Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα. Τριθέκτης (Ἡσαΐας Γ´ 1-14).
Ησ. 3,1 Ἰδοὺ δὴ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαὼθ ἀφελεῖ ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ ἰσχύοντα καὶ ἰσχύουσαν, ἰσχὺν ἄρτου καὶ ἰσχὺν ὕδατος,
Ησ. 3,1 Ιδού, λοιπόν, ο δεσπότης, ο Κυριος των δυνάμεων θα επιτρέψη να λείψει από την χώραν της Ιουδαίας και από την πόλιν της Ιερουσαλήμ κάθε δύναμις ανδρός και γυναικός, δύναμις και στήριγμα άρτου και ύδατος και όλων των απαραιτήτων βιοτικών αγαθών.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣΑπομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίουαπό τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς»με θέμα:« Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ»[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-10-1993][Ομιλία εις προσκυνητάς Θεσσαλονικείς, Σειρά Δ102 Α και Β]ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣΟ Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, δέσμιος στη Ρώμη, γράφει εις τον Τιμόθεον στην δευτέρα του επιστολή, μέσα από τα κακοπαθήματά του, από τις φυλακίσεις, κατατρεγμούς και διωγμούς: «Οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα (:Τα περνάω όλα αυτά, διότι γνωρίζω σε Ποιον έχω πιστέψει)». Δηλαδή «αξίζει. Γιατί ξέρω Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός». Είναι δε ωραιοτάτη αυτή η θέσις του. «Οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα (:γιατί γνωρίζω Εκείνον τον Οποίον έχω πιστεύσει)».Αλλά αυτό, όμως, εμείς, μέσα από τυχόν κακοπάθειές μας, μπορούμε να το πούμε; Εμείς. Μπορούμε να πούμε: «Γνωρίζω σε Ποιον έχω πιστεύσει;» Αυτό το γνωρίζω, από πού; Μέσω της Ορθοδοξίας! Μέσω της Ορθοδοξίας μας θα γνωρίσομε Ποιος είναι πραγματικά ο Ιησούς Χριστός.Βέβαια, έχομε την μεγάλη ευλογία εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες, να έχομε αυτήν την ορθήν πίστιν, δηλαδή να είμεθα Ορθόδοξοι. Γιατί έξω από την Ορθοδοξία μας παραπαίει η παρέκκλισις, η αίρεσις, και δεν έχομε σαφή εικόνα του προσώπου του Ιησού Χριστού. Γιατί αν ξέρεις Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός, πεθαίνεις γι’ Αυτόν. Αν, όμως, δεν ξέρεις Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός, έχεις εσφαλμένη εικόνα, ένα κακέκτυπον του προσώπου Του, τότε βέβαια δεν μπορείς να πεθαίνεις για Αυτόν. Γι' αυτόν, λοιπόν, τον λόγο, είμεθα ευτυχείς που είμεθα Ορθόδοξοι, γιατί αυτό θα πει Ορθοδοξία, το να έχω σωστή, πιστή εικόνα του Θεανθρωπίνου προσώπου του Ιησού Χριστού· διότι υπάρχει μία υποκειμενική αντίληψη του Ευαγγελίου, δηλαδή του προσώπου του Ιησού Χριστού, η οποία υποκειμενική αντίληψη αλλάζει τα πράγματα.Επί παραδείγματι, προχθές την Κυριακή που είχαμε, προ ημερών, την περασμένη εβδομάδα, είχαμε την Κυριακή του Σπορέως, δηλαδή την Κυριακή την αφιερωμένη στους Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου· η οποία Οικουμενική Σύνοδος εστήριξε την ορθόδοξη θέση, μάλιστα με το θέμα των εικόνων, και δεν είναι απλώς να βάλομε ή να μη βάλομε τις εικόνες· το θέμα είναι: «Μπορεί να απεικονιστεί το πρόσωπο του Ιησού Χριστού;». Εάν έγινε άνθρωπος, βεβαίως μπορεί. Εάν δεν έγινε άνθρωπος, αλλά νομίζομε ότι έγινε άνθρωπος, τότε βεβαίως όχι.Η Ορθοδοξία, λοιπόν, πού βρίσκεται; Στο ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού, ο οποίος έγινε άνθρωπος. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Άρα, λοιπόν, η Ορθοδοξία είναι να επιμείνει και να στηρίξει την αληθινή ανθρωπίνη φύση του Χριστού. Γιατί αλλιώτικα υποβόσκει ένας Μονοφυσιτισμός. Μονοφυσιτισμός θα πει να υπάρχει η πίστις μόνο σε μία φύση του Χριστού. Ο Χριστός δεν είναι μία φύσις. Είναι δύο φύσεις. Είναι η θεία και η ανθρωπίνη. Έτσι, λοιπόν, στηρίζομε την ανθρωπίνη φύση του Χριστού.
ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΚΙ(Ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ)Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1929, στὸ νησὶ Σολοβκί, στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως, ἔφτασε μιὰ ὁμάδα μοναχῶν, περίπου 30 γυναῖκες. Ἀπὸ ὁρισμένα στοιχεῖα μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι οἱ περισσότερες ἦσαν «Μοναχὲς τοῦ Σαμόρντινο», δηλαδὴ μοναχὲς ἀπὸ τὸ γυναικείο μοναστήρι τοῦ Σαμόρντινο, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὴν ὀνομαστὴ Ἔρημο τῆς Ὄπτινα.Μὲ αὐτὲς τὶς μοναχὲς ἡ διοίκηση τοῦ στρατοπέδου εἶχε μιὰ ὁλόκληρη ἱστορία, ποὺ χαρακτηρίζει ὁρισμένες πλευρὲς τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’20. Αὐτὲς οἱ μοναχὲς δὲν τοποθετήθηκαν στὸν κοινὸ γυναικεῖο θάλαμο, ἀλλὰ κρατοῦνταν χωριστά.Μόλις ἔφτασαν, ξέσπασε ἕνα σοβαρὸ περιστατικό. Ὅταν, ὅπως συνηθιζόταν, ἄρχισαν νὰ τὶς ἐλέγχουν καὶ νὰ τὶς ἀνακρίνουν γὰ τὴν σύνταξη τοῦ δελτίου τους, ἐκεῖνες ἀρνήθηκαν νὰ δώσουν τὰ λεγόμενα «στοιχεῖα ταυτότητας», δηλαδὴ νὰ ἀπαντήσουν σὲ ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο, τὸ ὄνομα, τὸ πατρώνυμο, τὸ ἔτος καὶ τὸν τόπο γέννησης, τὴ μόρφωση, τὸ ἐπάγγελμα, τὸ ποινικὸ μητρῶο, τὸ ἄρθρο τῆς καταδίκης, τὴ διάρκεια τῆς ποινῆς κ.τ.λ.Στὶς ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο ἀπαντοῦσαν μόνο τὰ ὀνόματά τους: «μήτηρ Μαρία, μήτηρ Ἀναστασία, μήτηρ Εὐγενία» καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὶς ὑπόλοιπες ἐρωτήσεις δὲν ἀπαντοῦσαν καθόλου. Μετὰ ἀπὸ φωνὲς καὶ ἀπειλές, ἄρχισαν νὰ τὶς χτυποῦν, ἀλλὰ τότε ἐκεῖνες σώπασαν ἐντελῶς καὶ ἔπαψαν ἀκόμη καὶ νὰ λένε τὰ ὀνόματά τους.Τὶς ἔκλεισαν στὸ πειθαρχεῖο, τὶς βασάνισαν μὲ πείνα καὶ δίψα. Μὲ ἀγρυπνία, ἀκόμη καὶ μὲ ξυλοδαρμοὺς ποὺ προκαλοῦσαν σωματικὲς βλάβες· δηλαδή, ἐφάρμοσαν πάνω τους σχεδὸν ὅλους τοὺς τρόπους «ἐπηρεασμοῦ», ἀλλὰ ἐκεῖνες παρέμεναν ἀλύγιστες στὴν ἐμμονή τους καὶ μάλιστα τόλμησαν νὰ ἀρνηθοῦν κάθε καταναγκαστικὴ ἐργασία (γεγονὸς πολὺ σπάνιο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως).Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἐμένα, τὸν φυλακισμένο γιατρό, μαζί με τὸν καθηγητὴ δρα Ζιζιλένκο (ποὺ εἶχε ἐξοριστεῖ στὸ Σολοβκὶ ἐπειδή, ἐνῶ ἦταν ἀρχίατρος τῆς φυλακῆς Ταγκάντσοφ στὴ Μόσχα, εἶχε γίνει κρυφὰ μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος), μᾶς κάλεσαν στὸν διευθυντὴ τοῦ ὑγειονομικοῦ τμήματος, ὅπου βρισκόταν καὶ ὁ διοικητὴς ὅλου τοῦ στρατοπέδου. Ἐμπιστευτικὰ μᾶς ζήτησαν νὰ κάνουμε μιὰ ἰατρικὴ ἐξέταση σὲ αὐτὲς τὶς μοναχές, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι, ἂν ἦταν δυνατόν, θὰ ἦταν ἐπιθυμητὸ νὰ τὶς κρίνουμε ἀνίκανες γιὰ ἐργασία, ὥστε νὰ ὑπάρχουν ἐπίσημοι λόγοι νὰ τὶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴ βαριὰ σωματικὴ δουλειά, τὴν ὁποία δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν.
Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥΠαποποίηση της Αρχιεπισκοπικής Εξουσίας και Κατάλυση της Ορθόδοξης ΕκκλησιολογίαςΗ Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μοναρχία, ούτε παπικό κράτος, ούτε διοικητικός μηχανισμός συγκεντρωτικής εξουσίας. Είναι Σώμα Χριστού, συγκροτημένο συνοδικά, όπου η αλήθεια δεν εκφράζεται από ένα πρόσωπο αλλά από τη Σύνοδο, και όπου ο πρώτος δεν είναι άρχων αλλά πρόεδρος εν αγάπη, primus inter pares.Η Εκκλησία της Κύπρου, ιστορικά αυτοκέφαλη και κανονικά θωρακισμένη, βρίσκεται σήμερα ενώπιον μιας βαθιάς εκκλησιολογικής κρίσης, η οποία δεν αφορά απλώς πρόσωπα, αλλά το ίδιο το πολίτευμα της Εκκλησίας.Με την ηγεσία του Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, διαμορφώνεται –αν όχι ήδη εμπεδώνεται– ένα μοντέλο παποποίησης της αρχιεπισκοπικής εξουσίας, το οποίο αλλοιώνει επικίνδυνα τον συνοδικό χαρακτήρα της Εκκλησίας και την εξομοιώνει, στη λειτουργία της, με το δυτικό παπικό πρότυπο, το οποίο η Ορθοδοξία απέρριψε ακριβώς ως εκκλησιολογική εκτροπή.………………………………………Η Συνοδικότητα ως Δόγμα – όχι ως Διαδικαστική ΤυπικότηταΗ συνοδικότητα δεν είναι διοικητική μέθοδος· είναι δογματική προϋπόθεση της Εκκλησίας.Από τους Αποστολικούς Κανόνες έως τους Οικουμενικούς Πατέρες, η Εκκλησία λειτουργεί δια της Συνόδου, όχι δια αποφάσεων ενός προσώπου.Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι απολύτως σαφής:Ο πρώτος δεν πράττει άνευ των λοιπών, ούτε οι λοιποί άνευ του πρώτου.Η μετατροπή της Συνόδου σε επικυρωτικό όργανο προειλημμένων αποφάσεων του Αρχιεπισκόπου δεν είναι απλώς αντικανονική· είναι αντιεκκλησιαστική.Όταν ο Αρχιεπίσκοπος:• ελέγχει την πλειοψηφία,• καθορίζει ποιος χειροτονείται,
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’ – ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ
Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας.Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον τέταρτον αιώνα ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος, σε μία στιγμή εκρήξεως, μολονότι Ορθόδοξος, έλεγε το εξής στους επισκόπους:
«Κραυγή αγωνίας από τον Μητροπολίτη Κυθήρων: “Κανονικό έγκλημα” το Ουκρανικό – Πώς κοιμούνται αυτοί που πρωτοστάτησαν;» Τι είπε για τον Ονούφριο.Συνέντευξη στον Γιώργο ΘεοχάρηΜε γλώσσα αιχμηρή και «ιερή αγανάκτηση», ο Σεβασμιώτατος δεν διστάζει να χαρακτηρίσει την απόδοση της αυτοκεφαλίας ως ένα «κανονικό έγκλημα», οι καρποί του οποίου είναι οι σημερινοί διωγμοί, οι λεηλασίες ναών και οι κακοποιήσεις πιστών που θυμίζουν το ολοκαύτωμα των πρώτων χριστιανικών αιώνων.Ο Μητροπολίτης αποκαλύπτει το παρασκήνιο της επεισοδιακής Συνόδου της Ιεραρχίας το 2019, καταγγέλλοντας την απουσία ουσιαστικής ψηφοφορίας και τη μεθοδευμένη έκδοση δελτίου τύπου που εμφάνισε μια πλασματική ομοφωνία.Δηλώνοντας απερίφραστα πως ο ίδιος δεν αναγνωρίζει τον Επιφάνιο, θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα προς τους πρωτεργάτες της ουκρανικής κρίσης: «Πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι;». Μια αποκλειστική μαρτυρία που αναδεικνύει τον βαθύ πόνο μιας ψυχής που αρνείται να συμβιβαστεί με την αντικανονικότητα και τη βαρβαρότητα.-Δημοσιογράφος: Σεβασμιότατε ευλογείτε. Καταρχήν για τις καταιγιστικές εξελίξεις στην εκκλησία της Ουκρανίας, με τις λεηλασίες ναών, αρπαγή λειψάνων που μεταδίδουν ακόμα και τα διεθνή μεγάλα πρακτορεία ειδήσεων ανά τον κόσμο… Τι έχετε να σχολιάσετε εσείς; Εννοώ στην εκκλησία του Ονουφρίου, αυτά που γίνονται εις βάρους των μοναστηριών και ναών που ανήκουν στην Εκκλησία του Μητροπολίτη Ονουφρίου.
Πῶς οἱ «μεγαλόψυχοι», «σοφοί», κατέχοντες τά ἠνία τῶν Ἐκκλησιῶν καί καυχώμενοι γιά τήν παρουσία καί τό ἔργο τους, ἀδικοῦν τόν Ἴδιο Τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί Τόν ἀνεβάζουν ΞΑΝΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ!Ἀναφερόμαστε στή στάση τῆς ἀνά τήν οἰκουμένη Ἐκκλησίας, τούς Ἐπισκόπους καί Πατριάρχες, γιά τήν στάση τους ἀπέναντι στόν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό μας!Τί νά πρωτοπεῖ κανείς καί ἀπό ποῦ νά ἀρχίσει, ὄχι γιά τίς κακοδοξίες καί τίς αὐθαιρεσίες τῶν Κληρικῶν οὔτε γιά τίς καταπατήσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Θείων Νόμων πού αὐτοί κατοχύρωσαν γιά τήν προστασία μας καί τήν καλύτερη δυνατή παράσταση ὅλων μας ἐνώπιον τοῦ Μόνου Δικαίου ἀπροσωπολήπτου Κριτοῦ, ἀλλά καί γιά τήν ἀπάνθρωπη συμπεριφορά πού παρακολουθοῦμε σέ ὅλο τόν κόσμο νά συμβαίνει ἀπέναντι σέ ἕναν ἀγαπημένο, ὑποτιμημένο καί παντελῶς, παρανόμως, ἐκκλησιαστικά, νομικά, λογικά καί ποιμαντικά διωχθέντα Σεβασμιώτατο Πάφου Πατέρα Τυχικό!Ὦ, τῆς ἀπείρου ὑποκρισίας τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, πού ἐνῷ ἔχει τόσο ἀστείρευτη ἀγάπη γιά τούς χαμένους καί μακριά τοῦ Χριστοῦ εὑρισκομένους ἐλάχιστους Χριστιανούς μέσα στόν Παπισμό, στόν Προτεσταντισμό, στίς παραφυάδες τους ἀλλά καί σέ ὅλες τίς ἄλλες θρησκεῖες καί στά δαιμονικά μορφώματα, ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΑΓΑΠΗΣ ὅμως δέν διαθέτει γιά ἕναν νέον, ὀρθοδοξότατο καί λίαν ἀγαπημένο σέ ὅλους ὅσους τόν γνωρίζουν, συνεπίσκοπό του, τόν Πατέρα μας καιί Σεβασμιώτατο Πάφου Τυχικό!Ὦ, τῆς ἀδιστάκτου ἐμπαθείας, ἐγωπαθείας καί φιλαρχίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου, πού ἀμαύρωσε μέ τήν μισάδελφη, σκανδαλιστική καί μοχθηρή συμπεριφορά του, ἀφοῦ αἰσθάνεται ἰδιοτελῶς ὑποχρεωμένος σ’αὐτούς πού τόν εὐνόησαν καί τόν ἔθεσαν ἐπικεφαλῆς τῆς ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ἔνδοξης Κυπριακῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά δέν αἰσθάνεται ΚΑΘΟΛΟΥ ὑποχρεωμένος ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΥΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΟ πού σκανδαλίζεται καί χάνει τήν Εἰκόνα πού θέλει Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ!
Η ΚΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΠΟΡΦΥΡΊΟΥ. ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΑΣ.https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_66.html
