ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (Κατά Λουκάν, ιε´ 11 – 32)
Ομιλία
αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου
Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου,
εις την παραβολήν
του Ασώτου Υιού
Πάντοτε
μεν, αδελφοί, οφείλουμε να διακηρύττουμε
τη φιλανθρωπία του Θεού (δι’ αυτής,
λοιπόν,
«ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν»)
μάλιστα σ’ αυτόν τον καιρό των Νηστειών
οφείλουμε να το κάνουμε αυτό, χάριν της
κοινής ωφελείας και της ευεργεσίας
αυτών των αστέρων που πρόκειται να
ανατείλουν από την κολυμβήθρα. Καθώς
και αυτοί μέσω αυτής θα λάμψουν και
εμείς μέσω αυτής σωθήκαμε και σωζόμαστε·
αυτή δόθηκε από τον Δημιουργό Θεό και
Πατέρα μας σε μας αντί κληρονομίας.
Ας
πούμε, λοιπόν, περί της μετανοίας, αυτά
ακριβώς που είπε ο Χριστός, ο Δεσπότης
και φιλάνθρωπος Υιός του φιλανθρώπου
Πατρός, ο μόνος γνήσιος ερμηνευτής της
πατρικής Ουσίας. Ας αναπτύξουμε όλη την
Παραβολή για τον Άσωτο, για να μάθουμε
από αυτήν πώς πρέπει να προσεγγίζουμε
τον Απροσπέλαστο και πώς να ζητούμε
συγχώρηση των αμαρτιών μας.
«Ἄνθρωπός
τις», λέγει
,
«εἶχε δύο υἱούς».: Ο
Σωτήρας εδώ ομιλεί όχι με δογματικό
τρόπο, αλλά με παραβολές. Γι’ αυτό και
για τον Πατέρα Του ομιλεί σαν για κάποιον
άνθρωπο, όπως και για τους δούλους,
ομιλεί σαν να είναι τέκνα, για να δείξει
την στοργή του Θεού προς τους ανθρώπους.
«Κάποιος
άνθρωπος,
λέγει, είχε
δύο υιούς».
Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Είναι
ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός κάθε
παρηγοριάς.
Ποιοι ήταν αυτοί οι δύο υιοί; Ήσαν
οι δίκαιοι και οι αμαρτωλοί.
Ήσαν αυτοί που τηρούσαν τα θεία Του
προστάγματα και αυτοί που παρέβαιναν
τις δεσποτικές εντολές.
