Διατὶ παραθεωρεῖται ἡ στάσις 4 Κυπρίων Ἐπισκόπων εἰς τὴν Σύνοδον τῆς Κρήτης;

Διατί παραθεωρείται η στάσις 4 Κυπρίων Επισκόπων εις την Σύνοδον της Κρήτης;

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Έχει τεθεί ως βασικότατη προϋπόθεση, για να αρθεί η αργία του τελούντος εν αργία Επισκόπου Τυχικού, η αποδοχή των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης. Ως γνωστό τα 4 Πατριαρχεία (Αντιοχείας, Ρωσίας, Γεωργίας και Βουλγαρίας) δεν συμμετείχαν σε αυτή και επακόλουθα δεν έχουν αποδεχθεί τη Σύνοδο της Κρήτης.

Από την Εκκλησία της Κύπρου τέσσερεις Επίσκοποι δεν υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και ο μ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄, έχει υπογράψει ‘’αντ’ αυτών’’. Οι αναφορές περί δήθεν συναίνεσης των τεσσάρων αυτών Επισκόπων για τις ‘’αντ’ αυτού υπογραφές’’ δεν ευσταθεί, καθότι έχουν τοποθετηθεί περί τούτου μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, τόσον ο Μητροπολίτης Μόρφου, όσο και ο Μητροπολίτης Λεμεσού περί τούτου, αλλά και ο μ. Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄.

Ἀπὸ τὸ Ἑνωτικὸ τοῦ Ζήνωνος στὴ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ κρίση: Ὁ Ἅγιος Καλανδίων καὶ ἡ περίπτωση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Τυχικοῦ.

Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι σε περιόδους δογματικών κρίσεων οι συγκρούσεις δεν περιορίζονται σε θεολογικές διατυπώσεις, αλλά επεκτείνονται και στη διοίκηση της Εκκλησίας. Όταν η πίστη θεωρείται ότι κινδυνεύει από συμβιβασμούς, οι επίσκοποι που αρνούνται να συναινέσουν συχνά υφίστανται διώξεις, καθαιρέσεις, εξορίες ή απομακρύνσεις από τους θρόνους τους. Η περίπτωση του Αγίου Καλανδίωνος Αντιοχείας κατά τον 5ο αιώνα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κατά την παραδοσιακή αντιοικουμενιστική θεολογική προσέγγιση, ανάλογα χαρακτηριστικά διακρίνονται και στη σύγχρονη υπόθεση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού.

Το 482 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ζήνων εξέδωσε το περίφημο Ενωτικό (Henotikon), με σκοπό να αποκαταστήσει την ειρήνη μεταξύ των Χαλκηδονίων και των αντιχαλκηδονίων. Αντί όμως να επιλύσει τη δογματική διαφορά, το Ενωτικό επέλεξε τη μέθοδο της σιωπής. Απέφυγε να επαναλάβει με σαφήνεια τη δογματική διατύπωση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί των δύο φύσεων του Χριστού και επιδίωξε να δημιουργήσει μία κοινή βάση αποδοχής μέσω ασαφών διατυπώσεων.

Η μέθοδος αυτή δεν ήταν ουδέτερη. Για τους υπερασπιστές της Χαλκηδόνας, η αποσιώπηση της δογματικής αλήθειας ισοδυναμούσε με έμμεση υπονόμευσή της. Η Εκκλησία δεν διαφυλάσσει την ενότητά της με διπλωματικές ισορροπίες αλλά με την ακριβή ομολογία της αλήθειας.

Ἡ Ἁγνὴ Κραυγὴ τῶν Παιδιῶν τῆς Πάφου καὶ ἡ Εὐαγγελικὴ Ἀπάντηση στοὺς Σύγχρονους «Φαρισαίους».

Τις τελευταίες ημέρες, γινόμαστε μάρτυρες μιας συγκλονιστικής και βαθιά πνευματικής εικόνας στην Πάφο. Καθημερινά, δίπλα στους ενήλικες πιστούς που αγωνιούν και ζητούν δικαιοσύνη, μικρά παιδιά ενώνονται σε μια κοινή προσευχή για την αποκατάσταση του Μητροπολίτη Τυχικού. Αυτά τα παιδιά έδωσαν δυναμικά το «παρών» τους και στην πρόσφατη ειρηνική διαμαρτυρία, κρατώντας ψηλά στα χέρια τους άγιες εικόνες και προσευχόμενα με την αθωότητα που μόνο η δική τους ηλικία διαθέτει.

Ωστόσο, δεν έλειψαν και εκείνοι που —τυφλωμένοι από σκοπιμότητες— έσπευσαν να επικρίνουν αυτή την παρουσία. Αναρωτήθηκαν με ειρωνεία: «Γιατί πήγαν τα παιδιά εκεί; Δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί».

Σε αυτούς τους σύγχρονους επικριτές, η απάντηση δεν έρχεται από εμάς, αλλά από τα ίδια τα χείλη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, και οι αντιδράσεις όσων ενοχλούνται από την αλήθεια παραμένουν ίδιες

«Εκ στόματος νηπίων…»

Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ;

Τι είναι η Εκκλησία του Χριστού;

Μια απολογητική απάντηση στις σύγχρονες διαστρεβλώσεις με αφορμή την υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού

Α.Θ. Θεολόγος

Η μεγαλύτερη πλάνη όλων των εποχών είναι να ταυτίζεται η Εκκλησία του Χριστού με μια απλή διοικητική δομή, με μια ανθρώπινη εξουσία ή με την αριθμητική πλειοψηφία μιας συνόδου. Αν η Εκκλησία ήταν απλώς ένας οργανισμός που καθορίζεται από τη δύναμη της πλειοψηφίας, τότε η αλήθεια θα άλλαζε ανάλογα με τις ψήφους των ανθρώπων. Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι η κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο ίδιος ο Χριστός.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει:

«καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας» (Κολ. 1:18)

Η Εκκλησία δεν ανήκει ούτε σε Πατριάρχες, ούτε σε Αρχιεπισκόπους, ούτε σε Συνόδους. Ανήκει στον Χριστό. Και η εξουσία κάθε επισκόπου και κάθε συνόδου είναι έγκυρη μόνο όταν βρίσκεται μέσα στην αλήθεια του Χριστού.

Ο ίδιος ο Κύριος είπε:

Α Ν Α Ξ Ι Ὁ Σ Λόγῳ Ἀντικανονικῆς Ἐκλογῆς.

Επειδή υφίστανται σοβαρά κανονικά εμπόδια τα οποία αφορούν στην παραβίαση της διαδικασίας κένωσης του Μητροπολιτικού Θρόνου της Πάφου.

Επειδή εκκρεμεί σοβαρή αμφισβήτηση της νομιμότητας της κένωσης της Μητροπολιτικής έδρας της Πάφου ενώπιον δικαστηρίου.

Επειδή, ήδη το Ανώτατο Δικαστήριο έδωσε άδεια για την προσβολή της απόφασης του Οικουμενικού Πατριαρχείου που επικύρωσε την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Κύπρου η οποία απομάκρυνε από τον θρόνο της Πάφου τον νόμιμο και κανονικό Μητροπολίτη της κ. Τυχικό.

Επειδή η βεβιασμένη ολοκλήρωση της διαδικασίας με χειροτονία και ενθρόνιση νέου επισκόπου μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα που δυσχεραίνουν την αποκατάσταση της κανονικής τάξης.

Ὁ κανονικός Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός καί ἡ δική μας στάση, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ὁ κανονικός Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός καί ἡ δική μας στάση, 14-6-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἐπισκοπὴ ὡς κλήση καὶ ὄχι ὡς διεκδίκηση.

ΜΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΥΧΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Γεώργιος Επιφανίου καθηγητής Θεολογίας

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε αντιλήφθηκε την επισκοπή ως δικαίωμα ή προσωπική κατάκτηση. Η επισκοπή είναι κλήση του Θεού μέσα από την Εκκλησία, διακονία, σταυρός και ευθύνη ενώπιον του Χριστού.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Εἴ τις ἐπισκοπῆς ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ» (Α΄ Τιμ. 3,1). Οι Πατέρες όμως διευκρινίζουν ότι ο λόγος αυτός δεν αποτελεί άδεια φιλαρχίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύει ότι ο Απόστολος μιλά για την επιθυμία της διακονίας και της θυσίας και όχι για την επιθυμία εξουσίας, πρωτείων ή δόξας.

Ο ίδιος ο Χρυσόστομος, στο έργο του «Περί Ιερωσύνης», παρουσιάζει την επισκοπή ως φοβερό λειτούργημα, μπροστά στο οποίο ο άνθρωπος οφείλει να τρέμει και όχι να φιλοδοξεί. Δεν επαινείται εκείνος που αναζητεί θρόνους αλλά εκείνος που αναλαμβάνει υπακοή στην κλήση της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον περίφημο λόγο του «Περί Φυγής», περιγράφει πώς απέφυγε τη χειροτονία επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανεπαρκή για τόσο μεγάλο έργο. Η στάση αυτή έγινε υπόδειγμα για την Ορθόδοξη παράδοση. Ο άγιος δεν παρουσιάζεται ως διεκδικητής επισκοπής αλλά ως άνθρωπος που φοβάται την ευθύνη της.

Ὁ Πάφου Τυχικός καί ἡ ἀβάστακτη ἀγάπη τῆς κυπριακῆς ἱεραρχίας!

Πορφυρίτης

«…ἡ ζωή μου ἀπό σήμερα θά ἔχει ἄλλη διάσταση, ἄλλη προοπτική», λέγει ὁ Πάφου π. Τυχικός, στό λόγο τῆς ἐνθρόνισής του, «Θά πρέπει νά εἶναι – καί θά ἀγωνισθῶ νά εἶναι – δοσμένη ἐν Χριστῷ στόν κλῆρο καί τόν λαό τῆς Πάφου μας, ἐσᾶς, τούς συμπολῖτες μου. Καί προσπάθειά μου θά εἶναι νά μοιρασθοῦμε βιωματικά καί Χριστοκεντρικά τίς παραδόσεις μας, τά ρωμαίικα ἤθη καί τά ἔθιμά μας, τίς ἀγωνίες καί τά προβλήματά μας, τά ὄνειρα τῶν νέων μας… Ὅμως, ἐπαναλαμβάνω, πάντα μέ ὁδηγό καί κριτήριο τό Εὐαγγέλιο καί τόν Χριστό, ἀφοῦ ‘‘Αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ Σώματος, τῆς Ἐκκλησίας’’ (Κολ. Α΄ 16). Μέτρον πάντων πρέπει νά εἶναι ὁ Θεάνθρωπος καί ὄχι ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος τῆς πεπτωκυίας φύσης. Καί τοῦτο, μέ συνοδοιπόρους, συνεργούς συμπαραστάτες καί ὁδοδεῖκτες τούς Ἁγίους μας, αὐτούς πού καθημερινά ἐπικαλοῦμαι καί τούς νοιώθω οἰκείους, αὐτούς πού ἁγίασαν τόν εὐλογημένο μας τόπο.»[1].

Κανείς δέν ἤξερε τόν Ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ, τόν Ἐπίσκοπο Πάφου Τυχικό πέραν ἀπό τήν Κύπρο, ἕως ὅτου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος καί οἱ σύν αὐτῷ τόν ἔκαναν γνωστό σέ ὅλον τόν κόσμο. Εὐσεβεῖς ἱερεῖς, παραλληλίζουν τόν βίο τοῦ Πάφου πατρός Τυχικοῦ μέ τόν βίο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἕνας νέος ἐπίσκοπος πού συκοφαντήθηκε καί ἐκθρονίσθηκε ἀδίκως καί σέ σύντομο χρονικό διάστημα, ἀπό τό ἱερατεῖο. Ποῦ πῆγε τό φιλάδελφον, πατέρες; Ἔπαψε νά εἶναι ἀδελφός σας ὁ Τυχικός ἐπειδή πορεύεται ὀρθοδόξως; Μήπως παύσατε ἐσεῖς νά εἶστε ἀδελφοί του; Ἴσως πίστευε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος, ὅτι μέ συνοπτικές διαδικασίες, κατά τό κοινόν: «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε», θά ἐξαφάνιζε τόν ταπεινό καί ἄκακο Τυχικό· ὅτι ἦταν εὔκολη ὑπόθεση. Ἄλλωστε ἔχει, ὅπως νομίζει, ἐξουσία· ἔχει «πλάτες», εἶναι «κυρίαρχος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου»[2]!

Οἱ δημοσιοσχετίσται θά ὑπερασπισθοῦν τόν Τυχικόν;

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος φαντασιώνεται παγκόσμιον γεωπολιτικὴν ἰσχύν, ἀντὶ νὰ γαληνεύση τὴν σπαρασσομένην Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου.

Διαπλεκόμενα συμφέροντα καὶ πιέσεις καθορίζουν τὰ κριτήρια εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣΧΕΤΙΣΤΑΙ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΟΥΝ ΤΟΝ ΤΥΧΙΚΟΝ;

Οἱ Μητροπολῖται οἱ ὁποῖοι ἀντετάχθησαν μὲ τὴν ψῆφον τους εἰς τὴν ἐκδίωξιν τοῦ Τυχικοῦ, θὰ ἀναλάβουν πρωτοβουλίας ἐπιλύσεως ἤ θὰ παραμείνουν ἁπλὰ εἰς μίαν διαφωνίαν;

Τοῦ κ. Γεωργίου Τραμπούλη, θεολόγου

Ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου ἀποκάλυψε στό Ραδιοφωνικό Ἵδρυμα Κύπρου ὅτι μέχρι τό τέλος Μαΐου τά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου θά ἐκλέξουν νέο Μητροπολίτη Πάφου. Οἱ συνοδικοί, ἀναφέρεται στό δημοσίευμα, θά συνέλθουν στίς 18, 19 καί 20 Μαΐου προκειμένου νά συζητήσουν καί νά ἐγκρίνουν τίς ἀλλαγές τοῦ καταστατικοῦ χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, πού εἰσηγεῖται ἁρμόδια ἐπιτροπή. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος μιλώντας στό ΡΙΚ ἐξέφρασε ἀπογοήτευση γιά ὅσα διαδραματίζονται τό τελευταῖο διάστημα στήν μητροπολιτική περιφέρεια Πάφου, ἐνῶ δέν ἀπέκλεισε τό ἐνδεχόμενο ἀκόμη καί καθαίρεσης τοῦ τελοῦντα σέ ἀργία Μητροπολίτου Τυχικοῦ.

Εἶναι γεγονός ὅτι στήν σύγχρονη ἐκκλησιαστική πραγματικότητα, ἐπειδή σχεδόν κατά κανόνα οἱ ἐκκλησιαστικοί θεσμοί ἔχουν πάψει νά λειτουργοῦν ὡς χαρισματικές ἐκδηλώσεις, οἱ ὁποῖες ἀπεργάζονται τήν Χριστοποίηση τῶν μελῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, αὐτό ἔχει ὡς ἐπακόλουθο νά λειτουργοῦν οἱ θεσμοί ὡς δομές ἐξουσίας καί ὑποταγῆς, κάτι τό ὁποῖο ἀποκαλύφθηκε στό μεγαλεῖο του τό τελευταῖο διάστημα στήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου μέ τήν ἐκδίωξη τοῦ κανονικοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ.

Συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς ἱδρύσεώς της ἦταν νά προάγωνται στό ἀνώτατο ἱερατικό ἀξίωμα οἱ πλέον ἄξιοι καί κατάλληλοι. Ἔτσι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, γιά νά τονίση τίς προϋποθέσεις πού ἰσχύουν, γιά νά ἀναλάβη κάποιος τό μεγάλο ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου σημειώνει ὅτι «καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι».

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ἀποδέχθηκε σάν Πατέρες καί Διδασκάλους της τούς ἁγίους, ἐκείνους δηλαδή πού ἔζησαν μέ πιστότητα καί ἀφοσίωση μέσα στήν Ἐκκλησία, ἐκείνους πού ἀναδείχθηκαν «κανόνες πίστεως, εἰκόνες πραότητος καί ἐγκρατείας διδάσκαλοι», αὐτούς πού δέν ὑπηρέτησαν τήν συμβατικότητα καί τήν διπλωματία. Μάλιστα, οἱ Πατέρες ἀναφερόμενοι στήν ἀρετή τῆς δικαιοσύνης, τονίζουν ὅτι μέ τήν δικαιοσύνη ἐννοοῦμε τήν χριστιανική πίστη καί τήν ζωή πού εἶναι σύμφωνη μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Γιά αὐτό ἄλλωστε ὁ Χριστός μακάρισε ἐκείνους πού καταδιώκονται γιά τήν εὐσέβειά τους, γιά τά καλά τους ἔργα, γιά τήν συνέπειά τους καί τήν σταθερότητα στήν πίστη.

Τρίτη Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὰ Μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου.

Πανιερώτατοι και Θεοφιλέστατοι,

Άπαντες οι Κύπριοι, αλλά και πλήθος χριστιανών και μη ανά την οικουμένη, οι οποίοι παρακολουθούν την κατάφωρα άδικη, παράνομη, αντικαταστατική, αντικανονική και αντισυνταγματική μεταχείριση του Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικού, συγκλονίζονται βαθύτατα από τις ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου, καθώς και από τις συνεχιζόμενες αυθαίρετες μεθοδεύσεις που επιχειρούνται εις βάρος του.

Αντί να διαφυλαχθεί η εκκλησιαστική τάξη, η δικαιοσύνη και η αλήθεια, παρακολουθούμε μια συστηματική προσπάθεια δημόσιας διασύρσεως του Μητροπολίτου μέσω των ΜΜΕ, με αλλεπάλληλες προσπάθειες ανεύρεσης νέων κατηγοριών, επειδή οι αρχικές κατηγορίες όχι μόνο κατέρρευσαν, αλλά αποδείχθηκαν αστήρικτες, αβάσιμες και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και γελοίες.

Το πλέον σοβαρό όμως είναι άλλο:

Ο Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος οφείλει και πρέπει να είναι ο πρώτος θεματοφύλακας των Ιερών Κανόνων, του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου, αλλά και του σεβασμού προς το Σύνταγμα και τους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας, φαίνεται να έχει καταπατήσει σωρεία Ιερών Κανόνων, άρθρων του Καταστατικού, αλλά και θεμελιωδών αρχών δικαίου, ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η αυθαιρεσία αυτή δεν είναι απλώς εκκλησιαστικό παράπτωμα· είναι βαρύτατο πλήγμα κατά της ίδιας της Εκκλησίας, του θεσμού της Συνοδικότητας και της εμπιστοσύνης του λαού προς την Ιεραρχία.

Σας καλούμε, λοιπόν, με πλήρη συναίσθηση της ιστορικής σας ευθύνης:

Σταματήστε το κακό με απόδοση δικαιοσύνης.

Μην κτυπάτε το κακό με άλλο κακό.

Μην προκαλείτε άλλο το περί δικαίου αίσθημα του πιστού λαού.

Η αδικία δεν θεραπεύεται με μεγαλύτερη αδικία. Η αυθαιρεσία δεν διορθώνεται με νέα αυθαιρεσία. Η ειρήνη δεν έρχεται με καταπάτηση της αλήθειας.

Αν συνεχίσετε αυτή την πορεία, οι συνέπειες θα είναι τραγικές, ανεπανόρθωτες και χωρίς επιστροφή.

Μην συγκατατεθείτε άλλο στις πιέσεις, στις απειλές και στους εκβιασμούς.

Μην νομιμοποιήσετε την αδικία.

Μην υπογράψετε την εκκλησιαστική εκτροπή.

Αν προχωρήσετε σε καθαίρεση ή άλλη άδικη τιμωρία του Μητροπολίτου Τυχικού και επιχειρηθεί η τοποθέτηση άλλου προσώπου στον Θρόνο της Πάφου, αυτός θα θεωρείται από τον πιστό λαό παράνομος και μοιχεπιβάτης.

Προσέξτε καλά:

Δεν θα εξευτελιστεί μόνο η Σύνοδος, ούτε μόνο το κύρος της Εκκλησίας της Κύπρου ενώπιον του παγκόσμιου Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Θα προκληθεί βαθύ εκκλησιαστικό σχίσμα, αναστάτωση, κοινωνική αναταραχή και πολιτική ανωμαλία στο πολύπαθο νησί μας, πληγές που δύσκολα θα θεραπευθούν.

Και την ευθύνη αυτής της καταστροφής θα την φέρετε ακέραια ενώπιον Θεού, Ιστορίας και λαού.

Η μόνη οδός ειρήνης, δικαιοσύνης και αποκατάστασης είναι μία:

Η άμεση και πλήρης αποκατάσταση του Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικού στον θρόνο του.

Μόνον έτσι θα επανέλθει η ηρεμία στην Εκκλησία, η ειρήνη στον τόπο μας και η εμπιστοσύνη του λαού προς την Ιεραρχία.

Δεν πρόκειται για απειλή.

Δεν πρόκειται για εκβιασμό.

Δεν πρόκειται καν για προειδοποίηση.

Πρόκειται για κραυγή αγωνίας ανθρώπων που προσεύχονται, που ζουν εν Χριστώ, που πονάνε για την Εκκλησία και για την Κύπρο των Αγίων μας.

Ακούστε τη φωνή του λαού πριν να είναι αργά.Με βαθύτατο πόνο, αγωνία και ευθύνη ενώπιον Θεού

https://tasthyras.wordpress.com/2026/05/08/τρίτη-ανοικτή-επιστολή-προς-τα-μέλη-τη/#more-133324

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς ἐπίδοξους μοιχεπιβάτες τοῦ Θρόνου τῆς Μητροπόλεως Πάφου.

Προς όσους σκέφτονται να απλώσουν το χέρι τους στον θρόνο της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου,

Ακούστε το καθαρά και χωρίς παρερμηνείες:

Η Πάφος δεν είναι ορφανή. Η Μητρόπολη Πάφου δεν είναι άδειος θρόνος προς διανομή ούτε εκκλησιαστικό λάφυρο για φιλόδοξους καριερίστες που περιμένουν τη στιγμή να εισβάλουν ως δήθεν διάδοχοι.

Η Πάφος έχει κανονικό Μητροπολίτη. Έχει ποιμένα. Έχει πατέρα. Και αυτός είναι ο Μητροπολίτης Τυχικός.

Όσα στήθηκαν εναντίον του δεν αποτελούν δίκαιη κρίση αλλά μια προσχεδιασμένη, άδικη, αντικανονική, αντικαταστατική και παράνομη επιχείρηση απομάκρυνσής του. Οι κατηγορίες δεν πείθουν, δεν στέκουν και δεν αγγίζουν τη συνείδηση του λαού.

Γι’ αυτό προειδοποιούμε όσους ονειρεύονται τον θρόνο της Πάφου:

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Πρόεδρο τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ. Νῖκο Χριστοδουλίδη.

Κύριε Πρόεδρε,

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού έχει ξεπεράσει τα όρια μιας εσωτερικής εκκλησιαστικής διαδικασίας και έχει εξελιχθεί σε ζήτημα ευρύτερου δημόσιου ενδιαφέροντος, που αγγίζει τον πυρήνα του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όσα καταγγέλλονται δημόσια δημιουργούν μια βαθιά ανησυχητική εικόνα: αναφορές για διαδικασίες χωρίς επαρκείς εγγυήσεις δίκαιης κρίσης, για περιορισμό του δικαιώματος υπεράσπισης, για πιέσεις και εκφοβισμό, ακόμη και για προσπάθειες αποτροπής προσφυγής στη δικαιοσύνη. Εάν αυτά ευσταθούν, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια διαφωνία — μιλάμε για σοβαρή εκτροπή από θεμελιώδεις δημοκρατικές αρχές.

Ιδιαίτερα προβληματισμό προκαλεί η εικόνα συγκέντρωσης ρόλων και εξουσιών. Σε κάθε έννομη τάξη, αποτελεί αυτονόητη αρχή ότι δεν μπορεί το ίδιο πρόσωπο ή ο ίδιος μηχανισμός να εμφανίζεται ταυτόχρονα ως καταγγέλλων, κατήγορος, ανακριτής, μάρτυρας, εκπρόσωπος επικοινωνίας και τελικά κριτής μιας υπόθεσης — πόσο μάλλον όταν προκύπτουν ισχυρισμοί για προσωπικό ή θεσμικό όφελος από την έκβασή της. Μια τέτοια συνθήκη, εφόσον ισχύει, ακυρώνει κάθε έννοια αμεροληψίας.

Κύπρος – Δεύτερη Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὰ Μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Σεβασμιώτατοι,

Μετά τη σκανδαλώδη, άδικη, αντικανονική και βαθιά προσβλητική απόφαση εις βάρος του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, ο λαός πλέον δεν σιωπά. Όλοι γνωρίζουν πως δεν επρόκειτο για μια αντικειμενική συνοδική κρίση, αλλά για μία προειλημμένη απόφαση, καθοδηγούμενη και εκτελούμενη από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο και τους στενούς του συνεργάτες.

Τώρα, αντί να απολογηθούν για την κατάφωρη αδικία, επιχειρούν να μεταθέσουν τις ευθύνες στο ίδιο το Καταστατικό, λες και αυτό φταίει για την αντικανονική τους στάση. Προσπαθούν να αλλάξουν τους κανόνες αφού πρώτα τους καταπάτησαν. Θέλουν να νομιμοποιήσουν εκ των υστέρων αυτό που ήδη έγινε παράνομα και αντικανονικά.

Τα επιχειρήματά τους έχουν πλέον καταρρεύσει. Το μόνο που απέμεινε είναι οι ψευδείς κατηγορίες, οι συκοφαντίες και η οργανωμένη προσπάθεια σπίλωσης του Μητροπολίτη Τυχικού. Επαναλαμβάνουν ως παπαγαλάκια ότι δήθεν η Σύνοδος «προχωρά», ότι θα αλλάξει το Καταστατικό και ότι θα εκλεγεί νέος Μητροπολίτης Πάφου.

Ας το καταλάβουν καλά:

«Δείραντες ἡμᾶς δημοσία ἀκατακρίτους...»

Από τις Πράξεις των Αποστόλων στην υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού — όταν η εξουσία φοβάται τη δικαιοσύνη

Στις Πράξεις των Αποστόλων 16,16-40 διασώζεται μία από τις πιο δραματικές στιγμές της ζωής του Αποστόλου Παύλου και του Σίλα.

Ο Απόστολος Παύλος και ο Σίλας βρίσκονταν στους Φιλίππους, όταν θεράπευσαν μία δούλη που είχε πνεύμα μαντείας. Εκείνοι όμως που κέρδιζαν χρήματα από την εκμετάλλευσή της ξεσήκωσαν τον όχλο και παρέσυραν τους δύο Αποστόλους ενώπιον των αρχόντων της πόλεως.

Χωρίς κανονική εξέταση.

Χωρίς απολογία.

Χωρίς δίκαιη κρίση.

Οι άρχοντες διέταξαν να τους γδύσουν, να τους δείρουν δημόσια και να τους ρίξουν στη φυλακή.

Η εξουσία λειτούργησε αυθαίρετα. Πρώτα καταδίκασαν και μετά θυμήθηκαν τον νόμο.

Τη νύχτα έγινε σεισμός, άνοιξαν οι φυλακές και το επόμενο πρωί οι στρατηγοί έστειλαν κρυφά μήνυμα να απολυθούν οι Απόστολοι ήσυχα, ώστε να τελειώσει η υπόθεση χωρίς θόρυβο.

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.κ. Γεώργιο καὶ τὰ Μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Μακαριώτατε, Πανιερώτατοι και Θεοφιλέστατοι Άγιοι Αρχιερείς,

Σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή ως πνευματικά σας τέκνα από κάθε γωνιά της Κύπρου, με πόνο ψυχής, με αγωνία, με προσευχή, αλλά και με φόβο Θεού για όσα βλέπουμε να συμβαίνουν και για όσα ίσως επακολουθήσουν.

Η ιστορία του τόπου μας μάς διδάσκει. Πριν από το 1974 προηγήθηκε εκκλησιαστική κρίση, διχασμός και ανωμαλία. Ακολούθησε πολιτική αναταραχή και τελικά ήρθε η τραγωδία της τουρκικής εισβολής, με ανυπολόγιστες συνέπειες: νεκρούς, τραυματίες, αγνοουμένους, βιασμούς, πρόσφυγες, εγκλωβισμένους και τη μισή μας πατρίδα ακόμη υπό κατοχή.

Τότε, αντί να επικρατήσει ο διάλογος, η σύνεση, η αγάπη και η εφαρμογή των Ιερών Κανόνων με πνεύμα δικαιοσύνης και ειρήνης, επιβλήθηκαν σκληρά μέτρα και ακραίες αποφάσεις, που αντί να θεραπεύσουν τις πληγές, βάθυναν τον διχασμό. Η ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί.

Σήμερα, με την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, πολλοί πιστοί αισθάνονται ότι βιώνουμε ξανά ένα κλίμα εκκλησιαστικής αναστάτωσης. Μεγάλη μερίδα του λαού θεωρεί ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε εις βάρος του ήταν άδικη, αντικανονική και προσβλητική προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ενός κανονικά εκλεγμένου και αγαπητού Ιεράρχη.

Μον. Σεραφεὶμ (Ζήσης): "Τί ἔγινε στὴ δίκη του π. Δήμου Σερκελίδη (18 Ἰουν 2025) ;

σ.σ. Με αφορμή την άδικη δίωξη του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού και του π. Δήμου Σερκελίδη, ανοίγει για πρώτη φορά ένας δημόσιος διάλογος που βάζει τους ιεράρχες ενώπιον των ευθυνών τους για την παναίρεση του οικουμενισμού που εδραίωσε η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου.

Μία πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση που πρέπει όλοι να παρακολουθήσουμε.

https://tasthyras.wordpress.com/2026/05/10/μον-σεραφείμ-ζήσης-τί-έγινε-στη-δίκη/

Ὁ σταυρωτῆς μιλᾶ γιὰ ἀνάσταση!

Γράφει ο Μέτοικος

Ο σταυρωτής του «Αγνού χωρίς προσποίηση κι αληθινού χωρίς υποκρισία» Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, μιλά για ανάσταση! Στο Πασχάλιο μήνυμα του.

Κούφια λόγια, κρύα πολυλογία, διχαλωτή η γλώσσα υποκρισίας του Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου Γεωργίου.

Όταν σταυρώνεις τον αδελφό σου Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, γιατί αταλάντευτα περπατά στα ίχνη των Πατέρων της Εκκλησίας, πως τολμάς και μιλάς για την Ανάσταση του Κυρίου Γεώργιε;

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ή ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός θα χαρακτήριζαν διαφορετικά τον Πάπα Ρώμης που ο επίσκοπος Πάφου Τυχικός ονόμασε «εκπρόσωπο του Διαβόλου»;

Ο Κύριος της Ζωής Ιησούς Χριστός πράγματι επίσκοπε Γεώργιε «απέδειξε ότι το μίσος των Αρχιερέων και των Φαρισαίων ήταν εφήμερο». Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός αποδεικνύει με την καρτερικότητα και μεγαλοψυχία του πως, η «κακία των σταυρωτών του είναι παροδική.

Ἀπὸ τὴν ὑποδοχὴ τῶν Καρδιναλίων στὴν ἀποπομπὴ τοῦ Ποιμενάρχη: δύο μέτρα καὶ δύο σταθμὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Πάφου.

Όταν οι ετερόδοξοι εισάγονται τιμητικά μέχρι το Ιερό Βήμα και ο κανονικός Επίσκοπος της Πάφου εμποδίζεται να εισέλθει ακόμη και στον ίδιο του τον Ναό

Η Εκκλησία δεν είναι διοικητικός μηχανισμός ούτε πεδίο προσωπικών επιβολών· είναι το Σώμα του Χριστού, θεμελιωμένο στην αλήθεια, στην κανονική τάξη και στην αποστολική παράδοση. Όταν όμως η τάξη αυτή παραβιάζεται, όταν η εκκλησιαστική συνείδηση τραυματίζεται και όταν ο ίδιος ο κανονικός Επίσκοπος αντιμετωπίζεται ως ξένος μέσα στην επαρχία του, τότε δεν πρόκειται απλώς για διοικητική εκτροπή αλλά για βαθύ εκκλησιολογικό πρόβλημα.

Στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα στην Πάφο, επί αρχιερατείας του νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου ως Μητροπολίτου Πάφου, υποδέχθηκαν Καρδιναλίους του Βατικανού με ιδιαίτερες τιμές, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να τους εισαγάγουν στο Ιερό Βήμα διά της Ωραίας Πύλης.

Καλοστημένο σκηνικὸ λάσπης εἰς βάρος τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ.

σ.σ. Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός είναι ένας άκακος άνθρωπος και δεν θα πείραζε ούτε μία μύγα. Λίγο να τον ακούσει κανείς και λίγο να κοιτάξει το ταπεινό του πρόσωπο αρκούν για να βγει το συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος αυτός για άλλη μία φορά κατασυκοφαντείται. Μας είναι δύσκολο να δεχθούμε ότι ιερείς που θα έπρεπε να του ασπάζονται το χέρι ως επισκόπου τους, στρέφονται εναντίον του. Το έχουμε διαβάσει σε βιβλία ότι έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν σε άλλους διωκόμενους αλλά μας είναι αδιανόητο να το πιστέψουμε ότι γίνεται και στις μέρες μας. Ντρεπόμαστε και για λογαριασμό των διαφόρων ιστοσελίδων που παρουσιάζουν «την είδηση» σα να είναι αλήθεια. Όλοι συνέταιροι σε μία βδελυρή συνωμοσία. Πως καταντησε βρε έτσι η κοινωνία μας.

Το περιστατικό στον ναό των Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα αποκαλύπτει μια ακόμη κατασκευασμένη κατηγορία, με αντιφάσεις, θεατρικότητα και ψευδομαρτυρίες που στόχο έχουν τη σπίλωση του ονόματος και της διακονίας του.

Η συνεχής στοχοποίηση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν μπορεί πλέον να θεωρείται σύμπτωση. Κάθε εβδομάδα εμφανίζεται και μία νέα κατηγορία, μία νέα «αποκάλυψη», μία νέα προσπάθεια δημιουργίας αρνητικών εντυπώσεων εις βάρος του, η οποία σχεδόν πάντοτε διοχετεύεται με τρόπο οργανωμένο και με εμφανή σκοπό τη σπίλωση του ονόματος και της διακονίας του.

Ὅταν ἡ Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες ὑπάρχουν — ἐφαρμόζονται;

Όταν η Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες υπάρχουν — εφαρμόζονται;

Υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο η εκκλησιαστική διοίκηση παύει να είναι απλώς προβληματική και μετατρέπεται σε θεσμική εκτροπή.

Και το ερώτημα σήμερα τίθεται αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος να κινείται αντίθετα ή υπεράνω των θέσεων Αρχιερέων της Ιεράς Συνόδου Κύπρου, αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Κύπρου χωρίς να εγείρεται άμεσο ζήτημα κανονικής τάξης; π.χ ο Επίσκοπος Καρπασίας και ο Μητροπολίτης Ταμασσού εκφράσαν δημόσια τις θέσεις τους, σε προσωπικά τους κείμενα πώς οι Λάιονς, η Μασονία και οι Ροδοσταυρίτες είναι σέκτες που αντιτίθενται στον Ευαγγελικό Λόγο και την Ορθόδοξη Πνευματική παράδοση, πώς γίνεται λοιπόν ο προκαθήμενος τους να είναι ο επίσημος ομιλητής στις στοές τους και ειδικά στους Λάιονς? Και να μήν εγείρεται καθόλου θέμα στην Ι.Σ αλλά να απειλούν με καθαίρεση αυτόν που τηρούσε και τηρεί με ευλάβεια τους Ιερούς Κανόνες?

Η απειλή καθαίρεσης του Τυχικού δεν είναι μια «εσωτερική υπόθεση». Είναι δοκιμασία της ίδιας της εκκλησιολογίας. Και εδώ οι Ιεροί Κανόνες δεν αφήνουν περιθώρια για αυθαίρετες ερμηνείες.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι απολύτως σαφής:

οι επίσκοποι κάθε τόπου οφείλουν να αναγνωρίζουν τον πρώτο, αλλά ο πρώτος δεν μπορεί να πράττει τίποτε χωρίς τη γνώμη όλων. Πρόκειται για θεμελιώδη αρχή συνοδικότητας και αμοιβαιότητας. Δεν πρόκειται για διακοσμητική διάταξη — είναι η ίδια η καρδιά της Ορθόδοξης διοίκησης.