Ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τῆς Ἡγουμένης Μαριὰμ γιὰ τὸν Ἅγιο Γαβριὴλ (Οὐργκεμπάτζε) .

Δεν θεωρούσα τον πατέρα Γαβριήλ άγιο εκείνη την εποχή, και δεν ήθελα ποτέ να μου προβλέψει κάτι, αλλά τον αγαπούσα πολύ επειδή αγαπούσε τους πάντες.

Και το πιο σημαντικό, αγαπούσε τους πάντες εξίσου. Για παράδειγμα, μια εντελώς τρελή γυναίκα ερχόταν να την επισκεφτεί, κάποια που κανείς δεν ήθελε καν να της μιλήσει ή να δει, όλοι κρυβόντουσαν από αυτήν, αλλά μπορούσε να καθίσει μαζί της για ώρες.

Ἡ Μοναχὴ Αἰκατερίνη (Ἐμπραλίτζε) ἀναφέρει....

Ο πατήρ Γαβριήλ δεν άντεχε τους επαίνους, έτσι αφού έκανε μια καλή πράξη, άρχιζε αμέσως να ενεργεί ανόητα. Παρακολουθήσαμε την θεραπεία ενός δαιμονισμένου άνδρα, αλλά ο πατήρ Γαβριήλ, προσπαθώντας να κρύψει το χάρισμά του από εμάς, προσποιήθηκε ότι είχε νικηθεί από τον διάβολο. Αλλά ο πατήρ Γαβριήλ ήταν τόσο δυνατός άνθρωπος της προσευχής και τηρούσε τις εντολές του Θεού που ο διάβολος δεν μπορούσε να τον νικήσει.

Ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Ἀρχιερέα Ζουρὰμπ Τσκοβρεμπάτζε γιὰ τὸν Ἅγιο Γαβριὴλ (Οὐργκεμπάτζε).

Ένας από τους πνευματικούς μου αδελφούς—τώρα ιερομόναχος—μου είπε πολλά για τον πατέρα Γαβριήλ: τι άγιος άνθρωπος ήταν, πώς προσευχόταν. Οι τρεις μας, μαζί με έναν άλλον άνδρα, τώρα επίσης ιερέα, πήγαμε στη Μτσχέτα, στη Μονή Σαμτάβρο. Πλησιάσαμε τον πύργο όπου έμενε ο πατέρας Γαβριήλ και απαγγείλαμε την προσευχή των Αγίων Πατέρων στην είσοδο—το κάναμε πάντα αυτό. Αν απαντούσε «Αμήν», μπαίναμε, αλλά αν όχι, φυσικά, δεν μας επιτρεπόταν να μπούμε. Όταν μπαίναμε, το κελί ήταν στενό, γεμάτο με εικόνες και πολύ άβολο—το δωμάτιο δεν θερμαινόταν ποτέ, και αντί για παράθυρο, υπήρχε μια τρύπα που δεν έκλεινε. Ήταν αποπνικτικά και ζεστά το καλοκαίρι, και κρύα τον χειμώνα. Μετά από λίγο, παρατήρησα ότι ο πατέρας Γαβριήλ συμπεριφερόταν παράξενα, σαν να συμπεριφερόταν σαν ανόητος. Δεν ήταν πάντα έτσι: μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν ανόητος, και μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν συνηθισμένος άνθρωπος.

Μετά άρχισε να συμπεριφέρεται σαν ανόητος, και ο φίλος μας αργότερα μου είπε ότι εκείνη τη στιγμή ανησυχούσε που μας έφερε σε αυτόν. Είχε μιλήσει για τον Πατέρα Γαβριήλ ως άγιο άνθρωπο, αλλά εδώ συμπεριφερόταν τόσο παράξενα.

Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πῶ τὴν ἱστορία γιὰ τὸ πῶς γνώρισα τὸν πατέρα Γαβριήλ.

Θα ήθελα να σας πω την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.

Μια μέρα, έφτασα στο Ντιβέγιεβο με μεγάλο συναισθηματικό πόνο. Έκλαιγα στην εκκλησία, δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου, και ξαφνικά ένιωσα τόσο ζεστά, σαν κάποιος να με αγκάλιασε και να με κράτησε σφιχτά. Η ψυχή μου ένιωθε τόσο ελαφριά και ήρεμη, σαν να ήμουν στην αγκαλιά του πατέρα μου.

Μὴν περιμένεις τὴν εὐτυχία νὰ ἔρθει μὲ ἕναν ἄντρα.

 Μην περιμένεις την ευτυχία να έρθει με έναν άντρα.Πόσες γυναίκες κάνουν αυτό το λάθος!Η ευτυχία είναι στον Θεό!Η ευτυχία είναι μέσα σου, όταν είσαι με τον Θεό! Η ευτυχία είναι στην οικογένεια, όταν ο Θεός είναι μαζί σου!

— Αγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε). 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/07/blog-post_661.html

Μὲ αὐτὴ τὴν ἐμπειρία, μπορεῖ νὰ βοηθήσει τοὺς ἄλλους.

Μερικές φορές ο Κύριος επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να αναπτύξει πάθη και αμαρτίες.

Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όσο κι αν προσπαθεί κάποιος, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτά, αλλά αποκτά επαρκή εμπειρία και γνώση για να βοηθήσει και τους άλλους.

Ὅσιος Γαβριὴλ ὁ διὰ Χριστὸν σαλός(1929-1995): “Στὰ χρόνια του Ἀντιχρίστου οἱ ἄνθρωποι θὰ περιμένουν τὴ σωτηρία ἀπὸ τὸ Διάστημα. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο τέχνασμα τοῦ διαβόλου.”

Στὰ χρόνια του Ἀντιχρίστου οἱ ἄνθρωποι θὰ περιμένουν τὴ σωτηρία ἀπὸ τὸ Διάστημα. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο τέχνασμα τοῦ διαβόλου.

Ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ζητεῖ βοήθεια ἀπὸ τοὺς ἐξωγήινους, χωρὶς νὰ γνωρίζει ὅτι αὐτοὶ στὴν πραγματικότητα εἶναι δαίμονες.

Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς (1929-1995), πλήρης Χάριτος καὶ ἁγιοπνευματικῶν χαρισμάτων, ἀπολάμβανε μεγάλου σεβασμοῦ στὴ Γεωργία. Μαρτυρίες γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ δίνουν σὲ ἕνα μικρὸ βιβλίο Μητροπολίτες, ἡγούμενοι, ἡγουμένισσες, μοναχοί, ἱερεῖς καὶ λαικοί.

Ὁ Γέροντας ἦταν ἀσυμβίβαστος μὲ κάθε ἀντίχριστη πολιτικὴ καὶ πρακτική. Τὴν πρωτομαγιὰ τοῦ 1965 ἔκαψε ἕνα 12μετρο πορτραῖτο τοῦ Λένιν ποὺ κρεμόταν στὸ κτίριο τοῦ ἀνωτάτου Σοβιὲτ στὴν Τυφλίδα, πρωτεύουσα τῆς Γεωργίας. Συνελήφθη ἀπὸ τὴν Κά-Γκέ-Μπέ. Στὴν ἐρώτηση τοῦ ἀνακριτοῦ γιατί τὸ ἔκανε ἀπάντησε: «Τὸ ἔκανα γιατί δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λατρεύουμε ἕνα ἄνθρωπο. Ἐκεῖ, στὴν θέση τοῦ πορτραίτου τοῦ Λένιν, πρέπει νὰ κρεμάσετε τὴν εἰκόνα τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ. Γιατί γράφετε ‘Δόξα στὸν Λένιν’; Πρέπει νὰ γράψετε: Δόξα στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸν ἔκλεισαν σὲ ψυχιατρικὴ κλινική, ὅπου διέγνωσαν σχιζοφρένεια!!!

………..

Παραθέτουμε στὴν συνέχεια μερικὲς ἀπὸ τὶς νουθεσίες τοῦ Γέροντος πρὸς τὰ πνευματικὰ τοῦ τέκνα περὶ τῶν ἐσχάτων καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου.

Δίδασκε ὁ Γέροντας: στοὺς ἐσχάτους καιροὺς τοὺς ἀνθρώπους θὰ τοὺς σώσουν ἡ ἀγάπη, ἡ ταπείνωση καὶ ἡ καλωσύνη.

Ἡ καλωσύνη ἀνοίγει τὶς πύλες τοῦ Παραδείσου, ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ μέσα σ’ αὐτόν, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη ἐμφανίζει τὸν Θεό.

Ὅλους, ὅσοι πήγαιναν σ’ αὐτὸν γιὰ εὐλογία, τοὺς παρακαλοῦσε κλαίγοντας: νὰ κάνετε τὸ καλὸ γιὰ νὰ σᾶς σώσει ἡ καλωσύνη σας.

Ἡ γῆ κατὰ τὸ ἥμισυ ἔγινε Ἅδης. Ὁ Ἀντίχριστος στέκεται στὴν πόρτα καὶ δὲν τὴ χτυπᾶ ἁπλῶς, ἀλλὰ ὁρμᾶ μέσα.

Ἐσεῖς θὰ τὸν δεῖτε τὸν Ἀντίχριστο.

«Πάτερ Γαβριήλ, ἕνας γέρος μὲ λευκὴ γενειάδα ἐμφανίζεται σὲ ἕνα ὄνειρο καὶ προβλέπει τὸ μέλλον τῆς Γεωργίας. Νὰ τὸν πιστέψω; Εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό;»

«Πάτερ Γαβριήλ, ένας γέρος με λευκή γενειάδα εμφανίζεται σε ένα όνειρο και προβλέπει το μέλλον της Γεωργίας. Να τον πιστέψω; Είναι από τον Θεό;»

«Όταν βλέπεις τον εαυτό σου ανάμεσα στους αγίους αγγέλους, μην το πιστεύεις·

Ὁ πατὴρ Γαβριὴλ μᾶς δίδαξε:

Ο πατήρ Γαβριήλ μας δίδαξε:

«Πρώτα απ' όλα, ζητήστε τη Βασιλεία των Ουρανών!»

«Και πώς ζητάτε τη Βασιλεία των Ουρανών;» τον ρώτησαν.

Δὲν καταλαβαίνεις κἂν τί καιροὶ ἔρχονται.

Ο Γέροντας μας έλεγε πάντα ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό οπλισμένοι με γνώση.

Όταν ένα κορίτσι είδε κατά λάθος ένα βιβλίο να πωλείται κάπου με τον τίτλο «Αντίχριστος 666», φοβήθηκε και δεν το άγγιξε καν. Όταν επισκέφτηκε τον πατέρα Γαβριήλ, της είπε:

Ὁ πατὴρ Γαβριὴλ εἶπε:

Ο πατήρ Γαβριήλ είπε:

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο από τον σταυρό, επειδή ο Χριστός απεικονίζεται πάνω του. Δεν υπάρχει σταυρός πιο πολύτιμος από αυτόν που λαμβάνεται στο μυστήριο του Βαπτίσματος. Είναι αφιερωμένος για εσάς και δεν μπορεί να δοθεί σε άλλο άτομο.

Σκέφτηκα, «Ἂς τὸν ρωτήσω ἂν εἶναι ἅγιος ἀνόητος ἢ ὄχι;

Σκέφτηκα, «Ας τον ρωτήσω αν είναι άγιος ανόητος ή όχι; Αν λέει ότι είναι, τότε δεν είναι άγιος ανόητος. Και αν λέει ότι δεν είναι άγιος ανόητος, τότε είναι πραγματικά άγιος ανόητος».

Πήρα το θάρρος μου και ρώτησα, «Πάτερ Γαβριήλ, είσαι άγιος ανόητος;»

Γνώρισα τὸν πατέρα Γαβριὴλ στὴ Μτσχέτα, στὸ Μοναστήρι Σαμτάβρο, ὅπου ζοῦσε τότε.

Γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ στη Μτσχέτα, στο Μοναστήρι Σαμτάβρο, όπου ζούσε τότε. Είχε ένα κελί δίπλα στο καμπαναριό, χτισμένο από σανίδες. Ο πνευματικός μου πατέρας ήταν ο ηγούμενος στη Σαμτάβρο. Πήγαινα στη Μτσχέτα κάθε Σάββατο και Κυριακή. Έβλεπα αυτόν τον γέροντα εκεί και ήξερα ότι ήταν ο πατέρας Γαβριήλ.

Η φτώχεια με έφερε στον πατέρα Γαβριήλ - ο αθώος σύζυγός μου είχε συλληφθεί και ήμασταν απελπισμένοι. Έπρεπε να πουλήσω τα πάντα και εγώ, μαζί με τα δύο μικρά παιδιά μου, έπεσα σε απόλυτη ανάγκη. Μια φίλη, γνωρίζοντας την κατάστασή μου, με πήγε στη Μτσχέτα για να δω τον γέροντα. Δεν είχα καμία ελπίδα ότι θα μπορούσε να με βοηθήσει. Και η φίλη μου είχε πέσει στην ίδια κατάσταση. Ο πατέρας Γαβριήλ μας δέχτηκε και ρώτησε τη φίλη μου: «Ποια είναι η ατυχία σας;»

Ἐνῷ ἐπισκεπτόμουν τὸν Πατέρα Γαβριὴλ καὶ καθόμουν δίπλα του, σκέφτηκα:

Ενώ επισκεπτόμουν τον Πατέρα Γαβριήλ και καθόμουν δίπλα του, σκέφτηκα: «Τι ανοησίες λέει το Ευαγγέλιο—αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί σου μάγουλο, γύρνα και το άλλο! Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;» Ο Πατέρας Γαβριήλ έφτιαχνε κορνίζες για εικόνες εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά, σταμάτησε αυτό που έκανε και ρώτησε: «Τόσο δύσκολο είναι να γυρίσεις το αριστερό μάγουλο όταν κάποιος σε χτυπάει στο δεξί; Κοιτάξτε, είμαι έτοιμος αυτή τη στιγμή. Αν θέλετε, χτυπήστε με... Αλλά αν κάποιος με χτυπήσει τώρα, θα τον χτυπήσω ΤΟΣΟ δυνατά!!! Αν κάποιος μου πει μια λέξη τώρα, θα πω ΑΥΤΗΝ τη λέξη!!!

Τό κελλί τοῦ Ἁγίου Γαβριήλ ὁ διά Χριστόν σαλός

ΤΟ ΚΕΛΛΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ.

Κανείς δεν τολμούσε να μπει στο κελί του χωρίς να προσευχηθεί. Σύμφωνα με τον κανόνα, έπρεπε να ειπωθεί μια σύντομη προσευχή στην πόρτα: «Διὰ προσευχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησόν ἡμῖν». Απαιτούσε να ολοκληρωθεί, μόνο τότε έλεγε «Αμήν!» και επέτρεπε την είσοδο. Μερικές φορές καθυστερούσε σκόπιμα να πει «Αμήν!». Οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά καθώς περιμέναμε να το πει. Στη συνέχεια, αναστενάζοντας με ανακούφιση, μπήκαμε στο κελί, νιώθοντας σαν να είχε ελεήσει ο Κύριος - ένα συναίσθημα που μας κατέκλυσε όλους.

Ὁ Πατέρας Γαβριὴλ μᾶς δίδαξε:

Ο Πατέρας Γαβριήλ μας δίδαξε:

«Είσαι πιστός; Αυτό είναι καλό. Αλλά να ξέρετε ότι η αληθινή πίστη απέχει πολύ από το να είναι εφικτή. Η πίστη επιτυγχάνεται μέσω εσωτερικού βασανισμού. Θα πέσεις πολλές φορές, αλλά πρέπει να σηκώνεσαι κάθε φορά. Είσαι αμαρτωλός; Δεν υπάρχει αμαρτία μεγαλύτερη από τη μετάνοια ενός ανθρώπου. Οι μεγάλοι αμαρτωλοί έχουν γίνει μεγάλοι άγιοι. Αλλά αυτό δεν ισχύει για τη σφραγίδα του Αντίχριστου. Εδώ, η αληθινή μετάνοια δεν θα υπάρχει πλέον. Έχετε ακούσει πώς να αγαπάς έναν αμαρτωλό; Να μισείς τις αμαρτίες του, αλλά να αγαπάς τον ίδιο τον άνθρωπο.

Θυμᾶμαι μὲ ντροπὴ καὶ πόνο ἕνα γεγονός, χάρη στὸ ὁποῖο ὁ Πατέρας Γαβριὴλ μοῦ ἐπέτρεψε νὰ δῶ καθαρὰ τὸν ἑαυτό μου.

Θυμάμαι με ντροπή και πόνο ένα γεγονός, χάρη στο οποίο ο Πατέρας Γαβριήλ μου επέτρεψε να δω καθαρά τον εαυτό μου.

Μια μέρα, όταν πήγα στον γέροντα, με κάποιο τρόπο παράξενα συρρικνώθηκε, μίκρυνε, μετά έκανε σαν ανόητος και είπε:

«Κρύωνω, δεν έχω τίποτα, να ζεσταθω"

Σκέφτηκα: «Πώς μπορώ να τον ζεστάνω; Δεν έχει τίποτα ζεστό».

Επανέλαβε:

«Πεινάω από το πρωί, δεν έχω φάει τίποτα. Ίσως θα μπορούσατε να μου μαγειρέψετε κάτι;»

«Τι να του μαγειρέψω; Δεν έχει τίποτα!» σκέφτηκα.

«Σε παρακαλώ, μην με αφήνεις, ας μείνουμε μαζί!» ρώτησε.

Και σκέφτηκα ξανά: «Πώς μπορώ να μην φύγω όταν με περιμένουν στο σπίτι!»

Ἡ σιωπὴ εἶναι χρυσός.

Η σιωπή είναι χρυσός.

«Ο Θεός είναι κουρασμένος, αδελφή. Έχει χίλια πράγματα να κάνει. Άφησέ Τον ήσυχο, απόκτησε περισσότερη ανεξαρτησία και μην τον ενοχλείς με ασήμαντα ζητήματα. Ακόμα κι αν είναι Θεός, εξακολουθεί να κουράζεται!

Θυμάμαι κάποτε που με προειδοποίησε αυστηρά:

«Μην αναφέρεις το όνομα του Θεού μάταια! Πρέπει να μάθουμε να σιωπούμε! Η σιωπή είναι χρυσός, να θυμάσαι! Μην μου μιλάς! Αν θέλεις, διάβασε ένα βιβλίο! Μην με ενοχλείς άλλο!» Ο ίδιος καθόταν εκείνη την ώρα και μετά άρχισε να διαβάζει.

Ελπίζοντας ότι σύντομα θα άρχιζε να μου μιλάει, αποφάσισα να μην διαβάσω. Πέρασα σχεδόν δύο ώρες σιωπηλός. Μόλις επρόκειτο να τον ρωτήσω, με κοίταξε αμέσως αυστηρά, οπότε δεν τόλμησα να υψώσω τη φωνή μου.

Ἕνα νεαρὸ κορίτσι ποὺ βρισκόταν στὸ μοναστήρι γιὰ μιὰ ἑβδομάδα ρώτησε τὸν πατέρα Γαβριήλ:

Ένα νεαρό κορίτσι που βρισκόταν στο μοναστήρι για μια εβδομάδα ρώτησε τον πατέρα Γαβριήλ:

«Θέλω να μείνω στο μοναστήρι. Δεν ξέρω τι να κάνω; Παρακαλώ συμβουλέψτε με. Δεν μπορούσα να καταλάβω το θέλημα του Θεού».

Ο πατέρας Γαβριήλ απάντησε με ελαφρώς θυμωμένο τόνο:

«Πρώτα απ 'όλα, γιατί σας επετράπη να μείνετε στο μοναστήρι για περισσότερες από τρεις ημέρες; Αυτός είναι αρκετός χρόνος για να δείτε πώς είναι όλα τακτοποιημένα εδώ. Πώς μπορώ να σας συμβουλεύσω; Αν υπήρχε κρασί και νερό μπροστά σας, τι θα πίνατε;»

Ὁ Πατέρας Γαβριὴλ λάτρευε νὰ κάνει ἐρωτήσεις ποὺ ἦταν δύσκολο νὰ ἀπαντηθοῦν. Κάποιος θυμᾶται.

Ο Πατέρας Γαβριήλ λάτρευε να κάνει ερωτήσεις που ήταν δύσκολο να απαντηθούν.

Κάποιος θυμάται.

Κάποτε, ο Πατέρας Γαβριήλ ρώτησε:

«Αν δύο ένοπλοι άντρες τσακώνονται, πρέπει να επέμβουμε;»

«Φυσικά, Πατέρα Γαβριήλ, πρέπει να επέμβουμε και να το διαλύσουμε», ήρθε η απάντηση.

Ο Πατέρας Γαβριήλ εξήγησε γρήγορα:

«Τι τεράστια απερισκεψία! Τι θα γίνει αν σε σκοτώσουν; Ας πούμε ότι δεν σε αφορά, αλλά δεν πρέπει να σκέφτεσαι τον πλησίον σου; Άλλωστε, κάνοντάς το αυτό, θα τον αναγκάσεις να διαπράξει το αμάρτημα του φόνου. Πρέπει να επεμβαίνεις μόνο όταν είσαι σίγουρος για τις ικανότητές σου, ή αν έχεις περισσότερη δύναμη από αυτούς, ή αν σου λέει η καρδιά σου - τότε πρέπει να επέμβεις. Αν δεν μπορείς και σου λείπει η δύναμη, πρέπει να πεις την Κυριακή Προσευχή, και όπως θέλει ο Κύριος, έτσι θα γίνει».

«Αλλά τι θα γίνει αν σε σκοτώσουν για την πίστη σου; Και τότε πρέπει να σκεφτείς τον πλησίον σου;