Μὴ παραφέρεσθε – Ὅταν τὰ κηρύγματα ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ πατερικὸ φρόνημα.

Προβληματισμός για σύγχρονες οικουμενιστικές κατευθύνσεις του Γρηγορίου και των συν αυτώ υποστηρικτών «θεολόγων».

«Διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε» (Ἑβρ. 13,9)

Σε μία εποχή όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλές και διαφορετικές θεολογικές προσεγγίσεις, ο λόγος του Αποστόλου παραμένει επίκαιρος: «μὴ παραφέρεσθε».

Ο χριστιανός δεν καλείται να ακολουθεί κάθε νέα θεολογική αντίληψη, αλλά να παραμένει στερεωμένος στον Χριστό και στην πίστη που παρέδωσαν οι Απόστολοι. Και αμέσως προηγείται ο λόγος: «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13,8). Οι εποχές αλλάζουν· ο Χριστός δεν αλλάζει.

Η Αγία Γραφή είναι απλώς «άποψη της εποχής»;

Ακούγεται στις ημέρες μας η άποψη ότι ορισμένες διδασκαλίες της Αγίας Γραφής πρέπει να θεωρηθούν ως «αντιλήψεις της εποχής» στην οποία γράφτηκαν. Ασφαλώς η Αγία Γραφή έχει ιστορικό πλαίσιο. Δεν σημαίνει όμως ότι το περιεχόμενό της αποτελεί απλώς ανθρώπινη σκέψη μιας περασμένης κοινωνίας.

Ο Απόστολος λέγει: «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος» (Β΄ Τιμ. 3,16), ενώ ο Χριστός διακηρύσσει: «οἱ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσιν» (Ματθ. 24,35).

Ὁ πόλεμος κατὰ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

1786-1792 ΝΕΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ Από του έτους 1783, δηλαδή τρία έτη ενωρίτερον της περιόδου, ην ιστορούμεν ήδη, εκυκλοφόρουν εντύπως πλέον η «Φιλοκαλία», ο «Ευεργετινός» και το «Περί συνεχούς θείας Μεταλήψεως» βιβλιάριον. Οι Αγιορείται εγνώριζον, ουκ οίδαμεν πόθεν, ότι των βιβλίων τού­των εργάτης ήτο ο Καψαλιώτης Νικόδημος, διο και ωμολόγουν χάριτας αυτώ δια την ην απελάμβανον ωφέλειαν.

Αλλά το βιβλιάριον «Περί συνεχούς θ. Μεταλήψεως», πολλοί των Μοναχών δεν εδέχθησαν ευαρέστως, φρονούντες ότι ανατρέπει την τάξιν της Εκκλησίας και περιέχει αιρέσεις! Δια τούτο, η σοβούσα κατά των Κολλυβάδων βαθεία διάστασις, προέβαινε συν τω χρόνω εις έκρηξιν νέου σκανδάλου, δεδομένου ότι ο συγγραφεύς του ήτο Κολλυβάς.

Η συγκεκριμένη κατηγορία ήτο, ότι το υπ’ όψιν βιβλιάριον, εν αντιθέσει προς την συνήθειαν, ην είχον οι Μοναχοί να μεταλαμβάνουν τρίς ή τετράκις του έτους και κατά τους μετριοπαθεστέρους το περισσότερον εις τεσσαράκοντα ημέρας, προκειμένου περί Μοναχών, εδίδασκεν ότι ώφειλον οι χρι­στιανοί να μεταλαμβάνουν και άπαξ και δις και τρις της εβδομάδος. Η κατηγορία, βεβαίως, επρόδιδεν άγνοιαν βαθυτάτην του φρονήματος της Εκκλησίας και παράδοξον νοοτροπίαν. Εντεύ­θεν δύναταί τις να εικάση πόσην ευγνωμοσύνην οφείλη ο Ορθό­δοξος λαός εις τους Κολλυβάδες και ειδικώς εις τον Άγιον Νι­κόδημον, αποκαλύψαντα τον «πολύτιμον μαργαρίτην», ερριμένον εις τον βυθόν μιας σκοτίου αγνοίας επί ολοκλήρους αιώνας, δε­δομένου ότι το βιβλιάριον τούτο ανετυπώθη πολλάκις υπό νέας μορφάς.

Το «Περί συνεχούς Θ. Μεταλήψεως» βιβλιάριον, αναγνώσας και τις Μοναχός, εξ εκείνων οι οποίοι ήσαν δογματικώς προσκεκολλημένοι εις την καχέσπερον ταύτην προκατάληψιν και ταραχθείς την συνείδησιν, απέστειλεν εις την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν, προσειπών κατ’ αυτού όσα ηδυνήθη κακά. Ο δε Πατριάρχης Προκόπιος, παροξυνθείς εκ της αναγνώσεως του βι­βλιαρίου και της επιστολής του Μονάχου, κατεδίκασε Συνοδικώς και τούτο και τον Άγιον Μακάριον τον Νοταρά, ον εσφαλμένως εθεώρει ως συγγραφέα τούτου—επειδή εγνώριζε την φροντίδα, ην κατέβαλλε δια την έκδοσίν του εν Σμύρνη—αφορίσας και πάντα πιστόν, όστις θα ετόλμα ν’ αναγνώση το βιβλίον. Πράγμα φοβερόν! Η Εκκλησία, η οποία ώφειλε να μεριμνά μητρικώς δια τον φω­τισμόν και την αύξησιν της πνευματικής ηλικίας των τέκνων της, έθετε πρόσκομμα και προεκάλει σκάνδαλον εις τας συνειδήσεις των, δοκούσα ότι τοιουτοτρόπως τα προφυλάσσει τις οίδε εκ ποιων κινδύνων!

Οι πεφωτισμένοι Αγιορείται με όλας τας δυνάμεις των ηγωνίσθησαν δια την ανάκλησιν της αδίκου και αντικανονικής αποφάσεως του Πατριάρχου, αλλ’ εις μάτην. Έως ου ανελθών εις τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως ο Νεόφυτος Ζ‘, ήρε Συνοδικώς την παράλογον καταδίκην, γράψας και τω νομιζομένω ως συγγρά­φει του βιβλίου Αγίω Μακαρίω και σχετικήν επιστολήν, εκ της οποίας καταφαίνεται πόσον εντός των I. Κανόνων και του πνεύ­ματος της Εκκλησίας ευρίσκεται το βιβλίον τούτο του Αγίου Νικοδήμου.

Γιατί στενάζει ἡ κτίση;

Γεώργιος Αποστολάκης

Δύο ακόμη φονικοί σεισμοί μέσα σε λίγες ημέρες. Πριν από δύο εβδομάδες στις Φιλιππίνες. Χθες στη Βενεζουέλα. Ανάμεσά τους, τεράστιες δασικές πυρκαγιές, παρατεταμένοι καύσωνες, πρωτοφανείς πλημμύρες, ακραία καιρικά φαινόμενα που εμφανίζονται ολοένα συχνότερα σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Οι ειδήσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Η ανθρωπότητα τις καταγράφει, τις μετρά, τις αναλύει και αναζητά τις επιστημονικές αιτίες τους. Και ορθώς το κάνει. Η επιστήμη έχει τον δικό της πολύτιμο ρόλο να ερευνά τους φυσικούς μηχανισμούς και να βοηθά στην πρόληψη και την αντιμετώπιση των συνεπειών τους.

Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο ερώτημα, στο οποίο η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει. Γιατί ολόκληρη η δημιουργία μοιάζει να στενάζει;

Η Εκκλησία, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, δίνει μια απάντηση που δεν αναιρεί την επιστημονική γνώση, αλλά φωτίζει την πνευματική διάσταση της πραγματικότητας.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν.» (Ρωμ. 8,22) Τι σημαίνει αυτό;

Ἅγιοι Ἀπόστολοι: Ἀγῶνες, διώξεις καὶ θυσία γιὰ τὴν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 22α Ιουνίου 2026

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ: ΑΓΩΝΕΣ, ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

(Η νίκη του Ευαγγελίου απέναντι στα εμπόδια του κόσμου- Αφιέρωμα στην ιερή μνήμη τους)

Στις 29 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη των δύο Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου, ενώ την επομένη εορτάζει τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Η τιμή προς τα ιερά αυτά πρόσωπα είναι αυτονόητη και ανάγεται ήδη στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, διότι οι Άγιοι Απόστολοι υπήρξαν οι συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Χριστού στον κόσμο. Εκείνοι διέδωσαν το Ευαγγέλιο στα πέρατα της οικουμένης και θεμελίωσαν την Εκκλησία σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Πάνω στη δική τους μαρτυρία και στο δικό τους έργο οικοδομήθηκε η Εκκλησία και γι’ αυτό ονομάζεται «Αποστολική». Κατά τον λόγο του Αποστόλου Παύλου, οι πιστοί είναι «εποικοδομηθέντες επί τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού» (Εφ.2,20).

Ως ελάχιστη απόδοση τιμής προς τους Αγίους Αποστόλους αφιερώνουμε την παρούσα ανακοίνωση σε αυτούς, εστιάζοντας κυρίως στις μεγάλες δυσκολίες και τις αντιξοότητες που αντιμετώπισαν κατά την επιτέλεση της ιεραποστολικής τους διακονίας.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος από την αιχμαλωσία του Σατανά, τη δουλεία της αμαρτίας, τη φθορά και τον θάνατο. Για την πραγματοποίηση του θείου σχεδίου της σωτηρίας επέλεξε συνεργάτες, οι οποίοι συγκροτούσαν διαφορετικούς κύκλους μαθητών. Στον στενό πυρήνα ανήκαν οι Δώδεκα Απόστολοι. Στον ευρύτερο κύκλο ανήκαν οι Εβδομήκοντα Απόστολοι, ενώ μια τρίτη ομάδα αποτελούσαν οι αφοσιωμένες γυναίκες που διακονούσαν τον Κύριο και συνέδραμαν το έργο Του, καθώς και πολλοί άλλοι, οι οποίοι είχαν πιστέψει σ’ Αυτόν.

Ἀπὸ τὰ UFO στοὺς «Ἄρχοντες»; Ἡ ἐλεγχόμενη ἀποκάλυψη, ἡ νέα μυθολογία τῶν ἐξωγήινων καὶ τὰ ἐρωτήματα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία

Από τα UFO στους «Άρχοντες»;

Η ελεγχόμενη αποκάλυψη, η νέα μυθολογία των εξωγήινων και τα ερωτήματα για την Ορθόδοξη θεολογία

Γεώργιος Αποστολάκης

Είδα την ταινία "Ημέρα Αποκάλυψης". Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ όπως πάντα αξεπέραστος σκηνοθέτης στο είδος του. Η αίσθησή μου, χωρίς να μπορώ να το αποδείξω, είναι ότι «προετοιμάζει» έδαφος. Για μεγάλες αποκαλύψεις που για πολλά χρόνια ήταν στο πεδίο της συνωμοσιολογίας και επιστημονικής φαντασίας. Τώρα θα παρουσιάζονται ως επιστημονικές αλήθειες. Θέλησα να γράψω το σημείωμα αυτό, αφού έκανα τη δυνατή έρευνα, για να σας ενημερώσω. Είναι μία πρώτη προσέγγιση. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν αντικειμενικός. Δεκτή κάθε παρατήρηση. Συζήτηση γίνεται. Πάντως δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στις «πληροφορίες» που δόθηκαν και θα δίνονται σταδιακά.

Τις τελευταίες εβδομάδες αναζωπυρώθηκε διεθνώς η συζήτηση γύρω από τα UFO (ή UAP, όπως ονομάζονται πλέον επισήμως), με αφορμή την ταινία Disclosure Day («Ημέρα Αποκάλυψης») του Στίβεν Σπίλμπεργκ και τις παράλληλες συζητήσεις στις ΗΠΑ για τη δημοσιοποίηση κρατικών αρχείων σχετικά με ανεξήγητα εναέρια φαινόμενα.

Πολλοί ερευνητές φαινομένων UAP (Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Φαινόμενα) υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιεί κορυφαίους δημιουργούς για να εκπαιδεύσει το κοινό. Σκοπός είναι να μειωθεί ο μαζικός πανικός όταν γίνει η πραγματική αποκάλυψη

Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ;

Τι είναι η Εκκλησία του Χριστού;

Μια απολογητική απάντηση στις σύγχρονες διαστρεβλώσεις με αφορμή την υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού

Α.Θ. Θεολόγος

Η μεγαλύτερη πλάνη όλων των εποχών είναι να ταυτίζεται η Εκκλησία του Χριστού με μια απλή διοικητική δομή, με μια ανθρώπινη εξουσία ή με την αριθμητική πλειοψηφία μιας συνόδου. Αν η Εκκλησία ήταν απλώς ένας οργανισμός που καθορίζεται από τη δύναμη της πλειοψηφίας, τότε η αλήθεια θα άλλαζε ανάλογα με τις ψήφους των ανθρώπων. Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι η κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο ίδιος ο Χριστός.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει:

«καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας» (Κολ. 1:18)

Η Εκκλησία δεν ανήκει ούτε σε Πατριάρχες, ούτε σε Αρχιεπισκόπους, ούτε σε Συνόδους. Ανήκει στον Χριστό. Και η εξουσία κάθε επισκόπου και κάθε συνόδου είναι έγκυρη μόνο όταν βρίσκεται μέσα στην αλήθεια του Χριστού.

Ο ίδιος ο Κύριος είπε:

Τό κριτήριο τῆς Τελικῆς Κρίσεως, εἶναι μόνο ἡ ἀγάπη;

Πορφυρίτης

«Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.»[1]. Ἄλλη μία εὐαγγελική περικοπή, ἡ τῆς Μελλούσης Κρίσεως[2], πού ἔχει διαστρεβλωθεῖ ἀπό τούς ὑπηρέτες τῆς Νέας «Ἐκκλησιαστικῆς» Τάξεως, οἱ ὁποίοι ἀνεμίζουν εὐκαίρως ἀκαίρως, τήν σημαία τῆς ἀγάπης[3]. Ἀγάπη, ἀγάπη, ἀγάπη! Αὐτό εἶναι ὁ Θεός, Ἀγάπη! Καί αὐτό θέλει ὁ Θεός, ἀγάπη! Μόνο ἀγάπη! Μέ αὐτό τό κριτήριο, λένε, θά γίνει καί ἡ Τελική Κρίση. Μόνο μέ τήν ἀγάπη.

Θά εἶχαν δίκαιο οἱ ἀγαπητοί μας ἀδελφοί, ἐάν ὁ Κύριος ἔλεγε: «Πείνασε γάρ ὁ πλησίον καί τοῦ ἐδώκατε φαγεῖν, ἐδίψησε, καί τόν ἐποτίσατε, ξένος ἦταν καί τόν συναγάγατε, γυμνός, καί τόν περιεβάλατε, ἠσθένησε, καί τόν ἐπεσκέψασθε, ἐν φυλακῇ ἦταν, καί πήγατε πρός αὐτόν». Τότε, πράγματι τό τελικό κριτήριο θά ἦταν ἡ ἀγάπη, ἡ φιλευσπλαγχνία, ἡ ἐλεημοσύνη. Παρομοίως, ἐάν αὐτοί πού εἶχαν πεινάσει ἦταν ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδδας, ὁ Πάπας, ἤ ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος. Ἐάν εἶχαν πεινάσει αὐτοί, τότε καί πάλι τό κριτήριο θά ἦταν ἡ ἀγάπη, ἀνεξαρτήτου Πίστεως καί θρησκείας.

Ὁ Μέγας Κανῶν: Θεολογική, ποιητικὴ καὶ στοχαστικὴ προσέγγιση τοῦ μυστηρίου τῆς μετανοίας

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Ο Μέγας Κανών:

Θεολογική, ποιητική και στοχαστική προσέγγιση του μυστηρίου της μετανοίας

Ο Μέγας Κανών του Αγίου Ανδρέα Κρήτης αποτελεί ένα από τα βαθύτερα και συγκλονιστικότερα πνευματικά κείμενα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα υμνογραφικό έργο εξαιρετικής ποιητικής αξίας, αλλά για μία ολοκληρωμένη θεολογική σύνθεση, η οποία αγγίζει τα θεμέλια της ανθρώπινης υπάρξεως και αποκαλύπτει το μυστήριο της μετανοίας ως οδό ζωής και σωτηρίας.

Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να προσεγγίσει τον Μέγα Κανόνα όχι μόνο ως λειτουργικό κείμενο, αλλά ως υπαρξιακή εμπειρία. Μέσα από τη θεολογική του πληρότητα, την ποιητική του δύναμη και την στοχαστική του ένταση, ο Κανών αναδεικνύεται ως ένας ζωντανός λόγος, που δεν απευθύνεται απλώς στον νου, αλλά κυρίως στην καρδιά του ανθρώπου.

Η μετάνοια, ως κεντρικός άξονας του Κανόνα, δεν παρουσιάζεται ως μία ηθική υποχρέωση ή ως μία παροδική συναισθηματική κατάσταση, αλλά ως βαθιά υπαρξιακή μεταστροφή. Ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει την πτώση του, να αποδεχθεί την αλήθεια της υπάρξεώς του και να στραφεί προς τον Θεό, όχι με φόβο, αλλά με εμπιστοσύνη και ελπίδα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η ενότητα των διαστάσεων που συνυφαίνονται στον Μέγα Κανόνα. Η ιστορία της Αγίας Γραφής, η προσωπική εμπειρία, η θεολογική διδασκαλία και η ποιητική έκφραση συνδέονται αδιάρρηκτα, δημιουργώντας ένα κείμενο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως καθρέπτης της ψυχής και ως οδηγός πνευματικής πορείας.

Ο άνθρωπος, διαβάζοντας ή ακούγοντας τον Κανόνα, δεν παραμένει αμέτοχος. Καλείται να εισέλθει μέσα στο κείμενο, να ταυτιστεί με τις μορφές, να βιώσει την πτώση και να πορευθεί προς την αναγέννηση. Η εμπειρία αυτή δεν είναι θεωρητική, αλλά βιωματική και μεταμορφωτική.

Σκοπός του παρόντος έργου δεν είναι η εξαντλητική ανάλυση του Μεγάλου Κανόνα, αλλά η ανάδειξη της ουσίας του ως πνευματικής οδού. Μιας οδού που οδηγεί από την αυτογνωσία στη θεογνωσία, από την συντριβή στην ελπίδα και από την πτώση στη θέωση και να βιώσει το μυστήριο της μετανοίας ως αληθινή αναγέννηση της υπάρξεως.

 

Ο Μέγας Κανών:

Μυστήριο μετανοίας και πνευματικής αναγεννήσεως

 

Ο Μέγας Κανών του Αγίου Ανδρέα Κρήτης δεν αποτελεί απλώς ένα υμνογραφικό κείμενο της Εκκλησίας, αλλά μία ζωντανή πνευματική πορεία, ένα εσωτερικό οδοιπορικό του ανθρώπου προς τη μετάνοια και την αποκατάσταση της σχέσεώς του με τον Θεό. Είναι ένα έργο που υπερβαίνει τον χρόνο, διότι δεν απευθύνεται μόνο στους πιστούς μιας εποχής, αλλά σε κάθε ανθρώπινη καρδιά που αναζητά την αλήθεια και τη σωτηρία.

Η ουσία του Μεγάλου Κανόνα έγκειται στο γεγονός ότι δεν λειτουργεί ως απλή αφήγηση ή διδαχή, αλλά ως υπαρξιακή πρόκληση. Ο άνθρωπος καλείται να εισέλθει εντός του κειμένου, να αναγνωρίσει τον εαυτό του, να συντριβεί και να αναγεννηθεί. Η μετάνοια, όπως αναδεικνύεται μέσα από τον Κανόνα, δεν είναι μία ηθική διόρθωση, αλλά μία οντολογική μεταστροφή, μία ριζική αλλαγή του τρόπου υπάρξεως.

Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη Κινδυνεύει.

Συνέντευξη με τον Δρ. Ελπιδοφόρο Σωτηριάδη για την επικείμενη τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου.

κ. Σωτηριάδη, έχουμε ακούσει ότι έχει σταλεί επιστολή από Ορθοδόξους Πιστούς στην Ιερά Σύνοδο σχετικά με την προσπάθεια τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου. Γνωρίζετε κάτι για αυτό το θέμα;

Είναι αλήθεια ότι έχει σταλεί μια τέτοια επιστολή. Είμαι ένας από αυτούς που υπέγραψαν την επιστολή την οποία έχουν συνυπογράψει υποψήφιοι βουλευτές, επαγγελματίες, συνταξιούχοι, άνεργοι, οικοκυρές, ακαδημαϊκοί και άλλοι. Θα μπορούσαν να μαζευτούν εκατοντάδες υπογραφές αλλά λόγω του επείγοντος του θέματος, η επιστολή στάλθηκε με σχετικά λίγες υπογραφές αλλά ενδεικτικές της καθολικότητας του αιτήματος. Είναι αλήθεια ότι ο πιστός λαός του Θεού βρίσκεται σε αναβρασμό για αυτό το θέμα, διότι η προσπάθεια νέας τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα (είχε γίνει εκτεταμένη τροποποίηση πριν από μόλις 15 χρόνια) είναι φανερό ότι υποκρύπτει άλλες σκοπιμότητες. Απορία και απογοήτευση εξάλλου προκαλεί το γεγονός ότι και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος έχει δηλώσει δημοσίως ότι ο κύριος στόχος αυτής της προσπάθειας είναι ο αποκλεισμός του λαού από τη συμμετοχή του στις εκλογές των Μητροπολιτών.

Τι ακριβώς αφορά η επιστολή που έχει αποσταλεί;

Με την παρέμβασή μας ζητούμε από την Ιερά Σύνοδο να ανακαλέσει την πρόθεσή της να αποκλείσει τον λαό από τις εκλογές για την ανάδειξη Μητροπολιτών στην Εκκλησία της Κύπρου. Η πρακτική αυτή είναι αρχαία παράδοση της Εκκλησίας και ιδιαίτερα της Εκκλησίας της Κύπρου η οποία θέλουμε να διατηρηθεί ανόθευτη όπως μας την παρέδωσαν οι πατέρες και οι παππούδες μας. Σε περίπτωση που η Ιερά Σύνοδος επιμείνει στην πρόθεσή της να τροποποιήσει και πάλι τον Καταστατικό Χάρτη για να αποκλείσει τον λαό, καλούμε τους ιεράρχες να προκηρύξουν δημοψήφισμα ανάμεσα στο πλήρωμα της Εκκλησίας ώστε να αποφασίσει ο λαός αν θέλει να συμμετέχει στις εκλογές και όχι να αποφασίζουν οι ιεράρχες για τον λαό, χωρίς τον λαό.

Δεν νομίζετε ότι αυτό είναι ευθύνη της Ιεράς Συνόδου να αποφασίσει;

Όχι, οι ιεράρχες δεν έχουν τέτοιο δικαίωμα. Θα έλεγα ότι μερικά πράγματα τα προσπερνούμε ελαφρά τη καρδία κυρίως λόγω άγνοιας, ίσως και λόγω σκοπιμοτήτων. Η συμμετοχή όλων των Ορθόδοξων Χριστιανών στη ζωή της Εκκλησίας αποτελεί Αποστολική Παράδοση από την οποία κανένας αρχιερέας δεν έχει το δικαίωμα να παρεκκλίνει. Αυτή την πρακτική εφάρμοσαν και οι Απόστολοι από την πρώτη στιγμή της εγκαθίδρυσης της Εκκλησίας με τη συμμετοχή κλήρου και λαού στην επιλογή των επισκόπων.

Γράφει ὁ μακαριστός Παναγ. Τρεμπέλας:

Γράφει ὁ μακαριστός Παναγ. Τρεμπέλας: «Ὅσοι ἀνεβαίνουν τα σκαλοπάτια τῆς Ἐκκλησίας τὰ ἀνεβαίνουν ὄχι γιά νά ἀλλοιώσουν, ἀλλά γιά νά ἀλλοιωθοῦν. Ὄχι γιά νά μεταβάλουν, ἀλλά γιά νά μεταβληθοῦν. Ὄχι γιά νά ἀφομοιώσουν, ἀλλά νά ἀφομοιωθοῦν. Νά ἁγνισθοῦν»

Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης της Ἀριζόνας γιὰ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν τήρηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Δεν θα πρέπει σε καμμιά περίπτωση να υποχωρήσουμε και να δεχθούμε πράγματα μή Ορθόδοξα. Οι Πατέρες οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, όπως γνωρίζουμε, έκαμαν μεγάλους αγώνες. Εκοπίασαν μεγάλως για να κρατήσουν την Εκκλησία εις το ύψος Της. Η Εκκλησία η Ορθόδοξος εσφραγήσθη. Ούτε αφαίρεσις ούτε πρόσθεσις χωράει. Ούτε μετάθεσις μίας κεραίας, μίας οξείας από την μία συλλαβή στην άλλη, διότι αλλάζει εντελώς το νόημα και το νόημα επάνω σε Ορθόδοξες θέσεις είναι εγκληματικό.

Οι αιρέσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είναι έξω από τον κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι λάθος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έφυγε από την θέση Της, γι’ αυτό δεν έχει ανάγκη υποχωρήσεως. Σήμερα λέγουν οι αιρετικοί, οι οποίοι φροντίζουν κατά την δική τους προσπάθεια να ενωθούν με την Ορθοδοξία, ζητώντες και απαιτούντες να εγκαταλείψει η Ορθοδοξία ορισμένες θέσεις, να εγκαταλείψουν και αυτοί, και έτσι να γίνει η «πολυπόθητος», κατ’ αυτούς, «ένωση».

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων, Θεία Κοινωνία. Πόσον συχνά πρέπει νά κοινωνῶμεν

Πολλὲς φορὲς ἐρωτήθηκα: Πόσο συχνὰ πρέπει νὰ κοινωνοῦμε;

Ἡ Θεία Κοινωνία ἢ Θεία Μετάληψη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια ποὺ σύστησε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, πρὶν ἀπὸ τὰ Ἅγια Πάθη του, ὁ Κύριος σύστησε καὶ παρέδωσε τὸ μέγιστο αὐτὸ Μυστήριο στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.

Τὰ ἱδρυτικὰ λόγια ὑπῆρξαν τὰ ἀκόλουθα. Ἀφοῦ πῆρε ἔνζυμον ἄρτον (ψωμὶ) εἶπε: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ Σῶμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», καὶ κατόπιν, ἀφοῦ πῆρε τὸ ποτήρι μὲ τὸ κρασὶ εἶπε : «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τὸ Αἷμα μου, τὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἐκχυνώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».

Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Κύριος παρέδωσε στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καί, διὰ μέσου αὐτῶν, στὴν Ἐκκλησία τὸ σωτήριο Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.

Θεολογικὲς παράμετροι τῶν Ἑλληνορθοδόξων ταφικῶν μας παραδόσεων

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 3η Φεβρουαρίου 2026

ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΑΦΙΚΩΝ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ

Ο θάνατος είναι αναμφίβολα το φοβερότερο και το πλέον αναπόφευκτο γεγονός στον άνθρωπο. Γενεσιουργός του αιτία του η έκπτωση από την αυθεντικότητά του δια της παρακοής των Πρωτοπλάστων, παρά το ότι ο Θεός τους είχε προειδοποιήσει πως, «η δε αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού [του καρπού της αμαρτίας] θανάτω αποθανείσθε» (Γεν.2,17). Ο απόστολος Παύλος διευκρινίζει πως «δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν» (Ρωμ.5,12). Η αμαρτία, δηλαδή η εθελούσια απομάκρυνση από το Θεό, την πηγή και τον χορηγό της ζωής, γεννά τη φθορά και αυτή οδηγεί στο θάνατο, διότι «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ.6,23).

Ο άνθρωπος αυτοεξόριστος μακριά από την κοινωνία του Θεού και αποκομμένος από την ζωογόνο χάρη Του, άρχισε να βιώνει το απύθμενο κενό της απουσίας Του, την φρίκη της μοναξιάς του και προπαντός το φόβο και την φρικαλεότητα του θανάτου. Στο εξής η ανθρώπινη ιστορία θα είναι ένας αδιάκοπος αγώνας απώθησής του. Και επειδή δεν μπορούσε να λυτρωθεί απ’ αυτόν, προσπαθούσε να αποφεύγει οτιδήποτε είχε σχέση με αυτόν. Τον τρομοκρατούσε η θέα των νεκρών σωμάτων και γι’ αυτό πάσχιζε να τα αποστρέφεται και να τα καταστρέφει.

Μητροπολίτης εἰς παράδρασιν

Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης στὴν ἐκπομπὴ «Ἐνορία ἐν Δράσει» μὲ τίτλο «Ἡ τέχνη τῆς θεολογίας» ἐμφανίστηκε δυστυχῶς τεχνολογώντας τὴ Θεολογία.

Δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε ἐκτενῶς στὰ λεγόμενα μίας ἐκπομπῆς ποὺ πραγματικὰ δείχνει ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ βάθος τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, ἀλλὰ ἐνδιαφέρεται ὑπερβαλόντως γιὰ «θεολογικὲς» φωτοβολίδες ποὺ θέλουν νὰ κάνουν ἐντύπωση.

Θὰ σταθοῦμε σὲ ἕνα βασικὸ σημεῖο δογματικῆς σημασίας ποὺ ἀφορᾶ στὴν ἐρώτηση περὶ σάρκωσης τοῦ Θεοῦ, ὅπου ὁ ἐπίσκοπος λέει χαρακτηριστικὰ (στὸ χρονικὸ σημεῖο 1, 11 κ. ἑξ.) «τὴ δική μας ἁμαρτία προσλαμβάνει ὁ ἀναμάρτητος…».

Ἀναφορά στίς ἀπόψεις τοῦ Ι. Χρυσοστόμου γιά τόν ρεαλισμό τῆς Θ. Εὐχαριστίας καί τήν πρακτική τῆς Ἱ. Ἐξομολογήσεως

ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ Ι. ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Ι. Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Τὸ γεγονὸς τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας ἀναλύθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο τόσο βαθιὰ καὶ ἀναλυτικά, ὥστε ὁ ἱερὸς ἄνδρας νὰ χαρακτηρισθεῖ δίκαια «διδάσκαλος» (maître) τῆς θ. Εὐχαριστίας. Βέβαια, δὲν ὑπάρχει προγενέστερος ἐκκλησιαστικὸς συγγραφέας (πλὴν κάποιων Ἀπολογητῶν), ποὺ νὰ μὴν ἀνέφερε ἢ νὰ μὴν τόνισε τὸ κορυφαῖο τοῦτο Μυστήριο. Τώρα ὅμως, ὁ προσεκτικὸς ἐρευνητὴς τοῦ Χρυσοστόμου ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι ὅλη σχεδὸν ἡ Τριαδολογία του καὶ ἡ Χριστολογία του ἀναπτύσσονται, γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ὡς ἀπόλυτη συνέπεια ὁ ρεαλισμὸς τῆς θείας Εὐχαριστίας.

Θεολογεῖ γιὰ τὴν ὁμοουσιότητα τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα, διότι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸς ἀληθινὸς μπορεῖ νὰ προσλάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ τὴν ἁγιάσει καὶ νὰ τὴν θεώσει. Θεολογεῖ γιὰ τὴν ἕνωση τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, διότι μόνο ἕνεκα τῆς ἑνότητας αὐτῆς μποροῦσε νὰ θεωθεῖ καὶ ἁγιασθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἡ ὁποία ἕνεκα τῆς πτώσεως εἶχε νεκρωθεῖ, εἶχε χάσει τὴν ἀληθινὴ ζωή. Ἡ ἐνανθρώπηση ἔγινε γιὰ νὰ ἀναδημιουργηθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ προσφερθεῖ νέα φύση ἀνθρώπινη, νέα «ζύμη», ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Τὴν νέα αὐτὴ ἀνακαινισμένη φύση, αὐτὴν ποὺ τώρα ἔχει «ζωὴν τὴν ἀθάνατον», τὴν ἀπολαμβάνουμε ὡς «τροφή» στὴν «τράπεζα» τῆς θείας Εὐχαριστίας¹. Θεολογεῖ δηλαδὴ γιὰ τὸν ρεαλισμὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ τὸν ρεαλισμὸ τῆς θεώσεως τῆς προσληφθείσας ἀνθρώπινης φύσεως, γιὰ νὰ δείξει ὅτι, προσφέροντας τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα του ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, προσφέρει στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας πραγματικὴ καὶ μάλιστα θεωμένη ἀνθρώπινη φύση, ἀνακαινισμένη καὶ ἁγιασμένη.

Γιατί ὁ Ἰὼβ εἶπε: Καταραμένη ἡ ἡμέρα ποὺ γεννήθηκα;

ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ 174η Πώς πρέπει να εννοούμε αυτό που ειπώθηκε για τον Ιώβ· «καταραμένη η ημέρα που γεννήθηκα»;

Καταριέται ο Ιώβ την ημέρα της γέννησής του και τα άλλα, όχι τόσο γιατί υπέφερε από τις ανυπόφορες πληγές του, αλλ’ επειδή ο νους του κλονιζόταν από τη σκέψη, μήπως άραγε έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο παράβασης, ώστε να κίνησε τόσο μεγάλη οργή του Θεού εναντίον του· δηλαδή: «Σε τέτοιο σημείο παρέκλινα από τις δεσποτικές εντολές, ώστε να μου διαφύγει βέβαια εμένα το μέγεθος του κακού, και να παροξύνω σε τέτοιο βαθμό τη μακροθυμία και φιλανθρωπία του Θεού, ώστε και να κριθώ εγώ τόσης οργής ένοχος και να υφίσταμαι τόσο μεγάλες τιμωρίες;». Καταραμένη να είναι η ημέρα εκείνη· η κατάρα γίνεται όχι γιατί αγανακτούσε για όσα κακά έφερε, αλλά γιατί θρηνούσε και έκλαιγε για τη λύπη που νόμιζε ότι προκάλεσε στον Θεό.

Και αυτό το παριστάνει με σαφήνεια η Δεσποτική φωνή προς αυτόν μ’ αυτά που λέγει· «Νομίζεις πως γι’ άλλο λόγο τα έκανα αυτά σε σένα, κι όχι για ν’ αποδειχθείς δίκαιος;»· αντί δηλαδή να πει: «Τα πάθη στα οποία επέτρεψα ν’ αγωνισθείς δεν είναι πληρωμή για τα αμαρτήματά σου, αλλά γύμνασμα βέβαια της αρετής, που προξενούν όμως αμοιβή με έπαθλα και στεφάνια μεγαλύτερα από τους πόνους και τα πλήγματά σου. Δεν είναι λοιπόν ξέσπασμα της οργής μου που παρεχώρησα να υποβληθείς σε τόσες τιμωρίες, αλλά για να φανεί πολύ πιο λαμπρότερη η αρετή σου και να αναδειχθείς σε όλα νικητής και τροπαιούχος εναντίον του κοινού εχθρού του ανθρώπου».

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω. Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω.

Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Ο Μέγας Αθανάσιος ή Άγιος Αθανάσιος ή Αθανάσιος Αλεξάνδρειας ήτο Ορθόδοξος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας και η προσωπικότητά του σφράγισε τα δρώμενα της εποχής του. Μαχητής αταλάντευτος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας. Ανυποχώρητος ήλθε σε σύγκρουση με τους ισχυρούς της εποχής, εξορίστηκε και ταλαιπωρήθηκε.

Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Υιός ευσεβούς οικογενείας έδειξε από μικρός την ιερατική του κλίση, αφού παρίστανε τον ιερέα και βάπτιζε πιστούς. Από τις περιγραφές του Γρηγορίου Θεολόγου αλλά και από τα συγγράμματά του βγαίνει το συμπέρασμα ότι είχε αποκτήσει στην Κατηχητική Σχολή Αλεξάνδρειας θεολογικότατη μόρφωση αλλά και εγκύκλιες γνώσεις. Η γνωριμία του με τον Μέγα Αντώνιο τον επηρέασε στην πορεία της ζωής του και εις την διαμόρφωση του ήθους του.

Κατά την δεύτερη εικοσαετία του τετάρτου αιώνος ξεσπά η αίρεση του Αρείου,. ο Ο Αθανάσιος τότε ήταν λαϊκός, αλλά δεν έμεινε αδρανής. Μάχεται την αίρεση γράφοντας κείμενα όπως το «Κατά Ειδώλων» και το «Περί Ενανθρωπήσεως του Λόγου».

Ἂν τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννη ἔδινε ἄφεση ἁμαρτιῶν, ὅπως ἱστορεῖ ὁ ἱερὸς Λουκᾶς, ποιά ἡ διαφορά του πρὸς τὸ βάπτισμα τοῦ Κυρίου;

ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Αν το βάπτισμα του Ιωάννη έδινε άφεση αμαρτιών, όπως ιστορεί ο ιερός Λουκάς, ποια η διαφορά του προς το βάπτισμα του Κυρίου;

ΕΡΩΤΗΣΗ 29η Δέν εἶναι βέβαια ἄγνωστο, ὅτι ὁ κάτοχος τῆς θείας σοφίας Λουκᾶς ἀναγράφει μιά τέτοια φράση στίς εὐαγγελικές διηγήσεις πού συνέγραψε, ὅτι ὅμως τό βάπτισμα, τό ὁποῖο ἐπιτελοῦσε ὁ ἱερουργός ’Ιωάννης, ἔδινε τήν ἄφεση, δέν εἶναι ἀκόμα ὅμοια φανερό. Πλήν ὅμως πρέπει αὐτό νά τό ἀναλύσομε λεπτομερέστερα στή συνέχεια. Ὁ θεῖος πάλι Ματθαῖος λέει, ἄν καί δέν ἀναφέρει στό λόγο του τό «πρός ἄφεση ἁμαρτιῶν», ἀλλ’ ὅμως μ’ αὐτά πού λέγει, «ἐξομολογούμενοι τίς ἁμαρτίες τους», κι αὐτός μᾶς δίνει τό δικαίωμα νά σκεφτοῦμε, ὅτι τό βάπτισμά του ἀφοροῦσε ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Γιά τίς πράξεις δηλαδή πού γίνεται ἡ ἐξομολόγηση, ἄν αὐτή δέν γίνεται στά χαμένα καί εἶναι καταδίκη καί διαπόμπευση αὐτῶν, αὐτῶν τῶν πράξεων κερδίζομε καί τήν ἄφεση. Ἔτσι λοιπόν μιλά καί ὁ θεολόγος πού προέρχεται ἀπό τούς τελῶνες. Ὁ μακάριος Μάρκος πάλι ἀπέχει τόσο πολύ ἀπό τό νά διαφωνεῖ μέ τόν θεορρήμονα Λουκᾶ, ὥστε μπορεῖ νά θεωρηθεῖ, ὄχι ἀδικαιολόγητα, καί πηγή τῶν λόγων του.

Γιατί λέει· «Πῆγε ὁ ’Ιωάννης στήν ἔρημο καί βάπτιζε καί κήρυττε βάπτισμα μετάνοιας πρός συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν». Ἔτσι ἔρχονται μαρτυρίες ἀπό πολλά σημεία, μέ τίς ὁποῖες ἡ πίστη παρουσιάζει τό βάπτισμα τοῦ ’Ιωάννη νά παρέχει τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν γιά ὅσους βαπτίζονταν, καί τόσο περισσότερο, ἀφοῦ οὔτε αὐτός ὁ ἴδιος τοῦ ἔδωσε τό βάπτισμα, ἀλλ’ ἀνέλαβε αὐτή τήν ἱερουργία πειθαρχώντας στή θεία προσταγή. Γιατί λέει ὁ Λουκᾶς, «Τοῦ ἦρθε λόγος τοῦ Θεοῦ».

Γιατί ὁ Ἰωάννης συνέχιζε νὰ βαπτίζει ἐνῷ βάπτιζαν καὶ οἱ μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ;

ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Γιατί ο Ιωάννης συνέχιζε να βαπτίζει ενώ βάπτιζαν και οι μαθητές του Ιησού;

Επειδή μέχρι τη σφαγή του διατηρούσε αμετάβλητη την ίδια γνώμη, χάρη στην οποία είχε αναδειχθεί από την αρχή υπηρέτης του βαπτίσματος. Και τότε βέβαια βάπτιζε, για να κηρύττει στα πλήθη που πήγαιναν σ’ αυτόν τον κοινό Σωτήρα του ανθρώπινου γένους, ενώ έπειτα, για να μη φανεί ότι εγκατέλειπε αυτή τη θεοφιλή μαρτυρία και την αγιοπρεπή διάθεση.

Βάπτιζαν λοιπόν οι μαθητές του Σωτήρα κηρύττοντας τον λυτρωτή του γένους μας, βάπτιζε και ο Ιωάννης έχοντας γίνει αρχή και παράδειγμα για το ιερό έργο εκείνων, δίνοντας χέρι βοήθειας σ’ αυτούς που συναγωνίζονταν μαζί του και όντας συνεργός τους σ’ αυτό το σωτήριο και προκαθαρτικό έργο. Γιατί βαπτίζοντας φώναζε, δίνοντας μαρτυρία της θεότητας του Ιησού.

Ἁγία Αἰκατερίνη πότισε μὲ τὸ αἷμα της τὸ δένδρο τῆς Ὀρθοδοξίας.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Η Αγία Αικατερίνη η και Μεγαλομάρτυς ονομαζομένη υπήρξε ξεχωριστή μορφή για την Ορθοδοξία και πρόσφερε πάρα πολλά για την αγάπη της εις τον Χριστό. Υπέμεινε πολλά μαρτύρια και το τίμιο αίμα της πότισε το δένδρο της Πίστεως.

Η Αγία ήταν κόρη πολύ όμορφη, πλούσιας οικογενείας, κόρη του αριστοκράτη Κώνστα και απέκτησε πάρα πολλές γνώσεις κοσμικές. Σπούδασε ελληνική, ρωμαϊκή και λατινική φιλολογία και φιλοσοφία. Γνώριζε τα έργα του Oμήρου, του Λατίνου ποιητή Bιργίλιου, του Aσκληπιού, των Iπποκράτη και Γαληνού των ιατρών, του Aριστοτέλη και του Πλάτωνα, του Φιλιστίωνα και του Eυσέβιου των φιλοσόφων, του Iαννή και Iαμβρή των μεγάλων μάγων, του Διονυσίου και της Σιβύλλης και άλλων. Ήταν όμως και άρτια καταρτισμένη εις τα δόγματα της χριστιανικής πίστης. Επίσης σπούδασε φυσική, μαθηματικά και μιλούσε αρκετές ξένες γλώσσες της εποχής. Για την σπάνια ομορφιά της, την μόρφωσή της και τον χαρακτήρα της ήταν νύμφη περιζήτητη.

Από νεαρά ηλικία προσελκύστηκε από τον Χριστιανισμό και αφού τον μελέτησε, τον ασπάστηκε και βαπτίστηκε λαμβάνοντας το όνομα Αικατερίνα, αυτή δηλαδή που είναι πάντα καθαρή, αγνή (αιέν καθαρινά), από Δωροθέα. Εργάστηκε με ζήλο για την διάδοση του Χριστιανισμού και με την ρητορική της δεινότητα οδήγησε πολλές ψυχές εις την σωτηρία.