

H περίπτωση της Ιταλίας

Το 2009, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) εξέδωσε μια ιστορική απόφαση που διέταζε την Ιταλία να αφαιρέσει τους σταυρούς από τα σχολεία της. Είκοσι μία ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιτάχθηκαν στην απόφαση, υποστηρίζοντας ότι η ευρωπαϊκή νομολογία δεν θα πρέπει να επιβάλλει την αφαίρεση θρησκευτικών συμβόλων από δημόσια κτίρια. Αντιμέτωπο με αυτή την άνευ προηγουμένου κινητοποίηση, το ΕΔΑΔ επανεξέτασε την υπόθεση και, το 2011, κατέληξε στο αντίθετο συμπέρασμα: η Ιταλία ήταν νόμιμη στη « διαιώνιση μιας παράδοσης ». Αυτή ήταν η υπόθεση Lautsi κατά Ιταλίας.

Συμβιβάζεται ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν δαρβινισμόν;

Συμβιβάζεται ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν δαρβινισμόν;

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δημοσιεύτηκε ἡ ἐξελικτικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ὥς καὶ τὶς ἡμέρες μας ἔχει χυθεῖ ἄφθονο μελάνι τόσο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἐξελικτικῶν ὅσο κι ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἀντιεξελικτικῶν, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη ἄποψη. Στὴν πορεία δημιουργήθηκε καὶ μία τρίτη τάση, ἡ ὁποία προσπάθησε νὰ συμβιβάσει τὶς δύο αὐτὲς θεωρίες. Πρόκειται γιὰ τὴ θεωρία τῆς «θεϊστικῆς ἐξέλιξης», ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἔγινε πραγματικὰ ἡ ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ δὲν ἦταν τυχαία, ἀλλὰ κατευθυνόμενη ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ τάση αὐτὴ γεννήθηκε προφανῶς ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ γίνει συμβιβασμὸς ἀνάμεσα στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης οὕτως ὥστε νὰ μὴ παρουσιάζεται ὅτι ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ θρησκεία συγκρούονται μεταξύ τους.

Ἡ προσπάθεια αὐτὴ ὅμως εἶναι ἐντελῶς παραπλανητική. Ἡ μόνη ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἱστορία τῆς Δημιουργίας ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τὸν Μωυσῆ στὴ Γένεση εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ συμβιβαστεῖ μὲ τὸ ἐξελικτικὸ μοντέλο. Ὁ συμβιβασμὸς αὐτὸς ἀφενὸς εἶναι μία ἀποτυχημένη ἀπόπειρα ἐξαπάτησης καὶ ἀφετέρου φανερώνει ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀποτυχημένη, γιατί δὲ βρῆκε καμιὰ ἀπήχηση στὶς τάξεις τῶν ἄθεων ἐξελικτικῶν1 καὶ ἀπατηλὴ γιατί δὲν ἰσχύει. Φανερώνει ἐπίσης ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατί σὲ τελικὴ ἀνάλυση ὁ δαρβινισμὸς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει μία ἀναπόδεικτη θεωρία ποὺ δὲν ἀποτελεῖ πραγματικὴ ἐπιστήμη.

Ἄθλιοι εἰκονομάχοι: Οἱ χριστιανικές εἰκόνες σέ δημόσια κτήρια «δικάζονται» ἀπό τό ΕΔΑΔ ὕστερα ἀπό προσφυγή τῆς «Ἕνωσης Ἀθέων»

Άθλιοι εικονομάχοι: Οι χριστιανικές εικόνες σε δημόσια κτήρια «δικάζονται» από το ΕΔΑΔ ύστερα από προσφυγή της «Ένωσης Αθέων»!

Άθλιοι εικονομάχοι: Οι χριστιανικές εικόνες σε δημόσια κτήρια «δικάζονται» από το ΕΔΑΔ ύστερα από προσφυγή της «Ένωσης Αθέων»!

Με την ευθύνη της γραφικής «Ένωσης Αθέων» η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει το δεδικασμένο που θα εξαλείψει τις χριστιανικές εικόνες σε όλη την Ευρώπη!

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Στην εξοργιστική είδηση που θα μεταφέρουμε εδώ, θα γίνει ολοφάνερη για τον κάθε αναγνώστη η παρασιτική δράση των στρατευμένων αθέων στη χώρα μας και πόσο μεθοδικά την υπονομεύουν, σαν εργατικά σαράκια που τρώνε αθέατα τον ιστό της Πολιτείας. Κομμάτι – με το κομμάτι, σαν ψυχαναγκαστικοί θεομάχοι ζητούν να απογυμνώσουν το ελληνικό κράτος από κάθε χριστιανικό στοιχείο.

Κίνα: 5ήμερη ἀστυνομικὴ ἐπιχείρηση ἐναντίον Χριστιανῶν.

σ.σ. Ο όρος «εκκλησίες» στο παρόν άρθρο χρησιμοποιείται καταχρηστικά για τις διάφορες χριστιανικές ομάδες, και όχι με την στενή θεολογική έννοια που αναφέρεται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.

Η Κίνα συνεχίζει να διώκει συστηματικά τους Χριστιανούς. Ενώ ο κόσμος γιορτάζει Χριστούγεννα, στην Κίνα Χριστιανοί συλλαμβάνονται και εξαφανίζονται.

Νέα μεγάλη καταστολή εναντίον χριστιανικών ομάδων που λειτουργούν στα σπίτια και όσων είχαν αντισταθεί στην αφαίρεση σταυρών και άλλων θρησκευτικών συμβόλων.

Από τις 13 μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 2025, στην κομητεία Taishun της πόλης Ουεντζόου (επαρχία Ζετζιάνγκ), έγινε μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που στόχευε χριστιανικές κοινότητες σε 12 εκκλησίες της πόλης Yayáng. Οι αρχές έστειλαν πάνω από χίλιους αστυνομικούς, συμπεριλαμβανομένων ειδικών δυνάμεων (SWAT), μονάδων αντιμετώπισης ταραχών και πυροσβεστών από το Χανγκτζόου, το Πινγκγιάνγκ και άλλες περιοχές. Τις δύο πρώτες μέρες (13-15 Δεκεμβρίου) συνέλαβαν ή πήραν για ανάκριση εκατοντάδες Χριστιανούς. Τουλάχιστον άλλοι τέσσερις συνελήφθησαν στις 16 και 17 Δεκεμβρίου, ενώ πάνω από 20 άτομα κρατούνται ποινικά.

Καὶ ἡ Νικαράγουα στὶς χῶρες ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν Βίβλο

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ

Και η Νικαράγουα στις χώρες που απαγορεύουν την Βίβλο

Στον 21ο αιώνα, όπου η ελευθερία της έκφρασης και η θρησκευτική συνείδηση θεωρούνται από πολλούς ως αυτονόητα κεκτημένα, μια σειρά από απολυταρχικά καθεστώτα έρχονται να υπενθυμίσουν στην παγκόσμια κοινότητα ότι ο σκοταδισμός παραμένει ένα ισχυρό εργαλείο πολιτικής επιβίωσης.

Η πρόσφατη είδηση από τη Νικαράγουα, όπου η κυβέρνηση του Ντανιέλ Ορτέγκα απαγόρευσε την εισαγωγή της Βίβλου, εφημερίδων και καμερών από διεθνείς επισκέπτες, είναι η κορύφωση μιας συστηματικής εκστρατείας εξόντωσης κάθε ανεξάρτητης φωνής και πνευματικής εστίας που δεν ευθυγραμμίζεται με τις επιταγές του καθεστώτος.

6 Δεκεμβρίου 1949 – Ἡ ἡμέρα ποὺ ξεκίνησε τὸ πείραμα στὸ Πιτέστι.

 Επανεκπαίδευση μέσω βασανιστηρίων.

Cosmin Pătraşcu Zamfirache

Δημοσιεύτηκε 04.12.2025

Το μοναδικό πείραμα βαρβαρότητας και σαδισμού που πραγματοποιήθηκε στην Ρουμανία. Το μέρος όπου οι μαθητές μοιράζονταν ούρα και περιττώματα.

Ένα από τα πιο σκληρά και απάνθρωπα πειράματα ιδεολογικής επανεκπαίδευσης πολιτικών κρατουμένων έλαβε χώρα στη Ρουμανία. Εφαρμοσμένο με ακραία βιαιότητα, ειδικά σε νέους, αυτό το σύστημα χρησιμοποίησε μεθόδους που σήμερα φαίνονται αδιανόητες, ξεπερνώντας σε σκληρότητα ακόμη και τα βασανιστήρια του Μεσαίωνα.

Ιδρύθηκε το 1948 με τη βοήθεια των Σοβιετικών και μέσω μιας κατάφωρης νοθείας των εκλογών, το κομμουνιστικό καθεστώς εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου τρομοκρατία στη Ρουμανία. Βασιζόμενοι στην υποστήριξη του Κόκκινου Στρατού αλλά και σε σοβιετικούς πράκτορες στη χώρα, οι κομμουνιστές εκκαθάρισαν την ρουμανική κοινωνία με βάρβαρο τρόπο. Κύριοι στόχοι ήταν οι διανοούμενες ελίτ, οι αρχηγοί των χωριών, οι επιχειρηματίες, οι εκπρόσωποι του παλαιού καθεστώτος, οι εκπρόσωποι των δημοκρατικών κομμάτων και όλοι όσοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν, ιδιαίτερα ιδεολογικά, κίνδυνο για το νέο καθεστώς.

Η Ρουμανία μετατράπηκε με έναν ιδιαίτερο σαδισμό σε ένα πραγματικό κομμουνιστικό στρατόπεδο, στο οποίο συχνά άτομα κοινωνικά απελπισμένα, δηλαδή φτωχοί αγρότες και εργάτες, άνθρωποι με ελάχιστη μόρφωση, με χαμηλά προσόντα, στράφηκαν εναντίον του «ταξικού εχθρού», δηλαδή εκείνων που είχαν καταφέρει κάτι μέχρι εκείνο το σημείο ή απολάμβαναν μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση. Ένα από τα πιο δυσοίωνα επεισόδια των διώξεων που ξεκίνησαν οι κομμουνιστές από το 1949 και καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950 ήταν το λεγόμενο «Πείραμα Πιτέστι» ή «Φαινόμενο Πιτέστι». Αυτό είναι το πιο τρομερό πείραμα πλύσης εγκεφάλου και συνείδησης, απανθρωποποίησης στην Ανατολική Ευρώπη. Μέσω αυτού του πειράματος οι κομμουνιστές ήθελαν να ξαναγράψουν τη μνήμη των «ταξικών εχθρών» και να τους κατευθύνουν προς τις «αξίες» του σοσιαλισμού και του μπολσεβικισμού. Στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια συγκλονιστική περίπτωση εξόντωσης.

Ο Μακαρένκο και η ιδέα της «επανεκπαίδευσης»