Τό νίψιμο τῶν ποδῶν τῶν Ἀποστόλων ἀπό τόν Κύριο, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τό νίψιμο τῶν ποδῶν τῶν Ἀποστόλων ἀπό τόν Κύριο, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 9-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὁ Κύριος εἶναι βασιλεύς τῶν βασιλευόντων, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ Κύριος εἶναι βασιλεύς τῶν βασιλευόντων, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 9-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Προφήτης Ἠσαϊας Κεφ. 53ο έδάφ. 53,1-3

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, Κεφάλαιο 53ο

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

στα εδάφια Ησ. 53,1-3:

«Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς ρίζα ἐν γῇ διψώσῃ. οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα· καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος· ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη».

[Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 10/4/1995]

Αγαπητοί μου, ευρισκόμεθα εις το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου και εις το 53ον κεφάλαιον. Σας εξήγησα την περασμένη φορά πώς πεταχτήκαμε σε αυτό το κεφάλαιο -εξάλλου τα θέματά μας είναι κατ’ επιλογήν, για να δώσουμε μία εικόνα του προσώπου του Μεσσίου· του θεανθρωπίνου προσώπου του Ιησού Χριστού. Όμως, σας είχα πει δυο λόγια την περασμένη φορά, μια μικρή εισαγωγή, πολύ μικρή εις το 53ον κεφάλαιον, την οποία θα επαναλάβω, για να συνδέσω.

Εδώ αναφέρεται ο προφήτης όχι μόνο ότι ο Μεσσίας είναι παθητός, αλλά και λεπτομέρειες περιγραφής του Πάθους του Μεσσίου. Όταν διαβάζει κανείς το κεφάλαιον αυτό, τότε νομίζει ότι διαβάζει ένα Ευαγγέλιον· την περιγραφή, δηλαδή, των παθημάτων του Μεσσίου, κατά τρόπον ώστε να ονομαστεί ο Ησαΐας «πέμπτος ευαγγελιστής». Ο Ησαΐας στις περιγραφές του, ειδικά εδώ τώρα, είναι πολύ ζωηρός· ώστε, όπως σας είπα, να νομίζουμε ότι διαβάζουμε το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, του Λουκά, του Μάρκου, του Ιωάννου.

Γράφει στο 53ον κεφάλαιον, εις τον δεύτερον στίχον έως τον τέταρτον: «Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται». «Τον είδαμε». Και μάλιστα σε χρόνο παρελθόντα. Δηλαδή, σε σχέση πώς βλέπει το όραμα, με τον χρόνο που θα γράψει την προφητεία. Ή, όπως λέγεται, υπάρχει τόση βεβαιότης ότι τα πράγματα έτσι θα είναι, ώστε να γράφει ο προφήτης- όλοι οι προφήται- σε χρόνο παρελθόντα. Αυτό το «είδαμε». «Ακούσαμε». Με τη βεβαιότητα ότι αυτά όλα θα γίνουν μία πραγματικότητα.

Έτσι αρχίζει ο Ησαΐας εδώ, το 53ο κεφάλαιο, με την σημείωση ότι το κήρυγμα του Μεσσίου δεν έγινε δεκτό. Είναι ο πρώτος στίχος -θα το δούμε αμέσως- και τούτο θα είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψη, και συνεπώς το Πάθος. Το κήρυγμα του Μεσσίου θα απερρίπτετο με αποτέλεσμα το Πάθος.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ

Ἡ ἀδελφή Εφραιμία φύλαττε μέ εὐλάβεια στην ψυχή της τίς νουθεσίες τῆς Γερόντισσας. Ἡ ὑπακοή της καί ἡ ἀνάπαυση πού πρόσφερε στη Γερόντισσα ἔκαναν ὥστε νά ἐνεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μυστικά ρήματα ζωῆς μέσα στήν ψυχή της. Ταυτόχρονα, μέ περισσή προσοχή συνέλεγε τά λόγια ἁγίων μορφῶν τῆς ἐποχῆς μας γιά τή Γερόντισσα στούς ὁποίους ἀποκαλυπτόταν χάριτι Θεοῦ ἡ ἁγιότητά της.

Από αὐτά εἶχε νά μᾶς διηγηθεῖ ἀρκετά, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἀναφέρουμε παρακάτω.

Η Γερόντισσα μαζί μέ τίς ἀδελφές Εφραιμία και Συγκλητική ἐπισκέφθηκαν τόν ἁγιασμένο Γέροντα τῆς Αἰγίνης, πατέρα Ἱερώνυμο, κατ᾽ ἐντολήν τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ, μέ σκοπό νά ὠφεληθοῦν ἀπό τόν Γέροντα ἀλλά καί ἀπό τήν μοναχή Ευπραξία πού τόν διακονοῦσε, καί ἦταν ἀδελφή τοῦ Γέροντος Ἀρσενίου, συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ.

Ἦταν ἀκόμη καί οἱ τρεῖς δόκιμες. Ὁ ὅσιος Γέροντας Ἱερώνυμος, μέ θεία πληροφορία, εἶχε στείλει τη μοναχή Ευπραξία στόν ἅγιο Νεκτάριο για νὰ τίς ὁδηγήσει στο ήσυχαστήριό του.

Ἱστορίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος Ἄθως – Ὁ Ἀσκητὴς ποὺ «ἄκουσε» τὸν Θεό

Ιστορίες από το Άγιο Όρος Άθως – Ο Ασκητής που «άκουσε» τον Θεό .

Αυτή η ιστορία αφηγείται έναν από τους πιο κρυμμένους ασκητές του Αγίου Όρους, τον γέροντα Ήρωνα Στέφανο, ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια στην Καρούλια, σε μια σπηλιά που κρεμόταν σαν από την άκρη της αβύσσου.

Ο γέροντας δεν είχε κατέβει στον κόσμο – ούτε στα μοναστήρια ούτε στην Καρυές – για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Ζούσε σε μια σπηλιά τόσο στενή που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του προεξείχαν, πάνω από το κενό.

Μια μέρα, ένας μοναχός χαμένος στην ομίχλη στα ορεινά μονοπάτια είδε μια ακίνητη φιγούρα στην άκρη ενός γκρεμού. Πλησίασε με φόβο και βρήκε τον γέροντα να κοιτάζει σιωπηλά τη θάλασσα.

— Πάτερ, πώς μπορείς να ζεις εδώ; ρώτησε. Δεν έχεις κανέναν να ανταλλάξεις κουβέντα… ούτε βιβλίο, ούτε καν ραδιόφωνο για να μάθεις τι συμβαίνει στον κόσμο;

Ο γέροντας Στέφανος έστρεψε το βλέμμα του, καθαρό σαν νερό πηγής, και του απάντησε:

10 Ἀπριλίου. † Μεγάλη Παρασκευή. «Τὰ ἅγια καὶ φρικτὰ πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἔτι δὲ μνεία τῆς τοῦ εὐγνώμονος λῃστοῦ ἐν τῷ σταυρῷ ὁμολογίας». Τερεντίου, Πομπηίου, Μαξίμου, Ἐπαμεινώνδου, Μιλτιάδου καὶ ἑτέρων 35 μαρτύρων (γ΄ αἰ.). Γρηγορίου Ε΄ Κωνσταντινουπόλεως ἱερομάρτυρος († Πάσχα 4 Ἀπριλίου 1821). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἑσπερινοῦ (Α΄ Κορ. α΄ 18 - β´ 2).

Α Κορ. 1,18        Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι.

Α Κορ. 1,18               Διότι το περί σταυρού θείον κήρυγμα εις εκείνους μεν, που απιστούν και επιμένουν να βαδίζουν τον δρόμον της απωλείας, φαίνεται και θεωρείται μωρία· εις ημάς όμως, που το εδέχθημεν και ευρισκόμεθα στον δρόμον της σωτηρίας, είναι, όπως και η προσωπική μας πείρα βεβαιώνει, δύναμις Θεού.

Αὐτοκτόνησε ὁ ἱδρυτὴς τῆς μεγαλύτερης ἐπιχείρησης εὐθανασίας στὴν Ἑλβετία

O Ludwig Minelli, ιδρυτής της εταιρίας θανάτου, έξω από το μπλε «οίκημα τερματισμού» της επιχείρησής του, όπου έμελλε να αφαιρέσει και αυτός τη ζωή του.

Έθεσε τέρμα στην ζωή του με τον ίδιο τρόπο που συμβούλευσε και πέθαναν τα 4.200 θύματα της επιχείρησής του.

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Όπως ανακοίνωσε η εταιρεία θανάτωσης («ευθανασίας») Dignitas της Ελβετίας, ο Ludwig Minelli, ιδρυτής της εταιρείας, αυτοκτόνησε σε ηλικία 92 ετών, την 29η Νοεμβρίου 2025.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο πρώην δημοσιογράφος και δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων πέθανε στις 29 Νοεμβρίου μέσω της διαδικασίας που η Dignitas χαρακτηρίζει ως «εθελοντική υποβοηθούμενη θανάτωση», λίγες μέρες πριν τα 93α γενέθλιά του, στις 5 Δεκεμβρίου.(1,2) Η εταιρεία δεν έδωσε λεπτομέρειες για τις συνθήκες του θανάτου του, ενώ τον αποχαιρέτισε χαρακτηρίζοντάς τον «πρωτοπόρο και πολεμιστή» που «υπερασπίστηκε ακλόνητα τις πεποιθήσεις του όσον αφορά την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και την ελευθερία των πολιτών».

O Minelli ίδρυσε την ομάδα θανάτου Dignitas το 1998 για να δώσει την δυνατότητα να τερματίζουν οι άνθρωποι τη ζωή τους «με τους δικούς τους όρους». Έκτοτε, η εταιρεία εξελίχθηκε σε έναν από τους εξέχοντες δολοφόνους αυτοκτονίας της Ελβετίας, παρά το γεγονός ότι -όπως υποστηρίζει- ακολουθεί αυστηρές οδηγίες για την αποδοχή των υποψηφίων. Μέχρι σήμερα έχει σκοτώσει πάνω από 4.000 ανθρώπους από την Ελβετία και το εξωτερικό.

Τὸ Εὐαγγέλιο. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Βρισκόμαστε, ἀγαπητοί μου, στὸ μέσον τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος. Ἀπόψε στὴν ἐκκλησία μας ὡρίστηκε νὰ γίνεται ἡ ἀκολουθία τῶν ἀχράντων παθῶν τοῦ Κυρίου. Καρδιὰ τῆς ἀκολουθίας εἶνε 12 ἐκλεκτὲς βιβλικὲς περικοπές. Αὐτές, καθὼς οἱ ἄφθαστοι κατανυκτικοὶ ὕμνοι συνοδεύουν μελῳδικῶς τὰ σωτήρια γεγονότα τῆς θυσίας τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρεμβάλλονται στὰ κατάλληλα σημεῖα καὶ ζωντανεύουν μὲ τὴ θεόπνευστη ἐξιστόρησί τους τὶς συγκλονιστικὲς στιγμὲς τοῦ θείου δράματος ποὺ ἐκτυλίσσεται ἐνώπιόν μας. Ὁ λαός μας συνήθισε νὰ ὀνομάζῃ τὴν ἀποψινὴ ἀκολουθία «Τὰ Δώδεκα Εὐαγγέλια». Ἐπειδὴ ὅμως πολλοί, ἀκόμα καὶ μορφωμένοι, ἔχουν παρεξηγήσει αὐτὸ τὸν τίτλο, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε, χωρὶς νὰ θέλω νὰ σᾶς κουράσω, νὰ πῶ ἐπ ̓ αὐτοῦ λίγες λέξεις.

Τί εἶνε εὐαγγέλιο (μὲ μικρὸ ἔψιλον); τί σημαίνει εὐαγγέλιο; Εἶνε λέξι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ σημαίνει «καλὴ εἴδησις». Καλὲς εἰδήσεις βέβαια θεωροῦνται πολλές· θὰ μποροῦσα τώρα νὰ σᾶς μετρήσω καμμιὰ ἑκατοστὴ τέτοιες καλὲς εἰδήσεις. Ἀλλ ̓ αὐτὲς κατὰ τὸ πλεῖστον ἀναφέρονται σὲ πράγματα δευτερεύοντα, σχετικῶς μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα μία εἶνε ἡ μεγάλη καλὴ εἴδησι, ποὺ ὅμως δὲν τὴν προσέχουμε δυστυχῶς. Ἡ δὲ μεγάλη εἴδησι, ἡ κορυφαία εἴδησι, εἶνε – ποιά· ὅτι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κατῆλθε ἐδῶ στὴ γῆ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Σωτήρας τῆς ἀνθρωπότητος. Αὐτὴ εἶνε ἡ μεγάλη εἴδησι· καὶ αὐτὴν εὐαγγελίστηκαν, δίνοντας καὶ τὴ ζωή τους γι ̓ αὐτήν, οἱ δώδεκα ἀπόστολοι ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος καὶ ἄλλοι.

«Κρεῖσσον ἡμέρα μία…»: Γιατί ὁ Μητροπολίτης Πάφου Τυχικὸς προτιμᾶ τὴν Πάφο ἀπὸ τὶς τιμὲς τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς

«Κρεῖσσον ἡμέρα μία…»: Γιατί ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός προτιμά την Πάφο από τις τιμές της Αρχιεπισκοπής

Η φράση του Ψαλμού —«ἐξελεξάμην παραρριπτέσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἢ οἰκεῖν ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν»— δεν αποτελεί απλώς έναν ποιητικό λόγο της Αγίας Γραφής. Είναι μια στάση ζωής. Ένα μέτρο επιλογών. Ένα κριτήριο αλήθειας.

Στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα, το νόημα αυτού του στίχου φαίνεται να αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα μέσα από τη στάση του Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός. Σύμφωνα με όσα λέγονται, του προτάθηκε να μεταβεί στην Αρχιεπισκοπή, με όλες τις ανέσεις που αυτό συνεπάγεται: διαμονή σε σουίτα, υπηρεσιακό αυτοκίνητο με οδηγό, διάκονο στη διάθεσή του, πλήρη μισθό, τιμές και προνόμια.

Εξωτερικά, μια τέτοια πρόταση μοιάζει τιμητική. Για πολλούς θα ήταν ίσως και επιθυμητή. Όμως το ερώτημα δεν είναι τι προσφέρεται — αλλά τι σημαίνει.

Διότι η Αρχιεπισκοπή δεν είναι απλώς ένας χώρος διοικητικής εξουσίας. Είναι πρωτίστως πνευματικό κέντρο. Και εκεί ήδη διαμένει ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, ο οποίος κατά καιρούς έχει βρεθεί στο επίκεντρο δημόσιων συζητήσεων και επικρίσεων. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η επιλογή της συνύπαρξης δεν είναι απλώς πρακτική — είναι και ηθική.

«Καὶ τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν, ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς»·

καὶ τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν, ❞

(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)

◾Στη ζ΄ ωδή του Κανόνα του Λαζάρου «εν τοις Αποδείπνοις» (ποίημα Ανδρέου Κρήτης) συμβαίνει κάτι πραγματικά ασυνήθιστο: ο Άδης φέρεται να παρακαλεί ο ίδιος τον Λάζαρο να βγει έξω από τον τόπο της εξουσίας του, «για να μη χρειαστεί να εμέσει όλους τους νεκρούς που έχει καταπιεί». Μάλιστα, καθώς ο Λάζαρος μοιάζει να μην απαντά, ο Άδης αγωνιά και του μιλά επιτατικά:

📜«Καὶ τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν,

ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς»·

Δηλαδή:

Ὅταν ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει τὸν κίνδυνο, πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅτι αὐτὸς ὁ ὁρατὸς κόσμος θὰ ἐξαφανιστεῖ σὰν ἕνα καμένο κερί

Ὅταν ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει τὸν κίνδυνο, πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅτι αὐτὸς ὁ ὁρατὸς κόσμος θὰ ἐξαφανιστεῖ σὰν ἕνα καμένο κερί. Ἑπομένως, πρέπει νὰ φροντίζουμε τὴν ψυχή μας. 

Ἅγιος Γαβριήλ του Σαμταύρου (Οὐργκεμπάτζε)  

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/03/blog-post_566.html