Μὲ τὶς παροῦσες συνθῆκες ὁ πόλεμος εἶναι ἀναπόφευκτος. Ὁδεύουμε στὴν καταστροφή ...

 

Μὲ τὶς παροῦσες συνθῆκες ὁ πόλεμος εἶναι ἀναπόφευκτος. Ὁδεύουμε στὴν καταστροφή, ... ὅμως, σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιο τῆς θείας Πρόνοιας, ὅλες οἱ καταστροφὲς θ’ ἀνοίξουν δρόμο ποῦ θὰ ὁδηγεῖ πρὸς τὸν Χριστό. Πιστεύω στὴ νίκη τοῦ Ἀρνιοῦ! 

Ἁγίου Ἰωάννη Ἰανολίδε, Ρουμάνου Ὁμολογητή 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_702.html

Οἱ χριστιανοί πρέπει νά βάλουν μιά νέα ἀρχή, πιό καθαρή, πιό κοντά στήν ἀλήθεια ..…

 
Νά συνεχίζετε νά ζεῖτε σ΄ αὐτό τό πνεῦμα! Ἐδῶ ἐνέργησε ὁ Θεός!

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Τώρα ἦταν ὅλο καί πιό καταβεβλημένος. Ὁ τράχηλός του δέν μποροῦσε νά στηρίξει τό κεφάλι του καί τό στήριξα ἐγώ μέ τό χέρι μου.

 

Ζοῦσα τότε μέ τό αἴσθημα ὅτι ξεσκεπάζονται τά μυστήρια τῆς δημιουργίας καί οἱ πατοῦσες μου εἶχαν κάτω ἀπ᾿ αὐτές ἕνα εἶδος πανιοῦ, τό ὁποῖο μέ βοηθοῦσε καί ἡ ψυχή μου εἶχε τό συναίσθημα τῆς πληρότητας.

 

Ἤμουν τόσο εὐτυχής ἐκεῖνες τίς ὧρες ὥστε ποτέ δέν θά τίς ξεχάσω. Καί στήν αἰωνιότητα δέν ἐπιθυμῶ ὑψηλότερη γαλήνη ἀπ᾿ αὐτήν, διότι ἤμουν τελείως εὐτυχής. Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός ἦταν παρών μέσα στόν Βαλέριο.

 

Μόνο ἔτσι μπορῶ νά ἐξηγήσω τήν κατάσταση χάριτος στήν ὁποία ζοῦσε αὐτός, καθώς καί τήν ἔκπληξή μου καί τῶν παρόντων φίλων μου σ΄ αὐτό τό περιστατικό.

 

Μέ τίς τελευταῖες του δυνάμεις ὁ Βαλέριος μοῦ εἶπε:

– Πρῶτα ὁ νοῦς καί ἡ ψυχή μου προσκυνοῦν τόν Κύριο. Εὐχαριστῶ πού ἔφτασα ἐδῶ. Πάω σ΄ Αὐτόν. Σᾶς παρακαλῶ πολύ νά τόν ἀκολουθεῖτε, νά τόν δοξάζετε καί νά τόν ὑπηρετεῖτε.

Εἶμαι εὐτυχής διότι πεθαίνω γιά τόν Χριστό. Σ΄ Αὐτόν Τοῦ ὀφείλω τό σημερινό δῶρο. Ὅλο εἶναι ἕνα θαῦμα.

Ἐγώ φεύγω, ἀλλά ἐσεῖς ἔχετε ἕνα βαρύ σταυρό καί μιά ἁγία ἀποστολή. Ἐάν θά ἐπιτρέπεται, ἀπό κι πού θά εἶμαι, θά προσεύχομαι γιά ἐσᾶς καί θά εἶμαι μαζί σας.

Θά ἔχετε πολλά βάσανα. Νά εἶστε πέτρινοι στήν πίστη, διότι ὁ Χριστός νικᾶ ὅλους τούς ἐχθρούς Του. Νά εἶστε θαρρετοί καί νά προσεύχεσθε!

Φυλάξτε ἀπαρασάλευτη τήν ἀλήθεια, ἀλλά νά ἀποφεύγετε τόν φανατισμό. Ἡ τρέλλα τῆς πίστεως εἶναι θεϊκή δύναμη, ἀλλά ἀκριβῶς δι΄ αὐτῆς εἶναι ἰσορροπημένη, νηφάλια καί βαθειά ἀνθρώπινη.

Ἡ Παναγία στόν Ἅγιο Βαλέριο Γκαφένκου:Νά μή φοβᾶσαι! Νά μήν ἀμφιβάλλεις! Ἡ νίκη θά εἶναι τοῦ Ὑιοῦ μου!Ὁ κόσμος ἀνήκει στόν Χριστό!

 

«Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία…» (Λουκ. β΄, 14).

Η νίκη της Θείας Αγάπης

 Στο μεγαλομάρτυρα των αθεϊστικών φυλακών της Ρουμανίας άγιο Βαλέριο Γκαφένκου (†18.2.1952) εμφανίστηκε η Παναγία,και τον στήριξε στο μαρτύριό του :

Τα Χριστούγεννα ο Βαλέριος ήταν αρκετά ζωογονημένος. Τη νύχτα εκείνη των αγγελικών ψαλμωδιών συνέθετε τα θαυμάσια κάλαντα των κρατουμένων του Τίργου Όκνα.Εκείνη τη νύχτα των Χριστουγέννων δε θα την ξεχάσω ποτέ. ..

-Ιωάννη, εσύ είσαι ο καλύτερός μου φίλος, μου είπε. Αλλά τώρα δεν έρχομαι σαν φίλος σε σένα. Έρχομαι να σου ζητήσω μια συμβουλή, να σου κάνω υπακοή. Θέλεις να με ακούσεις;

-Σε ακούω, απάντησα, αλλά δεν ξέρω αν είμαι άξιος για την εμπιστοσύνη σου σε μένα.

Ο Βαλέριος έκλεισε τα μάτια και μου είπε ήρεμος:

Ἡ σύμβαση Ποπίκ-Τσουρκάνου ἀπό τήν Σουτσεάβα.Εἴτε, εἴτε! Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Ἡ σύμβαση Ποπίκ-Τσουρκάνου ἀπό τήν Σουτσεάβα

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Οἱ προετοιμασίες γιά τήν μύηση τῆς “ἀναμόρφωσης” στό Πιτέστι ἔγιναν στό δεσμωτήριο τῆς Σουτσεάβας. Ἐδῶ ὁ συνταγματάρχης Ποπίκ τῆς Ἀσφάλειας τοῦ Κράτους – ἕνα ψεύτικο ὄνομα, διότι δέν ξέρουμε πῶς λεγόταν πρίν ἤ ἀργότερα – στρατολόγησε ἀπό τούς κρατουμένους τόν ἄνθρωπο πού τόν χρειαζόταν.
Ἦταν ὁ Μπογδανοβίτσι, ἕνας νεαρός ἀπό τήν Ἀδελφότητα τοῦ Σταυροῦ. Ἦταν ἔξυπνος, ἐνεργητικός, φιλόδοξος καί χαρισματικός, ἀλλά μέ ἕνα ἀσταθές ἠθικό ὑπόβαθρο, τό ὁποῖο τόν ἔκανε εὔκολα νά ὑποχωρεῖ σέ συμβιβασμούς.
Ὁ Ποπίκ ἄρχισε μέσῳ τοῦ Μπογδανοβίτσι τό ἔργο τῆς “ἀναμόρφωσης” τῶν πολιτικῶν κρατουμένων. Ἦταν, πρός τό παρόν, μιά ρητορική ζωντανή συζήτησι. Ὠνομαζόταν μαρξιστική-λενινιστική διδασκαλία, διδασκόταν ἀπό τίς καθημερινές ἐφημερίδες καί ἦταν γραμμένη καί ἡ απολογία τους. Ταὐτόχρονα κατακρινόταν τό φασιστικό, ἀστικό καί θρησκευτικό παρελθόν.
Ἀλλά οἱ κρατούμενοι δέν τόν δέχτηκαν τόν Μπογδανοβίτσι καί τόν κατηγόρησαν σάν προδότη. Μερικοί τόν ἀπείλησαν καί μετά ὑπέφεραν πάρα πολύ. Τά ἀποτελέσματα δέν ἦταν ἱκανοποιητικά. Τότε ὁ Πόπικ βρῆκε ἕνα ἄλλο «ἐργαλεῖο πιό ἰκανό»: Τόν Τσουρκάνου Εὐγένιο.

Ἡ “ἀναμόρφωση”.Τό Πτέστι – ἡ κόλαση στήν γῆ.Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἡ “ἀναμόρφωση”

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Πρέπει νά σταματήσουμε λίγο ἐδῶ ἐπάνω στήν ἔννοια τῆς ἀναμόρφωσης, διότι αὐτή, ὅπως καί ἄλλες ἔννοιες παγκόσμια ἀποδεκτές - ἐλευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ἀλήθεια, ἄνθρωπος,- ἔχει, στήν μαρξιστική-λενινιστική συνάφεια, ἕνα ἐντελῶς διαφορετικό περιεχόμενο.
Ὁ μαρξισμός-λενινισμός ἐξαγγέλλει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι θεός. Ἡ φύση, ἡ ζωή, ἡ κοινωνία καί ἡ ψυχή πρέπει νά ὑποβληθοῦν  στούς νόμους του ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ. Οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ εἶναι ὁ Θεός καί ἡ ψυχή. Αὐτοί πρέπει νά εξολοθρευθοῦν πρῶτα.
Ἐπαναλαμβάνουμε καί δέν θά τό ποῦμε πάλι ὅτι, πέρα ἀπό τήν οικονομική, πολιτική, καί στρατιωτική ἡγεμονία, ὁ κομμουνισμός ἀποβλέπει νά ἐξουσιάζει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ψυχή πρέπει νά εξολοθρευθεῖ, διότι εἶναι αδύνατο νά ὑποδουλωθεῖ.
Ἡ θρησκεία, ἡ ἐπιστήμη, οἱ ἰδέες, τά ἰδανικά, τά συναισθήματα, ὅλα πρέπει νά ἐξολοθρευθοῦν καί ν΄ἀντικασταθοῦν μέ τίς ἰδέες, τούς νόμους καί τήν ἐπιστήμη τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ. Ἔτσι προκύπτει ἕνας ἄνθρωπος-θηρίο, ἕνας ἄνθρωπος-καρικατούρα, ἕνας ἄνθρωπος-διάβολος. Μόνο οἱ δαίμονες καί οἱ ἄνθρωποι, εὐσυνείδητοι γιά τήν ματαιότητα τους, ἀνακηρύσσονται θεοί.

Μικρή Φιλοκαλία. Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Μικρή Φιλοκαλία

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ὁ Βαλέριος συνέχιζε νά ἀπασχολεῖται μέ τήν ἐσωτερική  του ζωή. Ἕνα θέμα πού τό σκεφτόταν πολύ ἦταν ἡ συνείδηση τῆς ἁμαρτίας. Ἔλεγε:
-Ὁ ἄνθρωπος δυσκολεύεται πάρα πολύ νά ὁμολογήσει τήν ἁμαρτία, ἀλλά εἶναι σίγουρο ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί ἡ δίψα μας γιά κάθαρση καί ἀληθινή ζωή δέν μπορεῖ νά ἱκανοποιηθεῖ παρά μόνο ἀπό τήν συντριβή τῆς ἁμαρτίας. Η χριστιανική ζωή ἀρχίζει στίς ψυχές πού ἔχουν ἀπομακρυνθῆ ἀπό τήν ἁμαρτία. Ὅποιος πιστεύει ἀληθινά στόν Θεό θα φτάσει στήν συνείδηση τῆς ἁμαρτίας.
Καί ὅποιος δέν πιστεύει στόν Θεό, παραμένει αἰχμάλωτος στόν ἑαυτό του, στήν ὑπερηφάνεια καί στήν ἁμαρτία του. Λόγῳ τοῦ ἐγωϊσμοῦ μου ἐγώ εἶμαι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ ἑαυτοῦ μου. Ἄν δέν πεθάνει τό ἐγώ, δέν  μποροῦμε νά ξαναγεννηθοῦμε  ἐν Χριστῶ καί θά παραμείνουμε στήν ὑπερηφάνεια.
 Ἡ ὑπερηφάνεια ἔκανε τόν ἄνθρωπο νά θέλει νά εἶναι θεός χωρίς τόν Θεό, ἐναντίον τῆς ἀναμφίβολης ἀτελείας του καί κυρίως ἐναντίον τοῦ γεγονότος ὅτι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, εἴμαστε ὅλοι θνητοί. Ἕνας ἀτελής θεός καί ὑποδουλωμένος στόν θάνατο εἶναι ἕνας ψεύτικος θεός.

Πατερικά φύλλα.Ἡ ἁγία Γραφή. Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Λόγῳ τῆς ἀσιτίας, συχνά ἄρχιζαν ἄσχημες συζητήσεις στό κρατητήριο γιά τό μοίρασμα τῆς πίττας τοῦ ψωμιοῦ, πού προσφερόταν καθημερινά στό γεῦμα. Ξέροντας αὐτό ὁ Βαλέριος, συγκρατημένος καί ταπεινός, περίμενε στήν σειρά  τελευταῖος, δηλαδή  δεχόταν τό μικρότερο ψωμί.
Στόν ἑαυτό του ἦταν εὐχαριστημένος πού μποροῦσε νά κάνει αὐτήν τήν πράξη ἀγάπης καί αὐτοθυσίας. Καί ἐνῶ μερικοί χαίρονταν γιά τήν συγκράτησή του, ἄλλοι θεωροῦσαν ὅτι πρέπει νά διαλέξει κι αὐτός, ὅταν ἔλθει ἡ σειρά του, τό μεγαλύτερο στρογγυλό ψωμί.
Ὑποχωροῦσε στά καθιερωμένα τυπικά τους καί, ὅταν ἐρχόταν ἡ σειρά του  νά διαλέξει, ἔπαιρνε στά κουτουρού τό ψωμί πού ἦταν μπροστά του, ὥστε μ΄ αὐτόν τόν τρόπο νά παραγκωνίσει τόν πειρασμό τῆς πλεονεξίας καί ταὐτόχρονα νά μήν παραβλάψει τά ἄλλα λυπημένα ἀδέλφια του.
Αὐτή ἡ μικρή πράξη του  ὕστερα ἔγινε παράδειγμα  παντοῦ.

Ἡ ἀντικομμουνιστική νεολαία. Ὁ ὁμολογητής. Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Εἶχαν μαζευτεῖ ἐκεῖ μερικές χιλιάδες νεαροί φοιτητές. Ἦταν ἀπό ὅλη τήν Χώρα καί μόνο ρουμᾶνοι, ἐκτός ἀπό δύο ἑβραίους. Πολιτικά ὅλοι ἦταν ἀντικομμουνιστές.
Εἶχαν τότε ὀργανωθεῖ γιά νά πολεμήσουν τήν κομμουνιστική δικτατορία, ἡ ὁποία μέ τήν συνέργεια τῶν Ἑβραίων, τήν προστασία τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ καί ὑπό τήν καθοδήγησι σοβιετικῶν συμβούλων εἶχε φθάσει στήν Ρουμανία.
Τότε στήν Ρουμανία ὑπῆρχε μιά ἀηδία γιά τόν κομμουνισμό, ἡ ὁποία προερχόταν ἀπό δυτικές ὑποσχέσεις, ἀλλά ἐκεῖνες τελικά ἀπεδείχθησαν ψεύτικες καί προσποιητές.
Εἴμασταν ἀντίθετοι στόν κομμουνισμό, ἀλλά μετά ἐγκαταλειφθήκαμε.
Οἱ περισσότεροι κρατούμενοι ἦταν ἀπό τήν Ἀδελφότητα τοῦ Σταυροῦ. Οἱ σταυραδελφοί ἀποτελοῦν μιά ξεχωριστή γενεά, μέ μιά χαρακτηριστική ὄψη. Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ νέοι πού τό 1940 ἦταν κάτω τῶν 21 ἐτῶν. Αὐτοί δέν εἶχαν ποτέ ἕναν πολιτικό ρόλο.

Ἀκόμη καί σιδερένιοι νά εἶστε, θα μαλακώσετε! Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Πρώτο μέρος

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων  Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Οἱ φυλακές τῆς πόλεως Πιτέστι, ἔχουν δεσμωτήρια μικρότερα ἀπό αὐτά τοῦ  Ἀϊούντ. Ὑπάρχουν μεμονωμένα κρατητήρια, ἀλλά καί μεγάλα δωμάτια. Ἐγίναμε ἐκεῖ δεκτοί μέ κακία, ἡ ὁποία σύντομα μετατράπηκε σέ ἀγριότητα.
Ἐδῶ συναντήσαμε νέους, πού εἶχαν συληφθῆ πρόσφατα. Ὅλοι ἦταν φοιτητές. Οἱ περισσότεροι ἦταν καλές καί ὥριμες προσωπικότητες καί καλά προετοιμασμένοι.
Ἦταν ἡ «ἀφρόκρεμα» τῆς νεολαίας ἐκείνης τῆς γενεᾶς. Ἀπό τήν ἀρχή δέν διακρίθηκαν σέ ποιά πολιτικά κόμματα ἀνῆκαν, ἀλλά ὅλοι εἴμασταν ἕνα συμπαγές ἀντικομμουνιστικό γκρούπ. Μεταξύ τους ξεχώριζαν μερικοί ἐξαιρετικῆς ἀξίας, ἀλλά ἐκεῖνοι πού ἐνέπνεαν τήν ἀτμόσφαιρα ἦταν οἱ παλαιοί κρατούμενοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν καί ὁ Βαλέριος.
Λόγῳ τοῦ τρομοκρατικοῦ κανονισμοῦ, τοῦ ἄθλιου φαγητοῦ, τῆς ἀσφυκτικῆς συστέγασης, τῆς ἀπουσίας τοῦ ἀέρα καί τῆς ἔλλειψης ἐπαφής μέ τόν κόσμο, τά παλληκάρια, μέ τόν χαρακτηριστικό  ἐνθουσιασμό τους, ἐδήλωσαν ἀπεργία πείνας καί ἔκαναν λίγη φασαρία.

Ἡ μικρή «ἀδελφότης» ἀπό τό Ἀϊούντ ἤ ἡ μικρή Φιλοκαλία τῆς φυλακῆς

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Πρώτο μέρος

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων  Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Στό διάστημα αὐτό ὁ Βαλέριος συνάπτει μιά στενή πνευματική σχέσι μέ τρεῖς ἀνθρώπους: μέ τόν Βιργίλιο Μαξίμου, τόν Μαρῖνο Ναϊδίμου καί τόν Ἰωάννη Ἰανωλίδε. Μένουν μαζί γιά ἕνα διάστημα στό ἴδιο κρατητήριο, ἐξομολογοῦνται μεταξύ τους. Ἀφήνουν ἀνοιχτές τίς ψυχές τους ὁ ἕνας στόν ἄλλο. Προσεύχονται καί ποθοῦν μαζί. Ὅλα εἶναι μαζί τους κοινά.
Ἐπίσης, ἔχουν καταλάβει ὅτι ὁσονδήποτε μεγάλη εἶναι ἡ ἐπιθυμία τῆς στενῆς έπικοινωνίας καί ἀγάπης ἐν Χριστῶ, ὡστόσο κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἀνεπανάληπτος. Ἔχει τήν δική  του ζωή, τήν πορεία του, τά χαρακτηριστικά του. Δέν μπορεῖ νά παρομοιασθεῖ μέ κάποιον ἄλλο, παρά μόνο ὅταν ζῆ σέ κοινωνία μέ ἄλλους, καί τοῦτο σύμφωνα μέ ὡρισμένες αὐστηρές προϋποθέσεις, οἱ ὁποῖες πηγάζουν ἀπό τήν ἀτομικότητα ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου.
Μετά ἀπό ἕνα διάστημα ἄρχισαν οἱ πειρασμοί, ἰδιαίτερες ἐντάσεις ἐκ τοῦ μηδενός ἀκόμη κι ἀπό ἕναν πονηρό λογισμό. Καί τότε καταλάβαμε ὅτι δέν εἶναι ἁμαρτία κάθε κακός λογισμός, ἀλλά μόνο ἐκεῖνος πού γίνεται ἀποδεκτός ἀπό τήν συνείδηση καί γίνεται πάθος. Μπορεῖ ἕνας κακός λογισμός νά παραμένει σάν νοερός πειρασμός ἀρκετό χρόνο, ἀλλά δέν  πρέπει ποτέ νά γίνεται ἀποδεκτός. Τέτοιος λογισμός δέν εἶναι ἁμαρτία καί δέν χρειάζεται ἐξομολόγησι, ἐκτός ἐάν πρέπει νά ἐλαφρώσει ὁ ἀόρατος πόλεμος μέ  τούς δαίμονες.

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Πρώτο μέρος

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων  Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

 

Ἡ ἁγία τρέλλα 

 

Ἐτίθετο συχνά τό ἐρώτημα: Τί ζητοῦμε  ἐμεῖς στήν φυλακή καί τί ἔννοια ἔχει αὐτός ὁ ἀγώνας μας; Μελετώντας προσεκτικά τούς πόθους τῶν νεαρῶν μεταξύ τῶν ὁποίων ἤμουνα κι ἐγώ, κατέληξα στό συμπέρασμα ὅτι ἐμᾶς μᾶς ὡδηγοῦσε ὄχι ἡ πολιτική ἐμπλοκή μας, ἀλλά ὁ ἠθικός μας στόχος. Φορτωμένοι μέ ὄνειρα καί ἰδανικά, ἐμεῖς οἱ σαλοί τοῦ Σταυροῦ, προβάλλοντες ἠθική δόξα καί ἀξιοπρέπεια, ἀντιπροσωπεύαμε ἔμπρακτα ἕνα ὁλόκληρο κόσμο.
Δέν εἴχαμε ρεαλισμό καί τρόπο προσωπικῆς μας διαφυλάξεωςν, δέν εἴχαμε πνευματική σοφία καί πέσαμε στό στόμα τοῦ λύκου, ἀλλά τι ἄλλο μπορούσαμε νά κάνουμε; Καί ὅλα αὐτά διότι δέν μπορούσαμε νά μολύνουμέ τίς ψυχές μας. Εἰσελθόντες σέ μιά τέτοια μάχη, δέν εἴχαμε αἴσθησι τῶν διαστάσεών της καί δεχθήκαμέ τό μαρτύριο.
Ναί, εἴμαστε ἔνοχοι διότι καταλάβαμε ὅπως ὁ Ντοστογιέβσκι, τί εἶναι ὁ ἀθεϊσμός καί ὅτι ταυτίσαμε τόν κομμουνισμό μέ τόν ἀντίχριστο, μέ τόν ὁποῖο δέν δεχθήκαμε καμμιά συνεργασία. Ναί, εἴμαστε ἔνοχοι διότι εἴμασταν ἀντικομμουνιστές καί μισούσαμέ τόν ναζισμό. Ἔχουμε κατηγορηθεῖ σάν ἀντισημίτες, ἀλλά ἐμεῖς ἀγαπᾶμε  ἐν Χριστῶ τούς Ἑβραίους.

Ἡ εἰρκτή. Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Ἰωάννου Ἰανωλίδε.

Ἡ εἰρκτή (1941-1964)

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Πρώτο μέρος  Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων  Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος 

 Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Δεκέμβριο 1981 -  Ἔγραψα αὐτές τίς σελίδες μέ τεταμένο τόν φόβο μου. Ὅταν ἦταν δυνατόν νά τίς ξαναδῶ, μέ τήν εὐκαιρία τῆς τοποθέτησης των σ᾿ ἕνα πιό ἀσφαλές μέρος, προσπάθησα νά τίς ξαναδιαβάσω, ἀλλά δέν μπόρεσα. Μοῦ ἦταν ἀδύνατον. Δέν ἔχω τήν ἀναγκαία ἡσυχία. Ὅταν βλέπω αὐτά τά φύλλα μέ κυριεύει ὁ κίνδυνος νά μήν ἀνακαλυφθοῦν ἀπό τήν Ἀστυνομία. Τ΄ἀφήνω ὅπως βγῆκαν πρώτη φορά ἀπό τήν πέννά μου, μολονότι λυπᾶμαι πού δέν μπορῶ νά τά ὁλοκληρώσω. Νά μέ συγχωρεῖτε, ἄνθρωποι!

Ἰωάννης Ιανωλίδε

Ὁ Χριστός – τό μυστήριο τῆς ζωῆς μου

Γεννήθηκα ρουμᾶνος καί ἔζησα στήν αὐτόχθονη θρησκευτική ἀστμόσφαιρα, μέ τίς ὀρθόδοξες ἀκολουθίες καί μέ τίς κοινές παραδόσεις τοῦ λαοῦ (κάλαντα, μνημόσυνα, Πάσχα, μάρτυρες κτλ), μέ πιστούς παπποῦδες καί εὐσεβῆ μητέρα. Ὅλα αὐτά δημιούργησαν μέσα μου τό συναίσθημα καί τήν πίστη  ὅτι ὁ Χριστός εἶναι πανταχοῦ παρών, ὅτι καί στό ἱερό Βῆμα καί στίς ψυχές τους οἱ ἄνθρωποι συναντιοῦνται μ΄ Αὐτόν, ὅτι αὐτός αἰωρεῖται στόν αέρα μέ ὅλους τούς ἀγγέλους Του, πού μᾶς βοηθοῦν γιά νά σωθοῦμε  καί ν᾿ ἁγιασθοῦμε.
Ἡ σχέση μου μέ τόν Χριστό ἦταν φυσική, οἰκογενειακή καί μόνιμη.  Ἡ ζωή μου ὄντως ἦταν ἀνύπαρκτη καί ἀδιαπέραστη χωρίς Αὐτόν. Μοῦ φαινόταν ὅτι ἔτσι ἦταν πάντοτε καί τό ἴδιο θά εἶναι συνεχῶς. Ὁ Θεός ἔδινε πληρότητα στήν ψυχή μου. Αὐτός ἀπαντοῦσε στήν ἀνάγκη μου γιά ἀγνότητα, γιά τελειότητα καί για ἰδανικά, πού εἶχα μέσα μου.
Δέν εἶχα κάποια θρησκευτική παιδεία, οὔτε θεολογική.

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Ἰωάννου Ἰανωλίδε. Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων  Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Πρόλογος
Σ᾿ ἕνα μεγάλο καί ἅγιο βιβλίο

Γιά τό βιβλίο του Ἰωάννη Ιανωλίδε ἤξερα ἐλάχιστα πράγματα. Εἶχα διαβάσει μερικά κομμάτια στό δίκτυο καί δύο κεφάλαια στό χριστιανικό περιοδικό Orthodox Word (Ὁ Ὀρθόδοξος Λόγος) τῆς ἀδελφότητος τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Γερμανοῦ,  ἀπό τήν Platina-California.
Εἶναι συγκλονιστικά ἀποσπάσματα,τά ὁποῖα ὁ Ἰωάννης Ἰανωλίδε – ὁ Θεός νά τόν αναπαύσει μαζί μέ  τούς ἁγίους Του – τά βγάζει ἀπό τόν θησαυρό τής ἁγίας καρδιᾶς του, σάν μαθητής καί φίλος τοῦ Βαλερίου Γκαφένκου, τοῦ ἁγίου τῶν φυλακῶν, ὅπως τόν ὠνομάσαμέ ὅλοι πού τόν εἴχαμε γνωρίσει, ὄνομα τό ὁποῖο δόθηκε σ΄ αὐτόν ἀπό τόν μοναχό Νικόλαο Στάϊνχαρντ.