Ἱερομόναχος Εὐστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ἐρωτήσεις ἀπὸ ἐνορῖτες τῆς ὑπαίθρου γιὰ διάφορα πνευματικὰ ὠφέλιμα θέματα, μὲ ἀπαντήσεις. 15

 378. Ἀπαγορεύεται ἡ μαγεία; 

Ἐρώτηση ἑνὸς ἐνορίτη : Ἀπαγορεύεται ἡ μαγεία; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: Ἀπὸ τὴν κατανόηση τῆς ὀλέθριας σχέσης τῶν κακῶν πνευμάτων μὲ ἐμᾶς, προκύπτει φυσικὰ πόσο ἁμαρτωλοὶ εἶναι ὅσοι ἀναζητοῦν κοινωνία μαζί τους μέσῳ τῆς λεγόμενης μαύρης μαγείας ἢ μαγείας. Ἡ μαγεία ἀπαγορευόταν αὐστηρὰ μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τιμωρούμενη μὲ θάνατο (Δεύτ. 18:10-12). Οἱ κανονικοὶ κανόνες τῆς ἐκκλησίας τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀφορίζουν ἐπίσης τοὺς μάγους ὡς αἱρετικούς . 

379. Σήμερα εἶναι ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου Συμεῶν του Στυλίτη, τοῦ ἀγγέλου μου· σᾶς παρακαλῶ, Πάτερ, νὰ μοῦ πεῖτε πῶς ἔζησε; 

Ἐρώτηση ἐνορίτη : Σήμερα εἶναι ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Συμεῶν του Στυλίτη, τοῦ ἀγγέλου μου. Σᾶς παρακαλῶ, Πάτερ, νὰ μοῦ πεῖτε γιὰ τὴ ζωή του. 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα : Μὲ ἀγάπη, πρὸς δόξα Θεοῦ, πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Συμεῶν του Στυλίτη, καὶ πρὸς ὄφελος τῶν ψυχῶν μας, εἶμαι ἕτοιμος νὰ σᾶς διηγηθῶ τὴ ζωή του. Ἀκοῦστε! 

«Ὁ Ὅσιος Συμεῶν, ποὺ ὀνομαζόταν Στυλίτης, σὲ ἡλικία δεκαοκτὼ ἐτῶν, ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο. Ἔχοντας βάλει στὴν καρδιά του νὰ ἀσκηθεῖ σὲ μιὰ μοναδικὴ στοχαστικὴ σκέψη γιὰ τὸν Θεό, βρῆκε μιὰ συγκεκριμένη σπηλιὰ καί, πέφτοντας σταυροειδῶς στὸ ἔδαφος, προσευχήθηκε κλαίγοντας στὸν Θεὸ νὰ τοῦ δείξει τὸν δρόμο πρὸς τὴ σωτηρία. Κουρασμένος ἀπὸ τὴν ἐπίγεια λατρεία, ὁ νεαρὸς Συμεῶν ἀποκοιμήθηκε καὶ εἶδε τὸ ἀκόλουθο ὅραμα: τοῦ φάνηκε ὅτι ἔσκαβε τὴ γῆ γιὰ νὰ βάλει τὰ θεμέλια γιὰ κάποιο στέρεο κτίριο καὶ ἄκουσε μιὰ φωνή: « Σκάψε βαθύτερα». Ἀφοῦ κόπιασε γιὰ λίγο καὶ σκέφτηκε ὅτι αὐτὸ τὸ βάθος ἦταν ἀρκετὸ γιὰ ἕνα στέρεο θεμέλιο, ὁ Συμεῶν σταμάτησε. Ἀλλὰ ἄκουσε ξανά: « Σκάψε βαθύτερα». Ὁ ἐργάτης ἄρχισε νὰ σκάβει ξανὰ τὴ γῆ, ἀλλὰ κουρασμένος, μόλις ποὺ εἶχε ἀφήσει τὸ φτυάρι, ὅταν ἄκουσε τὴν ἴδια φωνή: « Σκάψε βαθύτερα», γιὰ τρίτη φορά. Τότε ὁ Συμεῶν συγκέντρωσε ὅλες του τὶς δυνάμεις καὶ κόπιασε μέχρι ποὺ μιὰ ἀόρατη φωνή του εἶπε: « Σταμάτα, τὰ θεμέλια θὰ εἶναι στέρεα. «Χτίζεις μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό». Ἀφοῦ ξύπνησε ἀπὸ τὸν ὕπνο, ὁ Συμεῶν εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ ἕνα τόσο σωτήριο μάθημα καὶ θυμόταν πάντα ὅτι τὸ θεμέλιο μιᾶς ἐνάρετης ζωῆς εἶναι ἡ ἐργασία. 

Ὁ Ἅγιος Συμεῶν ἐπιθυμοῦσε νὰ ἐργαστεῖ μὲ τὸν δικό του τρόπο. Σκαρφαλώνοντας σὲ ἕναν ψηλὸ λόφο, ἁλυσόδεσε τὸν ἑαυτό του σὲ ἕναν βράχο, σκοπεύοντας νὰ παραμείνει ἀνίκανος νὰ ἐγκαταλείψει τὸν τόπο τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα, ἀκόμα κι ἂν ἡ ἐπιθυμία νὰ τὸ κάνει ἀναζωπυρωνόταν στὴν καρδιά του. Σὲ αὐτὴ τὴν ἐκπληκτικὴ αὐτοσυγκράτηση τὸν συνέλαβε ὁ Μίλητος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιόχειας, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔρθει νὰ τὸν ἐπισκεφτεῖ ὡς ὁ μεγαλύτερος ἀσκητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ ἐνῷ ἐπαινοῦσε τοὺς κόπους τοῦ Συμεῶν, ὁ σοφὸς ἀρχιεπίσκοπος δὲν ἐπαίνεσε τὰ ὑλικά του δεσμά. «Ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ συγκρατηθεῖ ἀκόμη καὶ χωρὶς δεσμά » , εἶπε πατρικά, « καὶ ἐσύ, παιδί μου, μπορεῖς νὰ δέσεις τὸν ἑαυτό σου σὲ ἕνα μέρος ὄχι μὲ σίδερο, ἀλλὰ μὲ θέληση καὶ λογική». Ἀφοῦ ἄκουσε τὴ μεγάλη ἀλήθεια, ὁ Συμεῶν ἔβγαλε ἀμέσως τὰ δεσμά του καί, ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ μετά, χαλιναγώγησε τὶς σκέψεις του μὲ τὴ θέλησή του καὶ αἰχμαλώτισε τὸ μυαλό του στὴν ὑπακοὴ στὸν Χριστό , ὥστε νὰ εἶναι αἰχμάλωτος τοῦ σταυροῦ του. 

Γιὰ ἀρκετὰ χρόνια, ὁ Ἅγιος Συμεῶν ἐργάστηκε σὲ αὐτὸν τὸν λόφο. Ἀλλά, περιτριγυρισμένος ἀπὸ παντοῦ ἀπὸ ξένους, σὰν ἀπὸ κύματα, ἐπιθυμοῦσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀναταραχή. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό, ἐπέλεξε μιὰ προηγουμένως ἀνήκουστη μορφὴ μοναξιᾶς: ἔστησε ἕναν κίονα καὶ πάνω του μιὰ στενὴ καλύβα, ἀπὸ τὴν ὁποία ὀνομάστηκε Στυλίτης. Αὐτὴ ἡ νέα καὶ παράξενη κατοικία εἶχε ἀρχικὰ ὕψος ἕξι πήχεις, μετὰ εἴκοσι δύο καὶ τελικὰ σαράντα πήχεις. Ἔτσι, ὁ Ἅγιος Συμεῶν ἀνέβηκε, μὲ διάφορους κίονες, σὰν σκάλες, στὸ οὐράνιο βασίλειο γιὰ τὴν πλησιέστερη θέαση τοῦ Θεοῦ. Ὅλος ὁ κόσμος, ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ αὐστηροὶ λάτρεις τῆς ἐρήμου, θαύμασαν τὴν ἐξαιρετικὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Συμεῶν. Καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, ἐπιθυμῶντας νὰ δοκιμάσουν τὸ πνεῦμα μέσα του, ἔστειλαν τρεῖς σεβάσμιους πρεσβύτερους, στὸ ὄνομα τῆς συνόδου, γιὰ νὰ τὸν ἐπιπλήξουν γιὰ αὐτὴ τὴ νέα ἐφεύρεση καὶ νὰ τὸν διατάξουν νὰ ζήσει σύμφωνα μὲ τὸ παράδειγμα τῶν ἄλλων πατέρων. Μόλις οἱ ἀπεσταλμένοι του ἀνακοίνωσαν τὴ θέληση τῆς ἁγίας ἀδελφότητας, ὁ Συμεῶν πάτησε τὸ πόδι του στὴ σκάλα γιὰ νὰ κατέβει. Τότε οἱ τρεῖς πρεσβύτεροι τοῦ εἶπαν μὲ μιὰ φωνή: «Μὴν κατεβαίνεις, ἅγιε νεάνιδε, ἀλλὰ μεῖνε στὸν ἀγῶνα ποὺ ξεκίνησες. Τώρα ξέρουμε ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐνέπνευσε τὴν πρόθεσή σου». Ὅταν ὅμως ὁ Ἅγιος Συμεῶν ἐξέφρασε φόβο, μήπως ἡ ἀνυπακοή του ἐξοργίσει τὸ συμβούλιο τῶν πατέρων, οἱ πρεσβύτεροι τοῦ δήλωσαν ὅτι εἶχαν λάβει ἐντολὴ νὰ τὸν ἀπομακρύνουν βίαια ἀπὸ τὸν στῦλο ἂν ἀντιστεκόταν στὴν ἐντολὴ καί, ἀντίθετα, νὰ τὸν ἀφήσουν στὸν στῦλο ἂν ἤθελε νὰ κατέβει οἰκειοθελῶς. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, ὁ θαυμαστὸς Συμεῶν παρέμεινε στὴ θέση του καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔφυγαν ἀπὸ αὐτόν, εὐλογῶντας τὸν Θεό, ποὺ ἐνισχύει τοὺς ἐκλεκτούς Του στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας. 

Ἂν καὶ ὁ Ἅγιος Συμεῶν ἐπιθυμοῦσε πάνω ἀπ' ὅλα τὴ μοναξιὰ καὶ τὴ σιωπή, μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ ἕνα λυχνάρι ποὺ στέκεται στὴν κορυφὴ ἑνὸς βουνοῦ; Ἡ δόξα τῆς χάρης ποὺ ἐνεργοῦσε μέσα του ἦταν τόσο μεγάλη ποὺ δὲν ὑπῆρχε λαὸς στὴν Ἀνατολὴ ποὺ νὰ μὴν γνώριζε τὸν Στυλίτη. Γεωργιανοί, Ἀρμένιοι, Πέρσες καὶ Ἰσμαηλίτες συνέρρεαν σὲ αὐτὸν κατὰ χιλιάδες καὶ λάμβαναν τὸ ἱερὸ βάπτισμα στὴ στήλη του. Ἡ ἐκπληκτικὴ δύναμη ὄχι μόνο τῶν λόγων του ἀλλὰ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ βλέμματος χτύπησε καὶ μαλάκωσε ἀμέσως τοὺς βαρβάρους ποὺ εἶχαν σκληρυνθεῖ ἀπὸ τὶς κακές τους πεποιθήσεις. Καὶ μὲ μιὰ κραυγή, καταράστηκαν τὸ σφάλμα τῶν προγόνων τους. Ὁ Συμεῶν, στεκόμενος σὲ ἕνα μέρος, ἦταν τόσο χρήσιμος γιὰ τὴν Ἐκκλησία σὰν κάποιος νὰ ταξίδευε στὸ σύμπαν, κηρύττοντας καὶ κάνοντας καλὰ ἔργα. Ἀνάμεσα σὲ αὐτὰ τὰ ἐκπληκτικὰ κατορθώματα καὶ θαύματα, ἦταν τόσο πρᾶος καὶ ταπεινὸς ποὺ ἐμφανιζόταν πάντα ἐνώπιον ὅλων μὲ τὴν ἴδια χαρὰ στὰ μάτια του, τὴν ἴδια ἀγάπη στὶς συζητήσεις του. Πρίγκιπες καὶ ἀγρότες, εὐγενεῖς καὶ σκλάβοι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, ἐνάρετοι καὶ κακοί, ἀκόμη καὶ δημόσιοι κακοποιοὶ ἔβλεπαν στὸν Συμεῶν ἕναν μέντορα καὶ πατέρα, ποὺ διακήρυττε τὴ σωτηρία σὲ ὅλους. Κάποιοι ἐπέστρεφαν ἀπὸ αὐτὸν ὡς τέλειοι ἐραστὲς τῆς ἐρήμου, ἄλλοι ὡς μεγάλοι πρωταθλητές. Καὶ μερικοί, ἐπιθυμῶντας πάντα νὰ ἀπολαμβάνουν τὴν ἱερὴ συνομιλία τοῦ Συμεῶν, ἵδρυσαν τὶς κατοικίες τους κοντὰ στὸν στῦλο του, ἔτσι ὥστε τὸ θαυμαστό του σπίτι νὰ φαινόταν νὰ στέκεται στὴ μέση μιᾶς πόλης ποὺ κατοικοῦνταν ἀπὸ πλῆθος διαφορετικῶν λαῶν . 

Σὲ μιὰ ἄλλη στιγμή, πιὸ ἐλεύθερος ἀπὸ τὸ παρόν, ἔλα σὲ μένα, ἀγαπητὲ ἀδελφὲ ἐν Χριστῷ, καὶ θὰ τελειώσω τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Συμεῶν του Στυλίτη. Τώρα, βλέπεις, ἔφεραν ἕνα παιδὶ γιὰ βάπτισμα. 

380. Ὑπάρχουν ἴχνη τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχουν ἀπομείνει στὸν ἄνθρωπο; 

Ἡ ἐρώτηση ἑνὸς εὐγενῆ : Ἔχουν ἀπομείνει ἴχνη τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: «Παρέμειναν: ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ διεφθαρμένος ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ βρεῖ ἴχνη τῆς ἀρχέγονης εἰκόνας τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν ἑαυτό του. 

Ἀγαπᾶ τὴ ζωὴ (ἂν καί, λόγῳ ἄγνοιας, ὄχι τὴν πνευματική, ἀλλὰ τὴν αἰσθησιακὴ) καὶ θὰ ἤθελε νὰ τὴν παρατείνει γιὰ ὅλη τὴν αἰωνιότητα. 

1) Ἀγαπᾶ τὴν ἀλήθεια, ἂν καὶ εἶναι καὶ εἰκασία. 

2) Μισεῖ την ἀναλήθεια, ἀκόμη καὶ στοὺς ἄλλους. 

3) Ἀγαπᾶ τὸν ἔπαινο, ἀκόμα καὶ χωρὶς ἀξία. 

4) Ζηλεύω τὴν ἀρετὴ καὶ τὴ δόξα τῶν ἄλλων. 

5) Φοβᾶται καὶ ἄθελά του σέβεται τοὺς πιὸ σοφοὺς καὶ ἐνάρετους. 

6) Δὲν θὰ ἱκανοποιηθεῖ μὲ τίποτα τὸ γήινο ἢ τὸ προσωρινό. 

7) Σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις, ἐπιδεικνύει τὴ μεγαλύτερη αὐτοθυσία καὶ πηγαίνει στὸν θάνατο χωρὶς φόβο.» 

381. Πῶς μιλοῦν οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὸ Ψαλτήρι; 

Ἐρώτηση ἐνορίτη : Τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὸ Ψαλτήρι; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: Ἀπὸ τοὺς πολλοὺς πατέρες, σᾶς παρουσιάζω τὸν Ἅγιο Ἰσαάκ τον Σῦρο , ὁ ὁποῖος λέει τὰ ἑξῆς γιὰ τὸ Ψαλτήρι: 

«Ἡ ψαλμωδία ἂς εἶναι διαρκῶς στὸ στόμα σου. Ὁ Θεός, ποὺ ἐπικαλεῖται στοὺς ψαλμούς, θὰ διώξει τὰ δαιμόνια ἀπὸ ἐσένα καὶ θὰ σὲ ἁγιάσει. Ἡ ψαλμωδία εἶναι ὁ φωτισμὸς τῆς ψυχῆς, ὁ ἁγιασμὸς τοῦ σώματος. Ἂς ψάλλουμε, ἀδελφοί, ψαλμωδίες συνεχῶς — στὸ σπίτι, καὶ στὸ δρόμο, καὶ ὅταν πηγαίνουμε γιὰ ὕπνο, καὶ ὅταν σηκώνουμε. Ἡ ψαλμωδία εἶναι ἡ χαρὰ τῶν ἐραστῶν τοῦ Θεοῦ. διώχνει τὴν ἄσκοπη ὁμιλία, μετριάζει τὰ γέλια, θυμίζει κρίση, ἀνυψώνει τὴν ψυχὴ στὸν Θεὸ καὶ χαίρεται μὲ τοὺς ἀγγέλους. Ὅπου ψάλλονται ψαλμοὶ μὲ τρυφερότητα, ὁ Θεὸς εἶναι μὲ τοὺς ἀγγέλους.» 

382. Τέλος τῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Συμεῶν του Στυλίτη 

Ἐνορίτη. Ἦρθα σὲ ἐσᾶς, Πάτερ, γιὰ νὰ ἀκούσω τὸν ὑπόλοιπο βίο τοῦ Ἁγίου Συμεῶν του Στυλίτη. 

Ἱερέας: Δόξα τῷ Θεῷ. Τώρα ἔχω περισσότερο ἐλεύθερο χρόνο καὶ εἶμαι ἕτοιμος μὲ ἀγάπη νὰ τελειώσω τὴν ἱστορία τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Συμεῶν του Στυλίτη. Ἀκοῦστε! 

Ἡ καθημερινὴ ζωὴ τοῦ Συμεῶν δὲν ἦταν λιγότερο ἄξια ἔκπληξης. Ὅλη νύχτα καὶ μέρα, ἀκόμη καὶ μέχρι τὴν ἔνατη ὥρα, στεκόταν στὴν προσευχή. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, δίδασκε τὸν λαὸ ποὺ κατοικοῦσε γύρω ἀπὸ τὸν στῦλο καὶ τοὺς ξένους. Κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο, ἔδινε συμβουλὲς καὶ θεράπευε τοὺς ἀρρώστους μὲ προσευχή. Τελικά, ἄρχισε νὰ ἐπιλύει διαφορὲς καὶ διαφωνίες καὶ νὰ ἑδραιώνει τὴν εἰρήνη μεταξὺ ὅλων. Μὲ τὴ δύση τοῦ ἡλίου, ἐπέστρεψε ξανὰ στὴν προσευχή. Ἀλλὰ ἀφιερώνοντας ὅλες τὶς ὧρες τῆς θαυμαστῆς ζωῆς του στὴν περισυλλογὴ τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, δὲν ἔπαψε ποτὲ νὰ σκέφτεται τὴν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας, καταστρέφοντας τὸν παγανιστικὸ ἀθεϊσμό, ἀντικρούοντας τὶς ἑβραϊκὲς βλασφημίες καὶ ἐξοντώνοντας τὶς αἱρετικὲς διδασκαλίες. Μὲ τὶς σοφὲς ἐπιστολές του, δίδαξε βασιλιᾶδες καὶ ὅλους τοὺς ἰσχυροὺς τῆς χώρας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς διεγείρει στὸ ἔλεος, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τρεῖς διαδοχικοὶ πατριάρχες, ποὺ κυβερνοῦσαν τὴν Ἐκκλησία της Ἀντιόχειας, κατέστησαν ἐπιτακτικὴ τὴν ἐπίσκεψη στὸν Στυλίτη. Ὁ Ἅγιος Μελέτιος, καθοδηγῶντας τὸν Συμεῶν στὸ δρόμο πρὸς τὴ σωτηρία στὰ νιᾶτα του, εὐλόγησε τοὺς ἀπίστευτους ἀγῶνες του. Ὁ ὅσιος Δόμπος ἦρθε σὲ αὐτὸν ἀποκλειστικὰ γιὰ νὰ τελέσει μαζί του τὴ Λειτουργία καὶ νὰ κοινωνήσουν τὰ ζωοπάροχα Μυστήρια τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἅγιος Μαρτύριος τὸν ἀποκαλοῦσε ὑπερασπιστή της Ἀντιόχειας ἀπὸ ὁρατοὺς καὶ ἀόρατους ἐχθρούς, ἱκανὸ νὰ κατευνάσει τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. 

Ἐν μέσῳ αὐτοῦ τοῦ θριάμβου πίστης καὶ εὐσέβειας, ὁ Ἅγιος Συμεῶν, στὸ 103ο ἔτος τῆς ζωῆς του, ἔφτασε σὲ ἕνα εὐλογημένο τέλος, τὸ ὁποῖο ἦταν ἐξίσου σοβαρό. 

Μιὰ μέρα, συγκεκριμένα, τὴ Μεγάλη Παρασκευή, ὁ Στυλίτης , ὅπως συνήθιζε, δὲν ἐμφανίστηκε ἐνώπιον τοῦ συγκεντρωμένου λαοῦ. Ὁμοίως, τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακή, ὅλοι οἱ ξένοι περίμεναν μάταια ἀπὸ αὐτὸν σωτήρια μαθήματα καὶ μιὰ εὐλογία. «Τελικά», λέει ὁ Ἀντώνιος, μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Συμεῶν, «τρομοκρατήθηκα καὶ ἀνέβηκα στὸν στῦλο. Ὁ ἅγιος γέροντας στεκόταν μὲ τὸ κεφάλι σκυμμένο καὶ τὰ χέρια του σταυρωμένα στὸ στῆθος του. Νομίζοντας ὅτι ὁ Συμεῶν προσευχόταν σιωπηλά, στάθηκα πίσω του σιωπηλός. Σύντομα ὅμως ἔμαθα ὅτι ἡ ἁγία ψυχή του εἶχε ἐγκαταλείψει τὸ ἁγνό του σῶμα. Κλαίγοντας πικρά, τὸν ἔβαλα στὸ ἔδαφος καί, φιλῶντας τὰ μάτια, τὰ χείλη καὶ τὰ χέρια του, ἔκρυψα τὰ λείψανά του. Μὴ γνωρίζοντας τί νὰ πῶ στὸν λαό, καὶ ἰδιαίτερα στοὺς ἀρρώστους ποὺ ἀπαιτοῦσαν τὴ θεραπεία του, δὲν τόλμησα νὰ κατέβω καί, χύνοντας γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ δάκρυα γιὰ τὸν ἄψυχο δίκαιο, κοιμήθηκα ἀπὸ τὴ θλίψη. Τότε, παρηγορημένος ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Συμεῶν σὲ μένα σὲ ὄνειρο, ἔστειλα κρυφὰ ἕναν πιστὸ ἀδελφὸ στὴν Ἀντιόχεια στὸν πανάγιο Μάρτυριο γιὰ νὰ ἀναγγείλει τὴν κοίμηση τοῦ μεγάλου γέροντα. Ἀλλὰ τὰ θλιβερὰ νέα διαδόθηκαν παντοῦ σὲ μιὰ ὥρα, σὰν ἀνεμοστρόβιλος. Ὁ ἦχος τοῦ κλάματος ἀντηχοῦσε γιὰ ἑπτὰ στάδια. Ὁ πατριάρχης ἔφτασε μὲ τρεῖς ἐπισκόπους καὶ ὁλόκληρη τὴν ἱερὴ σύνοδο. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀντιοχειανὸς δήμαρχος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν στρατό του, ἦρθε νὰ τιμήσει τὸν ἐκλιπόντα δίκαιο. Μὲ τέτοιο θρίαμβο, αὐτὰ τὰ ἱερὰ λείψανα μεταφέρθηκαν στὴν Ἀντιόχεια. Ὁ Γρηγόριος ὁ Κεδρίνος καὶ ἄλλοι ἱστορικοὶ μαρτυροῦν ὅτι ὁ αὐτοκράτορας Λέων ὁ Μέγας ἐπιθυμοῦσε νὰ βρίσκονται τὰ ἄφθαρτα λείψανα τοῦ Συμεῶν στὴν βασιλική του πόλη. Ἀλλὰ οἱ Ἀντιοχεῖς, σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, ἦταν ἕτοιμοι νὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον τῶν βασιλικῶν ἀπεσταλμένων ἂν δὲν ἄκουγαν τὶς προσευχὲς καὶ τὰ δάκρυα. «Ἡ πόλη μας δὲν ἔχει πέτρινα τείχη», φώναξαν μὲ μιὰ φωνή, «γι' αὐτὸ τὸ λόγο ἂς ἀναπαυθεῖ μαζί μας τὸ ἅγιο σῶμα τοῦ Συμεῶν. Θὰ εἶναι τεῖχος καὶ προστασία γιὰ τὴν Ἀντιόχεια». 

383. Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ προσευχόμαστε; 

Ἐρώτηση ἑνὸς ἐνορίτη : Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ προσευχόμαστε; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ ἀδιάλειπτη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐνσταλάζουν τὴν προσευχὴ σὲ ὅλους ὡς ἀπαραίτητο καθῆκον. Ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη περιέχουν πολλὰ παραδείγματα προσευχῆς, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὸ παράδειγμα τοῦ ἴδιου τοῦ Σωτῆρα, ὁ ὁποῖος συχνὰ περνοῦσε ὁλόκληρες νύχτες προσευχόμενος, εἶναι ἀνυπολόγιστα ἐξυψωμένο. Ὁμοίως, οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ ὅλων τῶν ἐποχῶν ἀναγνώριζαν τὴν προσευχὴ ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ καθήκοντα τῶν Χριστιανῶν καὶ οἱ ἴδιοι ἐμμένονταν στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή. Ἡ προσευχή , ποὺ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ καθήκοντα, εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴ θεία διάταξη, μιὰ ἀπὸ τὶς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιὰ νὰ λάβουμε οὐράνιες εὐλογίες, ἔτσι ὥστε ζητῶντας ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ λαμβάνουμε, καὶ μὴ ζητῶντας, νὰ μὴν λαμβάνουμε. Αἰτεῖτε, καὶ θὰ σᾶς δοθεῖ· ζητᾶτε, καὶ θὰ βρεῖτε· χτυπᾶτε, καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχτεῖ (Μάτθ. 7:7 ). Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀναγκαιότητα τῆς προσευχῆς γιὰ τὴ λήψη θείων χαρισμάτων. «Εἶναι ἡ πνοὴ τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου· «Ὅπως ἀκριβῶς ἀναπνέοντας ἕνα φυσικὸ ἄτομο ἕλκει τὸν περιβάλλοντα ἀέρα καὶ εἰσπνέει ἀπὸ αὐτὸν ζωντάνια καὶ δύναμη, ἔτσι καὶ μὲ τὴν προσευχὴ ἡ ψυχὴ ἀνοίγεται στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι πανταχοῦ παρόν, καὶ λαμβάνει ἀπὸ Αὐτὸν ζωὴ καὶ πνευματικὴ δύναμη» (Λόγοι καὶ Ὁμιλίες τοῦ Μητροπολίτη Μόσχας Φιλαρέτου. Ὥρα 2, σελ. 66). 

384. Ποιό εἶναι τὸ ὄφελος καὶ ἡ σημασία τῆς προσευχῆς; 

Μιὰ ἐρώτηση ἀπὸ τοὺς ἐνορῖτες : Ποιό εἶναι τὸ ὄφελος καὶ ἡ σημασία τῆς προσευχῆς; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ ἀσκητὲς τῆς ἀρετῆς, ἔχοντας βιώσει τὴν ὠφέλεια καὶ τὴ σημασία τῆς προσευχῆς, συχνὰ μιλοῦν γιὰ τὴν ὠφέλεια καὶ τὴ σημασία της. Σύμφωνα μὲ τὴν ἐξήγησή τους, εἶναι ἡ τροφὴ τοῦ πνεύματος, ὁ ἥλιος, τὸ φάρμακο, ἡ δύναμη, ἡ ζωὴ τῆς ψυχῆς (Ἰωάννης Χρυσόστομος στὸ «Κήρυγμα περὶ Προσευχῆς»). Γιὰ τὴν ἀνθρώπινη καρδιά, ποὺ εἶναι φορτωμένη μὲ θλίψη καὶ θλίψη, δὲν ὑπάρχει καλύτερη παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν προσευχή . Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γράφει: «Ἡ προσευχή, ἀπὸ την ίδια της τὴ φύση, εἶναι ἡ κοινωνία καὶ ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ· «Καὶ μὲ τὴν ἐνέργειά της—η ἐπιβεβαίωση τοῦ κόσμου, ἡ συμφιλίωση μὲ τὸν Θεό, ἡ μητέρα καί, ταυτόχρονα, ἡ κόρη τῶν δακρύων, ὁ καθαρισμὸς τῶν ἁμαρτιῶν, μιὰ γέφυρα ποὺ ὁδηγεῖ μέσα ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, ἕνα φάρμακο κατὰ τῶν θλίψεων, ἡ συντριβὴ τῶν μαχῶν, ἕνα ἀγγελικὸ ἔργο, ἡ τροφὴ ὅλων τῶν ἀσωμάτων ὄντων, ἡ μέλλουσα χαρά, ἡ ἀπεριόριστη δραστηριότητα, μιὰ πηγὴ ἀρετῶν, ἕνας συλλέκτης χαρισμάτων, ἀόρατη πρόοδος, τροφὴ γιὰ τὴν ψυχή, φωτισμὸς τοῦ νοῦ, ἕνα τσεκούρι κατὰ τῆς ἀπελπισίας, ἀπόδειξη ἐλπίδας, παύση τῆς θλίψης, ὁ πλοῦτος τῶν μοναχῶν, ὁ θησαυρὸς τοῦ ἡσυχαστῆ, ἡ μείωση τοῦ ἐρεθισμοῦ, ἕνας καθρέφτης προόδου, μιὰ ἔνδειξη μέτρου, μιὰ ἀποκάλυψη τῆς κατάστασης, μιὰ ἔνδειξη τοῦ μέλλοντος καὶ ἕνα σημάδι δόξας. Ἡ προσευχὴ σὲ αὐτὸν ποὺ πραγματικὰ προσεύχεται εἶναι τὸ βῆμα τῆς κρίσης, ἡ κρίση καὶ ὁ θρόνος τοῦ Κυρίου ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὴ μέλλουσα κρίση» (Ὁμιλία 28:1). 

385. Ποιά εἶναι τὰ ὀφέλη τῆς νηστείας; 

Ἐρώτηση ἑνὸς ἐνορίτη : Ποιά ὀφέλη προσφέρει ἡ νηστεία; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: «Ἡ νηστεία», λέει ὁ Μέγας Βασίλειος , «μᾶς ἑνώνει μὲ τὸν Θεό, ἐνῷ ὁ κορεσμὸς μετατρέπει τὴ σωτηρία μας σὲ καταστροφή. Ἡ νηστεία γεννᾶ προφῆτες, ἐνδυναμώνει τοὺς ἀνθρώπους, δίνει σοφία στοὺς νομοθέτες, εἶναι πιστὸς φύλακας τῆς ψυχῆς, ἀξιόπιστος στήριγμα τοῦ σώματος, ὅπλο γιὰ τοὺς πολεμιστές, ὀχυρωματικὸς τῶν ἀσκητῶν, φίλος τῆς καλῆς σοφίας, οἰκοδομητὴς τῆς σωφροσύνης. Διώχνει τοὺς πειρασμούς, ἐμπνέει εὐσέβεια, δίνει θάρρος στὴ μάχη, φέρνει ἠρεμία καὶ γαλήνη, ἁγιάζει τον Ναζωραῖο καὶ τελειοποιεῖ τὸν ἱερέα». 

Ἡ ἀκράτεια εἶναι ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ νηστεία εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετάνοιας. Ἑπομένως, ἂν ἐπιθυμεῖτε εἰλικρινὰ νὰ στραφεῖτε στὸν Θεό, ἀποφύγετε τὴν ἀκράτεια, γιὰ νὰ μὴν σᾶς χωρίσει περαιτέρω ἀπὸ Αὐτόν. Ὡστόσο, γιὰ νὰ εἶναι ἡ νηστεία ἀπολύτως ἀξιέπαινη, ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὴν τροφὴ ἀπὸ μόνη της δὲν εἶναι ἀρκετή. Πρέπει νὰ εἶναι μιὰ ἀληθινὴ νηστεία, εὐάρεστη στὸν Θεό. Καὶ ἡ ἀληθινὴ νηστεία συνίσταται, μεταξὺ ἄλλων, στὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὰ ἐλαττώματα, στὴν χαλιναγώγηση τῆς γλώσσας, στὴν τιθάσευση τοῦ θυμοῦ καὶ στὴν ἀποφυγὴ τῆς λαγνείας, τῆς συκοφαντίας, τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ψευδορκίας. 

386. Εἶναι μιὰ θυσία ποὺ προσφέρεται ἀπὸ μιὰ ἀκάθαρτη καρδιὰ εὐάρεστη στὸν Θεό; 

Ἐρώτηση ἑνὸς ἐνορίτη : Σὲ ἕνα συγκεκριμένο χωριό, ἕνας κάτοικος τῆς περιοχῆς ἀπέκτησε πλοῦτο μὲ ἀνέντιμα καὶ παράνομα μέσα. Ὅλοι οἱ ντόπιοι γνωρίζουν τὴν πονηρὴ καὶ ἐπαίσχυντη συμπεριφορά του. Ὡστόσο, μὲ τὸν παράνομα ἀποκτημένο πλοῦτο του, συχνὰ δίνει γεύματα στοὺς φτωχοὺς γιὰ νὰ δείξει τὴν ἀρετή του. Εἶναι μιὰ θυσία ποὺ προσφέρεται ἀπὸ μιὰ ἀκάθαρτη καρδιὰ εὐάρεστη στὸν Θεό; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: Μιὰ θυσία ποὺ δὲν προσφέρεται ἀπὸ καθαρὴ καρδιὰ εἶναι δυσάρεστη καὶ μισητὴ στὸν Θεό. 

Ἀκολουθεῖ ἕνα παράδειγμα αὐτοῦ. 

Ὁ ἀποστάτης Ἰουλιανός, ἐν ὅσῳ ἦταν ἀκόμα νέος στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, συμφώνησε μὲ τὸν ἀδελφό του Γάλλο νὰ χτίσουν μιὰ μεγαλοπρεπῆ ἐκκλησία πάνω στὸν τάφο τοῦ ἁγίου μάρτυρα Μαμούθ. Δὲν ἦταν ἡ εὐσέβεια ποὺ τὸν ὤθησε νὰ τὸ κάνει αὐτό, ἀλλὰ εἴτε ἡ ματαιοδοξία καὶ ὁ φθόνος γιὰ τὸν Γάλλο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀγαπητὸς γιὰ τὸν χριστιανικό του ζῆλο, εἴτε ἡ ἐπιθυμία νὰ παρουσιάσει μιὰ εὐνοϊκὴ περιγραφὴ τῆς πίστης του στὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιο, ὁ ὁποῖος ἴσως ἤδη τὸν ὑποψιαζόταν γιὰ εἰδωλολατρία. 

Ὅπως καὶ νά 'χει, ὁ Γάλλος καὶ ὁ Ἰουλιανὸς μοίρασαν μεταξύ τους τὰ ἔργα ἔναρξης καὶ ὁλοκλήρωσης αὐτῶν τῶν κτιρίων. Καὶ ὁ καθένας προσπάθησε μὲ ὅλο τὸν δυνατὸ ζῆλο νὰ ἀνεγείρει τὸ δικό του μισό. Ἀλλὰ ὁ Θεός, προφανῶς, ἐδῶ ἔδειξε πόσο μισητὴ εἶναι γιὰ Ἐκεῖνον μιὰ θυσία ποὺ δὲν προσφέρεται ἀπὸ καθαρὴ καρδιά... Ἐν τῷ μεταξύ, καθὼς οἱ καλλιτέχνες τοῦ Γάλλου συνέχιζαν μὲ χαρὰ τὸ ἔργο τους, μιὰ ἀόρατη δύναμη ἀντιτάχθηκε στοὺς κατασκευαστὲς τοῦ Ἰουλιανοῦ. Στὴν ἀρχή, δὲν μποροῦσαν νὰ βροῦν στέρεο ἔδαφος γιὰ τὰ θεμέλια. Στὴ συνέχεια, κατὰ καιρούς, ἐμφανιζόταν ἕνας σεισμός, ὁ ὁποῖος ἔσπαγε ἀκόμη καὶ πέτρες ἀπὸ τὸ ἔδαφος καὶ ἀνέτρεπε σὲ μιὰ στιγμὴ ὅ,τι εἶχε ἐνισχυθεῖ μὲ μεγάλη δυσκολία. Μερικὲς φορὲς βροντὲς χτυποῦσαν τοὺς μαρμάρινους πυλῶνες, θρυμματίζοντάς τους. Μερικὲς φορὲς ἕνας ἀνεμοστρόβιλος ἔσπαγε τὶς στέγες ὅπου ἦταν ἀποθηκευμένος ὁ ἀσβέστης, σκορπίζοντάς τον στὸν ἀέρα. Δὲν εἶναι σαφὲς ἀπὸ αὐτὸ ὅτι ὁ Κύριος εἶχε ἤδη ἀποκαλύψει τὴν ἀνομία τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ εἶχε δώσει ἕνα σημάδι γιὰ τὸν μελλοντικὸ διωγμὸ τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας; 41 

387. Ἀπὸ ποῦ προῆλθε τὸ δόγμα τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα καὶ σὲ τί συνίσταται; 

Ἐρώτηση ἑνὸς διακόνου: Ἀπὸ ποῦ προῆλθε ἡ διδασκαλία τοῦ παπικοῦ πρωτείου καὶ σὲ τί συνίσταται; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα. Προέκυψε ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ὑπερηφάνειας τῶν πάπων καὶ τῶν Ρωμαίων δασκάλων. Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ μητέρα τοῦ κακοῦ. Στὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ, γεννᾶ τὸ πνεῦμα τῆς ἐπιθυμίας γιὰ ἐξουσία, τῆς ἐπιθυμίας γιὰ ἐξουσία καὶ τοῦ ἰδιοτελοῦς συμφέροντος. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἐκφράστηκε στὸ δόγμα τοῦ πρωτείου, δηλαδὴ στὴν ἐξουσία τοῦ πάπα καὶ τῆς Ρωμαϊκῆς ἐκκλησίας του πάνω σὲ ὁλόκληρη τὴ χριστιανικὴ ἐκκλησία. Αὐτὸ ἦταν ἀνήκουστο στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχή της καὶ σὲ ὅλες τὶς οἰκουμενικὲς συνόδους. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὑπῆρχαν περήφανοι πᾶπες ἀκόμη καὶ τότε, καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος ἤδη παραπονιόταν γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια τῶν Δυτικῶν ἐπισκόπων. Ἀλλὰ τέτοιοι περήφανοι ἄνθρωποι ἦταν ἀκόμα σπάνιοι: πολὺ περισσότεροι πᾶπες ἦταν πρᾶοι, σοφοὶ καὶ ἅγιοι, γιὰ τοὺς ὁποίους τιμούνταν στὴν ἐκκλησία. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, τέτοιοι πᾶπες ἔγιναν λιγότεροι. Ἐμφανίστηκαν ἄλλοι πᾶπες πού, ἔχοντας γίνει πλούσιοι καὶ ἰσχυροί, ἐγκατέλειψαν τὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀδελφότητας , ἀρνήθηκαν νὰ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ἴσους μὲ τοὺς ἄλλους ἐπισκόπους καὶ ἄρχισαν νὰ ἐπιδιώκουν ἐξουσία πάνω σὲ ὅλους τους, σὲ ὅλες τὶς ἐκκλησίες καί, τέλος, σὲ ὁλόκληρο τὸν χριστιανικὸ κόσμο. Τότε ἦταν ποὺ αὐτοὶ καὶ οἱ ὑπηρέτες τους ἐφηῦραν τὸ δόγμα τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Ὑποτίθεται ὅτι ὁ Χριστὸς Θεὸς εἶχε διορίσει τὸν πάπα ὡς ἀντιπρόσωπο τοῦ σὲ ὁλόκληρη τὴ χριστιανικὴ γῆ, καὶ ὡς ἐκ τούτου ὁ πάπας ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ κυβερνᾶ ὅλους τοὺς ἁγίους, τοὺς Χριστιανοὺς καὶ τὶς χριστιανικὲς ἐκκλησίες στὸν κόσμο, ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ διδάσκει τοὺς πάντες, νὰ κρίνει τοὺς πάντες, ἀλλὰ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸν διδάξει ἢ νὰ τὸν κρίνει, οὔτε κἂν μιὰ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Ἔλεγαν ἐπίσης ὅτι τέτοια ἐξουσία δόθηκε στὸν Ἀπόστολο Πέτρο, ὡς πρίγκιπα τῶν ἀποστόλων , καὶ ὅτι αὐτός, ἔχοντας γίνει ἐπίσκοπος στὴ Ρώμη, τὴν παρέδωσε στοὺς πᾶπες ὡς διαδόχους του. 

388. Συμμετεῖχαν ὅλα τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας στὴ δημιουργία τοῦ κόσμου; 

Ἐρώτηση ἐνορίτη : Συμμετεῖχαν ὅλα τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας στὴ δημιουργία τοῦ κόσμου; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: Καὶ τὰ τρία Θεῖα Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας συμμετεῖχαν ἀχώριστα στὴ δημιουργία τοῦ Σύμπαντος. Αὐτὸ εἶναι προφανές: 

α) ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἱερὸς χρονικογράφος, ἀφηγούμενος τὴ δημιουργία τοῦ σύμπαντος, ἀναφέρει μιὰ συγκεκριμένη συμβουλὴ μὲ τὸν Θεό, ἡ ὁποία εἶναι, ἀναμφίβολα, μιὰ συμβουλὴ μεταξὺ τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδας (Γέν. 1:26 , Γέν. 2:18 , Γέν. 3:23 )· 

β) ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα, ἀποδίδεται ἄμεσα στὸν Θεὸ Υἱό: ὅλα τὰ πράγματα ἔγιναν μέσῳ Αὐτοῦ, καὶ χωρὶς Αὐτὸν δὲν ἔγινε τίποτα ἀπὸ ὅσα ἔγιναν (Ἰωάννης 1:3 , Κόλ. 1:16 , Ἔβρ. 1:3 ), καὶ στὸν Θεὸ Ἅγιο Πνεῦμα: τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ποὺ μὲ δημιούργησε (Ἰὼβ 33:4 ). Ἡ διαφορὰ στὴ δράση τοῦ Πατέρα, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σχετικὰ μὲ τὴ δημιουργία τοῦ Σύμπαντος εἶναι ἕνα μυστήριο. 

389. Τί χρειάζεται γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἐπιτυχία στὴν προσευχή; 

Ἐρώτηση ἑνὸς ἐνορίτη : Τί χρειάζεται γιὰ νὰ πετύχει κανεὶς στὴν προσευχή; 

Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱερέα: Γιὰ νὰ εἶναι ἡ προσευχὴ ἐπιτυχημένη καὶ εὐάρεστη στὸν Θεό, τὸ θέμα της πρέπει νὰ εἶναι ἁγνὸ καὶ ἅγιο· δηλαδή: 

α) δὲν πρέπει νὰ προσεύχεται κανεὶς γιὰ ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιβλαβὲς γιὰ ἄλλους ἀνθρώπους ἢ γιὰ τὸν κόσμο γενικότερα· 

β) δὲν πρέπει κανεὶς νὰ προσεύχεται γιὰ ὁποιαδήποτε εὐεργεσία προκειμένου νὰ τὰ χρησιμοποιήσει γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει πάθη· 

γ) πρέπει νὰ προέρχεται ἀπὸ τὴν καρδιά, νὰ εἶναι μιὰ ἔκφραση τῆς ἐσωτερικῆς λατρείας τῆς καρδιᾶς πρὸς τὸν Θεό. Οἱ προφορικὲς προσευχὲς ἀπὸ μόνες τους δὲν ἔχουν τὸ σωστὸ νόημα· 

δ) ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ ἐμπνέεται ἀπὸ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό· 

δ) ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ εἶναι γεμάτη μὲ ἀφοσίωση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· 

ε) ἡ προσευχὴ ἑνὸς Χριστιανοῦ πρέπει νὰ εἶναι διαποτισμένη μὲ τὴ συνείδηση τῆς ἀδυναμίας του, τῆς ἀνάγκης του, τῆς ἀναξιότητάς του: γεμάτη μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν παντοδυναμία, τὴν ἀγαθότητα καὶ τὴν παντογνωσία τοῦ Κυρίου Θεοῦ· 

ζ) ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν υἱοθέτηση μιᾶς εἰλικρινοῦς καὶ σταθερῆς πρόθεσης νὰ ἐγκαταλείψουμε κάθε ἁμαρτία στὴν ὁποία ἔχουμε ἀποκτήσει τὴ συνήθεια καὶ νὰ χρησιμοποιήσουμε ὅλα τὰ μέσα γιὰ τὴ διόρθωση ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός· 

γ) εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸ δῶρο τῆς προσευχῆς, χωρίς τη χάρη τοῦ ὁποίου δὲν ξέρουμε τί καὶ πῶς νὰ προσευχόμαστε, καὶ ἑπομένως, δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἀληθινὴ προσευχή· 

i) εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀποστασιοποιηθεῖ κανεὶς ἀπὸ κάθε ἀφηρημάδα καὶ νὰ εἶναι ἄγρυπνος καὶ αὐστηρὸς ἐνάντια σὲ περιπλανώμενες σκέψεις καὶ πλῆθος μάταιων ἰδεῶν· 

ι) ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ εἶναι σταθερὴ καὶ ἐπίμονη· 

γ) Τέλος, γιὰ τὴν ἐπιτυχία στὴν προσευχή, πρέπει κανεὶς νὰ προσεύχεται στὸν Κύριο Θεὸ στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δηλαδή, στὸ πνεῦμα Του, σύμφωνα μὲ τὶς διδασκαλίες Του καὶ γιὰ χάρη τῶν ἀρετῶν Του. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει στὸν Πατέρα παρὰ μόνο μέσῳ ἐμοῦ», λέει ὁ Σωτῆρας, δηλαδή, μόνο Αὐτός μας δίνει τὸ δικαίωμα νὰ πλησιάσουμε τὸν Θεό, ἔχει ὁλοκληρώσει τὸν καθαρισμὸ τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπὸ τὸν Ἑαυτό Του καὶ μεσιτεύει συνεχῶς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ Πατέρα. 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/1200-15.html