Ἡ ἔντονη συναισθηματικότητα στίς γυναῖκες μπορεῖ νά τίς κάνει πιό εὐάλωτες σέ πλάνες; Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτη

 

Εἰσαγωγή στήν Ἀποκάλυψη, Γλῶσσα/σκοπός/οἰκονομία τοῦ βιβλίου- Ν. Βασιλειάδου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Εἰσαγωγή στήν Ἀποκάλυψη, Γλῶσσα/σκοπός/οἰκονομία τοῦ βιβλίου- Ν. Βασιλειάδου, 1-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Εἰσαγωγή στήν Ἀποκάλυψη, Ἑρμηνεία τοῦ βιβλίου (β΄), π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου καί Ν. Βασιλειάδη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Εἰσαγωγή στήν Ἀποκάλυψη, Ἑρμηνεία τοῦ βιβλίου (β΄), π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου καί Ν. Βασιλειάδη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Καρδιά καί λογική - πῶς νά διακρίνουμε σωστά τά πράγματα, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Σάββατο τοῦ Λαζάρου.Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ[:Ιω.11,1-45]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν τις ἀσθενῶν, Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας, καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς(:Ήταν τότε κάποιος που λεγόταν Λάζαρος, ο οποίος είχε αρρωστήσει. Αυτός καταγόταν από τη Βηθανία, το χωριό της Μαρίας και της Μάρθας της αδελφής της). Ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ, καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει(:Και ήταν η Μαρία εκείνη που αργότερα, λίγο πριν από τον θάνατο του Κυρίου, Τον άλειψε με το μύρο και σκούπισε τα πόδια Του με τα μαλλιά της. Και ο Λάζαρος που ασθενούσε, ήταν αδελφός της)»[Ιω.11,1-2].

Πολλοί από τους ανθρώπους όταν δουν κάποιους, που είναι αρεστοί στον Θεό, να πάσχουν από κάποιο κακό(όπως για παράδειγμα να έχουν αρρωστήσει ή να πάσχουν από φτώχεια ή από κάποιο άλλο παρόμοιο) σκανδαλίζονται, μη γνωρίζοντας ότι γνώρισμα των κατεξοχήν φίλων του Θεού είναι το να πάσχουν από αυτά· και ο Λάζαρος λοιπόν ήταν ένας από τους φίλους του Χριστού και ήταν ασθενής. Αυτό λοιπόν έλεγαν και εκείνοι που στάλθηκαν: «Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ (:Κύριε, να, ο φίλος Σου που τόσο πολύ αγαπάς είναι άρρωστος)». Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή την περικοπή.

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν τις ἀσθενῶν, Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας(:Ήταν τότε κάποιος που λεγόταν Λάζαρος, ο οποίος είχε αρρωστήσει. Αυτός καταγόταν από τη Βηθανία)». Δεν ανέφερε έτσι απλά και τυχαία από πού καταγόταν ο Λάζαρος, αλλά για κάποια αιτία, την οποία θα αναφέρει στη συνέχεια· τώρα ας εξετάσουμε το παρόν χωρίο. Και τις αδελφές του μάς τις αναφέρει προς μεγάλη ωφέλεια, και ακόμη, αυτό που επιπλέον είχε η Μαρία, προσθέτοντας και λέγοντας: «Ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ, καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει(:Η Μαρία πάλι ήταν εκείνη που αργότερα, λίγο πριν από τον θάνατο του Κυρίου, Τον άλειψε με το μύρο και σκούπισε τα πόδια Του με τα μαλλιά της. Και ο Λάζαρος που αρρώστησε ήταν αδελφός της)».

Εδώ μερικοί απορώντας λένε: «Πώς», λένε, «ανεχόταν ο Χριστός γυναίκα να ενεργεί με τέτοιον τρόπο;». Κατά πρώτον λοιπόν πρέπει να μάθουμε εκείνο, ότι δεν είναι αυτή η πόρνη που αναφέρει ο Ματθαίος[Ματθ.26,7-13], ούτε αυτή που αναφέρει ο Λουκάς[Λουκ. 7,37-48], διότι άλλη είναι αυτή· καθόσον εκείνες μεν ήσαν πόρνες και γεμάτες από πολλά κακά, ενώ αυτή ήταν σεμνή και σπουδαία· διότι φρόντιζε για την υποδοχή του Χριστού. Δείχνει επίσης ο ευαγγελιστής ότι και οι αδερφές του Λαζάρου αγαπούσαν τον Κύριο και όμως επέτρεψε να πεθάνει ο Λάζαρος.

Και γιατί δεν άφησαν τον ασθενή αδελφό τους και να μεταβούν προς Αυτόν για να Τον παρακαλέσουν αυτοπροσώπως, όπως ακριβώς έκανε ο εκατόνταρχος [βλ.Ματθ.8,5-6 : «Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων·. Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος(:Και όταν ο Ιησούς μπήκε στην Καπερναούμ, ήλθε κοντά Του ένας εκατόνταρχος, ο οποίος Τον παρακαλούσε και Του έλεγε: ’’Κύριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος και παράλυτος στο σπίτι και βασανίζεται από τρομερούς πόνους’’)»] και εκείνος ο άνθρωπος που ανήκε στη βασιλική αυλή του Ηρώδη[βλ. Ιω.4,47: «Οὗτος ἀκούσας ὅτι Ἰησοῦς ἥκει ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα καταβῇ καὶ ἰάσηται αὐτοῦ τὸν υἱὸν· ἤμελλε γὰρ ἀποθνήσκειν(:Αυτός λοιπόν, μόλις άκουσε ότι ο Ιησούς είχε έλθει από την Ιουδαία στη Γαλιλαία, έφυγε από την Καπερναούμ και πήγε να τον συναντήσει˙ κι άρχισε να τον παρακαλεί να κατεβεί από την Κανά στην Καπερναούμ και να θεραπεύσει το γιο του˙ διότι ήταν βαριά άρρωστος και κινδύνευε να πεθάνει)»], αλλά στέλνουν άλλους; Είχαν πάρα πολύ θάρρος προς τον Χριστό και πολλή οικειότητα. Άλλωστε και γυναίκες αδύναμες ήσαν και κατέχονταν από το πένθος· διότι, το ότι δεν το έκαναν αυτό από περιφρόνηση, το απέδειξαν στη συνέχεια.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός»

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

 «Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός»

«Κύριε μου, πόσο θέλω νά εἶμαι πάντα μαζί σου, μά οἱ ἁμαρτίες μου μέ ἀπομακρύνουν ἀπό κοντά σου. Σέ παρακαλῶ, ζήτησέ με πάντα ὅταν στήν προσευχή καί ἐγώ σέ ζητῶ διά νά σέ βρίσκω. Νά μέ θέλεις νά

μέ βρίσκεις, διότι ἁμαρτωλά προσεύχομαι χλιαρά μέ τόσους μετεωρισμούς. Μά ὅταν, Κύριέ μου, μέ ζητεῖς νά μέ εὑρεῖς, τότε καί ἐγώ γίνομαι θερμή, ὥσπου να φλέγονται τα ρουθούνια μου καί ὅλη μου ἡ ψυχή καί τό σῶμα. Ἁμαρτωλή εἶμαι. Ζήτησόν με, ποθῶ νά σέ βρίσκω κάθε βράδυ στήν προσευχή, νά μέ δυναμώνεις. Ναί, Κύριε μου, ἐλθέ, Πνεῦμα Ἅγιον, καί κατάπεμψον οὐράνιον δρόσον. Ἡ φτωχούλα μου ψυχή σέ ἀναζητᾶ. Τά δάκρυα μου δεν σταματοῦν. Ἰησοῦ μου, σέ ἀναζητῶ, σέ ἀναζητῶ. Ἐθερμάνθηκα ἐντός μου, φλέγομαι, Κύριε, δέν ἀντέχω, κάνε με παιδί σου. Δῶσε μου τήν ἀγάπη σου καί μόνο ἐσένα νά βλέπω καί κανέναν ἄλλον, ὅλη δική σου κάνε με, ὅλα μου διά σέ νά γίνονται τά τῆς παρούσης μου ζωῆς. Μέ ρουφάει τό θεῖο καί ρουφῶ τά θεῖα καί ἄφθαρτα καί οὐράνια. Κύριε, τί μελωδία ψηλά ψηλά στόν οὐρανό!

Πῶς ὑμνοῦν οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μέ τό «ἀλληλούια»! Ὀλίγον τό ἄκουσα ἀπό τόσο ψηλά καί ἔμεινα λιπόθυμη, ἆρα ὅταν εἶναι ὅλα τά τάγματα πόσον καί τί ὡραῖα ψαλμωδία θά εἶναι!!27 Σταματᾶ ὁ νοῦς μου. Θά πεθάνω, δέν ἀντέχω, Κύριε, ἀνάξια εἶμαι κάνε με παιδί σου καί σῶσε με.

Σ' εὐχαριστῶ, γλυκύτατε Κύριε Ἰησοῦ μου.

Σ' εὐχαριστῶ θερμά καί σέ ἀσπάζομαι τό φτωχό παιδί σου».

127 .Μελετώντας ὁ εὐλαβής αναγνώστης αὐτές τίς πνευματικές εμπειρίες τῆς ἀείμνηστης ἀδελφῆς Συγκλητικῆς, ἄν ἔπεσε στα χέρια του καμιά φορά το βιβλίο μέ τίς ἐμπειρίες τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ, νομίζει ὅτι πρόκειται περί τοῦ ἰδίου προσώπου. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἀμφότεροι ἔλαβον τήν αὐτήν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_357.html

Ὅταν ἡ «ἀνυπακοὴ» γίνεται Ὀρθοδοξία. Τὰ ὅρια τῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἡ εὐθύνη τοῦ Μητροπολίτη ἀπέναντι στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες – Μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεση Τυχικοῦ.

Όταν η «ανυπακοή» γίνεται Ορθοδοξία.

Τα όρια της εξουσίας του Αρχιεπισκόπου και η ευθύνη του Μητροπολίτη απέναντι στους Ιερούς Κανόνες – Με αφορμή την υπόθεση Τυχικού.

………………………………….

Εισαγωγή

Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου περί «ανυπακοής» του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού επαναφέρουν με ένταση ένα κρίσιμο εκκλησιολογικό ερώτημα:

είναι η υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο απόλυτη υποχρέωση ενός Μητροπολίτη ή έχει σαφή κανονικά και δογματικά όρια;

Η Ορθόδοξη Παράδοση απαντά χωρίς αμφισημία:

η υπακοή δεν είναι ποτέ ανεξάρτητη από την αλήθεια της πίστεως.

………………………………………..


Ο Μητροπολίτης δεν είναι «υφιστάμενος»


Η αντίληψη ότι ένας Μητροπολίτης οφείλει προσωπική υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο, όπως ένας διάκονος, πρεσβύτερος ή βοηθός επίσκοπος (βοηθός αρχιερέας), αποτελεί εκκλησιολογική σύγχυση.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Μητροπολίτης:

• είναι κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας του

• δεν είναι εκτελεστικό όργανο άλλου Μητροπολίτη ή Αρχιεπισκόπου

• δεν υπάγεται σε προσωπική εξάρτηση

Η διδασκαλία του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου καθιστά σαφές ότι η Εκκλησία συγκροτείται γύρω από τον Μητροπολίτη κάθε τόπου.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας θεμελιώνει την ισορροπία:

• ο Αρχιεπίσκοπος (ως πρώτος) δεν ενεργεί χωρίς τους Μητροπολίτες

• οι Μητροπολίτες δεν ενεργούν χωρίς τον Αρχιεπίσκοπο

Πρόκειται για σχέση συνοδικότητας, όχι ιεραρχικής υποταγής.

……………………………………………

2. Η επικίνδυνη μετάλλαξη της υπακοής

Η χρήση της «υπακοής» ως κριτηρίου για την παραμονή ή μη ενός Μητροπολίτη στον θρόνο του αποτελεί σοβαρή θεολογική εκτροπή, όταν αποσυνδέεται από τους Ιερούς Κανόνες.

Εάν, όπως έχει δημοσίως αναφερθεί, ζητήθηκαν από τον Πάφου Τυχικό ενέργειες όπως:

• συμπροσευχές με ετεροδόξους

• πρακτικές σχετικές με μεικτούς γάμους πέραν της κανονικής παραδόσεως

τότε δεν πρόκειται για διοικητική διαφωνία, αλλά για σύγκρουση εκκλησιαστικής συνείδησης.

……………………………………………..

3. Όταν η «ανυπακοή» γίνεται κανονική υποχρέωση

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) είναι αποκαλυπτικός:

όταν ανώτερος εκκλησιαστικός άρχοντας παρεκκλίνει από την ορθόδοξη πίστη, η απομάκρυνση από αυτόν όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και επαινείται.

Συνεπώς:

• η υπακοή δεν είναι απόλυτη

• η αντίσταση δεν είναι ανταρσία

• η πίστη προηγείται της διοικητικής τάξης

…………………………………….

4. Η εκκλησιαστική ιστορία ως κριτήριο

Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι η αλήθεια δεν ταυτίζεται με την εξουσία.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αρνήθηκε να συμμορφωθεί με πατριαρχικές και αυτοκρατορικές πιέσεις. Παρά τις διώξεις, η Εκκλησία τον δικαίωσε.

Με κριτήριο την «υπακοή», θα ήταν ένοχος.

Με κριτήριο την Ορθοδοξία, είναι Άγιος.

………………………………………….

5. Η παρερμηνεία της «υπακοής πριν και μετά»

Το επιχείρημα ότι κάποιος ήταν υπάκουος ως διάκονος και αρχιμανδρίτης, αλλά όχι ως Μητροπολίτης, δεν αποτελεί κατηγορία — αποτελεί θεολογική επιβεβαίωση της διαφοράς των βαθμών.

• Ο διάκονος και ο πρεσβύτερος οφείλουν προσωπική υπακοή

• Ο βοηθός επίσκοπος υπάγεται στον προϊστάμενό του

• Ο Μητροπολίτης όμως έχει πλήρη ευθύνη και δεν ενεργεί ως υφιστάμενος

Η αλλαγή στάσης δεν είναι πτώση, αλλά ανάληψη ευθύνης.

…………………………………………..

6. Η κανονική τάξη περί εκπτώσεως Μητροπολίτη

Η έκπτωση Μητροπολίτη:

• δεν θεμελιώνεται σε προσωπική ανυπακοή

• απαιτεί σαφή κανονικά ή δογματικά παραπτώματα

• και επιβάλλεται μόνο συνοδικά

Εάν η άρνηση αφορά αντικανονικές εντολές, τότε:

➡ δεν συνιστά παράβαση

➡ αλλά πιστότητα στην Εκκλησία

……………………………………………

7. Το ουσιώδες ερώτημα

Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν ο Μητροπολίτης υπάκουσε.

Το ερώτημα είναι:

Του ζητήθηκε να παραβεί τους Ιερούς Κανόνες και την ορθόδοξη συνείδησή του;

Εάν αυτό ισχύει, τότε η λεγόμενη «ανυπακοή» δεν είναι πρόβλημα — είναι ομολογία.

……………………………………..

Συμπέρασμα

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν λειτουργεί με όρους διοικητικής πειθαρχίας τύπου κοσμικής εξουσίας.

Ο Μητροπολίτης:

• δεν είναι υφιστάμενος του Αρχιεπισκόπου

• δεν δεσμεύεται από εντολές αντίθετες στους Ιερούς Κανόνες

• κρίνεται με βάση την πίστη και όχι την προσωπική υπακοή

Σε αυτό το πλαίσιο, η «ανυπακοή» μπορεί να αποδειχθεί όχι παράπτωμα, αλλά μαρτυρία Ορθοδοξίας.

Λαός της Πάφου

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_665.html#more

Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας: Ἐπιστήμη καὶ Θρησκεία

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας: Επιστήμη και Θρησκεία

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Κατά καιρούς ακούμε και διαβάζουμε από ανθρώπους που θέλουν να εμφανίζονται, δήθεν, προοδευτικοί ότι υπάρχει χάσκα μέγα ανάμεσα στην επιστήμη και στη θρησκεία δηλαδή στην ορθοδοξία. Την απάντηση δίδει το κείμενο του Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας που ακολουθεί.

«Όταν εξετάζουμε τη σύγχρονη επιστήμη όπως αυτή δημιουργήθηκε από επιστήμονες σαν τον Λαμάρκ και τον Δαρβίνο, βλέπουμε την αντίθεση και θα έλεγα την απόλυτη ασυμφωνία που υπάρχει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας σε θέματα που αφορούν τα βασικότερα προβλήματα της ύπαρξης και της γνώσης. Γι' αυτό, νους φωτισμένος και λογικός δεν μπορεί να δέχεται ταυτόχρονα και το ένα και το άλλο και πρέπει να επιλέξει μεταξύ θρησκείας και επιστήμης».

Τα λόγια αυτά τα έγραψε 65 χρόνια πριν ένας γνωστός Γερμανός ζωολόγος, θερμός οπαδός του Δαρβίνου, ο Γέκκελ στο βιβλίο του «Τα μυστικά του κόσμου» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και όπως φαινόταν απέδειξε ότι η πίστη είναι ένας παραλογισμός. Λέει, λοιπόν, ο Γέκκελ ότι κάθε άνθρωπος με φωτισμένη διάνοια πρέπει να διαλέξει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας και να ακολουθήσει είτε το ένα είτε το άλλο. Και θεωρεί απαραίτητο να αρνηθούν αυτοί οι άνθρωποι την θρησκεία διότι ένας άνθρωπος λογικός δεν μπορεί να αρνηθεί την επιστήμη.

Πραγματικά αυτό είναι απαραίτητο; Όχι, καθόλου, διότι γνωρίζουμε ότι πολλοί και μεγάλοι επιστήμονες ήταν ταυτόχρονα και πολύ πιστοί άνθρωποι. Τέτοιος ήταν για παράδειγμα ο Πολωνός αστρονόμος Κοπέρνικος που έθεσε το θεμέλιο όλης της σύγχρονης αστρονομίας. Ο Κοπέρνικος δεν ήταν μόνο πιστός αλλά ήταν και κληρικός. Ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο Νεύτων, πάντα όταν έλεγε τη λέξη Θεός έβγαζε το καπέλο του. Ήταν πολύ πιστός άνθρωπος. Ένας μεγάλος βακτηριολόγος της εποχής μας και σχεδόν σύγχρονός μας, ο Παστέρ, που έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης βακτηριολογίας, όλα τα επιστημονικά του έργα άρχιζε με τη θερμή προσευχή στον Θεό. Πριν 10 χρόνια άφησε αυτή τη ζωή ένας μεγάλος επιστήμονας και συμπατριώτης μας, ο φυσιολόγος Παύλοβ, που ήταν δημιουργός της καινούριας φυσιολογίας του εγκεφάλου. Ήταν και αυτός πολύ πιστός άνθρωπος. Θα τολμούσε, λοιπόν, ο Γέκκελ να πει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φωτισμένη διάνοια επειδή πιστεύουν στον Θεό;

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί και σήμερα υπάρχουν, και τους γνωρίζω προσωπικά, μερικοί επιστήμονες καθηγητές πανεπιστημίου που είναι πολύ πιστοί άνθρωποι; Γιατί την θρησκεία δεν την αρνούνται όλοι οι επιστήμονες αλλά μόνο ένα μέρος τους που έχουν τρόπο σκέψεως όμοιο μ' αυτόν που έχει ο Γέκκελ;

Πνευματικοὶ στὸ σχολεῖο, ὄχι ψυχολόγοι

Πνευματικοὶ στὸ σχολεῖο, ὄχι ψυχολόγοι

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Δὲν μιλάω ἀπὸ ἀδιάφορη θέση ἀλλὰ ἔχοντας γνώση τῶν γεγονότων, ἐπειδὴ κάνω παρέα μὲ ἀρκετοὺς ἐκπαιδευτικούς. Τὶ γίνεται δὲν περιγράφεται. Οἱ γονεῖς πιέζουν, τὸ σχολεῖο πιέζει τοὺς ἐκπαιδευτικούς, ἡ ἀξιολόγηση τοὺς καταθλίβει, ἡ ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ τοὺς ἀφαιμάζει. Ἀπὸ παντοῦ πιέζονται καὶ τὶ περιμένεις;

Οἱ γονεῖς ὑπερασπίζουν τὸν κανακάρη τους καὶ δὲν δίνουν ποτὲ δίκιο στοὺς καθηγητές, ἀντίθετα ὑποστηρίζουν τὶς ἐπιλογὲς τοῦ παιδιοῦ τους, ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἄτακτοι καὶ μὲ τὴν συμπεριφορὰ τους προκαλοῦν πρόβλημα στὸ σχολεῖο. Τὸ ἄκουσα ἀπὸ ἕνα καθηγητὴ νὰ μοῦ λέει ὅτι προκειμένου νὰ βάλει βαθμολογία στὸ Α΄ τρίμηνο σὲ ἔνα τμῆμα διαπραγμεύτηκε μὲ τοὺς ἀδιάφορους καὶ προκλητικοὺς μαθητὲς τὶ βαθμὸ θὰ τοὺς βάλει. Ἤθελε νὰ βαθμολογήσει ἀρκετοὺς μαθητὲς κάτω ἀπὸ τὴ βάση σὲ μάθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ πρωτότυπο. Ἀμέσως τὸν ἀπείλησαν τὶ μάρκα εἶναι τὸ αὐτοκίνητό του. Ἐπέμενε καὶ πραγματικὰ τοὺς ἔβαλε μικροὺς βαθμοὺς. Ἐκεῖνοι ἔπαθαν σόκ. Ἄρχισαν νὰ φωνάζουν ὅτι εἶναι ἄδικο ἀλλὰ οἱ βαθμοὶ εἶχαν μπεῖ. Τὶ ἔγινε μετά; Τοὺς ὁδήγησε ἀπὸ τὴν κόλαση στὸν παράδεισο. Ὅλοι ἀπὸ τὴν ἑπόμενη μέρα ἄλλαξαν. Κάπου τὸ ἔχαναν ἀλλὰ ἄλλαξαν. Ἔτσι κατάφερε νὰ τοὺς βάλει βαθμούς, ὥστε νὰ περάσουν τὴν τάξη.

Ἔρχομαι στὴν καθήγητρια Σοφία Χρηστίδου. Ἡ τάξη της εἶναι ἀνάλογη μὲ τὴν κατάσταστη ποὺ περιέγραψα ἀνωτέρω. Τὴν συμπεριφορὰ περιγράφει ὁ Ἐλεύθεριος Ἀνδρώνης : οὔρλιαζαν μὲ κραυγὲς ζώων, τῆς πετοῦσαν μπουκάλια νεροῦ καὶ κουτιὰ μὲ σοκολατοῦχο γάλα, τῆς ἔφραζαν τὴν πόρτα μὲ θρανία, μιὰ μαθήτρια τῆς ἔδειξε τὰ ὀπίσθια της, χτυποῦσαν τὰ θρανία κάνοντας ἐκκωφαντικὸ θόρυβο, τὴν κορόιδευαν καὶ τὴν ἔβριζαν.

Ἀνακοίνωση τοῦ Ἱεροῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἑλλάδος σχετικὰ μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας περὶ τοῦ γάμου τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν καὶ γιὰ τὴ δυνατότητα υἱοθεσίας.

ΑΘΗΝΑ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

Αποτελεί κεντρική είδηση στα Μ.Μ.Ε. ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την νομιμότητα του γάμου ζευγαριών του ιδίου φύλου και έδωσε το πράσινο φως σε αυτά για την υιοθεσία. Ασφαλώς, η Ελλάδα, ως κοσμικό κράτος, είναι δυνατόν να προβαίνει σε νομοθετήματα που αντιβαίνουν τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως ο συγκεκριμένος. Είναι όμως λυπηρό το γεγονός ότι το ΣΤΕ δεν έλαβε υπόψιν του τη μακραίωνη παράδοση, θρησκευτική και κοινωνική, αυτού του τόπου, αλλά και τη συνείδηση και τι αίσθημα του ελληνικού λαού.

Τέτοιου είδους νομοθετήματα δεν απαντούν σε ανάγκες και αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι το δημογραφικό πρόβλημα και η υπογεννητικότητα που ταλανίζουν τον τόπο μας, αλλά αποτελούν μίμηση πρακτικών ορισμένων δυτικών κοινωνιών, οι οποίες τα τελευταία χρόνια προέβησαν σε ανάλογα νομοθετήματα, όπως την προσπάθεια επιβολής και προτεραιοποίησης του κοινωνικού φύλου (Gender) έναντι του βιολογικού, έχοντας χάσει πραγματικά το μέτρο και τα όρια, όπως θα έλεγε και ο λαός μας.

Γιατί γίνεται κόλαση ἡ ζωή μας;

❈ Γιατί γίνεται κόλαση ἡ ζωή μας; Γιατί δέν ἔχουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅταν δέν ἔχεις τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν ἔχεις καί τόν καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι ἀγάπη, ἀλλά ἔχεις τήν ἀπουσία τῆς ἀγάπης, τό μίσος καί τήν ἀντιπάθεια.Δέν ἔχεις τήν χαρά, ἀλλά ἔχεις τήν ἀπουσία τῆς χαρᾶς, δηλαδή λύπη, μελαγχολία καί στενοχώρια.Δέν ἔχεις εἰρήνη ἀλλά ἔχεις τό ἀντίθετο, ἄγχος, ἀγωνία, ταραχή, ἀνασφάλεια, φοβίες.

3 Ἀπριλίου. Παρασκευὴ πρὸ τῶν Βαΐων. Νικήτα ὁσίου τοῦ ὁμολογητοῦ (†824). Ἰωσὴφ τοῦ ὑμνογράφου (†833). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα. Τριθέκτης (Ἡσαΐας ΞΣΤ´ 10-24).

Ησ. 66,10          εὐφράνθητι, Ἱερουσαλήμ, καὶ πανηγυρίσατε ἐν αὐτῇ, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν, χάρητε ἅμα αὐτῇ χαρᾷ, πάντες ὅσοι πενθεῖτε ἐπ᾿ αὐτῇ,

Ησ. 66,10                  Συν λοιπόν, η νέα Ιερουσαλήμ, ας πλημμυρίσης από χαράν και ευφροσύνην. Ας πανηγυρίσουν δι' αυτήν και εις αυτήν όλοι όσοι την αγαπούν. Χαρήτε χαράν μεγάλην, όσοι άλλοτε είχατε πένθος δια την κοταστροφήν της,