Ξέρετε ἡ ἐποχή μας θυμίζει τήν ἐποχή τῶν ψυχιατρείων τῆς κομμουνιστικῆς Ρωσσίας….

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 26 – 5 – 2021)

Ξέρετε ἡ ἐποχή μας θυμίζει τήν ἐποχή τῶν ψυχιατρείων τῆς κομμουνιστικῆς Ρωσίας, πού πήγαιναν τούς ἀνθρώπους τάχα γιά θεραπεία καί γιά ἀναμόρφωση καί τούς ἔδιναν ψυχοφάρμακα, τούς ἀρρώσταιναν δηλαδή, τούς σκότωναν οὐσιαστικά τήν ψυχή μέ τά χημικά πού τούς ἔβαζαν!

Καί ἐκεῖ θυμᾶμαι ἕνα περιστατικό μέ μία εὐλαβέστατη γυναίκα, ἡ ὁποία ἔλεγε συνεχῶς τήν νοερά προσευχή. Ἐνῶ τῆς ἔδιναν κάθε μέρα τήν «ἀγωγή» της, δέν εἶχε καμιά ἐπίδραση ἐπάνω της. Τά χάπια πού τῆς ἔδιναν, τά ψυχοφάρμακα, γιά νά τῆς ἀλλοιώσουν τήν προσωπικότητα, ἦταν σάν νεράκι, δέν ἐπιδροῦσαν καθόλου ἐπάνω της. Καί αὐτό ἤτανε τό ἀποτέλεσμα τῆς σχέσης της μέ τόν Χριστό, τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς πού ἔκανε στήν καρδιά της.

Ἀνακρίσεις στὶς φυλακὲς τῆς NKVD (Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἐνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

Ανακρίσεις στις φυλακές της NKVD

(Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἑνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ ἔχει δύο πλευρές. Ἡ μία εἶναι ἡ προφορικὴ συνομιλία τοῦ ἀνακριτῆ μὲ τὸν κρατούμενο. Ἡ ἄλλη εἶναι τὸ ἐπίσημο γραπτὸ ἔγγραφο, τὸ πρωτόκολλο τῆς ἀνάκρισης, ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν κατηγορούμενο.

Τυπικὰ ἡ νομικὴ πλευρὰ στὴν ΕΣΣΔ παρουσιάζεται συχνὰ ἄψογη. Ἀπὸ τὰ πρωτόκολλα τῶν ἀνακρίσεων φαίνονται τὰ πάντα: καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς κατηγορίας, καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς ἔρευνας, καὶ τὸ περίπλοκο δίκτυο τῶν μαρτυρικῶν καταθέσεων, καὶ τέλος, ἡ ἀποκάλυψη, ἡ ἐνοχοποίηση τοῦ κατηγορουμένου, ἡ ὁμολογία του, ἐπικυρωμένη μὲ τὴν ὑπογραφή του. Μετὰ ἡ καταδίκη καὶ ἡ ποινή. Ὅλα εἶναι αὐστηρὰ νόμιμα, βάσει τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα καὶ τοῦ Συντάγματος.

Τίποτε ἄλλο δὲν φαίνεται. Δὲν ὑπάρχουν οὔτε ἴχνη συνομιλιῶν, οὔτε ἴχνη βασανιστηρίων. Οἱ συνομιλίες γίνονται κατ’ ἰδίαν· τὰ βασανιστήρια – χωρὶς μάρτυρες. Οἱ «σοβαροὶ» ἐγκληματίες στὶς σοβιετικὲς φυλακὲς πεθαίνουν πάντα. Κρατοῦνται σὲ κελιά ἀπομόνωσης, ἀνακρίνονται τὴ νύχτα, «ἐκκαθαρίζονται» πρὶν τὴν αὐγή. Οἱ σκοτεινοὶ διάδρομοι τοῦ DPZ (Σπίτι Προσωρινῆς Κράτησης) τῶν «Κρεστὺ» καὶ τῶν «Μπουτύρκα» (φυλακὲς στὸ Λένινγκραντ καὶ τὴ Μόσχα) – σιωποῦν. Τὸ βοηθητικὸ προσωπικὸ τῶν δεσμοφυλάκων εἶναι προσεκτικὰ ἐπιλεγμένο καὶ ἐπίσης γνωρίζει πῶς νὰ σιωπᾷ.

Γιὰ μένα, ὡς ψυχίατρο, εἶχε ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον νὰ παρατηρῶ τοὺς τύπους τῶν ἀνακριτῶν καὶ τῶν δεσμοφυλάκων. Εἶναι αὐστηρὰ ἐπιλεγμένοι. Μεταξύ τους ἡ πλειονότητα εἶναι ψυχοπαθεῖς: ἐπιληπτοειδεῖς, παρανοϊκοί, σχιζοειδεῖς. Πολλοὶ εἶναι σαδιστὲς καὶ ἠθικὰ ὑπολειμματικοί.

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ εἶναι ἕνα ἐντελῶς ἰδιαίτερο εἶδος ἀθλήματος γιὰ τὸν ἀνακριτὴ καὶ πάντα ἕνα βασανιστήριο (σωματικὸ ἢ ψυχικὸ) γιὰ τὸν κατηγορούμενο.

Μιὰ ὁμάδα μοναζουσῶν στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως τοῦ Σολοβκὶ

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΚΙ

(Ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ)

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1929, στὸ νησὶ Σολοβκί, στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως, ἔφτασε μιὰ ὁμάδα μοναχῶν, περίπου 30 γυναῖκες. Ἀπὸ ὁρισμένα στοιχεῖα μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι οἱ περισσότερες ἦσαν «Μοναχὲς τοῦ Σαμόρντινο», δηλαδὴ μοναχὲς ἀπὸ τὸ γυναικείο μοναστήρι τοῦ Σαμόρντινο, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὴν ὀνομαστὴ Ἔρημο τῆς Ὄπτινα.

Μὲ αὐτὲς τὶς μοναχὲς ἡ διοίκηση τοῦ στρατοπέδου εἶχε μιὰ ὁλόκληρη ἱστορία, ποὺ χαρακτηρίζει ὁρισμένες πλευρὲς τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’20. Αὐτὲς οἱ μοναχὲς δὲν τοποθετήθηκαν στὸν κοινὸ γυναικεῖο θάλαμο, ἀλλὰ κρατοῦνταν χωριστά.

Μόλις ἔφτασαν, ξέσπασε ἕνα σοβαρὸ περιστατικό. Ὅταν, ὅπως συνηθιζόταν, ἄρχισαν νὰ τὶς ἐλέγχουν καὶ νὰ τὶς ἀνακρίνουν γὰ τὴν σύνταξη τοῦ δελτίου τους, ἐκεῖνες ἀρνήθηκαν νὰ δώσουν τὰ λεγόμενα «στοιχεῖα ταυτότητας», δηλαδὴ νὰ ἀπαντήσουν σὲ ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο, τὸ ὄνομα, τὸ πατρώνυμο, τὸ ἔτος καὶ τὸν τόπο γέννησης, τὴ μόρφωση, τὸ ἐπάγγελμα, τὸ ποινικὸ μητρῶο, τὸ ἄρθρο τῆς καταδίκης, τὴ διάρκεια τῆς ποινῆς κ.τ.λ.

Στὶς ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο ἀπαντοῦσαν μόνο τὰ ὀνόματά τους: «μήτηρ Μαρία, μήτηρ Ἀναστασία, μήτηρ Εὐγενία» καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὶς ὑπόλοιπες ἐρωτήσεις δὲν ἀπαντοῦσαν καθόλου. Μετὰ ἀπὸ φωνὲς καὶ ἀπειλές, ἄρχισαν νὰ τὶς χτυποῦν, ἀλλὰ τότε ἐκεῖνες σώπασαν ἐντελῶς καὶ ἔπαψαν ἀκόμη καὶ νὰ λένε τὰ ὀνόματά τους.

Τὶς ἔκλεισαν στὸ πειθαρχεῖο, τὶς βασάνισαν μὲ πείνα καὶ δίψα. Μὲ ἀγρυπνία, ἀκόμη καὶ μὲ ξυλοδαρμοὺς ποὺ προκαλοῦσαν σωματικὲς βλάβες· δηλαδή, ἐφάρμοσαν πάνω τους σχεδὸν ὅλους τοὺς τρόπους «ἐπηρεασμοῦ», ἀλλὰ ἐκεῖνες παρέμεναν ἀλύγιστες στὴν ἐμμονή τους καὶ μάλιστα τόλμησαν νὰ ἀρνηθοῦν κάθε καταναγκαστικὴ ἐργασία (γεγονὸς πολὺ σπάνιο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως).

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἐμένα, τὸν φυλακισμένο γιατρό, μαζί με τὸν καθηγητὴ δρα Ζιζιλένκο (ποὺ εἶχε ἐξοριστεῖ στὸ Σολοβκὶ ἐπειδή, ἐνῶ ἦταν ἀρχίατρος τῆς φυλακῆς Ταγκάντσοφ στὴ Μόσχα, εἶχε γίνει κρυφὰ μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος), μᾶς κάλεσαν στὸν διευθυντὴ τοῦ ὑγειονομικοῦ τμήματος, ὅπου βρισκόταν καὶ ὁ διοικητὴς ὅλου τοῦ στρατοπέδου. Ἐμπιστευτικὰ μᾶς ζήτησαν νὰ κάνουμε μιὰ ἰατρικὴ ἐξέταση σὲ αὐτὲς τὶς μοναχές, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι, ἂν ἦταν δυνατόν, θὰ ἦταν ἐπιθυμητὸ νὰ τὶς κρίνουμε ἀνίκανες γιὰ ἐργασία, ὥστε νὰ ὑπάρχουν ἐπίσημοι λόγοι νὰ τὶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴ βαριὰ σωματικὴ δουλειά, τὴν ὁποία δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν.

Κίνα: 5ήμερη ἀστυνομικὴ ἐπιχείρηση ἐναντίον Χριστιανῶν.

σ.σ. Ο όρος «εκκλησίες» στο παρόν άρθρο χρησιμοποιείται καταχρηστικά για τις διάφορες χριστιανικές ομάδες, και όχι με την στενή θεολογική έννοια που αναφέρεται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.

Η Κίνα συνεχίζει να διώκει συστηματικά τους Χριστιανούς. Ενώ ο κόσμος γιορτάζει Χριστούγεννα, στην Κίνα Χριστιανοί συλλαμβάνονται και εξαφανίζονται.

Νέα μεγάλη καταστολή εναντίον χριστιανικών ομάδων που λειτουργούν στα σπίτια και όσων είχαν αντισταθεί στην αφαίρεση σταυρών και άλλων θρησκευτικών συμβόλων.

Από τις 13 μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 2025, στην κομητεία Taishun της πόλης Ουεντζόου (επαρχία Ζετζιάνγκ), έγινε μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που στόχευε χριστιανικές κοινότητες σε 12 εκκλησίες της πόλης Yayáng. Οι αρχές έστειλαν πάνω από χίλιους αστυνομικούς, συμπεριλαμβανομένων ειδικών δυνάμεων (SWAT), μονάδων αντιμετώπισης ταραχών και πυροσβεστών από το Χανγκτζόου, το Πινγκγιάνγκ και άλλες περιοχές. Τις δύο πρώτες μέρες (13-15 Δεκεμβρίου) συνέλαβαν ή πήραν για ανάκριση εκατοντάδες Χριστιανούς. Τουλάχιστον άλλοι τέσσερις συνελήφθησαν στις 16 και 17 Δεκεμβρίου, ενώ πάνω από 20 άτομα κρατούνται ποινικά.

6 Δεκεμβρίου 1949 – Ἡ ἡμέρα ποὺ ξεκίνησε τὸ πείραμα στὸ Πιτέστι.

 Επανεκπαίδευση μέσω βασανιστηρίων.

Cosmin Pătraşcu Zamfirache

Δημοσιεύτηκε 04.12.2025

Το μοναδικό πείραμα βαρβαρότητας και σαδισμού που πραγματοποιήθηκε στην Ρουμανία. Το μέρος όπου οι μαθητές μοιράζονταν ούρα και περιττώματα.

Ένα από τα πιο σκληρά και απάνθρωπα πειράματα ιδεολογικής επανεκπαίδευσης πολιτικών κρατουμένων έλαβε χώρα στη Ρουμανία. Εφαρμοσμένο με ακραία βιαιότητα, ειδικά σε νέους, αυτό το σύστημα χρησιμοποίησε μεθόδους που σήμερα φαίνονται αδιανόητες, ξεπερνώντας σε σκληρότητα ακόμη και τα βασανιστήρια του Μεσαίωνα.

Ιδρύθηκε το 1948 με τη βοήθεια των Σοβιετικών και μέσω μιας κατάφωρης νοθείας των εκλογών, το κομμουνιστικό καθεστώς εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου τρομοκρατία στη Ρουμανία. Βασιζόμενοι στην υποστήριξη του Κόκκινου Στρατού αλλά και σε σοβιετικούς πράκτορες στη χώρα, οι κομμουνιστές εκκαθάρισαν την ρουμανική κοινωνία με βάρβαρο τρόπο. Κύριοι στόχοι ήταν οι διανοούμενες ελίτ, οι αρχηγοί των χωριών, οι επιχειρηματίες, οι εκπρόσωποι του παλαιού καθεστώτος, οι εκπρόσωποι των δημοκρατικών κομμάτων και όλοι όσοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν, ιδιαίτερα ιδεολογικά, κίνδυνο για το νέο καθεστώς.

Η Ρουμανία μετατράπηκε με έναν ιδιαίτερο σαδισμό σε ένα πραγματικό κομμουνιστικό στρατόπεδο, στο οποίο συχνά άτομα κοινωνικά απελπισμένα, δηλαδή φτωχοί αγρότες και εργάτες, άνθρωποι με ελάχιστη μόρφωση, με χαμηλά προσόντα, στράφηκαν εναντίον του «ταξικού εχθρού», δηλαδή εκείνων που είχαν καταφέρει κάτι μέχρι εκείνο το σημείο ή απολάμβαναν μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση. Ένα από τα πιο δυσοίωνα επεισόδια των διώξεων που ξεκίνησαν οι κομμουνιστές από το 1949 και καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950 ήταν το λεγόμενο «Πείραμα Πιτέστι» ή «Φαινόμενο Πιτέστι». Αυτό είναι το πιο τρομερό πείραμα πλύσης εγκεφάλου και συνείδησης, απανθρωποποίησης στην Ανατολική Ευρώπη. Μέσω αυτού του πειράματος οι κομμουνιστές ήθελαν να ξαναγράψουν τη μνήμη των «ταξικών εχθρών» και να τους κατευθύνουν προς τις «αξίες» του σοσιαλισμού και του μπολσεβικισμού. Στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια συγκλονιστική περίπτωση εξόντωσης.

Ο Μακαρένκο και η ιδέα της «επανεκπαίδευσης»

Μυστικὲς Ὑπηρεσίες καὶ ἡ Δίωξη τοῦ Κλήρου στὸ Ἀνατολικὸ Μπλὸκ (1945–1989)

ΟμΑδα D

ΜυστικΕς ΥπηρεσΙες και η ΔΙωξη του ΚλΗρου στο ΑνατολικΟ Μπλοκ (1945–1989)

Η δίωξη των θρησκευτικών κοινοτήτων αποτέλεσε κεντρικό πυλώνα της ιδεολογικής και πολιτικής στρατηγικής των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη.

Αντιμετωπίζοντας την οργανωμένη θρησκεία ως «αντιδραστική κληρική δύναμη» και εστία αντιπολίτευσης, οι μυστικές υπηρεσίες δημιούργησαν ειδικές μονάδες για την εξουδετέρωση, τον έλεγχο και τη φυσική εξόντωση του κλήρου. Η δράση αυτών των δομών, με την Πολωνική Ομάδα D να αποτελεί ένα από τα πιο σκοτεινά παραδείγματα, αποκαλύπτει το βάθος της κρατικής τρομοκρατίας.

Η Ομάδα D του Τμήματος IV: Το Πολωνικό Όπλο κατά της Εκκλησίας

Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, η Υπηρεσία Ασφαλείας (Służba Bezpieczeństwa – SB) του Υπουργείου Εσωτερικών ίδρυσε το Τμήμα IV, το οποίο είχε αποκλειστική αρμοδιότητα την παρακολούθηση και την καταστολή των εκκλησιαστικών δραστηριοτήτων, με κύριο στόχο τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Μέσα στο Τμήμα IV λειτουργούσε η λεγόμενη Ομάδα D (Grupa D), η οποία ήταν υπεύθυνη για τις “δράσεις αποπροσανατολισμού” (dezintegracja). Αυτές οι δράσεις περιλάμβαναν μια τεράστια γκάμα μεθόδων, από τη συστηματική συλλογή προσωπικών δεδομένων και την ψυχολογική τρομοκρατία μέχρι τη φυσική εξόντωση.

Μέθοδοι Δράσης και Ονομαστικά Θύματα

Οι επιχειρήσεις της Ομάδας D επικεντρώθηκαν στην ηθική υπονόμευση και τη δολοφονία των πιο επιδραστικών κληρικών.Εκβιασμός και Συμβιβαστική Έκθεση (Kompromat): Η SB τηρούσε εκτεταμένους φακέλους για κάθε ιερέα, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες για εκβιασμό με σκοπό τη στρατολόγηση πληροφοριοδοτών. Η αποκάλυψη, μετά το 1989, των αρχείων της SB έδειξε ότι το φαινόμενο της συνεργασίας ήταν εκτεταμένο. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Στανίσουαφ Βιέλγκους (Stanisław Wielgus), ο οποίος αναγκάστηκε σε παραίτηση το 2007, λίγο πριν την ενθρόνισή του ως Αρχιεπίσκοπος Βαρσοβίας, όταν αποκαλύφθηκε η υπογραφή συμφωνητικού συνεργασίας με την SB από τη δεκαετία του ’60. Αντίστοιχα, ο π. Μίχαου Τσαϊκόφσκι (Michał Czajkowski), ένας σεβαστός ιερέας, αποκαλύφθηκε ότι ήταν πληροφοριοδότης, φέροντας μάλιστα στοιχεία που τον συνέδεαν με την παροχή πληροφοριών για τον π. Ποπιεουούσκο.

π. Ἀθανάσιος Φαρμακόπουλος.Υπέστη τὰ πάνδεινα ὑπό των Ἐαμιτῶν(+8 Νοεμβρίου 1944)

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΚΙΛΚΙΣ 1944).

 Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Φαρμακόπουλος Αθανάσιος (1888-1944), ο οποίος διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στην Λευκώνα Σερρών, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης.

 Ο π. Αθανάσιος Φαρμακόπουλος γεννήθηκε στον Πόντο το 1888, και ήλθε στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Φοίτησε ως το τρίτο έτος στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, και για ένα διάστημα διετέλεσε δάσκαλος στο χωριό Ορεινή των Σερρών. Το 1937 χειροτονήθηκε ιερεύς και τοποθετήθηκε ως εφημέριος στην Λευκώνα Σερρών.

Το 1941 κατά την διάρκεια της κατοχής εκδιώχθηκε από τους Βουλγάρους κατακτητές καθώς ο ίδιος δεν θέλησε σε καμία περίπτωση να συνεργαστεί μαζί τους, και κατέφυγε στην Νιγρίτα, όπου εκδιώχθηκε και από εκεί, και κατέφυγε και πάλι στα Πλατανάκια Σιδηροκάστρου που ήταν υπό γερμανική κατοχή.

Ένα χρόνο αργότερα, όταν η κατάσταση άρχισε να χειροτερεύει και εκεί, ζήτησε καταφύγιο στην Θεσσαλονίκη. Στην Θεσσαλονίκη τοποθετήθηκε ως εφημέριος στο Νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής. Ο π.Αθανάσιος Φαρμακόπουλος ήταν χαρακτήρας ζωηρός, γεμάτος παλμό και επιβλητικός, με ψυχή ενθουσιώδη, και στον λόγο του ήταν ευθύς και καυστικός, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα στα κηρύγματά του να ενθουσιάζει τον κόσμο και να τον ξεσηκώνει κατά των κατακτητών.

π.Γρηγόριος Μιχαλόπουλος-Κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τὴν παραστρατιωτικὴ ὀργάνωση τοῦ ΚΚΕ τὴν ΟΠΛΑ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΒΕΡΟΙΑ 1944).

Φωτογραφία η οποία εμφανίζει τον Ιερομόναχο και Εφημέριο Μιχαλόπουλο Γρηγόριος (1910-1944), ο οποίος π. Γρηγόριος (κατ΄ άλλους Γεώργιος) γεννήθηκε σε χωριό της Αλεξάνδρειας του Ν. Ημαθίας το 1910.

Ο π.Γρηγόριος Μιχαλόπουλος ήταν Ιερομόναχος και εφημέριος σε ναό της Βέροιας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου προσφέρθηκε ως εθελοντής να διδάξει τον λόγο του Θεού και να αναπτερώσει το ηθικό των Ελλήνων μαχητών ακολουθώντας στρατιωτικές Μονάδες στην πρώτη γραμμή του Μετώπου.

30η Ὀκτωβρίου.Ημέρα Μνήμης τῶν Θυμάτων τοῦ ἄθεου κομμουνισμοῦ

Στην Ρωσία η 30η Οκτωβρίου είναι η Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του άθεου κομμουνισμούείναι η ημέρα μνήμης όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στα χρόνια των διώξεων, των αθώων βασανισθέντων και δολοφονηθέντων, που υπέφεραν στην εξορία και στις φυλακίσεις.

ΡΩΣΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

https://proskynitis.blogspot.com/2025/10/30.html

Πολιτικὸς ἐξωφρενισμός.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου – Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου (ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν)

Περιῆλθεν εἰς χεῖρας μου τὸ ὑπ’ ἀριθ. 698 φύλλον Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως (Δεύτερον Τεῦχος, 24-5-2005), εἰς τὸ ὁποῖον ἀναγράφεται ἀπίστευτος πολιτικὸς ἐξωφρενισμός. Ἰδού:

«Οἱ Ὑπουργοὶ καὶ Ὑφυπουργοὶ Ἐσωτερικῶν, Δημοσίας Διοίκησης καὶ Ἀποκέντρωσης – Οἰκονομίας καὶ Οἰκονομικῶν – Ἐθνικῆς Ἄμυνας – Ὑγείας καὶ Κοινωνικῆς Ἀλληλεγγύης – Δημοσίας Τάξεως, ἔχοντας ὑπ’ ὄψη… τὶς ἐξαιρετικὲς ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερε στὸ Λαό, στὴν Πατρίδα καὶ στὸ Ἔθνος, ὁ πρώην Γενικὸς Γραμματέας τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδας, Χαρίλαος Φλωράκης, ἀποφασίζουμε: α΄) νὰ τελεστεῖ ἡ κηδεία του μὲ δημόσια δαπάνη καὶ β΄) νὰ ἀναρτηθοῦν μεσίστιες οἱ σημαῖες τῶν Δημοσίων Καταστημάτων ὅλης τῆς Χώρας τὴν ἡμέρα τῆς κηδείας του».

Ἀπεφάσισε λοιπὸν ἡ τότε Κυβέρνησις νὰ τιμήση τὸν κορυφαῖον τοῦτον κομμουνιστὴν καὶ πολυσφαγέα τῶν Ἑλλήνων μὲ τιμὰς ἐν ἐνεργείᾳ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας.

Κήρυγμα στὸ Ἐθνικὸ Μνημόσυνο τοῦ Γράμμου (1949) στὴν Βούρμπιανη Κονίτσης 31.8.2025.

Ἡ ἀπορία τοῦ νέου καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ νεοαγιοκαταχθέντος Δημητρίου Γκαγκαστάθη (Βούρμπιανη 31.8.2025)

Ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοί μου, ὅτι ἕνας νέος πλούσιος πλησίασε τὸν Κύριο μὲ σεβασμό, μὲ εἰλικρινὴ διάθεση καὶ ἐνδιαφέρον, νὰ μάθει ἀπὸ τὸν Θεῖο Διδάσκαλο τί πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια ζωή. “Τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;” (Ματθ. Ιθ΄16), τὸν ρώτησε.

Σπάνιο, στὰ ἀλήθεια, φαινόμενο νεαροῦ νὰ ἔχει τέτοιες ἀνησυχίες. Ἄν τὶς καρδιὲς τῶν νέων σήμερα, συγκινοῦν καὶ ἑλκύουν θέλγητρα τῆς παρούσης ζωῆς, τὴν καρδιὰ τοῦ νέου αὐτοῦ τὴν εἶχε προσελκύσει τὸ ὅραμα τῆς “αἰωνίου ζωῆς”. Ἴσως νὰ εἶχε ἀκούσει, ὅπως φαίνεται, κάποια κηρύγματα τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν αἰώνια ζωή ἤ εἶχε διαβάσει ἀπὸ τὰ ἀναγνώσματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὅτι ὑπάρχει ζωὴ αἰώνιος (Δανιήλ ΙΒ΄2). Ἔτσι ἤθελε διευκρυνίσεις ἀπὸ τὸν Διδάσκαλο.

Ὁ Κύριος δὲν ἄφησε ἀναπάντητη τὴν ἐρώτηση τοῦ νέου αὐτοῦ καὶ τοῦ εἶπε : “Εἰ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς”. Ἄν θέλεις, δηλαδή, νὰ μπεῖς στὴν αἰώνια καὶ μακάρια ζωή, τήρησε σ’ ὅλη τὴ ζωή σου τὶς ἐντολές. Καὶ στὴν ἐπίμονη ἐρώτηση γιὰ τὸ ποιές εἶναι οἱ ἐντολὲς αὐτές, ὁ Κύριος τοῦ τὶς κατανομάζει : “οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν” (Ματθ. Ιθ΄18-19).

Ὁ νεαρός μας, στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἐξέτασε τὸν ἑαυτό του καὶ τὴν συνείδησή του στὸ κατὰ πόσο ἦταν τηρητὴς αὐτῶν, ἀπαντάει μὲ βεβαιότητα στὸν Κύριο ὅτι “πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου” (20), ὅλα δηλ. τὰ φύλαξα ἀπὸ μικρός. “Τί ἔτι ὑστερῶ;” Τί ἄλλο μοῦ λείπει ἀκόμη ; Μοιάζει δηλαδὴ μ’ ἕναν, ποὺ πρόκειται νὰ ταξιδεύσει στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἔχοντας τὴν καλὴ ἀνησυχία διερωτᾶται ἄν ἔχει τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸ μεγάλο αὐτό ταξίδι. Ἄν τοῦ λείπει κάτι ὥστε νὰ μὴν βρεθεῖ πρὸ ἐκπλήξεων καὶ χάσει τὸν προορισμό του.

Ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ γιὰ τὸν Κομμουνισμό.

 

Απόσπασμα επιστολής (νο. 22) του π. Σεραφείμ Ρόουζ σε κάποιον π. Παντελεήμονα πριν τον Ιανουάριο του 1966.

Πιστεύω ότι ο συγγραφέας εξαπατάται θεωρώντας τον Κομμουνισμό ως ένα καθαρά πολιτικό φαινόμενο που δεν φοράει «μάσκες». Ίσως τον σκέφτεται με όρους του Τουρκικού Ζυγού – ενός εξωτερικού ζυγού σκοπός του οποίου ήταν να υποδουλώσει ένα έθνος και να επιτρέψει στους κατακτητές να ζούνε καλά.

Αλλά ο Κομμουνισμός εφαρμόζει έναν εσωτερικό ζυγό, καθότι πρόκειται ουσιαστικά για ένα πνευματικό κίνημα (με μία αντίστροφη έννοια). Στόχος του δεν είναι να κατακτήσει τον κόσμο και να υποδουλώσει τα έθνη, αλλά να πολεμήσει τον Θεό, κυρίως καταστρέφοντας την πίστη στις καρδιές των ανθρώπων.

Δεν υπάρχει σύγκριση με παρόμοιο σύστημα στην παρελθούσα ιστορία. Ολόκληρος ο στόχος του Κομμουνισμού είναι να προετοιμάσει τον κόσμο για τον Αντίχριστο, και το πιο δαιμονικό του έργο είναι να αποκτήσει τον έλεγχο της Εκκλησίας και να την μετατρέψει σε μια νέα Εκκλησία για τον Αντίχριστο.

Σπάνια συνέντευξη τοῦ π. Γεωργίου Κάλτσιου (1988) γιὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστη ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς Τσαουσέσκου.

ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΣΤΟ YOUTUBE

Συνέντευξη που δόθηκε στην Ουάσινγκτον πριν από 35 χρόνια, στις 13 Ιανουαρίου 1988 (έκανε πρεμιέρα στις 17 Ιαν 2023) για την εφημερίδα Η Άλλη Ευρώπη (The Other Europe). Ο πατήρ Γεώργιος Κάλτσιου περιγράφει την βιαιότητα των κομμουνιστικών φυλακών στις οποίες ήταν φυλακισμένος για 21 χρόνια και στη συνέχεια κάνει μια περιγραφή της σκληρής ζωής υπό το κομμουνιστικό καθεστώς του Τσαουσέσκου.

https://tasthyras.wordpress.com/2025/08/03/σπάνια-συνέντευξη-του-π-γεωργίου-κάλτ

Ἐθνομάρτυρας π. Δημήτριος Μουστίκος.

Μουστίκος Δημήτριος († 25 Ιουλίου 1944). Διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην Παναγίτσα Πέλλας, στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης και Πέλλης.

Ο π. Δημήτριος Μουστίκος καταγόταν από την Καστανιά της Σάμου και ήταν Εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου του χωριού Παναγίτσας της Μητροπόλεως Εδέσσης.

Ἐγκλήματα Κομμουνιστῶν. Ἐθνομάρτυρας Ἱερέας Ζάχος Κωνσταντῖνος (1886 – 1944)

σ.σ. ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ

Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Ιερέας Ζάχος Κωνσταντίνος (1886 – 1944), ο οποίος γεννήθηκε το 1886 στην Εξοχή Αργολίδας, και ως απόφοιτος του Σχολαρχείου διορίστηκε ως γραμματοδιδάσκαλος. Κατόπιν φοίτησε στο Υποδιδασκαλείο Ζακύνθου, και όταν αποφοίτησε και από εκεί τοποθετήθηκε ως υποδιδάσκαλος στα χωριά Άγιος Νικόλαος και Πλατάνια Αλέας της Αργολίδας.

Όμως είχε κλίση προς την ιεροσύνη και έτσι το 1916 χειροτονήθηκε Ιερέας των ίδιων χωριών όπου είχε τοποθετηθεί ως δάσκαλος στον Άγιο Νικόλαο και Πλατάνια Αλέας, υπαγόμενος πλέον στην Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος.

Παρόλο το δύσβατο του εδάφους αυτός συνέχιζε να πηγαίνει στα χωριά και να λειτουργεί, αλλά και να διδάσκει ανελλιπώς στα παιδιά ως δάσκαλος. Κατόρθωσε να αναπτύξει αξιόλογη χριστιανική και εθνική δράση και για αυτό απέκτησε κύρος και στα δύο αυτά χωριά.

Λόγω της εθνικής του δράσις τόσο αυτός όσο και τα δύο του παιδιά, είχε στοχοποιηθεί κατά την διάρκεια της κατοχής, τόσο από τους Γερμανούς, όσο και από τους κομμουνιστές.

Η τοπική οργάνωση του ΚΚΕ είχε ζητήσει επανειλημμένος από τον Ιερέα τόσο ο ίδιος όσο και τα δυο του παιδιά να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ, αλλά ο ίδιος το αρνιόταν, και μάλιστα σε κηρύγματά του προς τους πιστούς κατηγορούσε δημόσια τις τοπικές οργανώσεις του ΕΑΜ\ΕΛΑΣ και ΟΠΛΑ οι οποίες προέβαιναν σε εκτελέσεις και βασανισμούς κατά Ελλήνων που ιδεολογικά ήταν αντίθετοι προς αυτούς, επιβάλλοντας έτσι τον φόβο και την κόκκινη τρομοκρατία σε όλη την γύρω περιοχή.

Στίς φυλακές τοῦ Χότζα. Ἡ ζωή εἶναι κόλαση, ὁ θάνατος εἶναι μέλι

Κωνσταντίνος Κυριακού

ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΗ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΙ

Ο άγριος χειμώνας έδιωξε πρόωρα το μελαγχο­λικό φθινόπωρο του 1944. Ο πόλεμος στην Αλβανία τελείωσε. Τούς λαούς τού Ανατολικού μπλόκ, για 50 χρόνια, θα τούς πλακώσει η βαριά κόκκινη κάπα τού δράκουλα της κομμουνιστικής δικτατορίας.

Η ζωή θα κυλήσει ανάποδα. Ο αιώνιος γλαυκός ήχος της κα­μπάνας, πού μάς θύμιζε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής· άρχισε να σβήνει. Οι άνθρωποι πού ζούσαν σ’ αυτή την άβυσσο έμειναν και δίχως αυτή την παρηγοριά. Η πίστη στο Θεό πληγώθηκε και ο κόσμος άρχισε να στρέφει τη ματιά του προς τον Φα­ραώ δικτάτορα Ενβέρ Χότζα. Αυτός με την χειρότε­ρη μορφή της τρομοκρατίας προσπάθησε να μάς σκο­τώσει και την ελπίδα, για να γινόταν ο Σωτήρας μας.

Στην αλβανική επικράτεια ζούσαν Αλβανοί, Έλληνες, Σλάβοι, Αθίγγανοι κ.λπ. Σ’ όλους αυτούς τούς λαούς οι κομμουνιστές, αντί τού φωτός πού τούς είχαν τάξει τούς έφεραν το σκοτάδι, αντί της χαράς τη λύπη, αντί της ομόνοιας τη διχόνοια, αντί της αγάπης το μίσος.

Αυτοί οι φεουδάρχες ούτε σήμερα δεν βρήκαν το κουράγιο να δηλώσουν φανερά, ότι όχι μόνο δεν μπόρεσαν να χτίσουν τον παράδεισο πάνω στη γη, αλλά δεν μπόρεσαν να διαφυλάξουν ούτε τις ανθρώπινες άξιες. Και όταν μιά πολιτική κίνηση αδυνατεί να φυλάξει αυτές τις αξίες, αυτής της ίδιας και όχι των αντιπάλων της, η μοίρα της φυλάει το χειρό­τερο, όπως και αποδείχτηκε.

Η μαύρη προοπτική στην Αλβανία έγινε αισθητή από τις πρώτες μέρες. Η ανασφάλεια για το σήμερα και για το αύριο ήταν έντονη. Οι νύχτες ήταν φορτι­σμένες με φόβο. Οι πόρτες των σπιτιών, μέσα στο βαθύ σκοτάδι, φορές χτυπούσαν δυνατά μέχρι πού σπάζαν και φορές πολιτισμένα. Σε κάθε περίπτωση, τα θύματα ακολουθούσουν τούς χασάπηδες και όλοι τους είχαν την ίδια τύχη, δεν ξαναγύριζαν πίσω. Ή τούς δίκαζαν ισόβια ή τούς εξόντωναν.

Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου(7/4) 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας

Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας (κατά τήν ὁμολογία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ).

Δύο ἡμέρες πρίν, τήν Κυριακή 23η Μαρτίου, τέλεσε τήν τελευταῖα του Θεία Λειτουργία καί χειροτόνησε τόν Ἐπίσκοπο Ἐφραίμωβ Σέργιο (ἔπειτα Ἐπίσκοπο Μπουζουλούκ, Ἱερομάρτυρα, ὁ ὁποῖος κατασπαράχθηκε ζωντανός ἀπό ἀρουραίους ! τό 1930). Τά τελευταῖα του λόγια ἦταν: “Ἡ νύχτα θά εἶναι βαθειά καί θά διαρκέσει πολύ” (κατά τόν διακονητή του Κωνσταντῖνο Panshkevich).

Ὁ π.Αλύπιοςτής Μονῆς τῶν Σπηλαίων στὸ Πσκὼφ καὶ ἡ γενναία ἀντίστασή του στὶς κομμουνιστικὲς αὐθαιρεσίες

π. Αλύπιος Βόρονοφ,

ό Μέγας Προεστώς τής Μονής τών Σπηλαίων στό Πσκωφ

Από το βιβλίο του π. Τύχωνα Σεβκούνωφ, Σχεδόν Άγιοι. Πνευματικές αφηγήσεις από τη Ρωσία του χθες και του σήμερα. Ἐκδόσεις Ἐν πλῷ

Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λυμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται Ἱερώτατοι. (Ἦχος πλ. β’ Ὅλην ἀποθέμενοι , Αἴνοι τῆς ἐορτῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α´ Οικουμενικῆς Συνόδου).

1)Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 όλοι οι κάτοικοι της Σοβιετικής Ένωσης ήταν υποχρεωμένοι να συμμετέχουν στις εκλογές. Την κάλπη για την ψηφοφορία την έφερναν στην τράπεζα του μοναστηριού, όπου μετά το μεσημεριανό γεύμα η αδελφότητα, υπό την εποπτεία του προεστώτα, απέδιδε με απροθυμία και δυσαρέσκεια τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Όμως κάποτε ο γενικός γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής του ΚΚΣΕ το πήρε χαμπάρι: για κάποιους εκεί αγράμματους μοναχούς είχε καθιερωθεί το παράλογο προνόμιο να ψηφίζουν για τον αδιάσπαστο συνασπισμό κομμουνιστών και ανεξάρτητων, στο δικό τους απαρχαιωμένο αιωνόβιο μοναστήρι, και όχι στο εκλογικό τμήμα. Ο γενικός γραμματέας αγανάκτησε με την κατάσταση και μάλωσε αυστηρά τους υφισταμένους του για την ανοχή αυτού του παρασιτικού στοιχείου. Χωρίς καθυστέρηση εξέδωσε διαταγή: Από τις προκείμενες εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και εφεξής (και ες αεί), οι μοναχοί θα προσέρχονται να ψηφίσουν, όπως όλοι οι κάτοικοι της Ένωσης, στα εκλογικά τμήματα του τόπου κατοικίας τους!

Ἅγιος Γαβριὴλ ὁ Γεωργιανός, 2 Νοεμβρίου

Άγιος Γαβριήλ ο Γεωργιανός, 2 Νοεμβρίου

Κατά την κομμουνιστική περίοδο, πολλοί Γεωργιανοί είχαν χάσει την ευλάβειά τους για τις ιερές εικόνες και φοβούνταν να τις κρατήσουν στα σπίτια τους. Γι' αυτό τα πέταξαν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης (Μαξίμοβιτς) στὸν προσφυγικὸ καταυλισμὸ στὸ νησὶ Τουμπαμπάο

Ο Άγιος Ιωάννης (Μαξίμοβιτς) στον προσφυγικό καταυλισμό στο νησί Τουμπαμπάο

Το Τουμπαμπάο χρησιμοποιήθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Προσφύγων (ΔΟΠ) το 1949 και το 1950 για την παροχή προσωρινού καταφύγιου για 5.000 Ρώσους πρόσφυγες που διέφυγαν από την Κίνα.

Οι Ρώσοι ήταν επιζώντες της Μπολσεβικικής Ρωσικής Επανάστασης του 1917 και του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου του 1919-1920.Μερικοί Ρώσοι κατάφεραν να δραπετεύσουν και κατέφυγαν σε ξένες χώρες.