Δέν θά ἦταν ἄξιος νά θανατωθεῖ χίλιες φορές;

Τι γνώμη έχετε για τον Ναβουχοδονόσορα; 

Δεν ακούσατε από την Αγία Γραφή, ότι ήταν άγριος, αιμοβόρος, σκληρόκαρδος; 

Δεν ακούσατε ότι κατάστρεψε τάφους και ξέθαψε οστά βασιλέων;

Δεν ακούσατε, ότι ολόκληρο λαό έσυρε στην αιχμαλωσία; 

Δεν ακούσατε, ότι τύφλωσε τον βασιλέα, αφού προηγουμένως τον υποχρέωσε να δει την σφαγή των παιδιών του; 

Δεν ακούσατε, ότι συνέτριψε τα Χερουβείμ; (Δεν εννοώ βέβαια τους Αγγέλους, μην σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο. Εννοώ τα γλυπτά που κάλυπταν την Κιβωτό της Διαθήκης, από όπου ακουγόταν η φωνή του Θεού). 

Ο Ναβουχοδονόσορ βεβήλωσε ακόμη και το καταπέτασμα του Ναού. Πήρε το Άγιο θυμιατήρι και το έστειλε σε ειδωλείο. Άρπαξε όλες τις ιερές προσφορές. Έβαλε φωτιά και έκαψε τον Ναό από τα θεμέλια. 

Με πόσες τιμωρίες άξιζε να τιμωρηθεί αυτός που σκότωσε βασιλείς, που έκαψε ιερά, που αιχμαλώτισε τον λαό, που τοποθέτησε Άγια σκεύη του Ναού μεταξύ των ειδώλων; 

Ὁ Προφήτης Δανιήλ καί τό ὅραμα τοῦ Ναβουχοδονόσορ

   Μετά το δεύτερο έτος της αλώσεως της Ιερουσαλήμ, ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσορ είδε όραμα θαυμαστό, το οποίο, όταν ξύπνησε, παρευθύς το ελησμόνησε. Τότε συγκάλεσε τους μάγους και τους σοφούς των Χαλδαίων, και τους ονειροκριτές, και τους σημειολύτες, τους είπε: «Όραμα είδα φοβερό και θαυμαστό και όταν ξύπνησα, το ελησμόνησα θέλω λοιπόν να μου ειπείτε και το όραμά μου και την ερμηνεία του τι σημαίνει»...

Απεκρίθησαν οι μάγοι: «Βασιλεύ πολυχρονημένε, πες μας το όνειρό σου, καί ημείς να το διαλύσομε». 

Λέγει σ’ αυτούς ο βασιλεύς: «Καί το όνειρό μου να ειπείτε καί την ερμηνεία του, διότι μέλλετε κακώς να αποθάνετε». 

Απεκρίθησαν οι μάγοι: «Το ζήτημά σου, βασιλεύ, δεν δύναται άνθρωπος να το ορίσει, μόνον οι θεοί τους οποίους προσκυνούμε δύνανται να βρουν και το όνειρό σου, καί την ερμηνεία του». 

 

 Τότε ο βασιλεύς θυμωθείς απεφάσισε να φονεύσει όλους τους σοφούς και τους μάγους των Χαλδαίων, όπου και αν ευρίσκονται. Άρχισαν λοιπόν οι υπηρέτες του βασιλέως να φονεύουν τους μάγους, ήλθαν δε να φονεύσουν καί τον Προφήτη Δανιήλ και τους Τρεις Παίδας, ως όντας και αυτούς από το τάγμα των σοφών. Τότε επήγε ο Δανιήλ και ευρίσκει τον σωματοφύλακα του βασιλέως, Αριώχ ονόματι, και πίπτει στους πόδας του λέγων: 

«Παρακαλώ σε, δεήσου προς τον βασιλέα να υπομείνει αυτήν την νύκτα, καί εάν δεν βρω εγώ το όραμα του καί την ερμηνεία του, ας κάμει ό,τι ορίσει».