Ἡ Θεανθρώπινη Ἐξέλιξη (Γέροντας Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

 

Ἡ Θεανθρώπινη ἐξέλιξη του  οσίου πατρός  Ὁ ὅσιος πατήρ Ἰουστίνος Πόποβιτς γεννήθηκε στίς 25 Μαρτίου 1884 στήν πόλη Βράνε τῆς νοτίου Σερβίας. Ἐκοιµήθη ὁσιακά στίς 25 Μαρτίου τό 1979. Σπούδασε Θεολογία στή Σερβία, Ρωσία καί Ἀγγλία καί ἀνεκηρύχθη τό 1926 διδάκτωρ τῆς Θεολογίας ὑπό τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου Ἀθηνῶν. Τό 1935, ἐξελέγη ὑφηγητής καί µετά καθηγητής τῆς Δογµατικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Βελιγραδίου. Τό 1945, ἐπικρατήσαντος τοῦ κοµµουνιστικοῦ καθεστῶτος ὑπεχρεώθη νά ἐγκαταλείψει τό Πανε­πι­στήµιο καί ἔζησε στήν Ἱερά Μονή τῶν Ἀρχαγγέλων Τσέλε, κοντά στό Βάλιεβο ὡς πνευµατικός, συνεχίζοντας ἐκεῖ, κάτω ἀπό δυσχερεῖς συν­θῆκες, τό πνευµατικό καί συγγραφικό του ἔργο. Συνέγραψε τρίτοµο ἔργο «Ὀρθόδοξος φιλοσοφία τῆς Ἀληθείας», τήν γνωστή Δογµατική του, ἑπτά τόµους ἑρµηνεία τῆς Καινῆς Διαθήκης καί Δώδεκα τόµους Βίους Ἁγίων καί πολλά ἄλλα Θεολογικά καί Φιλοσοφικά. Ἐφέτος συµπληρώνονται τριάντα χρόνια ἀπό τήν ὁσιακή κοίµησή του. Θεωρεῖται ἀπό τούς µεγαλύτερους Θεολόγους τοῦ 20ου αἰῶνος, ἀκολούθησε κατά πάντα τήν Θεολογική ἐµπειρία καί ἄσκηση τῶν µεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ κρυφή συνείδηση τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Μαΐου 2009.

Ζητᾶς νά σοῦ ἀπαντήσω στό ἐρώτηµα, ἄν µπορεῖ ἡ ἐπιστηµονική ἀντίληψη περί τῆς ἐξελίξεως τοῦ κόσµου καί τοῦ ἀνθρώπου νά συνυπάρξει µέ τήν παραδοσιακή Ὀρθόδοξη αἴσθηση καί γνώση. Ἀκόµη, ρωτᾶς ποιά, τό ποιά εἶναι στήν περίπτωση αὐτή ἡ στάση τῶν Πατέρων καί γιά τόν ἄν ὑπάρχει γενικῶς ἡ ἀνάγκη γιά µία τέτοια συνύπαρξη. Μέ πολλή συντοµία λοιπόν γράφω τά ἑξῆς:

Μέ ἀ­φορ­μή τή θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης (Ὁλόκληρη ἡ ὁμιλία καί σέ PDF), Δημητρίου Βλαχοστέργιου (Δρος Γενετικῆς καί Βελτίωσης Φυτῶν)

Μέ ἀ­φορ­μή τή θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης

Ἀρχεῖο PDF

Με αφορμή τη θεωρία της εξέλιξης 261011(PDF)

Σύντομη ἐπιστημονική & θεολογική προσέγγιση[1]

Δη­μή­τριος Ν. Βλα­χο­στέρ­γιος

Δρ. Γε­νε­τι­κῆς & Βελτίωσης Φυτῶν

Τό ἔ­τος 2009 ὀ­νο­μά­στη­κε παγ­κο­σμί­ως ἔ­τος Δαρ­βί­νου, για­τί φέ­τος συμ­πλη­ρώ­θη­καν 200 χρό­νια ἀ­πό τή γέν­νη­ση τοῦ Δαρ­βί­νου καί 150 χρό­νια ἀ­πό τήν πρώ­τη κυ­κλο­φο­ρί­α τοῦ βι­βλί­ου τοῦ Δαρ­βί­νου Ἡ κα­τα­γω­γή τῶν εἰ­δῶν. Γιά κά­ποι­ους ἴ­σως δέν θά ἔ­πρε­πε νά μι­λᾶ­με γιά τήν θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης, ἡ ὁ­ποί­α δέν ἀ­πα­σχο­λεῖ ἰ­δι­αί­τε­ρα τούς πε­ρισ­σό­τε­ρους Χρι­στια­νούς. Ὡ­στό­σο οἱ λό­γοι πού ὁ­δή­γη­σαν στή συγ­κε­κρι­μέ­νη ὁ­μι­λί­α εἶ­ναι οἱ ἑ­ξῆς.

Α. Ἡ θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης προ­βάλ­λε­ται ἀ­πό πά­ρα πολ­λούς, καί συ­νή­θως μή εἰ­δι­κούς –π.χ. ΜΜΕ– ὡς ἐ­πι­στη­μο­νι­κή ἀ­λή­θεια ἀλ­λά καί ὡς γε­νι­κή θε­ω­ρί­α.

Μέ ἀ­φορ­μή τή θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης (Ε΄-τελευταῖο), Δημητρίου Βλαχοστέργιου (Δρος Γενετικῆς καί Βελτίωσης Φυτῶν)

Σύντομη ἐπιστημονική & θεολογική προσέγγιση[1]

Δη­μή­τριος Ν. Βλα­χο­στέρ­γιος

Δρ. Γε­νε­τι­κῆς & Βελτίωσης Φυτῶν

 Α΄ ΜΕΡΟΣ

 Β΄ ΜΕΡΟΣ 

 Γ΄ ΜΕΡΟΣ 

Δ΄ ΜΕΡΟΣ 

 

Σχέ­ση Ἐ­πι­στή­μης καί Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς - Οἱ Ὀρ­θό­δο­ξοι Ἐ­ξε­λι­κτι­κοί.

Τό πῶς ἀ­κρι­βῶς, ἀπό τε­χνι­κῆς ἀπόψεως, ἔ­πλα­σε ὁ Θε­ός τόν ἄν­θρω­πο καί τά ὑ­πό­λοι­πα κτί­σμα­τα δέν ἀ­πο­κα­λύ­πτε­ται στήν Ἁ­γί­α Γρα­φή· ἀφ’ ἑ­νός μέν για­τί οἱ ἄ­κτι­στες ἐ­νέρ­γει­ες τοῦ Θε­οῦ, ὅ­πως εἶ­ναι οἱ δη­μι­ουρ­γι­κές πρά­ξεις, δέν μπο­ροῦν νά πε­ρι­γρα­φοῦν οὔ­τε βέ­βαι­α νά ἐ­ξη­γη­θοῦν καί νά κα­τα­νο­η­θοῦν ἐ­πι­στη­μο­νι­κά[1] καί ἀφ’ ἑ­τέ­ρου για­τί ἡ Ἁ­γί­α Γρα­φή ἐν­δι­α­φέ­ρε­ται πρω­τί­στως νά ἀ­πο­κα­λυ­φθεῖ τό Ποιός εἶ­ναι πί­σω ἀ­πό τή δη­μι­ουρ­γί­α. Ἀ­πό τήν ἄλ­λη πλευ­ρά τό ἀν­τι­κεί­με­νο τῆς ἐ­πι­στή­μης ἐν­το­πί­ζε­ται στή με­λέ­τη τῆς οὐ­σί­ας καί τῶν μη­χα­νι­σμῶν λει­τουρ­γί­ας τῶν ὄν­των. Βέ­βαι­α ὑ­πάρ­χουν Πα­τέ­ρες πού μέ βά­ση τά ἐ­πι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να τῆς ἐ­πο­χῆς τους, καί προ­φα­νῶς γιά ποι­μαν­τι­κούς λό­γους, προ­σπά­θη­σαν νά πε­ρι­γρά­ψουν τό πῶς τῆς δη­μι­ουρ­γί­ας, λέ­γον­τας πολ­λές φο­ρές πράγ­μα­τα πού ἡ ἐ­πι­στή­μη ἀ­πο­κρυ­πτο­γρά­φη­σε πο­λύ ἀρ­γό­τε­ρα.

Μέ ἀ­φορ­μή τή θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης (Δ΄), Δημητρίου Βλαχοστέργιου (Δρος Γενετικῆς καί Βελτίωσης Φυτῶν)

Σύντομη ἐπιστημονική & θεολογική προσέγγιση[1]

Δη­μή­τριος Ν. Βλα­χο­στέρ­γιος

Δρ. Γε­νε­τι­κῆς & Βελτίωσης Φυτῶν

 Α΄ ΜΕΡΟΣ

 Β΄ ΜΕΡΟΣ 

 Γ΄ ΜΕΡΟΣ 

Κοι­νά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, κοι­νός πρό­γο­νος; Ὁ ἄν­θρω­πος εἰ­κό­να εἰ­κό­νος. Τό κα­τ’ εἰ­κό­να στόν ἄν­θρω­πο.

Με­λε­τών­τας κα­νείς τίς ὁ­μι­λί­ες τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ π. Ἀ­θα­να­σί­ου γιά τή Χρι­στι­α­νι­κή Ἀν­θρω­πο­λο­γί­α, ἀ­να­κα­λύ­πτει τόν βα­θύ­τε­ρο λό­γο γιά τόν ὁ­ποῖ­ο τό­σοι ἄν­θρω­ποι ἀ­πο­δέ­χον­ται αὐ­τή τή θε­ω­ρί­α. Ὁ μα­κα­ρι­στός γέ­ρον­τας ἀ­παν­τᾶ μέ ἕ­ναν θαυ­μά­σιο τρό­πο στήν καρ­διά τοῦ προ­βλή­μα­τος. «Ἔ­χου­με, λέ­ει ὁ γέ­ρον­τας, πά­ρα πολ­λά κοι­νά γνω­ρί­σμα­τα μέ τά ζῶ­α· ἄν μά­λι­στα πά­ρου­με τά θη­λα­στι­κά ἔ­χου­με πάμ­πολ­λα κοι­νά. Ἐ­δῶ ὅ­μως μπερ­δεύ­ον­ται οἱ ἄν­θρω­ποι. Ὅ­ταν δέν ἔ­χουν τήν ἀ­πο­κά­λυ­ψη, λέ­νε ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος εἶ­ναι ἕ­να ζῶ­ο, ὅ­τι εἶ­ναι προ­ϊ­όν ἐ­ξε­λί­ξε­ως· φθά­σα­με στόν πί­θη­κο, καί ἀ­πό τόν πί­θη­κο στόν ἄν­θρω­πο. Εἶ­ναι πο­λύ εὔ­κο­λο νά πέ­σει κα­νείς σ’ αὐ­τό τό λά­θος. Για­τί; Για­τί πρέ­πει νά ἀ­πο­κα­λυ­φθεῖ ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος ἔ­χει ἕ­να ἐ­πι­πλέ­ον γνώ­ρι­σμα· κι αὐ­τό τό γνώ­ρι­σμα εἶ­ναι τό κα­τ’ εἰ­κό­να Θε­οῦ στόν ἄν­θρω­πο. Αὐ­τό εἶ­ναι θέ­μα πί­στε­ως»[1].

Μέ ἀ­φορ­μή τή θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης (Γ΄), Δημητρίου Βλαχοστέργιου (Δρος Γενετικῆς καί Βελτίωσης Φυτῶν)

Σύντομη ἐπιστημονική & θεολογική προσέγγιση[1]

Δη­μή­τριος Ν. Βλα­χο­στέρ­γιος

Δρ. Γε­νε­τι­κῆς & Βελτίωσης Φυτῶν

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

ΚΑΙ ΤΟ Β΄ ΜΕΡΟΣ

Πα­ρα­τη­ρών­τας αὐ­τές τίς ἀ­δυ­να­μί­ες τοῦ μη­χα­νι­σμοῦ τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης, ὑ­πῆρ­ξαν ἐ­ξε­λι­κτι­κοί ἐ­πι­στή­μο­νες, ὅ­πως ὁ Delage, πού ὑ­πο­στή­ρι­ξαν ὅ­τι ἡ φυ­σι­κή ἐ­πι­λο­γή δέν μπο­ρεῖ νά γεν­νή­σει νέ­α εἴ­δη, ἀλ­λά ποι­κι­λί­ες καί φυ­λές τοῦ ἴ­διου εἴ­δους. Συγ­κε­κρι­μέ­να ὁ Delage[1] ἔ­γρα­ψε: «ἡ φυ­σι­κή ἐ­πι­λο­γή ἐ­ξα­φα­νί­ζει τε­λι­κά τίς κα­κές φυ­σι­κές ἐ­πι­λο­γές καί προ­στα­τεύ­ει τό εἶ­δος ἀ­πό τόν κίν­δυ­νο νά χα­θεῖ, μέ τό νά τό δι­α­τη­ρεῖ ἀ­ναλ­λοί­ω­το μέ­σα στούς αἰ­ῶ­νες».

Μέ ἀ­φορ­μή τή θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης (Β΄), Δημητρίου Βλαχοστέργιου (Δρος Γενετικῆς καί Βελτίωσης Φυτῶν)

Σύντομη ἐπιστημονική & θεολογική προσέγγιση[1]

Δη­μή­τριος Ν. Βλα­χο­στέρ­γιος

Δρ. Γε­νε­τι­κῆς & Βελτίωσης Φυτῶν

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

Τί ἀ­πό ὅ­λα αὐ­τά εἶ­ναι ἐ­πι­στη­μο­νι­κή ἀ­λή­θεια καί τί πα­ρα­μέ­νει μί­α θε­ω­ρί­α;

Ἡ δι­α­δι­κα­σί­α τῆς ἐ­ξέ­λι­ξης μπο­ρεῖ νά δι­α­κρι­θεῖ σέ δύ­ο ἐ­πί­πε­δα: στήν ἐ­ξέ­λι­ξη μέ­σα σέ ἕ­να εἶ­δος καί στήν ἐ­ξέ­λι­ξη ἀ­πό τό ἕ­να εἶ­δος στό ἄλ­λο. Ἡ πρώ­τη ὀ­νο­μά­ζε­ται μι­κρο­ε­ξέ­λι­ξη (microevolution) καί ἐ­ξη­γεῖ τήν ἐμ­φά­νι­ση τῆς ποι­κι­λο­μορ­φί­ας μέ­σα στό εἶ­δος· γιά πα­ρά­δειγ­μα, πῶς ἀ­πό ἕ­ναν πλη­θυ­σμό σι­τη­ρῶν προ­κύ­πτει μί­α νέ­α ποι­κι­λί­α σι­τη­ροῦ. Ἡ δεύ­τε­ρη ὀ­νο­μά­ζε­ται μα­κρο­ε­ξέ­λι­ξη (macroevolution)