Ἡ τρικυμία. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. 8,26)

Οἱ ψαρᾶδες τῆς Γαλιλαίας, ὅπως εἴδαμε, δέχτηκαν μὲ μεγάλη προθυμία τὴν πρόσκλησι τοῦ Ἰησοῦ νὰ γίνουν ἀπὸ ἁλιεῖς ἰχθύων ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τὸν ἀκολούθησαν γράφτηκαν σὲ σχολεῖο. Ἀλλὰ τί σχολεῖο!

Τὸ σχολεῖο τοῦ Ἰησοῦ ἦταν πρωτότυπο· διέφερε ἀπὸ τ ̓ ἄλλα ὅσο ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὴ γῆ. Κτήριο ὡρισμένο δὲν εἶχε· στὴν πλαγιὰ βουνοῦ, στὴν παραλία τῆς λίμνης, σὲ σπίτια, στὴ στοὰ τοῦ Σολομῶντος, ̓κεῖ ποὺ βάδιζαν στὸ δρόμο, στὴν πηγὴ ποὺ ξεκουράζονταν, ἐνῷ κάθονταν σὲ κοινὴ τράπεζα, παντοῦ γινόταν μάθημα. Βιβλία δὲν κουβαλοῦσαν μαζί τους. Πίνακες δὲν εἶχαν. Βιβλίο εἰκονογραφημένο μὲ ἄπειρες εἰκόνες, ποὺ συχνὰ τὸ ἄνοιγε ὁ Θεῖος Διδάσκαλος κ ̓ ἑρμήνευε τὸ περιεχόμενό του, ἦταν ἡ φύσι, ποὺ ἐκεῖ στὴν Παλαιστίνη ἔχει μιὰ σπάνια ὀμορφιά. Καὶ πίνακας, ὅπου γράφονταν τὰ μαθήματα, ἦταν ἡ μνήμη τῶν μαθητῶν. Τὸ σχολεῖο τοῦ Ἰησοῦ ἦταν σχολὴ ὑπαίθρια. Ποιός ἀπὸ ἐκείνουςποὺ ἵδρυσαν περίφημα λύκεια καὶ ἀκαδημίες θὰ ἔδινε ποτὲ σημασία σὲ μία μικρὴ ὁμάδα μαθητῶν, ποὺ καθισμένοι στὴ χλόη ἄκουγαν ἕνα ταπεινὸ δάσκαλο; Καὶ ὅμως τὸ σχολεῖο αὐτὸ νίκησε τὰ λύκεια καὶ τὶς ἀκαδημίες τοῦ κόσμου ὅλου. Γιατί, ἐὰν δὲν εἶχε κτήριο καὶ βιβλία καὶ πίνακες καὶ ἄλλα μέσα ποὺ ἀπαιτεῖ ἕνα σημερινὸ ἐκπαιδευτήριο, εἶχε ὅμως τὸ σπουδαιότερο ἀπ ̓ ὅλα· εἶχε δάσκαλο. Τί δάσκαλο! Μοναδικό, τὸν μόνο ποὺ ἀξίζει νὰ λέγεται Διδάσκαλος καὶ Καθηγητής, μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια· εἶχε τὸν Ἰησοῦ.

Σὲ τέτοιο σχολεῖο γράφτηκαν μαθηταὶ οἱ ψαρᾶδες τῆς Γαλιλαίας. Ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ νὰ ἐγγραφῇ κανεὶς σὲ σχολεῖο· πρέπει καὶ νὰ παρακολουθήσῃ ἀνελλιπῶς τὰ μαθήματα, νὰ ὑποστῇ τὶς νόμιμες ἐξετάσεις· μόνο μετὰ ἀπὸ δοκιμασία κρίνεται ἄξιος νὰ πάρῃ ἐνδεικτικὸ ἢ ἀπολυτήριο. Ὅποιος δὲν κριθῇ ἄξιος, ἀπορρίπτεται. Ἔτσι καὶ οἱ ψαρᾶδες, ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ καὶ γράφτηκαν στὴ σχολή του καὶ ὠνομάστηκαν μαθηταί του· θὰ ἔπρεπε κι αὐτοὶ νὰ περάσουν ἀπὸ δοκιμασία καὶ ν ̓ ἀποδειχθοῦν ἄξιοι τῆς κλήσεώς τους.

«Τὸ θέμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι προσωπικόν».

(Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης – 4/10/87)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Το όνομα του Κυρίου «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» συμπυκνώνει πολλές ή μάλλον πολλαπλές στοιβάδες νοήματος πρωταρχικού Θείου Φωτός.

Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Ιερών ακολουθιών ξεχειλίζουν από το Θεανθρώπινο περιεχόμενο του ονόματός Του. Όσο μικρό και αν φαίνεται το όνομα, διατηρεί στο ακέραιο τις νοηματικές του Θείες δυνάμεις, που χαρίζουν στον πιστό (όταν το επικαλείται) προνομιακό είδος συνείδησης, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας Του.

Ενσωματώνει (το όνομά Του) κατά φυσικό τρόπο και ενθουσιωδώς το Μυστικό όραμα (=πραγματικότητα) της Βασιλείας Του.

Εμφανής η σημασία του Ονόματός Του στη Γραφή, όπως: «ού εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. ιη΄, 20).

Σε προσωπική συζήτηση η χρήση του σε απλή καθομιλούμενη γλώσσα είναι (ως γνωστό): «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Αυτή η επίκληση, πολύπλοκα υφασμένη με το έργο του, ελκύει τη θεία χάρη και σε αποστασιοποιεί από τους δαίμονες, τους χειρώνακτες αυτούς εργάτες της αμαρτίας. Σ’ όλο το Σύμπαν, σ’ όλους τους κόσμους, δεν υπάρχει κενό ισχύος του Χριστού.

Κυριακὴ ΣΤ΄ Ματθαίου – Ἡ ἁμαρτία καταντᾶ παράλυτη τὴν ἀνθρωπότητα. (+Ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Κυριακὴ Στ΄ Ματθαίου (Ματθ. 9,1-8)

Ἡ ἁμαρτία καταντᾷ παράλυτη τὴν ἀνθρωπότητα

Εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9,2)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Εὐχαριστῶ, ἀγαπητοί μου, τὸν Κύριον ἡ­μῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Παρακαλῶ κάν­τε ὑπομονή, ν᾽ ἀ­κούσετε λίγα λόγια, ποὺ παίρνω ἀφορ­μὴ νὰ πῶ ἀ­πὸ τὴ σημερινὴ εὐ­αγγε­λικὴ περικο­πή (βλ. Ματθ. 9,1-8). Εἶνε λόγια φτωχά, ὄχι ῥη­­το­ρικά, βγαίνουν ὅμως ἀ­πὸ μία καρδιὰ ποὺ πιστεύει.

* * *

Κάθε ἐποχή, ἀδελφοί μου, ἔχει τὶς ἀγωνί­ες, τὰ προβλήματά της. Ἔτσι θέλησε ὁ Θεός. Δὲν ἐξαρτᾶ­ται ἀπὸ μᾶς πότε θὰ γεννηθοῦμε καὶ πότε θὰ πεθάνουμε. Ἐκεῖνος ὥρισε π.χ. νὰ μὴ γεννηθοῦ­με τὸν 4ο πρὸ Χριστοῦ αἰῶνα, ὅ­ταν χτιζό­ταν ἡ Ἀ­κρόπολι καὶ ἔλαμπε τὸ ἄ­στρο τῆς Ἑλ­λάδος· δὲν θέλησε νὰ ζήσουμε τὸν 6ο ἢ 7ο μετὰ Χριστὸν αἰ­ῶ­να, ὅταν χτιζόταν ὁ ναὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας καὶ ἔ­λαμπε σ᾽ Ἀνατο­λὴ καὶ Δύσι τὸ ἄστρο τοῦ Βυζαν­­τίου· δὲν θέλη­σε νὰ ζήσουμε οὔτε στὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας ὅταν ἡ πίστι μας φεγγοβοῦσε μέσα στὰ στήθη τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων· δὲν θέλησε νὰ ζήσουμε οὔτε τὸ 1821, ὅταν μία φού­χτα Ἕλ­ληνες θυσιάζονταν γιὰ νὰ ἐλευθερώσουν τὸν τόπο μας. Ὁ Θεὸς θέλησε νὰ ζήσουμε σήμερα, σ᾽ αὐτή τὴν ἐποχή.

Γυμνοὶ καὶ στοὺς ναούς; (Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου)

Ἐπίκαιρη διδαχὴ κατὰ τὸ θέρος

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

Γυμνοί και στους ναούς;

Ἂς πάρουμε, ἀγαπητοί μου, τὸν ἔλεγχο τῆς ἠ­θι­κῆς ἀσχημίας καὶ κοινωνικῆς ἀ­θλιότητός μας ἀ­πὸ τὸ ἱερὸ Εὐ­αγγέλιο· αὐτὸ εἶνε ὁ καλύτερος πνευματικὸς καθρέφτης γιὰ ὅλους μας.

Τὸν καιρὸ τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Κυρίου ἕ­νας ἄν­θρωπος στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν ἄ­φη­σε ἀνοιχτὴ τὴ θύρα του καὶ μπῆκε μέσα σὰν λῃστὴς ἀκάθαρτο δαιμό­νιο. Ἀπὸ τότε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀλλοιώθηκε· ὑπὸ τὴν ἐξ­ουσία τοῦ Ἑωσφόρου ἄλ­λαξε ἡ διάνοια, ἡ καρδιά, ἡ θέλησί του. Καὶ πρώτη ἐκδήλωσι τῆς δαιμονι­κῆς μεταβολῆς ἦταν ὅτι ὁ ἄν­θρωπος ἐ­κεῖνος ἔχασε τὴ ντροπή, ἔγινε ἀδι­άν­τροπος· ἔσχιζε τὰ ῥοῦχα του κ᾽ ἔβγαινε γυμνὸς μπροστὰ σὲ ὅλους· οἱ ἄλλοι ντρέπον­ταν γι᾽ αὐτόν, αὐτὸς δὲν ντρεπόταν γιὰ τὸ κα­τάν­τημά του. Κανένα δὲν ἄκουγε. Ὅταν οἱ δικοί του τὸν ἔ­­­πιαναν νὰ τὸν ντύσουν, ἔ­σχιζε τὰ ῥοῦ­χα του· κι ὅταν τὸν ἔδεναν, αὐτὸς ἔσπαζε σὰν κλωστὲς καὶ ἁλυσί­δες ἀ­κόμα. Λεγεώνα δαιμονί­ων κατοικοῦσε μέσα του, κι αὐ­τὸς ἔμενε μέσ᾽ στὰ μνήματα. Τρομοκρατοῦσε τὸν κό­­σμο, «κανείς δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ τὸν δαμάσῃ» (Μᾶρκ. 5,4). Ἕ­νας μόνο μπόρεσε· ὁ Κύριός μας Ἰ­ησοῦς Χριστός. Πῆ­γε ἐκεῖ, ἔδιωξε μὲ τὴν ἐξουσία του τὰ δαιμόνια, ἐ­λευθέρωσε τὸ πλάσμα του, καὶ τότε ὁ ἄν­θρωπος ἐκεῖ­νος βρῆκε πά­λι τὴ ντροπή, σκέπασε τὴ γύμνια του καὶ τὸν εἶδαν «ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα» (ἔ.ἀ. 5,15· βλ. & Λουκ. 8,35).

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ διδάσκει. Ὑπὸ τὴν τυραν­νία τοῦ διαβόλου ἡ ντροπὴ χάνεται, ὑπὸ τὸν χρηστὸν ζυγὸν τοῦ Χριστοῦ ἡ ντροπὴ ἐ­πα­­νέρχεται· ὁ σατα­νᾶς γυμνώ­νει, ὁ Χριστὸς ντύ­νει.

Ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ φῶς. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5,14)

Τὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, σήμερα (βλ. Ματθ. 5,14-19) μιλάει γιὰ τὸ φῶς. Ὑπάρχει ἄλλο πρᾶγμα γλυκύτερο, πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὸ φῶς; Μᾶς λέει, ὅτι κάθε Χριστιανός, εἴτε μεγάλος καὶ ἀσπρομάλλης γέρος εἴτε μικρὸ παιδί, πρέπει μέσα στὸν κόσμο νὰ εἶνε φῶς.

Ἀλλὰ τί ἐννοεῖ ὅταν λέῃ, ὅτι ὁ καθένας μας πρέπει νὰ εἶνε φῶς; Ὑπάρχουν δύο εἰδῶν φῶτα· τὸ ἕνα φῶς φωτίζει τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ἄλλο φῶς φωτίζει τὴν ψυχή του.

Τὸ ἕνα φῶς εἶνε τὸ ὑλικὸ φῶς. Ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ παρουσιάστηκε ὁ ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ, δὲν ὑπῆρχε φῶς. Ὅπου ἔπεφταν κεραυνοὶ κι ἀστροπελέκια καὶ καίγονταν τὰ δέντρα καὶ τὰ χορτάρια, ἔτρεχαν οἱ ἄνθρωποι κ ̓ ἔπαιρναν ἀπὸ ̓κεῖ φωτιὰ καὶ φῶς. Πρῶτο φῶς λοιπὸν ὁ κεραυνός, τὸ ἀστροπελέκι. Ἄλλο φῶς κατόπιν ἦταν τὰ δᾳδιά. Καὶ μέχρι σήμερα σὲ ἀπομακρυσμένα μέρη χωρικοὶ καὶ βοσκοὶ φωτίζονται μὲ δᾳδιά. Φῶς ἔπειτα ἔδινε τὸ λάδι, μὲ τὸ ὁποῖο τροφοδοτοῦνται οἱ λυχνίες καὶ καντῆλες τῶν ἐκκλησιῶν. Φῶς κατόπιν ἔγινε τὸ πετρέλαιο, ποὺ ἀναβλύζει μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς γῆς. Φῶς ἀκόμη ἡ βενζίνη. Καὶ φῶς κατόπιν, ὡραῖο κ ̓ ἐξευγενισμένο, τὸ φῶς τοῦ ἠλεκτρισμοῦ. Μετὰ δὲ ἀπὸ τὸ ἠλεκτρικὸ φῶς στὶς μέρες μας παρουσιάστηκε κ ̓ ἕνα ἄλλο φῶς· αὐτὸ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴ διάσπασι τοῦ ἀτόμου. Λένε ὅτι, ὅταν ἔσκασε ἡ βόμβα στὴ Χιροσίμα τῆς Ἰαπωνίας, οἱ ἄνθρωποι νόμισαν ὅτι ἔσκασε ὁ ἥλιος, ὅτι ἔγινε κομμάτια ὁ ἥλιος· τέτοια λάμψι βγῆκε.

Σὲ περίοδο παρακμῆς ἐπικρατοῦν τὰ ἀνθρωπάκια, ρασοφόρα καὶ μή. (βίντεο)

Δύο πολύ μικρά ἀποσπάσματα σε κύκλο Ἐρμηνείας Ἁγίας Γραφῆς ἀνδρῶν, ἀπό τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη (Φλώρινα 13.2.1981 & 17.3.1981

(Το ἀφιερώνουμε στους επιστημονας, στους χριστιανους & στὰ ἰστολόγια που μάχονται, στέκονται όρθια & διψοῦν για δικαιοσύνη)

(ευχαριστούμε την κα Ανδρονίκη Καπλάνογλου για την απομαγνητοφώνηση)

α) Σέ περίοδο παρακμῆς ατὰ ἀνθρωπάκια ποὺ δὲν προσέφεραν τίποτε στην κοινωνία αὐτὰ ἐπικρατοῦν ρασοφόρα ἢ μή, & οἱ ἄλλοι κάθονται στὴ γωνιά τους, πίνουν το κώνειο τους & καταδικάζονται σέ ἀφανισμό, γιατί δὲν ὑπάρχουν συμπαραστάται ν᾽ἀγωνιστοῦν ὑπέρ αὐτῶν….

β) Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε δίκαιοι ὅσο μποροῦμε, ἀλλα και κάτι ἄλλο, τὸ ὅποιο εἶναι σπουδαῖο & ἔχει στοιχεῖο την δικαιοσύνη.

Νὰ διψᾶμε νὰ πεινᾶμε τη δικαιοσύνη…

Ἔὰν σε μια κοινωνία ἢ σε μια πόλη κάποιος ἀδικεῖται, θὰ πρέπει νὰ βρεθῆ κάποιος νὰ ὑποστηρίξη τὸ δίκαιό του, σὰν δικό του δίκαιο. Ἐὰν ὅμως μεσα στὴν πόλη αὐτὴ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας νὰ τὸν ὑπερασπιστῆ & λένε: «Δεν βαριέσαι! Τό παιδάκι μου, ἡ οικογένειά μου να εἶναι καλά! Οὐ τώρα, ἐγώ να ἀνακατεύομαι μὲ αὐτά».

Ἂν ὅλοι φανοῦν ἀδιάφοροι & ἀφήσουν τὸν ἄνθρωπο νὰ συκοφαντῆται & νὰ διαβάλεται», τότε λέει (ὁ Φουλερο) «Ὤ! θεε κάνε σεισμό την νυκτα, γιὰ νὰ χαθῆ ἡ πόλις αὐτή ἐξ ὁλοκλήρου, γιατί ἡ πόλις αὐτή δὲν ἀξίζει να ζῆ, ἐπειδή δὲν διψᾶ & δὲν πεινᾶ τὴν δικαιοσύνη. 

Καὶ ἐσεῖς ἔχετε τὸ ἐλάττωμα αὐτό. Τὸν ἐπίσκοπό σας τὸν ἔχετε 15 χρόνια (1967-1981), δὲν καυχόμαι, εἶναι ἁμαρτία νὰ καυχηθῶ. Δὲν εἶμαι ἅγιος & θαυματουργός, ἀλλά σας ἀγάπησα σαν παιδιά μου & περισσότερο. Τά ἔργα που ἔγιναν στὰ 15 χρόνια δὲν γίνονται οὔτε στα 100 χρόνια. Κηρύγματα διδασκαλίες, τὰ πάντα. Ἀδικεῖται ὁ ἐπίσκοπός σας ἀπό μιὰ ὁμάδα 5 καθηγητῶν. Δεν βαριέσαι! Θὰ πληρώσετε ἀκριβά αὐτήν την ἀδιαφορία. Δῶστε την μάχη μεσα στὴν πόλη. Ἀποστομόσατε αὐτούς τούς ὁλίγους, γιατί αὐτοί οἱ ὁλίγοι θὰ κατισχύσουν μία ἡμέρα & μετὰ θὰ κλάψετε, γιατί θὰ γίνη τὸ καθεστός αὐτό Εβέρ Χότζιας & τότε θὰ θυμηθεῖτε τὸν Αὐγουστῖνο….

Παρακάτω ἐξηγεῖ τον λόγο ποὺ τὸν κατηγοροῦν

Τοὺς κακοφαίνεται τοὺς κυρίους αὐτούς, ποὺ ἐμεῖς, πριν ἀπό 50 χρόνια δίναμε τήν μάχη τὴν μεγάλη για νὰ σωθῆ ἡ Ἑλλάς (*) Τοὺς κακοφαίνεται τοὺς κυριους αὐτούς, και τις ὀνομάζουν γιορτές μίσους.

Ποῦ εἶναι ἕνας Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης νὰ σκουπίσει τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος;

https://youtu.be/ – Ιερά Αποτείχιση https://tasthyras.wordpress.com/2026/07/05/πού-είναι-ένας-φλωρίνης-αυγουστίνος-κ/

Οἱ σύγχρονοι Γαδαρηνοὶ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

σ.σ. Δείτε τί λέει ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης για τον τίτλο «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΧΡΙΔΟΣ» που έδωσε ο Βαρθολομαίος στους σχισματικούς των Σκοπίων. Πόσοι από τους 82 Μητροπολίτες έθιξαν αυτό το θέμα;

«Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τὸν ὁρίων αὐτῶν» (Ματθ. 8,34)

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 8,28-9,1), ἀγαπητοί μου, λέει ὅτι ὁ Κύριος ἐπισκέφθηκε κάποια πόλι. Πῆγε μὲ πλοιάριο στὴν ἀνατολικὴ ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, στὴν πόλι τῶν Γαδαρηνῶν. Τί ἔπρεπε νὰ κάνουν οἱ Γαδαρηνοί; Ἔπρεπε νὰ βγοῦν ὅλοι νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν μὲ ἄνθη. Αὐτοὶ τοῦ εἶπαν· Φύγε, δὲν σὲ θέλουμε. Τί ἀχαριστία! Καὶ ὁ Χριστός; Ἔφυγε ἀπὸ τὰ ὅριά τους! Ποιά ἦταν ἡ αἰτία ποὺ τὸν ἔδιωξαν μὲ τόση ἀγένεια καὶ βαρβαρότητα;

Λίγο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι τους ζοῦσαν δύο δαιμονισμένοι. Κανείς δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς τιθασεύσῃ. Ὁ Χριστὸς ὅμως μὲ μία διαταγή του τοὺς θεράπευσε. Μὰ δὲν ἔκανε μόνο αὐτό· ἔκανε καὶ κάτι ἄλλο. Τὸ ἕνα ἦταν φιλανθρωπία, τὸ ἄλλο ἦταν τιμωρία· εἶνε φιλάνθρωπος, εἶνε καὶ δίκαιος, καὶ ἐπιβάλλει κυρώσεις· τὸ Εὐαγγέλιο διδάσκει καὶ τὰ δύο αὐτά. Ἐκεῖ λοιπὸν ἔβοσκε μία ἀγέλη χοίρων. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε στὰ δαιμόνια ποὺ βγῆκαν ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους νὰ μποῦν στοὺς χοίρους καὶ οἱ χοῖροι ἔπεσαν στὴ λίμνη καὶ πνίγηκαν. Ὁ χοιροβοσκὸς γύρισε στὴν πόλι καὶ διηγήθηκε στ ̓ ἀφεντικὰ τὸ γεγονός. Μεγάλη ζημιά, ἀλλὰ καὶ δικαία τιμωρία.

Ἕνὰ ἐρώτημα. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;» (Ματθ. 16,13)

Ἑορτάζει, ἀγαπητοί μου, ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τὴ μνήμη τῶν κορυφαίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου. Στὴν ὁμιλία αὐτὴ θὰ στρέψουμε τὴν προσοχή μας στὸν ἀπόστολο Πέτρο, τὸν ψαρᾶ τῆς Γαλιλαίας, τὸν υἱὸ τοῦ Ἰωνᾶ καὶ ἀδελφὸ τοῦ Ἀνδρέα ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά.

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος, παρ ̓ ὅλο ὅτι ἦταν ἔγγαμος, αὐτὸ δὲν τὸν ἐμπόδισε ν ̓ ἀκολουθήσῃ τὸ Χριστό. Ἡ ἀγάπη του τὸν ἔκανε ν ̓ ἀψηφήσῃ θυσίες καὶ κινδύνους, νὰ κηρύξῃ τὸ εὐαγγέλιο σὲ Ἰουδαίους καὶ ἐθνικούς, καὶ τέλος νὰ μαρτυρήσῃ γιὰ τὸν Κύριο.

Εἶχε χαρακτῆρα θαρραλέο καὶ αὐθόρμητο. Ἦταν ὁμιλητικὸς καὶ ἐκφραστικὸς περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους μαθητάς. Γι ̓ αὐτὸ τὸν χαρακτήρισαν ὡς «τὸ στόμα τῶν ἀποστόλων». Διότι πράγματι μὲ τὰ λόγια του πολλὲς φορὲς ἐξέφραζε καὶ τοὺς ἄλλους μαθητάς. Αὐτὸ βλέπουμε καὶ στὴν περικοπὴ τοῦ εὐαγγελίου ποὺ διαβάζεται σήμερα (βλ. Ματθ. 16,13-19).

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὸ τριετὲς διάστημα τῆς δημοσίας δράσεώς του ἐργαζόταν συνεχῶς. Ἕνας πόθος ἔφλεγε τὴν καρδιά του. Καὶ ὁ πόθος αὐτὸς ἦταν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πῶς, δηλαδή, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θὰ πιστέψουν στὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα ποὺ ἔφερε στὴ γῆ καὶ θὰ ἐγκαινιαστῇ ἕνα νέο πολίτευμα στὶς σχέσεις ἀνθρώπου πρὸς ἄνθρωπο καὶ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεό.

Τὸ ἄγγελμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ἔφερε στὴ Γῆ ὁ Χριστός. Γιὰ τὴ βασιλεία αὐτὴ ἐργαζόταν συνεχῶς. Δίδασκε καθημερινῶς. Δίδασκε στὰ σπίτια, στὶς συναγωγές, στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες, στὰ ἀκρογιάλια τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, στὴν ἔρημο, στὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος, δίδασκε παντοῦ.

Ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης γιὰ τοὺς τυφλοὺς προπαγανδιστὲς καὶ τοὺς γραικύλους ποὺ φοβοῦνται νὰ ὑπερασπίσουν τὴν Μακεδονία μας.

 

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΕΣΠΕΣ-ΦΛΩΡΙΝΑ + ΟΜΙΛΙΑ Π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ) –https://www.youtube.com/ – Episkopos Episkopos

Σχετικά:

–Παρέμβαση της Παμμακεδονικής προς κυβέρνηση και αντιπολίτευση στη Βικτώρια για τη χρήση του όρου «Republic of Macedonia».

–Έντονος προβληματισμός για τη συμμετοχή Ελλήνων ιερέων και Αυστραλών πολιτικών σε σκοπιανή εκδήλωση.

 https://tasthyras.wordpress.com/2026/06/25/ο-π-αυγουστίνος-καντιώτης-για-τους-τυφ/

Ὁ Ἰατρὸς καὶ οἱ νέοι. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Τὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, σήμερα (βλ. Ματθ. 8,5-13) μᾶς διηγεῖται ἕνα θαῦμα, ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ὁ ἄνθρωπος στὸν ὁποῖον ἔγινε τὸ σημερινὸ θαῦμα εἶνε νέος. Κ ̓ ἐφ ̓ ὅσον στὸ ἐκκλησίασμα θὰ ὑπάρχουν καὶ νέοι, τὸ θέμα ἀποκτᾷ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γι ̓ αὐτούς. Ἂς δοῦμε μὲ συντομία τί λέει τὸ εὐαγγέλιο.

Στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ στὴν Καπερναοὺμ τῆς Παλαιστίνης, ἐκεῖ στὴν ὄχθη τῆς μεγάλης λίμνης Τιβεριάδος, ἦταν ἕνα ἀρχοντικό. Στὸ σπίτι αὐτὸ ὑπηρετοῦσε ὡς δοῦλος ἕνας νέος. Τὸ ἀφεντικό του ἦταν ἀξιωματικὸς τῶν ̔Ρωμαϊκῶν λεγεώνων μὲ τὸ βαθμὸ τοῦ ἑκατοντάρχου, λέει τὸ εὐαγγέλιο (ἔ.ἀ. 8,5)· ὁ βαθμὸς τοῦ ἑκατοντάρχου ἀντιστοιχεῖ μὲ τὸ σημερινὸ βαθμὸ τοῦ λοχαγοῦ. Ὁ νέος αὐτὸς ὑπηρετοῦσε ἐκεῖ μὲ προθυμία. Ἀλλὰ μιὰ μέρα ἔνιωσε αἴφνης νὰ μουδιάζῃ τὸ χέρι του. Σιγὰ σιγὰ τὸ μούδιασμα πῆγε στὸ ἄλλο χέρι κ ̓ ἐν συνεχείᾳ ἁπλώθηκε σὲ ὅλο τὸ κορμί του, τὸ ὁποῖο ἔτσι ἔγινε παράλυτο. Ὁ νέος δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ σταθῇ καθόλου· ξάπλωσε στὸ κρεβάτι καὶ ἔμεινε κατάκοιτος.

Ἂν τὸ ἀφεντικό του ἦταν ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος, δὲν θὰ νοιαζόταν πολὺ γι ̓ αὐτόν. Θὰ τὸν ἔπιανε, θὰ τὸν πετοῦσε ἔξω στὰ χωράφια, ὅπως ἔκαναν μὲ τοὺς δούλους τότε τ ̓ ἀφεντικὰ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, καὶ θὰ τὸν ἄφηνε ἀβοήθητο, νὰ ̓ρθοῦν σκυλιὰ καὶ λύκοι νὰ τὸν κατασπαράξουν.

Ἂν ἐρχόταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν Ἑλλάδα σήμερα, οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί του ποιοί θὰ ἦταν;

Μητροπολιτου Φλωρίνης Αυγουστίνου (απόμαγνητοφώνηση)

«…Θὰ μαζευτοῦν καὶ δεσποτᾶδες μὲ τὰ ἐγκολπιά τους καὶ μὲ τὶς φεγγοβολοῦσες μιτρες τους. Ἔ, Χριστιανοί μου, κάνω μιὰ ὑπόθεση. Σᾶς ἐνθουσιάζει αὐτὴ ἡ πανηγύρις; Σᾶς ἐνθουσιάζουνε οἱ στολὲς οἱ λαμπρὲς τῶν παπάδων μας καὶ τὰ ραβδιὰ τὰ δεσποτικὰ καὶ τὰ στέμματα καὶ οἱ φωνὲς καὶ οἱ πανηγύρεις; Δὲν ξέρω, ἕνα σᾶς λέω μόνο.

Γιὰ φανταστεῖτε, τὴν ὥρα ἐκείνη ποὺ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ μαζευμένοι ἐκεῖ, νὰ ἔρθει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὸ ραβδί του, χωρὶς νὰ ἔχει μίτρα στὸ κεφάλι… πῶ πῶ!

Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ μία μίτρα…

Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ παστούνια καὶ μὲ πολυτέλεια. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ αὐτοκίνητα πολυτελείας. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ διαταγὰς καὶ ἀστραπὰς καὶ βροντάς. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο σάν Ἀλὴ Πασᾶ νὰ κυβερνᾶ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο…! Εἶναι μία ἄρνηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅλη αὐτή ἡ ἐμφάνιση.

Ἐὰν πραγματικῶς, μὲ ἀλεξίπτωτο τοῦ οὐρανοῦ ἔπεφτε πάνω ἀπὸ τὰ οὐράνια κάτω (στη γη), τὴν ὥρα ἐκείνη καὶ ἔλεγε Παῦλο ὁ Ἀπόστολος.

Ὥ, τότε ἀδελφοί μου! ὅλη αὐτὴ ἡ ψευδὴς σκηνοθεσία, ὅλο αὐτὸ τὸ φεστιβὰλ τὸ ὁποῖο γιορτάζουμε, ὅλοι αὐτοὶ (τί θὰ ἔκαναν);

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ψαλτάδες, ὅλοι αὐτοὶ οἱ παπᾶδες μὲ τὰ λαμπρά τους ἄμφια, ὅλοι αὐτοὶ οἱ δεσποτᾶδες καὶ μόνο αὐτοί; Καὶ ἐμεῖς ὅλοι, ἀδελφοί μου. Καὶ ὅλη ἡ Ἀθήνα καὶ ὅλη ἡ Ἑλλάς, μὲ τοὺς καλογέρους της, μὲ τοὺς παπᾶδες της, μὲ τοὺς ψαλτάδες της, μὲ τοὺς φτωχούς, μὲ τοὺς πλουσίους της, μὲ τοὺς βασιλιᾶδες τους καὶ ὅλη ἡ Ἑλλάς

Ἢ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Ματθ. 6,24)

Εἶνε, ἀγαπητοί μου, τόσο καθαρὰ τὰ λόγια ποὺ λέει σήμερα ὁ Κύριος, ὥστε δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ τὰ ἑρμηνεύσῃ κανείς. Μᾶς καλεῖ νὰ κάνουμε μιὰ ἐκλογή· νὰ διαλέξουμε ἢ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο.

Ποιός εἶνε ὁ ἕνας; Τὸ ἀκοῦμε κάθε φορὰ στὴ θεία λειτουργία· «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 & θ. Λειτ.). Καὶ ὁ ἄλλος ποιός εἶνε; Ὤ τὸν βρωμερό, ὤ τὸν ἀκάθαρτο, ὤ τὸν ἀπαίσιο, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν μισοῦμε περισσότερο ἀπὸ ὁ,τιδήποτε στὸν κόσμο!

Εἴδατε πόσο ἀγανακτοῦμε, ὅταν μιὰ γυναίκα ἔχει ἄνδρα θαυμάσιο καὶ τὸν ἀφήνῃ καὶ σμίγῃ μὲ ἄλλον, βρωμερὸ καὶ τρισάθλιο; Ἀλλὰ τὸ ἁμάρτημα τῆς γυναίκας αὐτῆς εἶνε μικρὸ μπροστὰ σ ̓ αὐτὸ ποὺ κάνουμε ἐμεῖς, ὅταν ἀφήνουμε τὸν ὡραῖο Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐκλέγουμε – ποιόν; Τὸν διάβολο, τὸ «μαμωνᾶ», τὸν χειρότερο δηλαδὴ διάβολο, ἐκεῖνον ποὺ ἔχει …χρυσᾶ κέρατα.

π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Νὰ παύση ἡ ἐξάρτηση τοῦ Ἀπόδημου Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο...

…και να επιστρέψει στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, πριν τον διαβρώση ο πατριάρχης.

Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος βλέποντας τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τῶν μασόνων πατριαρχῶν προειδοποίησε γιὰ τὸν κίνδυνο ποὺ θὰ διέτρεχε ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλληνική Ἐκκλησία και ἐνημέρωσε ἀπὸ τὸ 1962 τοὺς ὀρθοδόξους ἐπισκόπους καὶ τὸ λαό. Ἐδιδε τὴν λύση, για νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὰ γρανάζια τῶν ἀθεόφοβων πατριαρχῶν

Με τέτοιο πατριάρχη και επισκόπους φανταστήτε τί διάβρωσι θα υποστή ο απόδημος Ελληνισμός

Συνεπῶς, κύριοι, δὲν παρίσταται ἀνάγκη νʼ ἀρνηθοῦμε τὴν πατρίδα μας γιὰ νὰ γίνωμε κήρυκες τῆς οἰκουμενικότητος τοῦ κ. Ἀθηναγόρα, εἰς τὴν ὁποία ἡ Ἑλλὰς ὡς Ἔθνος θὰ ὑποστῇ τελείαν ἐξάτμησι ὑπὲρ τῆς μεγάλης πατρίδος, τῆς Τουρκίας! Μὲ ἀρχιεπισκόπους καὶ ἐπισκόπους κάπως ἔτσι κατηχουμένους ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε ποιά διάβρωσι θὰ ὑποστῇ ὁ ἀπόδημος Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος καὶ ἔξωθεν ἔχει τὰς ἀφορμὰς γιὰ τὴν μείωσι καὶ κατάψυξι τῶν πατριωτικῶν του συναισθημάτων;

Θρησκευτικοί λόγοι απαιτούν νὰ παύση ἡ ἐξάρτηση τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο

Ἐκτὸς τῶν ἐθνικῶν λόγων, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων ὁ ἀπόδημος Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀμερικῆς καὶ Αὐστραλίας πρέπει νὰ παύσῃ νὰ ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὑπάρχουν καὶ θρησκευτικοὶ λόγοι, οἱ ἐξῆς:

α) Ἀτομα ἀνίκανα & ἐπικίνδυνα χειροτονοῦνται ἱερεῖς & ἀρχιερεῖς

Ἄτομα γνωστὰ εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ τὴν φαυλότητα καὶ ἀνικανότητά των, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ χειροτονηθοῦν ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, καταφεύγουν εἰς τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμό, ἀνεξελέγκτως χειροτονοῦνται καὶ ἐγκαθίστανται εἰς Ἐνορίας καὶ Ἐπισκοπάς, καὶ ἔκπληκτοι οἱ ἐδῶ Ἕλληνες πληροφοροῦνται τὴν τοποθέτησί των ἐκεῖ ὅπου θὰ ἔπρεπε νὰ τοποθετηθοῦν οἱ ἄριστοι τῶν κληρικῶν. Ἐνορίες μὲ χιλιάδες ἀποδήμων Ἑλλήνων διοικοῦνται πνευματικῶς ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὄχι ἐπίσκοποι, ὄχι πρεσβύτεροι, ὄχι διάκονοι, ἀλλὰ προσκλαίοντες εἰς τὰ προπύλαια τῶν Ναῶν θὰ ἔπρεπε νὰ στέκωνται.

Ὄχι λίγοι ἀπὸ αὐτοὺς σὲ ἡμέρες, κατὰ τὶς ὁποῖες ἡ Πατρίδα μας διεξῆγε τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα, αὐτοὶ βρῆκαν ἀσφαλὲς καταφύγιο τῆς ἀνανδρίας των στὶς ξένες χῶρες καὶ ἀφοῦ ἔγιναν φυγάδες καὶ λιποτάκτες παρουσιάζονται τώρα ἀπὸ τῆς ὡραίας πύλης νὰ εὐλογοῦν τοὺς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐπιστρατεύθησαν καὶ ἐπολέμησαν καὶ προεκινδύνευσαν ὑπὲρ Πατρίδος. Δὲν ἀποκλείεται δὲ οἱ ἀπάτριδες αὐτοὶ νʼ ἀποκαλοῦν… ἀναρχικοὺς τοὺς ᾕρωες τῆς Πατρίδος. Ὁποία θρασύτης βραβευμένη μὲ καλυμμαύχια, μὲ σταυροὺς καὶ ἐγκόλπια! Ἀνάξια πρόσωπα ἔχουν εἰσχωρήσει στὶς τάξεις τοῦ ἀποδήμου κλήρου. Καὶ τοῦτο διότι διαφεύγουν τὸν ἔλεγχο τῆς Ἑλλάδος.

β) Ἡ Μασονία ὀργιάζει στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες καὶ ὁ πατριάρχης καὶ οἱ ἐπίσκοποι ἔχουν στενὲς σχέσεις μ᾽ αὐτήν!

Τούτων ἐπίσημοι ἐκπρόσωποι διατελοῦν εἰς τρυφερὰς σχέσεις μὲ ἐπισκόπους καὶ ἀρχιεπισκόπους καὶ καταλαμβάνουν θέσεις ἐπιτρόπων καὶ ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν ὑπηρεσιῶν. Μασόνοι σύμβουλοι Ἐκκλησίας! Ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τούτων ναοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας ἔχουν ἐκκοσμικευθῆ. Ἐντὸς αὐτῶν ἀκούονται ψαλμωδίαι καὶ ὕμνοι πρὸς τὸν ἐν Τριάδι Θεό, ταυτοχρόνως ὅμως εἰς τὶς αἴθουσες κάτω ἀπὸ τοὺς ναούς ἤ παραπλεύρως αὐτῶν ζεύγη ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὑπὸ τοὺς ἤχους ἐξωφρενικῆς μουσικῆς χορεύουν τοὺς πλέον ἀνηθίκους χοροὺς τῇ ἀνοχῇ καὶ τῇ εὐλογίᾳ τῶν ἱερατικῶν προϊσταμένων των. Τί δὲ νὰ πῇ κανεὶς περὶ τῆς ἀθλίας ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως τῆς Αὐστραλίας; Ἀλλὰ περὶ τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ τῆς Αὐστραλίας, ὁ ὁποῖος πλησιάζει τὶς διακόσιες χιλιάδες, πρέπει νʼ ἀσχοληθοῦμε σὲ ἰδιαίτερο ἄρθρο καὶ μὲ στοιχεῖα νʼ ἀποδείξωμε, ὅτι ἡ ἐκεῖ ἐκκλησιαστικὴ διοίκησις ἀπέτυχε οἰκτρῶς. Εἰς μάτην Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες πονοῦντες τὴν Ἐκκλησία ἀπευθύνονται στὴν Ἑλλάδα. Ἡ Ἑλλὰς ἀδυνατεῖ νὰ ἐπέμβῃ ἐκεῖ ἐκκλησιαστικῶς καὶ νὰ προβῇ εἰς χειρουργικὴν ἐπέμβασιν. Ἕνα εὐχάριστο ταξίδι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας εἰς Κων\πολι καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπιστρέφει κατάφορτος πατριαρχικῶν εὐλογιῶν διὰ τὸ συντελούμενο ἐκεῖ θαυμάσιον ἔργον του(!). Ἡ Ἑλλὰς ὡς Ἔθνος παραμένει ἁπλὸς θεατὴς τῆς ἐκεῖ καταστάσεως. Ἴσως, ὅταν πλέον τὸ κακὸ προχωρήσῃ εἰς τὰ μὴ περαιτέρω, νʼ ἀποσταλῇ πατριαρχικὸς ἔξαρχος διὰ νὰ εἰσηγηθῇ τὴν λαμπρά(!) λύσι·ὁ ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας ὡς ἀμοιβὴ τῶν κόπων του νὰ λάβῃ τὴν μετάθεσι σὲ κάποια πλούσια Μητρόπολι τῆς Ἑλλάδος!

Νὰ ἐπιστρέψῃ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὁ ἀπόδημος Ἑλληνισμὸς καὶ κάθε σπιθαμὴ τῆς Ἑλληνικῆς γῆς

Μέγα μέρος τοῦ κακοῦ, ποὺ λυμαίνεται ἐκκλησιαστικῶς τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμὸ τῆς Εὐρώπης, Ἀμερικῆς καὶ Αὐστραλίας, θὰ ἐκλείψῃ, ἐὰν οἱ Ἐκκλησίες τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐξαρτῶνται ἐκ τῆς ἐν Ἑλλάδι ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς. Ἀλλὰ καὶ οἱ Μητροπόλεις καὶ Ἐπισκοπὲς Δωδεκανήσου καὶ Κρήτης, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν ἐδαφικῶς τμήματα τῆς ἑλληνικῆς πατρίδος, πρέπει συμφώνως πρὸς τὸν ΛΔ΄ Ἀποστολικὸν Κανόνα νʼ ἀνήκουν εἰς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἔθνους καὶ ὡς κεφαλὴ τῆς Ἱεραρχίας νὰ ἔχουν τὸν προκαθήμενο τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς. Ἔτσι οἱ Μητροπολῖται Δωδεκανήσου καὶ Κρήτης θὰ συμμετέχουν εἰς τὴν διοίκησι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Θὰ ὑπάρχῃ δὲ δυνατότητα καὶ ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἐκλεγῆ καὶ ὁ πρῶτος· καὶ κάθε εὐεργετικὸ μέτρο, τὸ ὁποῖο χάριν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θὰ λαμβάνεται, θὰ ἐπεκτείνεται καὶ μέχρις αὐτῶν.

augoustinos-kantiotis.gr/

https://tasthyras.wordpress.com/2026/06/15/να-παύση-η-εξάρτηση-του-απόδημου-ελλην/#more-136096

Καλὴ εἶναι ἡ δημοκρατία, ἀλλὰ κατάντησε σκιά.

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

Θὰ πᾶμε σὲ αὐτοάμυνα – ἐκεῖ ὁδηγούμεθα. Καλὴ εἶναι ἡ δημοκρατία, ἀλλὰ κατήντησε σκιά. Καὶ σήμερα κυριαρχοῦν οἱ ἀπατεῶνες καὶ οἱ λωποδύτες. Σὲ τέτοιες ἐποχὲς ζοῦμε. Κ᾿ ἐσεῖς θὰ ἀναγκασθῆτε ἀργότερα νὰ πᾶτε σὲ αὐτοάμυνα, νὰ ὑπερασπίσετε τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑ­πόληψι τῆς οἰκογενείας σας. Καταλάβατε;

Kαὶ αὐτὸ μᾶς τὸ ἐπιβάλλει καὶ τὸ σύνταγμα. Εἴμεθα ἐντὸς τοῦ συντάγματος.

Τί λέει τὸ σύνταγμα; Tὸ τελευταῖο ἄρ­θρο του λέει τὸ ἑξῆς:

π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Ὁ πατριάρχης ἀποβαίνει μέγας τῆς Ὀρθοδοξίας κίνδυνος.

ΧΡΙΣΤΙΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ φυλ. 268, Ἰανουαριος 1964 (μικρο ἀπόσπασμα)

Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Τρία περίπου ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων Ἀμερικῆς, Εὐρώπης καὶ Αὐστραλίας, ἐξαρτώμενα πνευματικῶς ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κινδυνεύουν λόγω τῆς τακτικῆς τοῦ Πατριάρχου νὰ ὑποστοῦν βαθεῖα διάβρωση τῆς θρησκευτικῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεώς των. Διʼ είδικοῦ ἄρθρου ὑποδείξαμε, ὅτι παρίσταται ἀπόλυτος ἀνάγκη ὅπως ὁ ἀπόδημος αὐτὸς Ἑλληνισμὸς ὑπαχθῆ ἐκκλησιαστικῶς εἰς τὴν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, προαγομένη εἰς Πατριαρχεῖο(*). Ἔτσι δὲν θὰ μπορεῖ νʼ ἀλωνιζη τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμὸ ὁ Ἀθηναγόρας καὶ τὰ «τσιράκια» του(**), καὶ νʼ ἀποκαλοῦν τὴν Τουρκίαν φιλτάτην των πατρίδα, καὶ νὰ ἐναγκαλίζωνται καὶ νὰ συμπροσεύχωνται μετὰ τῶν πολυωνύμων αἱρετικῶν τῆς Δύσεως (Ἴδε τὰ ὑπʼ ἀριθμ. 148, 161, 183, 218, 223, 248, 251 φύλλα τῆς «Σπίθας»).

π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης : «Ἑτοίμασα τὶς βαλίτσες γιὰ φυλακή»!

σ.σ. Παρόμοιες καταστάσεις με το σήμερα. Ο Υπ. Δικαιοσύνης το 1979 απείλησε τους επισκόπους που αρνούνταν να υπογράψουν το αυτόματο διαζύγιο με ποινικές κυρώσεις, υπενθυμίζοντάς τους ότι είναι Έλληνες πολίτες. «Είτε θέλουν είτε δεν θέλουν οι παπάδες θα υπογράψουν το αυτόματο», έλεγε και ο Καραμανλής.

Δείτε πώς τους απάντησε ο θρυλικός π. Αυγουστίνος Καντιώτης και κάνετε τις θλιβερές συγκρίσεις με το σήμερα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΣΕ ΥΠΟΥΡΓΟ

Δημοσίευμα ἀπό τα: «ΤΑ ΝΕΑ», Παρασκευή 23 Μαρτίου 1979

Μιὰ δήλωση στὰ «Νέα» τοῦ Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστίνου, κατὰ τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης κ. Σταμάτη καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, δείχνει ὅτι δὲν θ᾽ἀργήσουν οἱ περιπέτειες ἀνάμεσα στὴν Πολιτεία καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Αὐγουστῖνος ἀπαντῶντας μὲ τὴ γνωστὴ πιὰ σκληρὴ γλώσσα στὶς δηλώσεις τοῦ κ. Σταμάτη, λέει ξεκάθαρα, ἐκφράζοντας προφανῶς καὶ τὶς θέσεις τῶν ὑπολοίπων δέκα, ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ὑπογράψουν τὸ αὐτόματο) ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ πάει φυλακὴ κι ὅτι πίσω ἀπ᾽ ὅλα αὐτά, παίζεται μιὰ συμπαιγνία γιὰ τὴν ἐκθρόνιση τῶν δέκα μητροπολιτῶν (ἀνάμεσά τους καὶ Ἱερωνυμικοί, τοὺς ὁποίους ὁ Σεραφείμ ἔχει πάρει ἀπόφαση νὰ διώξει. Ἡ δήλωση τοῦ Φλωρίνης Αὐγουστίνου:

π.Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, γιὰ νὰ γίνεις δεσπότης σήμερα ἢ θὰ κάνεις τούμπα μέσα στὴν στοὰ τῶν μασόνων ἢ θὰ σιωπᾶς.

Για να γίνης δεσπότης σήμερα ή πρέπει να κάνης τούμπα μέσα στην στοά των μασόνων & να προσκυνήσης τον διάβολο· Τι διαβολο-δεσποτης θα γινης; Ή θα επιτρέψη να γίνης εάν δεν την πολεμάς.

Mητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστίνος Καντιώτης Αθήνα 3.5.1964

«Δυστυχώς και μέσα στην Εκκλησία μπήκε η μασονία. Διαβάστε παλαιότερες «ΣΠΙΘΕΣ» και θα το δείτε. Εγώ κατήγγειλα επίσημα με στοιχεία ότι και επίσκοποι και μητροπολίται και πατριάρχαι είναι μασόνοι… Για να γίνεις δεσπότης ή πρέπει να περάσεις από τα σκαλοπάτια της μασονίας ή άμα δεν περάσεις, -γιατί δεν είναι όλοι οι δεσποτάδες μασόνοι-, όμως είναι γεγονός ότι υπάρχουν τέτοιοι ύποπτοι στην Εκκλησία. Δεν ανακοινώνουν τα ονόματά τους όσο ζουν, άμα πεθάνουν τότε τους φανερώνουν. Εμείς όμως τους ξέρουμε και τους παρακολουθούμε.

Κυριακὴ Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου - Ἡ οὐνία ὅπλο τοῦ παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας (†Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Κυριακὴ Πατέρων Α΄ Οἰκ. Συνόδου

Ἡ οὐνία ὅπλο τοῦ παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ὁ ὀρθόδοξος λαός μας, ἀγαπητοί μου, ἀ­κούει τὴ λέξι «οὐνῖτες» καὶ ἐρωτᾷ· τί εἶ­νε οἱ οὐνῖτες; τί εἶνε ἡ οὐνία;

* * *

Ἡ οὐνία δὲν εἶνε ἑλληνικὴ λέξι. Εἶνε ξένη, πολωνικῆς μᾶλλον προελεύσεως. Καὶ μόνο αὐ­­τὸ δείχνει, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δέχεται ἐπιβου­λὴ ἐκ μέρους ἐχθρῶν της ἀπ᾿ ἔξω. Ἡ οὐ­νία εἶ­νε ἕνα ἀπὸ τὰ ὅπλα τῆς παπικῆς προπαγάνδας γιὰ νὰ ὑποτάξῃ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.

Καὶ τί δὲν ἔκαναν ἐναντίον μας οἱ ἄνθρωποι τοῦ Βατικανοῦ! Νὰ τ᾿ ἀπαριθμήσουμε; • αὐ­θαίρετες ἐπεμβάσεις παπῶν πρὸ τοῦ σχίσματος στὴν δικαιοδοσία τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκ­κλησίας· • σταυροφορίες, μὲ πρόφασι μὲν τὴν ἀ­πε­λευθέρωσι τῶν Ἁγίων Τόπων ἀλλὰ μὲ βαθύτερο σκοπὸ τὴ διάλυσι τῆς ὀρθοδόξου Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας· • βίαιες ψευδοενώσεις, ὅπως στὴ Φεράρρα καὶ Φλωρεντία ὅπου ἀντιστάθηκε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός· • ἐ­πιδρομὲς Ἑνετῶν στὰ νησιὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀρ­χιπελάγους· • μηχανορραφίες πρέσβεων τοῦ παπικοῦ κράτους στὴν Κωνσταντινούπολι ἐπὶ τουρκοκρατίας, μὲ τὶς ὁποῖες γκρέμιζαν ἀπὸ τὸ θρόνο γενναίους πατριάρχες καὶ τοὺς ὡδηγοῦσαν στὴν ἐξορία καὶ τὰ ἰκριώματα· • ἱεροσπουδαστήρια ποὺ λειτουργοῦσαν στὴ Ῥώμη καὶ ἀλλοῦ, τὰ περιβόητα σεμινάρια, ὅπου στρατολογοῦσαν νεαροὺς ὀρθοδό­ξους, γιὰ νὰ τοὺς μεταβάλουν σὲ προδότες τῆς πίστεώς τους, σὲ γενιτσάρους τοῦ παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅλα αὐτά, γιὰ νὰ κυριεύσουν τὸ φρούριο, νὰ παύσῃ νὰ κυματίζῃ ἡ σημαία τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἀνατολή, γιὰ νὰ κάνουν τοὺς ὀρθοδόξους νὰ προσ­κυνήσουν τὴν παντόφλα τοῦ πάπα.

Πιστεύουμε σ ̓ αὐτὸν ποὺ ζῇ καὶ βασιλεύει. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» (θ. Λειτ.)

Ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, πάντοτε θρησκεύει. Εἶνε ἔμφυτη στὴν καρδιά του ἡ ἰδέα τοῦ Θεοῦ, καὶ κανείς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ξερριζώσῃ. Ὅπως ἀγαπάει τὸ παιδὶ τὴ μάνα καὶ ἡ μάνα τὸ παιδί, ἔτσι μέσα μας, πιὸ ἰσχυρὸ κι ἀπὸ τὸ μητρικὸ φίλτρο, εἶνε τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα. Ὁ ἄνθρωπος πάντοτε θρησκεύει. Τί θὰ πῇ θρησκεύει; Πιστεύει. Καὶ τί πιστεύει; Ὅτι ὑπάρχει Θεός, ὅπως ἄλλωστε εἶνε καὶ λογικό. Σὲ ὅλους ὑπάρχει ἡ πίστι σὲ Πλάστη ποὺ δημιούργησε τὰ σύμπαντα.

Διαφέρουν βέβαια οἱ ἄνθρωποι ὡς πρὸς τὴν ἀντίληψι περὶ Θεοῦ. Ὑπάρχουν ποικίλες πίστεις καὶ δόγματα, πολλὲς θρησκεῖες. Ἀλλ ̓ ἐὰν μὲ ῥωτήσετε, ποιά ἀπ ̓ ὅλες εἶνε ἡ ἀληθινή, θὰ σᾶς ἀπαντήσω· ἀληθινὴ εἶνε μία καὶ μόνο, ἡ δική μας πίστις, ἡ ὀρθόδοξος πίστις. Γιατί μόνο ἡ δική μας πίστι εἶνε ἀληθινή, καὶ δὲν εἶνε καὶ τῶν Τούρκων ἢ τῶν Ἑβραίων ἢ τῶν ἄλλων; Διότι τὴ δική μας πίστι δὲν τὴ θεμελίωσε ἄνθρωπος· τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τὴν ἵδρυσε μὲ τὸ τίμιο αἷμα του ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος δὲν εἶνε ἁπλῶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶνε Θεάνθρωπος.

Ὁ Χριστὸς εἶνε Θεός. Ἔχετε ἀποδείξεις; θὰ μᾶς ῥωτήσουν. Μάλιστα. Εἶνε Θεός· τὸ φωνάζει ἡ διδασκαλία του, ὁ ἅγιος βίος του, οἱ προφητεῖες του, τὰ θαύματά του. Ἀπὸ τὰ θαύματά του τὸ μεγαλύτερο εἶνε ἡ Ἀνάστασις, τὸ ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε· μετὰ ἀκολουθεῖ, δεύτερο θαῦμα, αὐτὸ ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, ἡ ἀνάληψίς του· καὶ τρίτο θαῦμα εἶνε ἡ Πεντηκοστή, ποὺ θὰ ἑορτάσουμε σὲ δέκα μέρες.