Σχετικὰ μὲ τὰ ὄνειρα.

Σχετικά με τα όνειρα.

Μια μέρα είπα στον πατέρα Γαβριήλ:

«Είδα ένα όνειρο. Είδα τον Χριστό

». «Πώς τον είδες;» ρώτησε.

«Κατέβηκε από τον ουρανό, περπάτησε πέρα ​​δώθε και κάθισε σε ένα λιβάδι

». «Και μετά τι; Περπάτησε πέρα ​​δώθε και δεν είπε τίποτα;»

Ἐπιπολαιότητα - τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ σημερινοῦ χριστιανοῦ. Ἡ ὑπέροχη μαρτυρία τῆς μοναχῆς Τατιάνας (1912).Τις πρωινὲς ὧρες, μετὰ τὴ λειτουργία εἶχα ξαπλώσει στὸ κρεβάτι νὰ ξεκουραστῶ λίγο, καὶ σὲ αὐτὸ τὸ διάστημα εἶχα ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα....

«Προσευχήσου αδιάκοπα…»

Τις πρωινές ώρες, μετά τη λειτουργία είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι να ξεκουραστώ λίγο, και σε αυτό το διάστημα είχα ένα ασυνήθιστο όραμα. Έβλεπα τον εαυτό μου σαν να ήμουν στην Αγία Πετρούπολη, στο νησί Βασιλιέφσκι. Προσποιήθηκα ότι πήγαινα στη Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου. Φορούσα τη μοναστική συνήθεια και ήμουν σε μια μικρή άμαξα. Ξαφνικά, βρέθηκα σε ένα σκοτεινό τετράγωνο. Φοβήθηκα και άρχισα να τρέμω. Έτρεχα πέρα ​​δώθε, αναζητώντας διέξοδο από αυτή την τρομερή κατάσταση, και ξαφνικά είδα εκατοντάδες ανθρώπους να προχωρούν σε σειρές. Όλοι αυτοί ήταν λαϊκοί, με σκυθρωπά πρόσωπα, διαποτισμένους από απέραντη θλίψη.

Μου έμοιαζαν. «Ποιοι είστε εσείς, τους ρώτησα και μου απάντησαν: «Είμαστε αυτοί που περάσαμε στην αιωνιότητα απροσδόκητα, όπως εσείς». Αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή δεν εκφράζεται με λόγια, κατακλύζοντας κάθε μορφή έκφρασης! Ο φόβος και ο τρόμος κατέλαβαν όλο μου το είναι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή με πλησίασε ένας νεαρός άνδρας με αστραφτερά ρούχα, του οποίου το πρόσωπο ήταν τυλιγμένο στο φως που άπλωσε γύρω του και μου είπε: «Ακολούθησέ με!» Παίρνοντας με, με πήγε σε ένα μέρος όπου οι ψυχές των νεκρών υπόκεινται σε κρίση. Πέταξα πάνω από δάση, στέπες και κτίρια. Η έκταση μου φαινόταν ατελείωτη και κατάλαβα ότι είχα αφήσει πίσω την επίγεια ζωή μου και ότι είχα μπει, χωρίς τη θέλησή μου, στη ζωή πέρα ​​από τον τάφο. Αλλά δυστυχώς, είχα πάει στη μετά θάνατον ζωή εντελώς απροετοίμαστη. Τότε ο άγγελος με πήγε σε ένα δωμάτιο, όπου ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί λαϊκοί: άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά.

Ὅραμα τῆς Ἄννας Ἀλεξέεβνα, πού ζεῖ στήν Ὁδό Lavrentievskaya στό σπίτι νούμερο 30 τῆς πόλης τοῦ Καζάν δοκιμασίες καί ἡ μετά θάνατον ζωή.

Στις σημειώσεις του αείμνηστου Αρχιερέα Boris (Filippovsky) Archpriest BorisFilippovsky /1885-7.12.1957/, υπάρχει μια καταγραφή ενός υπέροχου οράματος για τη μετά θάνατον ζωή και δοκιμασίες.. . . . . . . . . . . . .

Όραμα της Άννας Αλεξέεβνα, που ζει στην Οδό Lavrentievskaya στο σπίτι νούμερο 30 της πόλης του Καζάν δοκιμασίες και η μετά θάνατον ζωή.

Στις 14 Σεπτεμβρίου, κατά το παλιό ημερολόγιο έως τις 27 Σεπτεμβρίου, κατά το νέο, 1940, δηλαδή στην ίδια την εορτή της Ύψωσης του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου, τότε (από το 1939 ) Ήμουν ήδη υπεράριθμος αρχιερέας, με προσκάλεσε σε ένα αναμνηστικό δείπνο στο Cloth Sloboda της πόλης του Καζάν στην οδό Lavrentievskaya στο σπίτι νούμερο 30 η οικοδέσποινα αυτού του σπιτιού, κάποια Ksenia Ivanovna, για δείπνο για τον σύζυγό της Θεόδωρο που ήταν πεθαμένος ενάμιση χρόνο πριν.

Μαζί μου ήταν προσκεκλημένοι αρκετοί ακόμη άνθρωποι του τακτικού και μη επιτελικού κλήρου: ιερείς, διάκονοι και περίπου 20 λαϊκοί πολίτες. Μεταξύ των τελευταίων, δηλαδή των κοσμικών, είδαμε στο τραπέζι μια πολίτη Άννα Αλεξέεβνα, την οποία προσωπικά δεν γνωρίζω ακόμα.

Και αυτή η Άννα Αλεξέεβνα ενδιέφερε εξαιρετικά τους κληρικούς και τους λαϊκούς με μια απροσδόκητη ιστορία για ένα υπέροχο όραμα για τη μετά θάνατον ζωή και δοκιμασίες, που είχε πριν από μια εβδομάδα στις 8 Σεπτεμβρίου, δηλαδή στη γιορτή της ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ. Και κράτησε ακριβώς 4 ώρες από τις 11 το πρωί έως τις 3 το πρωί.

Προσπάθησα να το θυμάμαι και όταν γύρισα σπίτι για να το πω στους συγγενείς και τους φίλους μου, προσπάθησα να το γράψω κυριολεκτικά από λέξη σε λέξη.

- Τι να σας πω, πατέρες, αδέρφια. Τι μου συνέβη! Ήταν πριν μια εβδομάδα λίγο πριν την εορτή της Υπεραγίας Θεοτόκου! Ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω. Ο Θεός ξέρει σε σώμα ή χωρίς σώμα, ο Θεός ξέρει σε όνειρο ή στην πραγματικότητα, μάλλον σε "λεπτό όνειρο", αλλά μόνο εγώ ήμουν στη μετά θάνατον ζωή για ΤΕΣΣΕΡΙΣ ώρες!

Ξάπλωσα το βράδυ και με πήρε ο ύπνος. Μόλις το ρολόι χτυπήσει 11, βλέπω ότι φεύγω από το σώμα μου! Το σώμα είναι ξαπλωμένο στο κρεβάτι, και στέκομαι στη μέση του δωματίου και αναρωτιέμαι: πώς είναι έτσι; Κοιτάζω τον εαυτό μου; Τι σημασία έχουν τα πεταμένα ρούχα;! Ποιος μοιάζει έτσι και κοιτάζω τον εαυτό μου! Ήθελα να νιώσω τον εαυτό μου με το χέρι μου, το χέρι μου πέρασε ακριβώς από το σώμα (δηλαδή τον εαυτό μου)!

Και ξαφνικά ένας άγγελος εμφανίστηκε κοντά μου. Με πήρε από το χέρι και με πήγε κατευθείαν από τον τοίχο στο δρόμο και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε όλο και πιο ψηλά. Ένα μόνο θα σας πω, αδέρφια, ότι δεν είδα καθόλου το κακό πνεύμα! (πώς αυτά τα λόγια της Άννας Αλεξέεβνα συμφωνούν με τα λόγια του πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης! Είπε σε ένα από τα κηρύγματά του ότι οι χριστιανοί των τελευταίων καιρών, αν και θα περάσουν δοκιμασίες, δεν θα δουν ακάθαρτα πνεύματα, αφού θα υποφέρουν από αυτά κατά τη διάρκεια της ζωής τους)!

Τό ὅραμα τοῦ ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (τοῦ Τούρκου) ἀπό τό Ἡσυχαστήριο τῆς Optina γιά τόν παράδεισο καί τήν κόλαση:

Το όραμα του ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ (του Τούρκου) από το Ησυχαστήριο της Optina για τον παράδεισο και την κόλαση:

«Πέμπτη 13 Μαΐου 1893 -έτσι μας είπε ο Θεοφιλέστατος- το πρωί, γύρω στις 3 η ώρα, άρχισα να διαβάζω τον Ακάθιστο του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου του Θαυματουργού. Τέτοια χάρη μου έδωσε ο Κύριος που με το βιβλίο βυθίστηκα σε δάκρυα. ​​Αφού τελείωσα την ανάγνωση του ακαθίστου άρχισα να διαβάζω τον Ψαλμό 50, και μετά το Σύμβολο της Πίστεως. Και όπως είπα "και η ζωή του μέλλοντος. Αμήν", ένα αόρατο χέρι - πήρε τα χέρια μου και τα έβαλε στο στήθος μου σε μορφή σταυρού, και το κεφάλι μου ήταν τυλιγμένο στη φωτιά από όλες τις πλευρές, μια φωτιά σαν ουράνιο τόξο. Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ πριν. Αυτή η χαρά δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία γήινη χαρά. Δεν θυμάμαι πότε και πώς είδα τον εαυτό μου να μετακομίζω σε ένα υπέροχο μέρος γεμάτο φως. Δεν είδα εκεί κανένα είδος ανθρώπινων πραγμάτων, είδα μόνο μια απέραντη θάλασσα του φωτός.

Την ίδια στιγμή είδα δύο άτομα να στέκονται δίπλα μου, στην αριστερή πλευρά. Από εμφάνιση ο ένας ήταν νέος και ο άλλος ηγούμενος. Και εγώ, μετά από ειδοποίηση της καρδιάς, δόθηκε να μάθω ότι ο ένας είναι ο άγιος Ανδρέας ο τρελός για τον Χριστό, και ο άλλος είναι ο άγιος Επιφάνιος, ο μαθητής του. Κάθισαν και οι δύο σιωπηλοί. Μπροστά μου είδα κάτι σαν κουρτίνα στο χρώμα των ώριμων βατόμουρων. Σήκωσα το βλέμμα και πάνω από το παραπέτασμα είδα τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, καθισμένο στο θρόνο και ντυμένο με ενδύματα μεγάλης αξίας, παρόμοια με αυτά των επισκόπων. Στο κεφάλι του είχε μια μίτρα παρόμοια με του επισκόπου. Δεξιά του Κυρίου καθόταν η Παναγία και αριστερά ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Η ενδυμασία τους ήταν σαν αυτή που έχουν στις εικόνες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος κρατούσε στο ένα χέρι τον Σταυρό του Κυρίου. Δίπλα στον Κύριο ήταν δύο νέοι φορείς φωτός, θεϊκής ομορφιάς, και κρατούσαν στα χέρια τους φλεγόμενα όπλα. Η καρδιά μου γέμισε ανείπωτη χαρά.

Τό δεύτερο ὅραμα τοῦ Abbot Anthony - ἡ αὔξηση τῆς πορνείας στούς τελευταίους χρόνους

Το δεύτερο όραμα του Abbot Anthony (μέρος II) - η αύξηση της πορνείας στους τελευταίους χρόνους:

Στην αρχή της ιστορίας συνόψισα όλα όσα προηγήθηκαν και όχι τυχαία. Πολύ συχνά, μάλλον, σχεδόν πάντα, δεν ξεχωρίζουμε τα πραγματικά μεγάλα από τα μικρά πράγματα. Με αυτή την έννοια, δεν παρατηρούμε πώς ένα μικρό αμάρτημα παραβιάζει τους θεμελιώδεις νόμους του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε αυτόν τον κόσμο και, ως Δημιουργός, τον δημιούργησε σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό Του. Θυμάστε το ρητό για τον νεοδημιουργημένο κόσμο: «Είναι καλό!». Ο Θεός το είπε αυτό, ο Θεός ο Πανεπαρκής, Παντοδύναμος, Παντοδύναμος, Παντελής, Πανάγαθος Δημιουργός βρήκε τη δημιουργία καλή, δηλαδή ο κόσμος είναι σε αρμονία με το Καλό, με την Αγάπη, γιατί ο Θεός

Είναι η αγάπη. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον ικανό να επηρεάσει την ύπαρξη του κόσμου, το στεφάνι της δημιουργίας, επίσης δημιουργημένο κατ' εικόνα και ομοίωση του Καλού και της Αγάπης. Και οι εντολές που του δίνει ο Δημιουργός δεν είναι παρά οδηγίες για μια ειρηνική και ευτυχισμένη ζωή σε αρμονία μαζί Του. Κάθε τι που έρχεται σε αντίθεση με αυτές τις εντολές είναι απώλεια για τον κόσμο, για οτιδήποτε είναι ζωτικό για αυτόν, που εξαρτάται από αυτόν.

Όλα ξεκινούν σαν από μικροπράγματα: από ένα πιο ελεύθερο φόρεμα, από τη συλλογική εκπαίδευση κοριτσιών και αγοριών, και όχι υπό την καθοδήγηση ενός πνευματικού προσώπου, αλλά υπό την καθοδήγηση ενός λαϊκού δασκάλου. Σύντομα θα σβήσει και αυτό το όνομα, παραμένοντας δάσκαλος [δάσκαλος]! Δάσκαλος γιατί και τι; Πολλοί από αυτούς τους δασκάλους, γενικά, είναι ηθικά φθαρμένοι. Άλλοι δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν τίποτα για τους κανόνες της ζωής σε αυτόν τον κόσμο που δημιούργησε ο Θεός. Τι μπορούν να διδάξουν στους άλλους; Τους διδάσκει για τον κόσμο, αλλά όχι ως δημιούργημα του Θεού, αλλά για να ζουν σε έναν κόσμο υποκείμενο σε διαβολικά πνεύματα! Εδώ είναι το μικρό που βγαίνει από το μεγάλο.

Τό ὅραμα τοῦ σιδερᾶ...

ΤΌ ΌΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΊΔΕΡΑ....

Ο Επίσκοπος Ιγνάτιος Brianchaninov κατέγραψε με δέος και προαίσθημα κακού το όραμα ενός απλού Ρώσου σιδερά σ’ ένα χωριό κοντά στην Πετρούπολη, στην αυγή του παρόντος αιώνα μας της απιστίας και της επανάστασης (1817).

Τό ὅραμα τῆς Μητέρας Βερόνικας ἀπό τίς 23 Δεκεμβρίου 1938. Μητέρα ΒΕΡΟΝΙΚΑ - Ἱδρυτής τῆς Μονῆς Βλαδιμηρέστι -

Το όραμα της Μητέρας Βερόνικας από τις 23 Δεκεμβρίου 1938. Μητέρα ΒΕΡΟΝΙΚΑ

- Ιδρυτής της Μονής Βλαδιμηρέστι -

Την Παρασκευή το πρωί, 23 Δεκεμβρίου 1938, στις οκτώ πήγα στο κελί μου ψάλλοντας το «Άγιος ο Θεός» για να καθαρίσω. Έσκυψα να μαζέψω τα χαλιά από το πάτωμα και καθώς τραγουδούσα το «Άγιε Θεέ», άκουσα μια φωνή:

"Τραγουδήστε αυτό το υπέροχο τραγούδι για άλλη μια φορά!"

Έπεσα στα γόνατα και άρχισα να τραγουδώ ξανά το «Άγιος ο Θεός».

Ξαφνικά, δεν ένιωσα το σώμα μου και βρέθηκα σε μεγάλα, πολύ φωτεινά παλάτια. Έβλεπα ότι ήταν κάτι άγνωστο για μένα, αλλά ακόμα εψελνα. Βλέπω μπροστά μου σε μια καρέκλα σπάνιας ομορφιάς, ότι ο Σωτήρας στέκεται, ντυμένος ιερέας, σε ιερούς κίτρινους θαλάμους, στο κεφάλι του είχε μια μίτρα στολισμένη με πολύτιμους λίθους, που δεν είχα ξαναδεί.

Στο δεξί του χέρι είχε έναν αστραφτερό σταυρό και στη δεξιά πλευρά του Σωτήρος καθόταν η Παναγία σε μια καρέκλα παρόμοια με αυτή του Σωτήρος και ντυμένη με κίτρινα ενδύματα, που έλαμπε σαν τον ήλιο.

Στα αριστερά του Σωτήρος ήταν ένα πλήθος ιερέων, μερικοί από τους οποίους ήταν νέοι, και άλλοι πολύ μεγάλοι, και κρατούσαν ένα ραβδί στο χέρι, με μια κίτρινη κηλίδα στο τέλος. Στη δεξιά πλευρά της Παναγίας ήταν ένα πλήθος από γυναίκες, όλες ντυμένες στα λευκά, με μαλλιά αφημένα πίσω και όλες φορούσαν ένα στεφάνι στο κεφάλι, αλλά δεν ήταν όλα τα στέφανα ίδια, άλλα ήταν στολισμένα και άλλα ήταν πιο απλά.

Ακούω τη φωνή του Σωτήρα:

- Ορίστε, θα σας κάνουμε ένα δώρο. Τι θέλεις από εμάς;

Τό ὅραμα τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ τήν Μεγάλη Πέμπτη

Ὁ ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ (1759-1833), ἐνισχυόταν στούς ἀγῶνες του ἀπό τή θεία πρόνοια μέ πνευματικά ὁράματα, ποῦ πλημμύριζαν τήν ψυχή του μέ θεϊκή παρηγοριά. Ἰδιαιτέρως κάποτε, τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα καί μάλιστα τήν Μεγάλη Πέμπτη, ἀξιώθηκε κατά τήν διάρκεια τῆς θείας λειτουργίας νά δεῖ μία ὑπέροχη ὀπτασία.

Διηγεῖται ὁ ἴδιος:

-Λειτουργοῦσα κάποτε τή Μ. Πέμπτη μαζί μέ τόν ἡγούμενο Παχώμιο καί τόν πατέρα Ἰωσήφ. Ἡ θεία Λειτουργία εἶχε ἀρχίσει στίς δύο τό μεσημέρι μαζί μέ τόν ἑσπερινό. Μετά τή... μικρά εἴσοδο καί τά ἀναγνώσματα εἶπα ὁ ταπεινός μπροστά στό ἅγιο θυσιαστήριο τήν ἐκφώνηση: «Κύριε, σῶσον τούς εὐσεβεῖς καί ἐπάκουσον ἡμῶν». Ὕστερα βγῆκα στήν ὡραία πύλη καί ὑψώνοντας τό ὀράριο πρός τό ἐκκλησίασμα συμπλήρωσα: «Καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Τή στιγμή ἐκείνη ἔλαμψε ἕνα φῶς μπροστά μου σάν ἡλιακή ἀκτῖνα. Κοιτάζω πρός τά ἐκεῖ καί βλέπω ἐν δόξῃ τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ τή μορφή τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἔλαμπε πιό πολύ ἀπό τόν ἥλιο μέσα σέ ἄπλετο καί ἀνέκφραστο φώς. Βλέπω ἐπίσης τριγύρω νά τόν περιβάλλουν σάν σμῆνος ἀπό μέλισσες οἱ Οὐράνιες Δυνάμεις τῶν Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, Χερουβείμ καί Σεραφείμ. Εἶχε μπεῖ ἀπό τή δυτική πύλη καί βαδίζοντας ἀνάερα στάθηκε ἐμπρός στόν ἄμβωνα. Ὑψώνοντας μάλιστα τό χέρι εὐλόγησε τούς λειτουργούς καί τούς προσευχομένους.

Τέλος μπαίνοντας στήν εἰκόνα Του, πού βρίσκεται πλάϊ στήν ὡραία Πύλη μεταμορφώθηκε, περικυκλουμενος ἀπό χορούς Ἀγγέλων πού ἔλαμπαν καί φώτιζαν ὁλόκληρη τήν ἐκκλησία. Κι ἐγώ, πού εἶμαι γῆ καί σποδός, ἀξιώθηκα μιά ἰδιαίτερη εὐλογία ἀπό Αὐτόν. Ἡ καρδιά μου σκίρτησε ἀπό ἱερή ἀγαλλίαση, πλημμύρισε ἀπό ἄρρητη χαρά μέσα σ' ἕνα αἴσθημα γλυκειάς, φλογερῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριο».

Εἶδα ἀπόψε ἕναν ἀστραφτερό ἄνδρα νά κάθεται σέ θρόνο φοβερό!

“Είδα απόψε έναν αστραφτερό άνδρα να κάθεται σε θρόνο φοβερό! Κρατούσε ένα τοπάκι σαν μπίλια. Πάνω στην μπίλια άρχισαν να μεγαλώνουν κάτι σαν αόρατα μικρόβια.

Όταν συνήλθα παρακαλούσα τον Θεό να μου εξηγήσει τι ήταν αυτό που είδα. Έλαβα πληροφορία στην καρδιά μου, ότι ο Καθήμενος επί του θρόνου είναι ο Παλαιός των Ημερών!

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός! Η μικρή μπίλια που κρατούσε είναι το σύμπαν. Δεν είναι ούτε κόκκος άμμου στα άχραντα χέρια Του. Αυτοί που ψηλώσανε πάνω στο σύμπαν είμαστε εμείς οι άνθρωποι.

Μας φουσκώνει ο εγωισμός και νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι και πανύψηλοι. Είμαστε, βέβαια, σπουδαίοι γιατί είμαστε παιδιά του Θεού και όλο το σύμπαν δημιουργήθηκε για μας.

Αλλά για να το νιώσουμε αυτό πρέπει να αισθανόμαστε ένα τίποτα μπροστά στον Κύριο μας και μεταξύ μας. Όχι να σηκώνουμε μπόι και να τον βλασφημούμε και να νομίζουμε πως είμαστε Θεοί χωρίς Αυτόν.

Ζήτησα μετά να δω την γη. Την είδα να την κρατεί σαν σφαιρίδιο και πάλι. Είδα όμως ότι είχε γύρω – γύρω κάτι που βρωμούσε . Ήταν κάτι σαν διάφανη μεμβράνη. Τσίπα, όπως λέμε, γλίδα καλύτερα. Ήταν παχύρευστη και σιχαμερή και είπε ο Θεός:

ΤΟ ΟΡΑΜΑ!!!

Η μοναχή ΣΑΜΦΟΡΑ είπε:

- Λίγο πριν τον θάνατο του πατέρα Αμβρόσιου, είδα ένα όνειρο. Είναι σαν να στέκομαι σε έναν όμορφο κήπο. Τα φύλλα τρέμουν στα δέντρα, και το καθένα από αυτά επαναλαμβάνει την προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό» ... Και εδώ υπάρχει ένας λευκός ναός.

Μπαίνω και βλέπω ότι ο τρούλος δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Μόλις σκέφτηκα γιατί συμβαίνει αυτό, άκουσα μια φωνή: "Αυτός είναι ο τόπος κατοικίας για τον Γέροντα Αμβρόσιο και σύντομα θα τελειώσει".

Και καθώς ο ιερέας είχε ήδη πεθάνει, είδα σε ένα όνειρο ότι το φέρετρό του στεκόταν εκεί. Και τώρα τέσσερις άγγελοι με λευκές ρόμπες κατεβαίνουν από τον ουρανό, και στα χέρια τους έχουν κεριά και θυμιατήρια. Ρώτησα γιατί αυτοί,είναι τόσο λαμπεροί, κατέβηκαν στον τάφο του γέροντα και μου απάντησαν: «Γιατί είναι τόσο καθαρός».

Μοῦ ἦταν ἀδύνατον νά συνέλθω ἀπό τόν μεγάλο πόνο πού δοκίμασα γιά τίς ψυχές ἐκείνων τῶν παιδιῶν...

Ήταν βράδυ, Τρίτη της Διακαινησίμου το 1984. Είχα ανάψει δύο κεράκια μέσα σε δύο τενεκεδάκια, όπως συνηθίζω να κάνω, ακόμη και όταν κοιμάμαι, γιά όλους όσοι πάσχουν ψυχικά και σωματικά.

Σ' αυτούς συμπεριλαμβάνω ζώντες και κεκοιμημένους.

Εκεί που έλεγα την Ευχή, βλέπω ένα μεγάλο χωράφι περιφραγμένο με μία μάνδρα, σπαρμένο με σιτάρι που μόλις άρχιζε να ψηλώνει.

Εγώ στεκόμουν έξω από το χωράφι, άναβα κεριά γιά τους κεκοιμημένους και τα στερέωνα πάνω στον τοίχο της μάνδρας.

Αριστερά ήταν ένας ξερότοπος, γεμάτος βράχους και κρημνούς, που σειόταν συνέχεια από μία δυνατή βοή από χιλιάδες σπαραχτικές φωνές, που σου σπάραζαν την καρδιά.

Και ο πιο σκληρός άνθρωπος, αν τις άκουγε, ήταν αδύνατο να μη συγκλονισθή!

Τό ὅραμα τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ τήν Μεγάλη Πέμπτη..!

Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833), ενισχυόταν στους αγώνες του από τη θεία πρόνοια με πνευματικά οράματα, πού πλημμύριζαν την ψυχή του με θεϊκή παρηγοριά. Ιδιαιτέρως κάποτε, την Μεγάλη Εβδομάδα και μάλιστα την Μεγάλη Πέμπτη, αξιώθηκε κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας να δει μία υπέροχη οπτασία.

Διηγείται ο ίδιος:

-Λειτουργούσα κάποτε τη Μ. Πέμπτη μαζί με τον ηγούμενο Παχώμιο και τον πατέρα Ιωσήφ. Η θεία Λειτουργία είχε αρχίσει στις δύο το μεσημέρι μαζί με τον εσπερινό. Μετά τη μικρά είσοδο και τα αναγνώσματα είπα ο ταπεινός μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο την εκφώνηση: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς και επάκουσον ημών». Ύστερα βγήκα στην ωραία πύλη και υψώνοντας το οράριο προς το εκκλησίασμα συμπλήρωσα: «Και εις τους αιώνας των αιώνων».

Τη στιγμή εκείνη έλαμψε ένα φως μπροστά μου σαν ηλιακή ακτίνα. Κοιτάζω προς τα εκεί και βλέπω εν δόξη τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος με τη μορφή του Υιού του ανθρώπου έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο μέσα σε άπλετο και ανέκφραστο φώς. Βλέπω επίσης τριγύρω να τον περιβάλλουν σαν σμήνος από μέλισσες οι Ουράνιες Δυνάμεις των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ και Σεραφείμ. Είχε μπει από τη δυτική πύλη και βαδίζοντας ανάερα στάθηκε εμπρός στον άμβωνα. Υψώνοντας μάλιστα το χέρι ευλόγησε τους λειτουργούς και τους προσευχομένους. Τέλος μπαίνοντας στην εικόνα Του, που βρίσκεται πλάι στην ωραία Πύλη μεταμορφώθηκε, περικυκλουμενος από χορούς Αγγέλων που έλαμπαν και φώτιζαν ολόκληρη την εκκλησία. Κι εγώ, που είμαι γη και σποδός, αξιώθηκα μια ιδιαίτερη ευλογία από Αυτόν. Η καρδιά μου σκίρτησε από ιερή αγαλλίαση, πλημμύρισε από άρρητη χαρά μέσα σ’ ένα αίσθημα γλυκειάς, φλογερής αγάπης προς τον Κύριο».

Τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ ὅσους βλέπουν ὀράματα.

Η οίηση οδηγεί στην πλάνη -Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Η οίηση (κενοδοξία) είναι η βάση όπου στηρίζονται η πλάνη και η απώλεια. Αυτή ήταν η αιτία για την οποία έπαθαν μεγάλη συμφορά οι δύο έγκλειστοι όσιοι Ισαάκιος και Νικήτας της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Ο δαίμονας εμφανίστηκε στον πρώτο με τη μορφή του Χριστού και στον δεύτερο με τη μορφή αγγέλου.

Πόσο αληθινά είναι τα λόγια του αποστόλου Πέτρου, «Ο αντίπαλός σας ο διάβολος περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει» (Α’ Πέτρ. 5:8)! Καταπίνει τους αδύναμους και τους πνευματικά νήπιους ανθρώπους. Δεν διστάζει να επιτεθεί ακόμα και σε μεγάλους αγωνιστές του Θεού, με την ελπίδα ότι θα τους πλανήσει και θα τους υποτάξει σε στιγμές ψυχικού νυσταγμού ή ελαττωμένης νήψεως.

***

Ο διάβολος θέλησε να πλανήσει και τον όσιο Συμεών τον Στυλίτη. Αυτόν τον όσιο επιχείρησε να τον αιχμαλωτίσει αιφνιδιαστικά και να τον κολάσει, στερώντας του τον χρόνο και τη δυνατότητα να αντιληφθεί την καλοσχεδιασμένη απάτη. Πήρε, λοιπόν, τη μορφή φωτεινού αγγέλου και εμφανίστηκε μ’ ένα άρμα και πύρινα άλογα στον Συμεών, που στεκόταν πάνω στον ψηλό στύλο του.

– Άκου, Συμεών, του είπε. Ο Θεός του ουρανού και της γης μ’ έστειλε σ’ εσένα, όπως βλέπεις, με το άρμα τούτο και τα άλογα, για να σε οδηγήσω στον ουρανό, όπως τον προφήτη Ηλία. Την αξίζεις αυτή την τιμή για την άγια ζωή σου. Ήρθε η ώρα να θερίσεις τους καρπούς των αγώνων σου και να δεχθείς το στεφάνι της δικαιοσύνης από τα χέρια του Κυρίου. Έλα χωρίς χρονοτριβή, δούλε του Κυρίου, να δεις και να προσκυνήσεις τον Πλάστη σου, που σ’ έφτιαξε σύμφωνα με την εικόνα Του. Σε περιμένουν άγγελοι, αρχάγγελοι, προφήτες, απόστολοι και μάρτυρες, που θέλουν να σε δουν.

Δέν ἔχετε ἔλεος ἀναμεταξύ σας...Δέν ἔχετε ἔλεος...Ἀλοίμονο τί σᾶς περιμένει, μετανοεῖτε ὅσο ὑπάρχει καιρός....

Ο γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης που ασκήτεψε και στην Αριζόνα, εμφανίστηκε σε μία γυναίκα που βρισκόταν μαζί με τη νύφη της, όχι στον ύπνο της γυναίκας αλλά σε κατάσταση εγρήγορσης.

Κάποια στιγμή η γυναίκα χάθηκε και αυτό διήρκεσε 10 λεπτά περίπου , όπως είπε η νύφη της που την παρακολουθούσε. Γιατί η ίδια δεν κατάλαβε πόσο χρόνο ήτανε η οπτασία.

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την ίδια (το περιεχόμενο της συνομιλίας γιατι τον γέροντα τον εχει ξαναδεί μετα την κοίμησή του κ καθ' ύπνον κ ξύπνια) και για αυτό φυσικά πήρε το πνευματικό της συγκλονισμένη, για να ρωτήσει αν αυτό που είδε ήταν πλάνη ή αν ήτανε πραγματικότητα. 

Είδε το γέροντα Εφραίμ ο οποίος ήταν πολύ λυπημένος και προσπαθούσε να μεταπείσει το Χριστό για τα γενόμενα (αυτά βέβαια συμβαδίζουν και με όσα έλεγε ο γέροντας όσο ήταν εν ζωή).

Και της είπε:

Πολλές φορές ἐρχόνταν σέ αὐτό τό σπήλαιο ὁ Χριστός

"ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΡΧΟΤΑΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ"

Το καιρό εκείνο, όταν ήκμαζε στον θρόνο των Ιεροσολύμων ο αγιότατος Πατριάρχης Ηλίας, επί της βασιλείας Αναστασίου, ευρίσκονταν στην Μονή του Αββά Ευστοργίου, ένας άγιος Γέροντας, που ονομάζονταν Ιωάννης. Αυτόν θέλησε να τοποθετήσει ηγούμενο της Μονής ο μακάριος Ηλίας, ο Πατριάρχης, καθότι ήταν άξιος να ποιμάνει την ποίμνη, αλλά αυτός δεν δέχθηκε, λέγοντας ότι έχω ευχή να υπάγω εις το άγιον όρος Σινά, και αφού έλαβε συγχώρηση αναχώρησε, δίδοντας την υπόσχεση ότι μετά την επιστροφή του θα αποδεχθεί να αναλάβει την προστασία της μονής.

Παίρνοντας μαζί και τον μαθητή του, ο Γέροντας Ιωάννης, διαπέρασαν τον Ιορδάνη ποταμό και περπατώντας λίγο μαζί του, αρρώστησε, άρχισε να ενοχλείται από την υπερβολική ζέστη και εμφάνισε πυρετό. Έτσι, μη μπορώντας να περπατήσει, βρήκε ένα σπήλαιο, εισήλθε κι έμεινε σε αυτό τρεις ημέρες, ώσπου να αναλάβει δυνάμεις.

Τη νύχτα, είδε ο Γέροντας σε όραμα τον Ιωάννη τον Βαπτιστή να του λέγει :

- Πες μου, καλόγερε, που θέλεις να πάς ;

Ο δε Γέροντας Ιωάννης του απάντησε : "Εις το Σιναίον όρος".

- Ο δε Ιωάννης ο Βαπτιστής του λέγει : "Μη σε παρακαλώ, μην πηγαίνεις εκεί.

Ο δε γέροντας Ιωάννης δεν πείθονταν με τίποτα. Μετά το πέρας του οράματος, ο πυρετός του Γέροντας αυξήθηκε.

Τό ὅραμα τοῦ π.Σεραφείμ Ρόουζ γιά τόν γέροντά του, ἀρχιεπίσκοπο Ἀβέρκιο

Ο π. Σεραφείμ είχε επίγνωση του γεγονότος πως, με την κοίμηση του αρχιεπισκόπου Αβερκίου, η αδελφότητα είχε κερδίσει άλλον έναν επουράνιο μεσίτη. Μόλις δύο μέρες μετά το πέρασμα του δίκαιου αρχιεπισκόπου στον άλλο κόσμο, ο π. Σεραφείμ έγραψε σε ένα γράμμα:

Ελπίζουμε στις προσευχές του Βλαντίκα Ιωάννη (Μαξίμοβιτς), και τώρα του Βλαντίκα Αβερκίου στον Ουρανό. Ο π. Σεραφείμ φύλασσε τώρα μία φωτογραφία του αρχιεπισκόπου Αβερκίου στο εικονοστάσι του κελιού του.

Τον Νοέμβριο του 1976, ο π. Σεραφείμ έλαβε μια διαβεβαίωση από τον Θεό πως ο αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος ήταν πράγματι στον Ουρανό με τον Χριστό και τους Αγίους του. 

Όπως θυμάται ο π. Γερμανός: «Ο π. Σεραφείμ ήρθε στην εκκλησία κατά την πρωινή ακολουθία και μου είπε για ένα όμορφο όνειρο που είδε την προηγούμενη νύχτα. Είδε τον αγαπημένο του αρχιεπίσκοπο Αβέρκιο να βρίσκεται πάνω σε καταπράσινες πεδιάδες οι οποίες οδηγούσαν προς τα πάνω. Υπήρχε εκεί τεράστιος αριθμός ανθρώπων σαν να ήταν μία υπαίθρια συγκέντρωση και ο π. Σεραφείμ ήταν μαζί τους. Ο αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος ακτινοβολούσε. Ήταν ντυμένος όπως όλοι με εκθαμβωτικό λευκό χιτώνα, συμπεριλαμβανομένου και του διακόνου δίπλα του και του ίδιου του π. Σεραφείμ, ο οποίος καθόταν λίγο πιο χαμηλά αλλά μπροστά δεξιά από τον αρχιεπίσκοπο Αβέρκιο. Κάποια χαρμόσυνη εορταστική εκδήλωση λάμβανε χώρα. Ο διάκονος θα βοηθούσε τον αρχιεπίσκοπο να λειτουργήσει, αλλά δεν γνώριζε τι λόγια να ψάλει. Ο π. Σεραφείμ, πάντως, γνώριζε τα λόγια και κοίταξε προς τον αρχιεπίσκοπο Αβέρκιο - κάνοντας τον να καταλάβει ότι ήξερε τα σωστά λόγια. Τότε ο αρχιεπίσκοπος τον παρότρυνε να τα πει εκφώνως.

«Αναστήτω ο Θεός»! έψαλε ο π. Σεραφείμ δυνατά, προσθέτοντας μια ειδική μελωδία του ψαλμικού στίχου που χρησιμοποιείται κατά την ακολουθία του Πάσχα, της Αναστάσεως του Κυρίου.

Θαυμαστές ἐπενέργειες τῆς Θείας Χάριτος.Ὅραμα γλυκύτατον...

Θαυμαστές επεμβάσεις της προνοίας του Θεού

Άπό τό 1974 καί μέχρι τίς αρχές του 1979 υπηρετούσα ώς καθηγητής θεολόγος στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία στίς Καρυές 'Αγίου Όρους. Ήταν περίοδος πού θά υπέβαλα την παραίτησή μου άπό τήν εκπαίδευση, προκειμένου άπερίσπαστα, συν Θεώ καί των ευχών πνευματικών πατέρων, νά διακονήσω σέ εργο διαδόσεως του λόγου τού Θεού μέ τις εκδόσεις «Όρθόδοξος Κυψέλη» στην Θεσσαλονίκη.

Στό άκουσμα τής άποφάσεώς μου άρκετοί άπρόσκλητοι καλοθεληταί, κινούμενοι μέ τήν λογική την κοσμικην , συνηγόρησαν ύπέρ τής παραμονής μου για το καλό καί τής οικογένειας μου. Πλήν όμως ή έσωτερική μου έφεση έκλινε στό νά έμπιστευθώ εαυτόν καί τήν οικογένειά μου στήν παντοδύναμη καί φιλανθρωπη προστασία του Ούρανίου Πατρός, ό Όποιος μεριμνά ώς γνωστόν, καί γιά τά πετεινό του ουρανού. Καί ιδού τά σημεία πού παρουσίασε ό Κύριος προς ενθάρρυνση στό ξεκίνημα αύτοΰ του τολμηρού εγχειρήματος. Κατ’ εύδοκία Θεού πληροφορούμαι γιά τόν εντοπισμό ενός χειρογράφου Άνωνύμου Ήσυχαστού, μέ τήν ονομασία «ΝΗΠΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ», πού βρισκόταν στήν Ιερά Μονή Ξενοφώντος.

Επισκέπτομαι τήν 'Ιερά Μονή ένα απόγευμα καί ζητώ από τούς πατέρας νά τό διαβάσω. Μου το έδωσαν μέ εύχαρίστηση καί άρχισα μέ ιδιαίτερη προσοχή καί εύλάβεια νά τό διαβάζω. Σύντομα όμως μέ έφερε σέ κατάνυξη, σέ πνευματική αγαλλίαση καί εύφροσύνη. Έβίωσα όλη τήν νύκτα εύλογη μένες πρωτοφανείς καταστάσεις χάριτος, παρ’ όλη τήν άναξιότητά μου. Άνοιξε λίγο ό Θεός τά μάτι τής ψυχής μου καί κατανοούσα, όσον ήταν δυνατόν στήν δεκτικότητά μου, τίς έξαίσιες καί θείες έμπειρίες τού εύλογημένου αύτου εργάτου τής νοερας προσευχής, τού Ανωνύμου Ήσυχαστοΰ.

Κατά τα ξημερώματα τό έτελείωσα ένδακρυς καί πλήρης χαράς άνεκφράστου.

Ή συγκίνησή μου, όμως, υπήρξε ιδιαίτερα μεγάλη όταν διάβασα τό θαυμαστό όραμα τού Ήσυχαστοΰ πού μέ κατέπληξε.

Παραθέτω στήν συνέχεια ένα μέρος μόνον αυτού.

Όραμα γλυκύτατον του συγγραφέως περί του βιβλίου τούτου, εάν έγράφη μέ τήν Χάριν τού Θεού.

...Εις δέ τήν Λειτουργίαν ό γέροντάς μου ήταν γεμάτος από άρρητον χαράν καί ή εύφροσύνη της καρδίας του έπλημμυρούσεν έως εις τό πρόσωπον.

Τό ὅραμα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου γιά τὀν Ἅγιο Ἰσαάκ τόν Σύρο

Ὑπάρχουν καὶ κάποιοι ποὺ ἀκόμη ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ὀρθοδοξότητα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ. Δὲν θὰ κάνουμε ἐδῶ ἀνάλυση τῶν λόγων γιὰ τοὺς ὁποίους ἀμφισβητήθηκε ἀπὸ ἐρευνητὲς κυρίως τῆς δύσης ἡ ἁγιότητα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ.

Πνευματικὴ ἀπάντηση στὸ ζήτημα αὐτὸ δίνει τὸ παρακάτω περιστατικὸ ποὺ περιγράφεται στὸ βίο τοῦ αγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου:

'Καθισμένος στὸ πεζούλι ἔξω ἀπὸ τὴν Σταυρονικήτα συζητοῦσε ὁ Γέροντας μὲ προσκυνητές. Κάποιος θεολόγος ὑποστήριζε ὅτι ὁ ἀββὰς ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἦταν Νεστοριανός. Ἐπανελάμβανε δυστυχῶς τὶς γνωστὲς δυτικὲς ἀντιλήψεις.

Ὁ π. Παΐσιος προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει ὅτι εἶναι ὄχι μόνο ὀρθόδοξος, ἀλλὰ καὶ Ἅγιος, καὶ ὅτι οἱ ἀσκητικοί του Λόγοι ἔχουν πολλὴ χάρι καὶ δύναμη, ἀλλὰ ματαίως. Ὁ θεολόγος ἐπέμεινε πεισματικὰ στὶς ἀπόψεις του. 

Ἔφυγε ὁ άγιος γιὰ τὸ Καλύβι του λυπημένος καὶ προσευχόμενος.

Ὅταν προχώρησε λίγο καὶ ἔφθασε στὸ σημεῖο ποὺ εἶναι ὁ μεγάλος πλάτανος, ''κάτι τοῦ συνέβη'', ὅπως εἶπε, χωρὶς νὰ θελήσει νὰ ἐξηγήσει τί ἀκριβῶς ἦταν αὐτό.

Θαυμαστό γεγονός

Στα χρόνια του επισκόπου Ιεροσολύμων Κυριακού , ζούσε ένας ευσεβής και ελεήμων άνθρωπος, ο Σώζων . 

Αυτός περνώντας κάποτε από τον κεντρικό δρόμο της πόλης , βλέπει έναν φτωχό , που ήταν σχεδόν γυμνός και έτρεμε από το κρύο.

Τόσο τον ψυχοπόνεσε που έβγαλε το πανωφόρι του και του το φόρεσε.

'Οταν γύρισε σπίτι του , είχε πια βραδιάσει, κι έπεσε να κοιμηθεί.

Μόλις τον πήρε ο ύπνος είδε στο όνειρό του ότι βρέθηκε σε έναν θαυμαστό φωτόλουστο κήπο.'Ηταν γεμάτος λουλούδια υπέροχα και μοσχομυριστά ......Το άκουσμα και το θέαμα εκείνου του κήπου ήταν πραγματικά πέρα από κάθε περιγραφή.

Ενώ ο Σώζων κοίταζε ολόγυρα εκστατικός παρουσιάζεται μπροστά του ένας άγνωστος νέος και του λέει "'Ελα μαζί μου" . Τον ακολούθησε,και σε λίγο έφτασαν σε ένα φράκτη με χρυσά κάγκελα.

Ρίχνοντας το βλέμμα του πίσω από το φράκτη είδε μια αυλή κι ένα υπέροχο παλάτι.Καθώς θαύμαζε και το περιεργαζόταν βγαίνουν από μέσα δεκαέξι φτερωτοί άνδρες λαμπεροί σαν τον ήλιο χωρισμένοι σε τέσσερις τετράδες...

Τό ὄραμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου ἡγιασμένου