Ὀρθοτομοὺν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας οἱ σημερινοὶ Ἐπίσκοποι;

*Φλώρου Κωνσταντίνα

Ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας τα εξής: «Η ενασχόλησις περί τους ιερούς Κανόνας αποτελεί επείγουσαν ανάγκην διά την Εκκλησίαν. Η σύγχυσις ήτις υπάρχει ως προς την αξίαν και την σημασίαν των ιερών Κανόνων οδηγεί τα πράγματα της Εκκλησίας ένθα ου δει. Πρέπει να αποβή συνείδησις πάντων ότι οι ιεροί Κανόνες δεν είνε ανθρώπινα επινοήματα, αλλά καρποί του Αγίου Πνεύματος.[…]. Μόνον διά της πιστής και ανιδιοτελούς τηρήσεως των ιερών Κανόνων η Εκκλησία κυβερνάται θεανθρωπίνως και ουχί ανθρωπίνως. Παν ό,τι δεν οικοδομείται επί του θεμελίου των ιερών Κανόνων, θεμελιούται επί της άμμου και, όσον περίτεχνον και αν είνε, θάττον ή βραδύτερον θα καταρρεύση και θα κονιορτοποιηθή. Πάσα διευθέτησις εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξ οσονδήποτε καλής διαθέσεως και αν ορμάται, εφ’ όσον παρακάμπτει τους ιερούς Κανόνας, είνε αδύνατον να επισύρη την ευλογίαν του Ουρανού. Όταν δε αι παραβιάσεις των ιερών Κανόνων δεν ορμώνται καν εξ αγαθών διαθέσεων, τότε η εκδίκησις αυτών είνε αδυσώπητος και σκληροτάτη. Η ιστορία είνε αψευδής μάρτυς των αληθειών αυτών. Το κακόν όμως είνε ότι «το μόνον δίδαγμα εκ της ιστορίας είνε ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται εκ της ιστορίας», ως ευστόχως παρετήρησε ξένος φιλόσοφος και ιστορικός. Πλανώνται οικτρώς οι νομίζοντες ότι οι ιεροί Κανόνες είνε απλά «νομικά» κείμενα. Έχουσι βεβαίως πολλάκις νομοτεχνικήν διατύπωσιν, αλλ’ εκφράζουσι την πίστιν και την θεολογίαν της Εκκλησίας. Οι ιεροί Κανόνες αποτελούσι την πρακτικήν εφαρμογήν των δογμάτων, είνε, θα έλεγον, ο αντικατοπτρισμός του δόγματος εις την καθ’ ημέραν ζωήν των πιστών (Κλήρου και Λαού).1».

Ὅταν ἡ Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες ὑπάρχουν — ἐφαρμόζονται;

Όταν η Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες υπάρχουν — εφαρμόζονται;

Υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο η εκκλησιαστική διοίκηση παύει να είναι απλώς προβληματική και μετατρέπεται σε θεσμική εκτροπή.

Και το ερώτημα σήμερα τίθεται αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος να κινείται αντίθετα ή υπεράνω των θέσεων Αρχιερέων της Ιεράς Συνόδου Κύπρου, αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Κύπρου χωρίς να εγείρεται άμεσο ζήτημα κανονικής τάξης; π.χ ο Επίσκοπος Καρπασίας και ο Μητροπολίτης Ταμασσού εκφράσαν δημόσια τις θέσεις τους, σε προσωπικά τους κείμενα πώς οι Λάιονς, η Μασονία και οι Ροδοσταυρίτες είναι σέκτες που αντιτίθενται στον Ευαγγελικό Λόγο και την Ορθόδοξη Πνευματική παράδοση, πώς γίνεται λοιπόν ο προκαθήμενος τους να είναι ο επίσημος ομιλητής στις στοές τους και ειδικά στους Λάιονς? Και να μήν εγείρεται καθόλου θέμα στην Ι.Σ αλλά να απειλούν με καθαίρεση αυτόν που τηρούσε και τηρεί με ευλάβεια τους Ιερούς Κανόνες?

Η απειλή καθαίρεσης του Τυχικού δεν είναι μια «εσωτερική υπόθεση». Είναι δοκιμασία της ίδιας της εκκλησιολογίας. Και εδώ οι Ιεροί Κανόνες δεν αφήνουν περιθώρια για αυθαίρετες ερμηνείες.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι απολύτως σαφής:

οι επίσκοποι κάθε τόπου οφείλουν να αναγνωρίζουν τον πρώτο, αλλά ο πρώτος δεν μπορεί να πράττει τίποτε χωρίς τη γνώμη όλων. Πρόκειται για θεμελιώδη αρχή συνοδικότητας και αμοιβαιότητας. Δεν πρόκειται για διακοσμητική διάταξη — είναι η ίδια η καρδιά της Ορθόδοξης διοίκησης.

Ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας οἱ σημερινοὶ Ἐπίσκοποι;

Ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας τα εξής: «Η ενασχόλησις περί τους ιερούς Κανόνας αποτελεί επείγουσαν ανάγκην διά την Εκκλησίαν. Η σύγχυσις ήτις υπάρχει ως προς την αξίαν και την σημασίαν των ιερών Κανόνων οδηγεί τα πράγματα της Εκκλησίας ένθα ου δει. Πρέπει να αποβή συνείδησις πάντων ότι οι ιεροί Κανόνες δεν είνε ανθρώπινα επινοήματα, αλλά καρποί του Αγίου Πνεύματος.[…]. Μόνον διά της πιστής και ανιδιοτελούς τηρήσεως των ιερών Κανόνων η Εκκλησία κυβερνάται θεανθρωπίνως και ουχί ανθρωπίνως. Παν ό,τι δεν οικοδομείται επί του θεμελίου των ιερών Κανόνων, θεμελιούται επί της άμμου και, όσον περίτεχνον και αν είνε, θάττον ή βραδύτερον θα καταρρεύση και θα κονιορτοποιηθή. Πάσα διευθέτησις εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξ οσονδήποτε καλής διαθέσεως και αν ορμάται, εφ’ όσον παρακάμπτει τους ιερούς Κανόνας, είνε αδύνατον να επισύρη την ευλογίαν του Ουρανού. Όταν δε αι παραβιάσεις των ιερών Κανόνων δεν ορμώνται καν εξ αγαθών διαθέσεων, τότε η εκδίκησις αυτών είνε αδυσώπητος και σκληροτάτη. Η ιστορία είνε αψευδής μάρτυς των αληθειών αυτών. Το κακόν όμως είναι  ότι «το μόνον δίδαγμα εκ της ιστορίας είνε ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται εκ της ιστορίας», ως ευστόχως παρετήρησε ξένος φιλόσοφος και ιστορικός. Πλανώνται οικτρώς οι νομίζοντες ότι οι ιεροί Κανόνες είνε απλά «νομικά» κείμενα. Έχουσι βεβαίως πολλάκις νομοτεχνικήν διατύπωσιν, αλλ’εκφράζουσι την πίστιν και την θεολογίαν της Εκκλησίας. Οι ιεροί Κανόνες αποτελούσι την πρακτικήν εφαρμογήν των δογμάτων, είνε, θα έλεγον, ο αντικατοπτρισμός του δόγματος εις την καθ’ ημέραν ζωήν των πιστών (Κλήρου και Λαού).1».

Κατά τον μακαριστό Γέροντα, λοιπόν, η παραβίαση των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας συνεπάγεται την σκληρή τους εκδίκηση. Δυστυχώς, αυτό επιβεβαιώνεται σε τρομακτικό βαθμό στους έσχατους καιρούς που ζούμε, σε καιρούς δηλαδή για τους οποίους προφήτευσαν οι Άγιοι Πατέρες, ότι η πλάνη θα είναι δυσδιάκριτη, το φως θα παρουσιάζεται ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως, ούτως ώστε και ο απλός λαϊκός ορθόδοξος χριστιανός (όπως η γράφουσα) να πρέπει, με τη βοήθεια του Αγίου Τριαδικού Θεού, να μελετά συνεχώς την αγία πίστη του και να κατηχεί συνεχώς τον εαυτό του, για να μπορέσει να προστατευθεί πρωτίστως από την παναίρεση του Οικουμενισμού2, ως προς την οποία οι Επίσκοποι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σιωπούν, αλλά και από τις υπόλοιπες διαστρεβλώσεις και αναλήθειες στα λεγόμενα πρωτίστως των Επισκόπων (αλλά και των απλών ιερέων, θεολόγων) και τις καινοτομίες που εισάγουν στην θεία λατρεία. Κατωτέρω, παρουσιάζονται εν συντομία μερικές από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις παραβιάσεων Ιερών Κανόνων, διαστρεβλώσεων της αλήθειας της ορθοδόξου πίστεως σε κηρύγματα και καινοτομιών στα ζητήματα της θείας λατρείας.

α) Παναίρεση του Οικουμενισμού

Όλοι οι σύγχρονοι άγιοι χαρακτήρισαν τον Οικουμενισμό ως αίρεση, και συγκεκριμένα ως παναίρεση, καθότι συμπεριλαμβάνει όλες τις αιρέσεις (π.χ. παπισμό, προτεσταντισμό, μονοφυσιτισμό, ακόμη και ισλαμισμό/μωαμεθανισμό κ.α.).

Ὅταν ἡ «ἀνυπακοὴ» γίνεται Ὀρθοδοξία. Τὰ ὅρια τῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἡ εὐθύνη τοῦ Μητροπολίτη ἀπέναντι στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες – Μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεση Τυχικοῦ.

Όταν η «ανυπακοή» γίνεται Ορθοδοξία.

Τα όρια της εξουσίας του Αρχιεπισκόπου και η ευθύνη του Μητροπολίτη απέναντι στους Ιερούς Κανόνες – Με αφορμή την υπόθεση Τυχικού.

………………………………….

Εισαγωγή

Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου περί «ανυπακοής» του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού επαναφέρουν με ένταση ένα κρίσιμο εκκλησιολογικό ερώτημα:

είναι η υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο απόλυτη υποχρέωση ενός Μητροπολίτη ή έχει σαφή κανονικά και δογματικά όρια;

Η Ορθόδοξη Παράδοση απαντά χωρίς αμφισημία:

η υπακοή δεν είναι ποτέ ανεξάρτητη από την αλήθεια της πίστεως.

………………………………………..


Ο Μητροπολίτης δεν είναι «υφιστάμενος»


Η αντίληψη ότι ένας Μητροπολίτης οφείλει προσωπική υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο, όπως ένας διάκονος, πρεσβύτερος ή βοηθός επίσκοπος (βοηθός αρχιερέας), αποτελεί εκκλησιολογική σύγχυση.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Μητροπολίτης:

• είναι κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας του

• δεν είναι εκτελεστικό όργανο άλλου Μητροπολίτη ή Αρχιεπισκόπου

• δεν υπάγεται σε προσωπική εξάρτηση

Η διδασκαλία του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου καθιστά σαφές ότι η Εκκλησία συγκροτείται γύρω από τον Μητροπολίτη κάθε τόπου.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας θεμελιώνει την ισορροπία:

• ο Αρχιεπίσκοπος (ως πρώτος) δεν ενεργεί χωρίς τους Μητροπολίτες

• οι Μητροπολίτες δεν ενεργούν χωρίς τον Αρχιεπίσκοπο

Πρόκειται για σχέση συνοδικότητας, όχι ιεραρχικής υποταγής.

……………………………………………

2. Η επικίνδυνη μετάλλαξη της υπακοής

Η χρήση της «υπακοής» ως κριτηρίου για την παραμονή ή μη ενός Μητροπολίτη στον θρόνο του αποτελεί σοβαρή θεολογική εκτροπή, όταν αποσυνδέεται από τους Ιερούς Κανόνες.

Εάν, όπως έχει δημοσίως αναφερθεί, ζητήθηκαν από τον Πάφου Τυχικό ενέργειες όπως:

• συμπροσευχές με ετεροδόξους

• πρακτικές σχετικές με μεικτούς γάμους πέραν της κανονικής παραδόσεως

τότε δεν πρόκειται για διοικητική διαφωνία, αλλά για σύγκρουση εκκλησιαστικής συνείδησης.

……………………………………………..

3. Όταν η «ανυπακοή» γίνεται κανονική υποχρέωση

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) είναι αποκαλυπτικός:

όταν ανώτερος εκκλησιαστικός άρχοντας παρεκκλίνει από την ορθόδοξη πίστη, η απομάκρυνση από αυτόν όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και επαινείται.

Συνεπώς:

• η υπακοή δεν είναι απόλυτη

• η αντίσταση δεν είναι ανταρσία

• η πίστη προηγείται της διοικητικής τάξης

…………………………………….

4. Η εκκλησιαστική ιστορία ως κριτήριο

Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι η αλήθεια δεν ταυτίζεται με την εξουσία.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αρνήθηκε να συμμορφωθεί με πατριαρχικές και αυτοκρατορικές πιέσεις. Παρά τις διώξεις, η Εκκλησία τον δικαίωσε.

Με κριτήριο την «υπακοή», θα ήταν ένοχος.

Με κριτήριο την Ορθοδοξία, είναι Άγιος.

………………………………………….

5. Η παρερμηνεία της «υπακοής πριν και μετά»

Το επιχείρημα ότι κάποιος ήταν υπάκουος ως διάκονος και αρχιμανδρίτης, αλλά όχι ως Μητροπολίτης, δεν αποτελεί κατηγορία — αποτελεί θεολογική επιβεβαίωση της διαφοράς των βαθμών.

• Ο διάκονος και ο πρεσβύτερος οφείλουν προσωπική υπακοή

• Ο βοηθός επίσκοπος υπάγεται στον προϊστάμενό του

• Ο Μητροπολίτης όμως έχει πλήρη ευθύνη και δεν ενεργεί ως υφιστάμενος

Η αλλαγή στάσης δεν είναι πτώση, αλλά ανάληψη ευθύνης.

…………………………………………..

6. Η κανονική τάξη περί εκπτώσεως Μητροπολίτη

Η έκπτωση Μητροπολίτη:

• δεν θεμελιώνεται σε προσωπική ανυπακοή

• απαιτεί σαφή κανονικά ή δογματικά παραπτώματα

• και επιβάλλεται μόνο συνοδικά

Εάν η άρνηση αφορά αντικανονικές εντολές, τότε:

➡ δεν συνιστά παράβαση

➡ αλλά πιστότητα στην Εκκλησία

……………………………………………

7. Το ουσιώδες ερώτημα

Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν ο Μητροπολίτης υπάκουσε.

Το ερώτημα είναι:

Του ζητήθηκε να παραβεί τους Ιερούς Κανόνες και την ορθόδοξη συνείδησή του;

Εάν αυτό ισχύει, τότε η λεγόμενη «ανυπακοή» δεν είναι πρόβλημα — είναι ομολογία.

……………………………………..

Συμπέρασμα

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν λειτουργεί με όρους διοικητικής πειθαρχίας τύπου κοσμικής εξουσίας.

Ο Μητροπολίτης:

• δεν είναι υφιστάμενος του Αρχιεπισκόπου

• δεν δεσμεύεται από εντολές αντίθετες στους Ιερούς Κανόνες

• κρίνεται με βάση την πίστη και όχι την προσωπική υπακοή

Σε αυτό το πλαίσιο, η «ανυπακοή» μπορεί να αποδειχθεί όχι παράπτωμα, αλλά μαρτυρία Ορθοδοξίας.

Λαός της Πάφου

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_665.html#more

π. Σάββας Ἁγιορείτης: Ἔχουμε πολὺ μεγάλη πτώση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Ἡ Σύνοδος ζητᾶ ἀπὸ Ἐπίσκοπό της νὰ διαπράξει ἐπιορκία, νὰ αὐτοκαθαιρεθεῖ!

Ομιλεί ο Αρχιμανδρίτης Σάββας Αγιορείτης

Ο Ιερός Κανόνας ο 15ος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου δίνει το δικαίωμα της αποτείχισης και επαινείται αυτός που θα το κάνει. Πριν ακόμα καταδιακαστεί αυτός ο αιρετικός επίσκοπος από μία Σύνοδο. Πριν καταδικαστεί, μπορεί ο ιερέας που είναι κάτω από αυτόν τον επίσκοπο να μην τον μνημονεύει. Είδατε που λέμε «υπέρ του αρχιεπισκόπου ημών τάδε». Εφόσον αυτός ο τάδε αιρετίζει, διδάσκει αιρετικά πράγματα, μπορεί ο ιερέας του να μην τον μνημονεύει. Και πρέπει να επαινεθεί ο ιερέας για αυτό, για το θάρρος του.

Αυτοί τώρα, οι οικουμενιστές, θέλουν να εμφανίσουν αυτό ως αίρεση, καταλύοντας τον Ιερό Κανόνα που λέει ότι πρέπει να επαινεθεί αυτός που θα διακόψει την μνημόνευση του αιρετικού επισκόπου.

Ζητάνε λοιπόν από τον μακάριο αυτόν επίσκοπο, τον Τυχικό, να πάει κόντρα, να αντιταχθεί στις υποσχέσεις του. Γιατί ξέρετε ο κάθε αρχιερέας όταν χειροτονείται δίνει υπόσχεση μπροστά στον Θεό, όρκο δηλαδή μπροστά στον Θεό ότι θα σέβεται, θα τηρεί τους Ιερούς Κανόνες. Του λένε δηλαδή απλά να επιορκήσει. Να καταπατήσει τον όρκο του. Αυτό του λένε τώρα. Και να υπογράψει ότι την αποτείχιση -και μάλιστα είπαμε πονηρά δεν το λένε αποτείχιση, το λένε αποτειχισμό για να το παρουσιάσουνε ως αίρεση- την αποκηρύσσει.

Ἔκτακτος Σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας

Ἀρχιμανδρίτης Θεόκλητος Τσίρκας

Ἔκτακτος Σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας

Γιορτάσαμε τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τῆς ΣΥΚΛΗΣΕΩΣ τῆς ΠΡΩΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Ὁ Ὀρθόδοξος Αὐτοκράτορας ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ βλέποντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ κλονίζεται μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, κάλεσε ὅλους τοὺς Ἐπικεφαλῆς τῶν Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐν ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΑΓΙῼ ΚΑΘΗΡΕΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΕΙΟ καὶ τὴ Διδασκαλία του. Σχεδὸν ὅλες οἱ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ καὶ ΤΟΠΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ, αὐτὸν τὸν σκοπὸν εἶχαν. Νὰ καταπολεμήσουν τὶς αἱρέσεις καὶ τὸ ἐπέτυχαν!!!

Στὴν Ἑλλαδικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, κάποια ΑΙΡΕΣΗ παρουσιάστηκε, ὄχι ἀπὸ μόνη της, ἀλλὰ -δυστυχῶς- ἀπὸ σημαῖνον πρόσωπον καὶ δὴ καὶ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ.

Περιμένουμε ἀπὸ τὸν ἀφωρισμένο Πρωθυπουργό μας νὰ καλέσει Σύνοδο, γιὰ τὴν καινούργια αἵρεση ἤ ἀπὸ τὸν Μακ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ Β΄, νὰ καλέσει ΕΚΤΑΚΤΟ ΙΕΡΑΡΧΙΑ; Δὲν τὸ βλέπουμε.

Σύμφωνα μὲ τὸ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ:

«Ἄρθρον 4α) Ἡ Ι.Σ.Ι. μεριμνᾶ διὰ τὴν τήρησιν τῶν ΔΟΓΜΑΤΩΝ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ἐφ’ ὅσον προέκυψε ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΝ ΘΕΜΑ ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτην.

γ) Μεριμνᾶ διὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν τάξιν καὶ εὐπρέπειαν…

Στ) Ἀσκεῖ τὴν ἀνωτάτην ἐποπτείαν καὶ τὸν ἔλεγχον ἐπὶ τῶν πράξεων… τῶν Ἀρχιερέων.

Τὸ Ἄρθρον 6 ἀναφέρει:

Ὅταν ἡ «ὑπακοὴ» ἀπαιτεῖ σιωπὴ ἀπέναντι στὴν ἀδικία. Ἡ ὑπόθεση τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ καὶ τὸ τραῦμα της κακοδικίας στὴν Ἐκκλησία

Πανορθόδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Όταν η «υπακοή» απαιτεί σιωπή απέναντι στην αδικία.

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού και το τραύμα της κακοδικίας στην Εκκλησία

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν κρίνονται απλώς πρόσωπα, αλλά δοκιμάζεται η ίδια η συνείδησή της. Στιγμές όπου το ερώτημα δεν είναι ποιος κατέχει την εξουσία, αλλά αν η εξουσία ασκείται «ἐν ἀληθείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ». Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν αποτελεί ένα απλό εσωτερικό εκκλησιαστικό γεγονός. Αποτελεί ένα βαθύ τραύμα κανονικό, νομικό, πνευματικό και ανθρώπινο.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός δικάστηκε και καταδικάστηκε σε έκπτωση από τον μητροπολιτικό θρόνο και τέθηκε σε επ’ αόριστον αργία, χωρίς να του δοθεί ουσιαστικά το δικαίωμα της απολογίας. Χωρίς την παρουσία μαρτύρων. Χωρίς πραγματικούς κατηγόρους. Με μοναδικό κατήγορο τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, ο οποίος ταυτόχρονα λειτούργησε ως κατήγορος, μάρτυρας, δικαστής και τελικώς ως ο καθορίζων την ποινή. Και όλα αυτά με απλή πλειοψηφία, κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων, του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου, αλλά και των βασικών αρχών του κράτους δικαίου.

Η δε επ’ αόριστον αργία του δεν παρουσιάστηκε ως ποιμαντικό ή προσωρινό μέτρο, αλλά συνδέθηκε ρητά με την απαίτηση να αποσύρει την πρόθεσή του να προσφύγει στη δικαιοσύνη, ζητώντας το αυτονόητο δικαίωμα μιας δίκαιης δίκης, και να αναγνωρίσει και αποδεχθεί την απόφαση της Συνόδου δηλώνοντας υπακοή. Έτσι, η άρση της αργίας δεν τέθηκε ως αποτέλεσμα αποκατάστασης της αλήθειας, αλλά ως αντάλλαγμα σιωπής και παραίτησης από θεμελιώδη δικαιώματα.

Κανονική εκτροπή και κατάλυση της δικαιοσύνης

Μιὰ ἠχηρὴ ἀπάντηση σὲ ὅσους συκοφαντοῦν την ἀποτείχιση.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 20η Ιανουαρίου 2026

Όπως είναι γνωστό για μια ακόμη φορά, (στις 8.1.2026), η Ιερά Συνόδος της Εκκλησίας της Κύπρου ασχολήθηκε με το θέμα του εκπτώτου πρώην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Στην έκτακτη αυτή Συνεδρία της, έχοντας υπ’ όψη της τώρα νέα δεδομένα, απεφάσισε να επιβάλει στον κ. Τυχικό την ποινή της επ’ αόριστον αργίας, η άρση της οποίας θα πραγματοποιηθεί, (σύμφωνα με το συνοδικό ανακοινωθέν), μόνον υπό ορισμένους όρους, μόνον δηλαδή εφ’ όσον ο κ. Τυχικός συμμορφωθεί με τις συγκεκριμένες απαιτίσεις τις οποίες θέτει η Σύνοδος σ’ αυτόν. Μία από αυτές είναι η απαίτισή της να «καταδικάσει τον αποτειχισμό από την Εκκλησία».

Η αποτείχιση, ως γνωστόν, έχει θεσπισθεί στην Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδο που συγκλήθηκε το 861 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του οικ. Πατριάρχη Μεγάλου Φωτίου με τον 15ο Ιερό Κανόνα της. Είναι γνωστόν επίσης ότι οι αποφάσεις της εν λόγω Ιεράς Συνόδου και οι Ιεροί Κανόνες της έγιναν αποδεκτοί από την καθολική συνείδηση της Εκκλησίας ως Κανόνες οικουμενικού κύρους και ως θεοφώτιστοι.

Ωστόσο, ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, με έκπληξη διαπιστώνουμε σήμερα να παρατηρείται για πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας μας, (μετα από παρέλευση 11 αιώνων και πλέον), το θλιβερό φαινόμενο να απαξιώνεται η αποτείχιση και κατ’ επέκταση και η Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας από μια ολόκληρη τοπική Εκκλησία, την Εκκλησία της Κύπρου και να προσδίδεται στον ως άνω Ιερό Κανόνα της η επονομασία «Αποτειχισμός», ωσάν δηλαδή να επρόκειτο για κάποια αίρεση. Διότι ο όρος «Αποτειχισμός», παραπέμπει συνειρμικά σε αιρέσεις του παρελθόντος όπως «Αρειανίσμος», «Νεστοριανισμός», «Μονοφυσιτισμός» κ.λ.π. Επειδή δε οι συνοδικοί αρχιερείς θεώρησαν την αποτείχιση περίπου ως αίρεση, γι’ αυτό και απαίτησαν την καταδίκη της, όπως ήταν φυσικό και επόμενο, από τον κ. Τυχικό.

Ξέρετε, ἄν πρέπει νά χορεύουμε ἤ ὄχι; Τί λέει ἡ Ἐκκλησία μας, οἱ Ἅγιοι Κανόνες;

❈ Ξέρετε, ἄν πρέπει νά χορεύουμε ἤ ὄχι; Τί λέει ἡ Ἐκκλησία μας, οἱ Ἅγιοι Κανόνες; Δέν ἐπιτρέπεται νά χορεύει ὁ Χριστιανός. Θά μοῦ πεῖτε:

- Δέν ἔχει καί καλούς χορούς;

Δέν κάνει διάκριση. Γιά ὅλους τούς χορούς λέει ἡ Ἐκκλησία πώς δέν πρέπει. Ὁπότε δέν πᾶμε οὔτε σέ γλέντια, οὔτε σέ ρεβεγιόν, οὔτε σέ ἐκδηλώσεις ρεβεγιόν, οὔτε πᾶμε στό πάρτυ, οὔτε πᾶμε στά γενέθλια. γιατί ἐκεῖ χορεύει ὁ Διάβολος.

Οὔτε νά τραγουδᾶμε λέει πρέπει.

Σκάνδαλο στὴ Μαδρίτη: Ὁ «διάλογος ἀγάπης» ἔγινε ἀσπασμὸς αἵρεσης.

Να λοιπόν, άλλη μια «στιγμή διαλόγου» — όπως την ονομάζουν όσοι βαριούνται να διαβάσουν τους Ιερούς Κανόνες αλλά ενθουσιάζονται μόλις δουν παπικό άμφιο να γυαλίζει κάτω από τα φώτα ενός καθεδρικού.

Ο Μητροπολίτης Ισπανίας Βησσαρίων, όχι απλώς παρευρέθηκε στην παπική “Θεία Λειτουργία”, αλλά πήρε θέση… θρόνου. Θρόνου, δίπλα στην Τράπεζα των Λατίνων. Όχι στο τέλος του ναού, κάπου διακριτικά — δίπλα στην Τράπεζα. Όπως ακριβώς απαγορεύουν όσοι Πατέρες μάτωσαν για να μας παραδώσουν Πίστη και όχι πανθρησκειακές αγκαλιές.

Διορθώστε το με:

Και για να μη μας πει κανείς ότι «δεν συμμετείχε», ας θυμηθούμε τι λένε οι εσωτερικές πηγές:

– Ο 45ος Κανών των Αγίων Αποστόλων: όποιος κληρικός προσεύχεται με αιρετικό, καθαιρείται.

– Ο 10ος Κανών της Πρωτοδευτέρας: απαγορεύει ακόμη και το να δέχεσαι ευλογία από αιρετικό.

Οἱ ἱεροί κανόνες ἀπαγορεύουν τούς μικτούς γάμους, καί δέν ἔχουν "οἰκονομία" ,Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Μητροπολίτης Τυχικός: Πάφου ἢ πρώην Πάφου;

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΥΧΙΚΟΣ: ΠΑΦΟΥ ή πρώην ΠΑΦΟΥ

Γράφει ο Γεώργιος Αναστασίου, Θεολόγος-Αθήνα

Α. Είναι γνωστό: Μητροπολίτης της Αποστολικής Εκκλησίας της Κύπρου, ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, με συνοπτικές διαδικασίες που θα ζήλευαν ολοκληρωτικά καθεστώτα κηρύχθηκε έκπτωτος και μαζί με τον Μητροπολίτη καταδικάστηκε στο πρόσωπό του η εκκλησιαστική τάξη και πληγώθηκε το κύρος της Αποστολικής Εκκλησίας της Κύπρου.

Για να γίνει αντιληπτό το ήθος απονομής της Εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης εν τη Εκκλησία της Κύπρου αρκεί να προσέξουμε ότι ένα και το αυτό πρόσωπο ανέλαβε τους εξής ρόλους: Αρχικά, για πολλούς μήνες, λειτούργησε ως διαμορφωτής της κοινής γνώμης με επανειλημμένες συνεντεύξεις και απαξιωτικές δηλώσεις εναντίον του συνεπισκόπου του, και στη συνέχεια: Κατήγορος, Ανακριτική Επιτροπή, Ανακριτής, Εκκλησιαστικός Εισαγγελέας, μάρτυρας κατηγορίας, Δικαστής, Πρόεδρος Δικαστηρίου και κυρίως λαλίστατος εκπρόσωπος Τύπου! Πιστοί ρώτησαν τον Αρχιεπίσκοπο, πώς είναι δυνατόν ένα πρόσωπο να έχει όλες αυτές τις ιδιότητες αλλά ο Αρχιεπίσκοπος, τώρα αποφάσισε να… σιωπήσει. Το ίδιο και οι εκπρόσωποί του… Επιβλήθηκε σιγή…

Χωρίς να ακολουθηθεί η παραμικρή διαδικασία που απαιτούν οι ιεροί κανόνες, ο Καταστατικός Χάρτης και οι Διεθνείς Συμβάσεις περί δίκαιης δίκης, με διαδικασία που απαξιώνει την Αρχιερατική Τιμή και Αξια και συνεπώς την ίδια την Εκκλησία της Κύπρου, ο Μακαριώτατος επέβαλε την επιθυμία του και ο Μητροπολίτης Τυχικός κηρύχθηκε έκπτωτος ενώ ο Αρχιεπίσκοπος ανέλαβε Τοποτηρητής της Μητροπόλεως Πάφου.

Μικτοὶ Γάμοι: Τὸ κατ’οικονομία ἔγινε κανόνας

Συντάκτης Γιάννης Κοτζάμπασης

Τα τελευταία χρόνια τελούνται όλο και περισσότεροι μικτοί γάμοι. Μικτοί γάμοι λέγονται οι γάμοι που τελούνται μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών, Ορθοδόξων και Ισλαμιστών ή Βουδιστών κ. α.

Στην Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησία , την Ορθοδοξία, υπάρχουν κανόνες που θεσπίστηκαν από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας στις Οικουμενικές Συνόδους βάσει των οποίων πορεύτηκε και πορεύεται η Εκκλησία. Βασικός στόχος των πιστών των Ορθοδόξων χριστιανών είναι σωτηρία. Τρία είναι τα στάδια που οδηγούν στην σωτηρία 1) η κάθαρση από τα πάθη , 2) η αγιότητα , 3) η Θέωση. Τα μέσα που χρησιμοποιεί η Εκκλησία για την πνευματική πρόοδο των πιστών είναι τα μυστήρια. Το βάπτισμα είναι το πρώτο μυστήριο που με αυτό γινόμαστε μέλη της Εκκλησίας αλλά και αποκτούμε το δικαίωμα να συμμετέχουμε και στα άλλα μυστήρια που οδηγούν στην αγιότητα.

Ένα από τα μυστήρια που βοηθούν τον άνθρωπο στην σωτηρία είναι και ο γάμος. Είναι ο χώρος όπου δύο άνθρωποι, ένας άνδρας και μία γυναίκα, βοηθά ο ένας τον άλλον πνευματικά για να φθάσουν στην Βασιλεία του Θεού και παράλληλα να γίνουν συνδημιουργοί του Θεού και να κάνουν τα παιδιά τους πολίτες του ουρανού. Εάν δεν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ως γονείς τις προϋποθέσεις για την σωτηρία των παιδιών μας, έχουμε αποτύχει σαν γονείς. Όσα πτυχία κι’ αν φροντίσουμε να πάρουνε όσες περιουσίες και να τους αφήσουμε είναι άχρηστα γιατί έχουν ημερομηνία λήξεως, και αυτά μας ακολουθούν μέχρι τον τάφο.

Το μυστήριο του γάμου τελείται κανονικά μόνον σε βαπτισμένους Ορθοδόξους χριστιανούς. Οι μικτοί γάμοι απαγορεύονται από τους Ιερούς κανόνες της Εκκλησίας μας. Στον ΙΔ (14) κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου λέει τα εξής:

Ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς κηρύχθηκε ἔκπτωτος ἐπειδὴ τηρεῖ καὶ σέβεται τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες.

Στυλιανός Κεμεντζετζίδης

Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης

Μέ πολύ πόνο καί θλίψη παρακολούθησε ὁ πιστός λαός τήν “ἐν Ἁγίω Πνεύματι” (;) συνελθοῦσα Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, τήν παρελθοῦσα Πέμπτη 22 Μαϊου, κατά τήν ὁποία κηρύχθηκε ἔκπτωτος ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ. Τυχικός.

Μέ ἰδιαίτερη ἀγωνία περιμέναμε νά πληροφορηθοῦμε τά “ἐγκλήματα” στά ὁποῖα ὑπέπεσε ὁ φιλήσυχος ἀρχιερέας, γιά νά ὑποστεῖ τέτοια πρωτοφανῆ στήν σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία ποινή καί ταπείνωση ἀπό τούς δικαστές του!

Ἐπί 3 ἡμέρες διαβάζουμε ὁρυμαγδό ἀνακοινώσεων γιά τά “ὁλισθήματα” στά ὁποῖα ὑπέπεσε ὁ κ. Τυχικός, τῶν ὁποίων ἡ βαρύτητα μάλιστα “συγκλόνισε” ὅλη τήν ἑλληνόφωνη ὀρθοδοξία καθώς καί τίς δύο κυβερνήσεις Ἑλλάδος καί Κύπρου. Δημοσιογράφοι, καταφανῶς ἀθεολόγητοι, μᾶς βομβαρδίζουν μέ πηχιαίους τίτλους καί μᾶς πληροφοροῦν γιά τήν ὀργή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πού δέν μποροῦσε νά ἀνεχθεῖ ἄλλο, αὐτήν τήν μοναδική παραφωνία, στήν κατά τά ἄλλα ἄσπιλη ἐκκλησιαστική ζωή τῆς Μεγαλονήσου.

Βλέποντας τίς κατηγορίες ἀντιλαμβάνεται κάθε καλόπιστος παρατηρητής ὅτι πολλές ἀπό αὐτές ἀγγίζουν τά ὅρια τοῦ γραφικοῦ, καθώς ἄν ἐπρόκειτο γιά τέτοια “παραπτώματα” νά ἐκδιώκεται κάποιος ἱεράρχης, δέν θα παρέμενε κανένας ἐπίσκοπος στή θέση του. Μᾶλλον ὅμως αὐτές οἱ “κατηγορίες” παρουσιάστηκαν γιά νά πλαισιώσουν τίς τρεῖς βασικές καταγγελίες, γιά νά φανεῖ στό ἀδαές πλῆθος ὅτι ἐδῶ δέν ἔχουμε μία ἁπλῆ περίπτωση σφάλματος, ἀλλά ἕναν “ἐκκλησιαστικό ἐγκληματία” ὁλκῆς, ὁ ὁποῖος βαρύνεται μέ ὁλόκληρο τόν ἐκκλησιαστικό ποινικό κώδικα καί εἶναι ἄξιος κάθε ποινῆς!

Ἀκοινώνητος εἶναι αὐτός πού δέν παίρνει Θεία Κοινωνία ...

Ὁ 10ος Ἀποστολικός Κανόνας, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπικυρωθεῖ καί ἀπό τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδο, ἄρα ἔχει Οἰκουμενικό κύρος καί εἶναι ἀλάθητος, λέει: «Ὅποιος συμπροσευχηθεῖ μέ ἀκοινώνητο κἄν ἐν οἴκῳ, ἄν εἶναι κληρικός καθαιρεῖται, ἄν εἶναι λαϊκός ἀφορίζεται». Ἀκοινώνητος εἶναι αὐτός πού δέν παίρνει Θεία Κοινωνία (μή Ὀρθόδοξος).

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία στίς 13 – 12 - 2014)

Ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ τολμήματος τῆς ἀπαγορεύσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπό τό Ἱερόν Βῆμα τῶν Ἐκκλησιῶν

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤ. ΠΟΝΗΡΟΣ Δρ Θ., Μ.Φ.

Ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ τολμήματος τῆς ἀπαγορεύσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπό τό Ἱερόν Βῆμα τῶν Ἐκκλησιῶν

Ἔλεγε δέ καί πρός τούς μαθητάς αὐτοῦ·

ἀνενδεκτόν ἐστίν μή ἐλθεῖν τά σκάνδαλα·

οὐαί δέ δι΄οὗ ἔρχεται.

Λκ 17,1

Α΄. Πρόλογος

Τό τόλμημα τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπό τόν χῶρο ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοῦ Ἱεροῦ Βήματος ὁρισμένων ἱερῶν ναῶν τῆς Ἑκκλησίας τῆς Ἑλλάδος προξένησε τόν ἀποτροπιασμό, τή θλίψη, τήν ἀπογοήτευση καί τήν ὀργή τῶν ἱερέων ὅσο καί τῶν πιστῶν. Διότι δέν εἶναι λίγο πράγμα, νά βλέπεις νά ἀπαγορεύεται ἡ εἰκών τοῦ θείου πάθους καί νά ἀντικαθίσταται ... ἀπό ἕνα κάθισμα! Οἱ δικαιολογίες γιά τήν πράξη αὐτή ἀδυνατοῦν νά πείσουν τούς πιστούς. Τό γιατί θά ἐξετάσουμε ὡς ἀκολούθως.

Β΄. Ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ὁ ἅγιος ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος

Ἐάν κάποιοι νομίζουν, ὅτι τό νά καθίσταται διαρκῶς ἐμφανής ὁ Ἐσταυρωμένος ὑποβιβάζει στή συνείδηση τῶν πιστῶν τήν ἁγία Του Ἀνάσταση, ἄς μελετήσουν τόν ἅγιο Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν Παῦλο καί θά διαπιστώσουν ὅτι στήν πίστη τοῦ Ἀποστόλου, ὅπως αὐτή ἀποτυπώνεται στίς ἐπιστολές του, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ οὐδόλως διαχωρίζεται ἀπό τήν Ἀνάστασή Του, διότι ἄνευ τοῦ θείου πάθους δέν ὑφίσταται ἡ Ἀνάσταση. Ἡ ὁμολογία ἅμα καί διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου, ἀποτυπωμένη σέ τέσσαρες, κυρίως, ἐπιστολές του ἔχει τά ἑξῆς χαρακτηριστικά:

Θά δοῦμε ἀκολούθως ὅτι ἀναφερόμενος ὁ ἀπόστολος Παῦλος στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ δέν ἐννοεῖ μόνον τό θεῖον πάθος, ἀλλά σύνολο τό μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ θείας οἰκονομίας, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, θεωρεῖ δέ κορύφωσή του τήν σταύρωση, ἀφοῦ δίχως αὐτήν δέν θά ἦταν δυνατή ἡ Ἀνάσταση.

Ἤδη στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του γίνεται ἀντιληπτή ἡ περί Σταυροῦ θεολογία του:

"Ἑγώ γάρ διά νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός· ὅ δέ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καί παραδόντος ἑαυτόν ὑπέρ ἐμοῦ. Οὐκ ἀθετῶ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ· εἰ γάρ διά νόμου δικαιοσύνη, ἄρα Χριστός δωρεάν ἀπέθανεν.[1]"

Ἀναφέρει ἐδῶ ὁ Ἀπόστολος μόνον τόν Σταυρό καί τόν θάνατο τοῦ Κυρίου, ὅμως στόν λόγο του ἐνυπάρχει καί ἐννοεῖται καί ἡ Ἀνάσταση, καί ἄν δέν τήν ἐννοήσουμε στρεβλώνουμε ἀνεπανόρθωτα τήν θεολογία του. Διότι ἡ παράδοση ἑαυτοῦ, ἡ σταύρωση καί ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου ἀπομένουν δίχως τήν Ἀνάσταση ἄνευ σκοποῦ καί ἐν γένει ἄνευ δικαιώσεως. Ἄρα, ἡ ἀναφορά στή Σταύρωση ἀναφέρεται καί παραπέμπει αὐτομάτως καί στήν Ἀνάσταση.

Ἕως καί τήν κατακλείδα της διέπει τήν ἐπιστολή τό αὐτό ἀποστολικό πνεῦμα:

"ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μή τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. οὐδέ γάρ οἱ περιτεμνόμενοι αὐτοί νόμον φυλάσσουσιν· ἀλλά θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρα σαρκί καυχήσωνται. ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι΄ οὗ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται κἀγώ τῷ κόσμῳ. ἐν γάρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλά καινή κτίσις. καί ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ΄ αὐτούς καί ἔλεος, καί ἐπί τόν Ἰσραήλ τοῦ Θεοῦ.[2]"

Ὅταν σᾶς καταδιώκουν, νά νηστεύετε ὑπέρ ἐκείνων πού σᾶς καταδιώκουν, γιά νά γίνει ὁ Θεός ἵλεως σ’ αὐτούς, νά τούς συγχωρέσει...

Ἕνας ἀπό τούς Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τί λέει;

«Ὅποιος κληρικός δέν νηστεύει, καί μάλιστα Τετάρτη - Παρασκευή, πού εἶναι ὅλο τόν χρόνο νηστεία καί πρέπει νά κάνουμε ἀλάδωτο, νά μήν τρῶμε οὔτε λάδι, αὐτός, λέει, νά καθαιρεῖται. Καί ὅποιος λαϊκός ἐπίσης δέν νηστεύει Τετάρτη καί Παρασκευή καί τίς Σαρακοστές νά ἀφορίζεται. Ἐκτός φυσικά ἐάν ὑπάρχει λόγος ὑγείας, σωματικῆς ὑγείας».

Κρίσιμα σημεῖα στό διάλογο μέ τήν Ρωμαιοκαθολική Ὁμολογία (VΙI) Παρανοήσεις ἢ παρερμηνεῖες Ι. Κανόνων

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ (VΙI)

Παρανοήσεις ή παρερμηνείες Ι. Κανόνων

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ Α’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ - ΤΟ Β’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ - ΤΟ Γ’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

- ΤΟ Δ’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ - ΤΟ E’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ - ΤΟ ΣΤ’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

Αφορμή για τα παρακάτω στοιχεία υπήρξε μιά δημοσίευση άρθρου του αρχιμ. π. Χρυσοστόμου Σαββάτου και νυν Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας, (Περ. “Εκκλησία”, τευχ. 3, Μάρτιος 2006, σελ. 205-208) ο οποίος επικαλείται σωρεία Ι. Κανόνων σχετικά με το θέμα της διακοπής του μνημοσύνου του επισκόπου στην περίπτωση της κατεγνωσμένης αιρέσεως, δηλαδή στην περίπτωση που ο επίσκοπος κηρύττει δημοσίως και “γυμνή τη κεφαλή” τα αιρετικά διδάγματα.

Ο Σεβασμιώτατος, προς τον οποίον σαφώς δεν ασκώ κριτική αλλά απλώς καταθέτω εν πνεύματι ταπεινώσεως αλλά και αληθείας τον προβληματισμό μου, επισημαίνει πως : “Η κατεγνωσμένη αίρεση δεν συνεπάγεται και αυτόματη διακοπή του μνημοσύνου του συγκεκριμένου επισκόπου,” πριν ή συνοδικώς ζητηθή η κατά του επισκόπου φερομένη αιτία και ταχεία προσενεχθή ψήφος κατακρίνουσα αυτόν” (PG 137, 1065 A), γιατί, όπως αναφέρει ο ίδιος σχολιαστής στην ερμηνεία του στον 13ο κανόνα της ίδιας Συνόδου (πρωτοδευτέρας), “ουκ οφείλει τις εξ αυτού (ενν. του Επισκόπου) προ καταδίκης αποσχισθήναι” (PG 137, 1069 A), μάλιστα δε η ” προ της εντελούς απιφάσεως ως τάχα κατεγνωκότα τιυ επισκόπου αυτού”, επιφέρει γιά μεν τον κληρικό την έκπτωση, γιά δε τον λαϊκό τον αφορισμό… “.

Τό ίδιο νόμισμα, όμως, έχει και 2η πλευρά.

Ναι μεν “δεν οφείλει τις του επισκόπου προ καταδίκης αποσχισθήναι”, ωστόσο έχει τη δυνατότητα της διακοπής του μνημοσύνου και φυσικά της αποτειχίσεως και προ της καταδίκης του Επισκόπου όταν αυτός διδάσκει τις δοξασίες των αιρετικών, σύμφωνα με τον 15ο κανόνα της πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τότε όχι μόνο δεν υπόκειται κάποιος τις κυρώσεις που ισχύουν σε κάθε άλλη περίπτωση, αλλά και “της πρεπούσης τιμής τοις ορθοδόξοις αξιωθήσεται”!

Το πρόβλημα όμως είναι ότι ουδέποτε τις τελευταίες δεκαετίες κατηγορήθηκε επίσκοπος γιά κατεγνωσμένη αίρεση αν και υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που ξεπέρασαν τα όρια λόγω, κυρίως, μιάς άκριτης και μάλλον σκόπιμης, άρα και κατ’ επίγνωσιν παρεξηγημένης αγαπολογίας των διαλόγων.

Επειδή το θέμα αυτό είναι ευαίσθητο, θα παραθέσω κάποια σημεία που κατά την πεποίθησή μου συνιστούν υπέρβαση των ορίων της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας και ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

1) Η απόδοση στον αιρεσιάρχη Πάπα αποστολικής διαδοχής.

2) Οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς. Ο 33ος κανών της Λαοδικείας απαγορεύει το “συνεύχεσθαι” των λαϊκών μετά των αιρετικών ή σχισματικών ενώ ο 45ος των αγίων Αποστόλων απαγορεύει και την απλή προσευχή την οποία διαχωρίζει από τη συλλειτουργία και προβλέπει την καθαίρεση των κληρικών που δέχονται τους αιρετικούς ως κληρικούς. Η αναγνώριση άλλωστε αποστολικής διαδοχής στον Πάπα και η προσφώνησή του ως επισκόπου Ρώμης δεν του αναγνωρίζει αρχιερωσύνη και στους υπ’ αυτόν κληρικούς ιερωσύνη;

Ο 9ος δε του αγ. Τιμοθέου Αλεξανδρείας απαγορεύει την παρουσία έστω και μετανοούντων αιρετικών κατά τη διάρκεια της Θ. Ευχαριστίας.

3) Τα περί κοινού Θεού των 3 μονοθεϊστικών θρησκειών.

4) Η θεωρία “των κλάδων”.

Μικτοὶ Γάμοι: Τὸ κατ’οικονομία ἔγινε κανόνας

Συντάκτης Γιάννης Κοτζάμπασης

Τα τελευταία χρόνια τελούνται όλο και περισσότεροι μικτοί γάμοι. Μικτοί γάμοι λέγονται οι γάμοι που τελούνται μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών, Ορθοδόξων και Ισλαμιστών ή Βουδιστών κ. α.

Στην Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησία , την Ορθοδοξία, υπάρχουν κανόνες που θεσπίστηκαν από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας στις Οικουμενικές Συνόδους βάσει των οποίων πορεύτηκε και πορεύεται η Εκκλησία. Βασικός στόχος των πιστών των Ορθοδόξων χριστιανών είναι σωτηρία. Τρία είναι τα στάδια που οδηγούν στην σωτηρία 1) η κάθαρση από τα πάθη , 2) η αγιότητα , 3) η Θέωση. Τα μέσα που χρησιμοποιεί η Εκκλησία για την πνευματική πρόοδο των πιστών είναι τα μυστήρια. Το βάπτισμα είναι το πρώτο μυστήριο που με αυτό γινόμαστε μέλη της Εκκλησίας αλλά και αποκτούμε το δικαίωμα να συμμετέχουμε και στα άλλα μυστήρια που οδηγούν στην αγιότητα.

Ένα από τα μυστήρια που βοηθούν τον άνθρωπο στην σωτηρία είναι και ο γάμος. Είναι ο χώρος όπου δύο άνθρωποι, ένας άνδρας και μία γυναίκα, βοηθά ο ένας τον άλλον πνευματικά για να φθάσουν στην Βασιλεία του Θεού και παράλληλα να γίνουν συνδημιουργοί του Θεού και να κάνουν τα παιδιά τους πολίτες του ουρανού. Εάν δεν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ως γονείς τις προϋποθέσεις για την σωτηρία των παιδιών μας, έχουμε αποτύχει σαν γονείς. Όσα πτυχία κι’ αν φροντίσουμε να πάρουνε όσες περιουσίες και να τους αφήσουμε είναι άχρηστα γιατί έχουν ημερομηνία λήξεως, και αυτά μας ακολουθούν μέχρι τον τάφο.

Το μυστήριο του γάμου τελείται κανονικά μόνον σε βαπτισμένους Ορθοδόξους χριστιανούς. Οι μικτοί γάμοι απαγορεύονται από τους Ιερούς κανόνες της Εκκλησίας μας. Στον ΙΔ (14) κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου λέει τα εξής:

Συμπροσευχὴ μὲ ἀγγλικανὸ «κληρικὸ» στὴν Ἐξαρχία τοῦ Παναγίου Τάφου.

Γράφει η κα Λαμπρινή Μπάτζιου, η οποία εν αγνοία της και ακουσίως «εκκλησιάστηκε» με τον αιρετικό στον Ι. Ν. Αγίων Αναργύρων Πλάκας.

Οι διαστάσεις του προβλήματος των συμπροσευχών ορθοδόξων με αιρετικούς, στο πλαίσιο της οικουμενικής κινήσεως και του οικουμενισμού, έχουν σοβαρότατες επιπτώσεις αφ’ ενός στα μέλη της Εκκλησίας και αφ’ ετέρου σε αυτούς τους αιρετικούς. Δυστυχώς, πολλοί κληρικοί μας δεν δύνανται να κατανοήσουν αυτό το πρόβλημα και, άλλοτε μεν εξ αγνοίας, άλλοτε δε εκ πεποιθήσεως και θράσους έναντι της ιεράς παραδόσεως ή και ενίοτε ένεκα του φόβου των χαμηλόβαθμων έναντι των υψηλόβαθμων, πίπτουν σε αυτό το σοβαρό παράπτωμα. Οι πιστοί από την άλλη, αδιαφορώντας για τα εκκλησιαστικά πράγματα, λόγω μιάς κακής νοουμένης αγάπης ή υπακοής και ταπεινώσεως ή ακόμα και εξαιτίας έλλειψης κατηχήσεως και ορθής γνώσεως και τοποθετήσεως εμπρός σε αυτές τις καταστάσεις, συγκατατίθενται σιωπώντας και αφήνοντας τους επιτηδείους να λυμαίνονται την αγία Εκκλησία.