Περιουσίες πού ἀποκτήθηκαν ἀπό ἀδικίες , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Φοβοῦ τὸν Θεόν, υἱέ(Παρ. 24,21) Παιδί μου, νά σέβεσαι τόν Θεόν, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Φοβοῦ τὸν Θεόν, υἱέ, καὶ βασιλέα καὶ μηθ΄ετέρῳ αὐτῶν ἀπειθήσῃς·(Παρ. 24,21)  Παιδί μου, νά σέβεσαι τόν Θεόν καί τόν βασιλέα, εἰς κανένα δέ ἀπό αὐτούς νά μή δείξης παρακοήν καί ἀπείθειαν., Παροιμίες Σολομῶντος, Κέφ. 24, 13-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Δημᾶς γάρ με ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα…

 

Δημᾶς γάρ με ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα, καὶ ἐπορεύθη εἰς Θεσσαλονίκην, Κρήσκης εἰς Γαλατίαν, Τίτος εἰς Δαλματίαν· [Ο Απόστολος Παύλος περιγράφει πώς εγκαταλειφθηκε από τους μαθητές του. – Β΄ Τιμοθέου 4:10]

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης περιγράφει τους αγώνες που έκανε μαζί με τον μακαριστό π. Γεώργιο Μεταλληνό και πολλούς Αγιορείτες πατέρες ενάντια στα ανοίγματα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.

Περί καχυποψίας , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πῶς νά διαβάζουμε τήν Καινή Διαθήκη , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

. Ἀποκρίσεις πρός ἡσυχαστές πατέρες, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις 112 κ. ε.), τόμος Α', Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

. Ἀποκρίσεις πρός ἡσυχαστές πατέρες, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις 112 κ. ε.), τόμος Α',  12-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Γέροντας Γαβριηλ Ἅγιο Ὅρος.

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_265.html

Γέροντας Παρθένιος Ἱερά Μονή Ἁγίου Παύλου , Ἅγιον Ὄρος

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΣ 22 /02 /2026

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/22-02-2026.html

Δέν θέλει ὁ Θεός νά ἁμαρτάνουμε γιά νά εἴμαστε ταπεινοί , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν αὐταπάρνηση στήν ὁποία μας καλεῖ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ[:Μάρκ.8,34-38 και 9,1]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

«Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι(:Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: Εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του και ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Και ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου. Και μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)»[Ματθ.16,24].

«Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος προηγουμένως είχε πει: « Ἳλεώς σοι, οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο(:Ο Θεός να σε φυλάξει από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν, Κύριε. Δεν πρέπει σε σένα τον Μεσσία να συμβεί αυτό που είπες)»[Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: «Ὓπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ(:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός· διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)»[ Ματθ. 16,23]· διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα καθώς επίσης και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις: ‘’Ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνισθεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό’’· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το επικείμενο Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις».

Για να μην νομίσουν δηλαδή ότι είναι ανάξιο Αυτού το να πάθει, διδάσκει σε αυτούς το κέρδος του πράγματος, όχι μόνο με όσα είχαν προηγηθεί, αλλά και με όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν. Στο περιστατικό που καταγράφεται από τον ευαγγελιστή Ιωάννη, λοιπόν, λέγει: «Ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει(:Αληθινά σας λέω, εάν το μικρό σπυρί του σιταριού δεν πέσει στη γη και δεν σαπίσει μέσα στο χώμα, μένει απλώς ένας μόνο σπόρος και δεν πολλαπλασιάζεται. Εάν όμως με τη σπορά του στη γη πεθάνει και ταφεί, βγάζει πολύ καρπό. Έτσι κι εγώ, εάν πεθάνω, όπως ο Πατέρας μου όρισε, θα καρποφορήσω τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους)»[Ιω.12,24]. Στην περικοπή του Ματθαίου μάλιστα εδώ[Ματθ.16,24], διδάσκοντας αυτό σε μεγαλύτερο βάθος, δεν περιορίζει τον λόγο μόνο στον Εαυτό Του, περί του ότι πρέπει δηλαδή να πεθάνει, αλλά επεκτείνει αυτόν και προς εκείνους. Είναι δηλαδή τόσο το κέρδος αυτού του πράγματος, ώστε και για σας το να μη θέλετε μεν να πεθάνετε να είναι φοβερό, ενώ το να είστε όμως έτοιμοι προς αυτό να είναι αγαθό.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ περιστατικό, ἀποφάσισα νὰ μὴν χάνω ποτὲ ξανὰ τὴν κυριακάτικη λειτουργία. Ἱερέας Ἀνατόλιος Πραβντολιοῦμποβ

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».

Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση... Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..

Κυριακή Γ Νηστειῶν:«Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν γενεάν μας» π. ἈΘανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ[:Μάρκ.8,34-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΑΝ ΜΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-3-1982]

[ Β68 ]

Υπάρχει, αγαπητοί μου, η αντίληψις ότι το Ευαγγέλιον αποτείνεται σε τάξεις ανθρώπων, ότι δηλαδή άλλο είναι για εκείνους οι οποίοι μένουν στας πόλεις και εργάζονται και ζουν μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον α ή β, άλλο είναι το Ευαγγέλιον εκείνο ή άλλες οι υποχρεώσεις εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι μένουν εις την ύπαιθρο ή κατοικούν σε ένα μοναστήρι.

Ο Κύριος, για να βγάλει ακριβώς αυτή την αντίληψη, θέλοντας να μιλήσει για την αυταπάρνηση, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο, οφείλει να οδηγεί τον άνθρωπο μέχρι θανάτου, τι κάνει; «Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ…». Ώστε δεν ομιλεί μόνο εις τους μαθητάς Του, οι οποίοι υποτίθεται ότι αποτελούν τον στενότερόν του κύκλον, που θα πρέπει εκείνοι να βιώσουν κατά έναν άλλον τρόπον το Ευαγγέλιον. Αλλά καλεί και τον όχλον, καλεί και τον λαόν, που δείχνει ότι το Ευαγγέλιον είναι το ίδιο ή οφείλει να είναι το ίδιο στην εφαρμογή του, τόσο για εκείνους οι οποίοι έχουν ειδικήν αποστολήν, όσο και δια τον πολύν λαόν, οπουδήποτε κι αν μένει. Είτε εις την πόλιν, είτε εις την επαρχίαν. Είτε εις τον πρώτον αιώνα είτε εις τον εικοστόν πρώτον αιώνα. Οπουδήποτε και σε οποιανδήποτε περιοχή, το Ευαγγέλιον οφείλει να βιωθεί εξίσου το ίδιο από όλους. Πόσο σπουδαίο είναι αυτό! Όταν στην εποχή μας ακούμε να υπάρχουν συγχρονιστικές τάσεις για το Ευαγγέλιον. Πόσο, αλήθεια, έρχεται να τονίσει την ανάγκη ότι το Ευαγγέλιον είναι πάντοτε το ίδιο.

Θα ήθελα να μείνω σε ένα σημείο, όχι εκείνο που έχει και όλο το βάρος ίσως της ημέρας, επειδή σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, εις το μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το σύμβολον της θυσίας, μα και της ενισχύσεως, μα και της ελπίδος, μα και της Αναστάσεως· που λέγει ο Κύριος: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, να σηκώσει τον σταυρό του, να αρνηθεί τον εαυτό του και να με ακολουθήσει». Θα ‘θελα να μείνω σε ένα Του λόγο, λίγο πιο κάτω, που έχει εξίσου σταυρική διάσταση. Λέγει ο Κύριος: «Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων».

Μεγάλος λόγος! «Όποιος με ντραπεί εμένα και τα λόγια μου σε αυτήν την γενεά την μοιχαλίδα και αμαρτωλή και ο Υιός του ανθρώπου, δηλαδή Εγώ, θα ντροπιαστεί να ομολογήσει και Εκείνος, όταν θα έλθει με τη δόξα Του, ενώπιον των αγγέλων του ουρανού». Είναι το μεγάλο θέμα της ομολογίας. Έχομε σκεφθεί, αγαπητοί μου, αυτό το θέμα της ομολογίας; Πόσο μεγάλο και τεράστιο είναι; Νομίζω, χωρίς να είναι υπερβολή, ότι αν οι Χριστιανοί είχαν κατανοήσει αυτήν την εντολήν της ομολογίας του προσώπου του Χριστού και των λόγων Του, ουδέποτε θα υπήρχε κρίση εις τον κόσμον του Χριστιανισμού. Σε κάθε εποχή.

Θα ήταν πάντοτε ανθηρή η Εκκλησία, εάν οι πιστοί ομολογούσαν το όνομα του Ιησού Χριστού. Αλλά τι κάνουν; Υποστέλλουν το όνομα του Χριστού. Δεν το ομολογούν. Τι είναι εκείνο το οποίο τους κάνει να φοβούνται και υποστέλλουν τον λόγον του Θεού και υποστέλλουν την ομολογία του προσώπου Του; Είναι η εποχή των. Ο Κύριος είπε: «Αυτός που θα ντροπιαστεί για μένα, να ομολογήσει ότι είναι Χριστιανός, σε αυτήν την εποχή την μοιχαλίδα και αμαρτωλόν». Αλλά δεν ήταν μόνο η εποχή του Κυρίου. Είναι η κάθε εποχή. Νομίζω ότι είναι κατεξοχήν η εποχή μας. Τα γνωρίσματά της είναι ακριβώς αυτά που ο Κύριος τότε είπε για την δική Του την εποχή: «Μοιχαλίς και αμαρτωλός».

Κυριακή Γ Νηστειῶν. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ[:Εβρ.4,14-16 και 5, 1-6]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[…] Όμως ο απόστολος Παύλος δεν αναθέτει τα πάντα στον ιερέα, αλλά ζητάει και τη δική μας συνδρομή, και εννοώ την ομολογία της πίστης. «Ἒχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας (:Αφού λοιπόν, σύμφωνα και με όσα είπαμε, έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, ο οποίος έχει πλέον διασχίσει τους ουρανούς και μπήκε στον τόπο της αιώνιας αναπαύσεως, στην ουράνια βασιλεία Του όπου μας περιμένει, τον Ιησού δηλαδή, ο οποίος δεν είναι ένας απλός άνθρωπος αλλά και ο Υιός του Θεού, ας κρατούμε καλά την ομολογία της πίστεώς μας προς Αυτόν)»[Εβρ.4,14].Ποια ομολογία εννοεί; Ότι υπάρχει ανάσταση, ότι υπάρχει ανταπόδοση, ότι υπάρχουν άπειρα αγαθά, ότι ο Χριστός είναι Θεός, ότι η πίστη είναι ορθή. Αυτά ας ομολογήσουμε, αυτά ας κρατάμε σταθερά. Και ότι αυτά είναι αληθινά, φαίνεται από το ότι ο αρχιερέας είναι μέσα. Επομένως ας ομολογήσουμε, αυτά ας κρατάμε σταθερά. Και ότι αυτά είναι αληθινά, φαίνεται από το ότι ο αρχιερέας είναι μέσα. Επομένως ας ομολογήσουμε ότι δεν έχουμε πέσει. Αν και τα πράγματα δεν είναι κοντά, εμείς όμως ας ομολογήσουμε· αν ήταν πριν από λίγο, ήταν ψέμα. Ώστε και αυτό είναι αληθινό, το ότι μετατίθενται.

Καθόσον και ο αρχιερέας μας είναι μέγας: «Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν(:Και μην περάσει ποτέ από τον νου μας ότι, αφού Αυτός είναι τώρα στους ουρανούς, δεν θα δείξει ενδιαφέρον για μας· διότι δεν έχουμε αρχιερέα που να μην μπορεί να μας συμπαθήσει στις ηθικές και φυσικές αδυναμίες μας, επειδή τάχα δεν γνωρίζει τα όσα μας συμβαίνουν ή επειδή υψώθηκε τόσο πολύ)»[Εβρ.4,15]. «Δεν αγνοεί», λέγει, «τα δικά μας, όπως πολλοί αρχιερείς, οι οποίοι δεν γνωρίζουν αυτούς από το ποίμνιό τους που βρίσκονται σε θλίψεις, αλλά ούτε ότι υπάρχει ποτέ θλίψη. Γιατί στην περίπτωση των ανθρώπων είναι αδύνατο να γνωρίζει την ταλαιπωρία εκείνου που υποφέρει αυτός που δεν τη δοκίμασε και δεν την αισθάνθηκε. Τα πάντα υπέφερε ο δικός μας αρχιερέας. Γι' αυτό λοιπόν πρώτα υπέφερε και ύστερα ανέβηκε στον ουρανό, για να μπορεί να δείχνει συμπάθεια».

«Πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας(:αλλά έχουμε Αρχιερέα ο οποίος έχει αντιμετωπίσει πειρασμούς με όλους τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να δοκιμαστεί η ανθρώπινη φύση. Έχει αντιμετωπίσει πειρασμούς εξ ολοκλήρου όμοια με εμάς, χωρίς όμως να υποπέσει σε καμία αμαρτία)». Πρόσεχε πως και παραπάνω ανέφερε τα «παραπλησίως(:με παρόμοιο τρόπο)», και εδώ το «καθ᾿ ὁμοιότητα (:σύμφωνα με την ομοιότητά Του με εμάς)». Δηλαδή διώχθηκε, φτύστηκε, κατηγορήθηκε, χλευάστηκε, συκοφαντήθηκε, αποπέμφθηκε, στο τέλος σταυρώθηκε. «Πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας(:Έχουμε Αρχιερέα ο οποίος έχει αντιμετωπίσει πειρασμούς με όλους τους τρόπους που μπορεί να δοκιμαστεί η ανθρώπινη φύση. Έχει αντιμετωπίσει πειρασμούς εξ ολοκλήρου όμοια με εμάς, χωρίς όμως να υποπέσει σε καμία αμαρτία)». Εδώ και κάτι άλλο υπαινίσσεται, ότι ήταν δυνατό να υποφέρει χωρίς να αμαρτήσει και να βρεθεί σε θλίψεις. Ώστε και όταν λέγει «ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς(:με σάρκα η οποία έμοιαζε μόνο, αλλά δεν ήταν και πραγματική σάρκα της αμαρτίας)»[Ρωμ.8,3], δεν εννοεί αυτό, ότι είχε ομοίωμα σάρκας, αλλά ότι ανέλαβε σάρκα. Γιατί λοιπόν είπε «ἐν ὁμοιώματι»; Μιλούσε για αμαρτωλή σάρκα, αφού ήταν όμοια με τη δική μας σάρκα· γιατί στη φύση ήταν η ίδια με τη δική μας, στην αμαρτία όμως δεν ήταν η ίδια.

Ὁ Τελευταῖος Ἕλληνας: Ἡ Ἐπιταχυνόμενη Κατάρρευση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν 21ο Αἰῶνα

Δημήτριος Καμπισιούλης, Υποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας

Η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο πρόβλεψης, υπό την προϋπόθεση ότι τροφοδοτείται με ακριβή δεδομένα. Μια εφιαλτική, αλλά ρεαλιστική ανάλυση των δημογραφικών τάσεων αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πορεία βίαιης καθίζησης, πολύ ταχύτερης από όσο προβλέπουν οι επίσημες μελέτες. Ενώ το Ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο Λευκωσίας τοποθετεί το όριο των 22.000 γεννήσεων το έτος 2100 (και την τελευταία φυσική γέννηση Έλληνα μεταξύ 2135 και 2148), η τρέχουσα στατιστική πραγματικότητα μετατοπίζει αυτό το κρίσιμο ορόσημο πολύ νωρίτερα, στο 2055.

Η Αναθεώρηση του Χρονοδιαγράμματος

Τα δεδομένα του 2025 δείχνουν 66,5 χιλιάδες γεννήσεις, εκ των οποίων οι προερχόμενες από Ελληνίδες το γένος είναι λιγότερες από 50.000. Αν συνυπολογίσουμε τη φυγή του 20% των νέων στο εξωτερικό, απομένουν μόλις 20.000 άνδρες και 20.000 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Με αυτόν τον εξαιρετικά περιορισμένο πληθυσμό, ο δείκτης γονιμότητας θα καταρρεύσει. Ακόμη και με ένα ευνοϊκό σενάριο, το 2055 θα γεννιούνται μόλις 20-25 χιλιάδες παιδιά. Αυτή η διαφορά των 45 ετών σε σχέση με πρόβλεψη του πανεπιστημίου της Λευκωσίας σημαίνει ότι η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά πολύ νωρίτερα: ο τελευταίος Έλληνας πιθανότατα θα γεννηθεί εντός του 21ου αιώνα, γύρω στο 2095-2105, και όχι στον 22ο.

Μὲ τὶς παροῦσες συνθῆκες ὁ πόλεμος εἶναι ἀναπόφευκτος. Ὁδεύουμε στὴν καταστροφή ...

 

Μὲ τὶς παροῦσες συνθῆκες ὁ πόλεμος εἶναι ἀναπόφευκτος. Ὁδεύουμε στὴν καταστροφή, ... ὅμως, σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιο τῆς θείας Πρόνοιας, ὅλες οἱ καταστροφὲς θ’ ἀνοίξουν δρόμο ποῦ θὰ ὁδηγεῖ πρὸς τὸν Χριστό. Πιστεύω στὴ νίκη τοῦ Ἀρνιοῦ! 

Ἁγίου Ἰωάννη Ἰανολίδε, Ρουμάνου Ὁμολογητή 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_702.html

14 Μαρτίου. Σάββατον γ ́ τῶν νηστειῶν. Βενεδίκτου ὁσίου (†543)· Εὐσχήμονος ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου Λαμψάκου (θ΄ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Σαββάτου γ´ ἑβδ. νηστειῶν (Ἑβρ. ι´ 32-38).

Εβρ. 10,32         Ἀναμιμνήσκεσθε δὲ τὰς πρότερον ἡμέρας, ἐν αἷς φωτισθέντες πολλὴν ἄθλησιν ὑπεμείνατε παθημάτων,

Εβρ. 10,32                Να ενθυμήσθε δε τας προηγουμένας ημέρας της ζωής σας, κατά τας οποίας είχατε κατηχηθή την αλήθειαν και είχατε φωτισθή με το Αγιον Βαπτισμα και υπεμείνατε πολύ καρτερικά και ηρωϊκά τον αγώνα των παθημάτων και των διωγμών.