Μὲ αὐτὴ τὴν ἐμπειρία, μπορεῖ νὰ βοηθήσει τοὺς ἄλλους.

Μερικές φορές ο Κύριος επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να αναπτύξει πάθη και αμαρτίες.

Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όσο κι αν προσπαθεί κάποιος, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτά, αλλά αποκτά επαρκή εμπειρία και γνώση για να βοηθήσει και τους άλλους.

Μπορεῖ νά πέφτει κάποιος σέ ἕνα πάθος καί στήν πραγματικότητα νά κάνει πρόοδο!

❈ Λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος: Μπορεῖ νά πέφτει κάποιος σέ ἕνα πάθος καί στήν πραγματικότητα νά κάνει πρόοδο! Θά πεῖτε, πῶς γίνεται αὐτό; Νά κάνει πρόοδο στόν ἀγώνα του καί νά μήν τό βλέπει! Διότι μπορεῖ παλιά ἕνα Δαιμόνιο νά τόν ἔριχνε στό πάθος, ἕνα Δαιμόνιο, καί σήμερα παλεύει μέ περισσότερα Δαιμόνια πού τόν ρίχνουν στό ἴδιο πάθος.

Γιά παράδειγμα, ἀποφασίζω νά μήν ξανακάνω μιά ἁμαρτία. Ὡστόσο ξαναπέφτω στήν ἴδια ἁμαρτία καί μάλιστα μέ τόν χειρότερο τρόπο. Καί λές:

- Τί γίνεται; Ἐδῶ ἀποφάσισα, καί ἀντί νά σταματήσει, γίνεται χειρότερο...

Τί ἔχει γίνει ὅμως Μόλις λέω, ὅτι "δέν θά ξανακάνω μιά συγκεκριμένη ἁμαρτία", ὁ Διάβολος μαζεύει 5 - 6 δικούς του καί μέ ρίχνει κάτω, τούς ὁποίους ἐγώ δέν βλέπω καί νομίζω πώς εἶναι ἀκόμα ἕνας. Ὁ Θεός, δέν φανερώνει ὅτι παλεύουμε μέ περισσότερους Δαίμονες, ὥστε ἐμεῖς νά καταβάλλουμε περισσότερη προσπάθεια γιά νά ξεριζώσουμε ἕνα πάθος∙ ἔτσι ταπεινωνόμαστε περισσότερο καί ἀναγκαζόμαστε νά καταφεύγουμε στήν προσευχή.

«Ξέρω τὰ ἔργα σου, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶσαι οὔτε ζεστός. Μακάρι νὰ ἤσουν ψυχρὸς ἢ ζεστός! Γι' αὐτό, ἐπειδὴ εἶσαι χλιαρὸς καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, θὰ σὲ ξεράσω ἀπὸ τὸ στόμα μου». (Ἀποκάλυψη 3:15-16).

Υπάρχει ένας πολύ σκληρός λόγος που είπε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Εκκλησία της Λαοδίκειας και που μας αφορά και σήμερα: «Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν ψυχρός ή ζεστός! Γι' αυτό, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, θα σε ξεράσω από το στόμα μου». (Αποκάλυψη 3:15-16)

Ο Θεός δεν ανέχεται τους χλιαρούς ανθρώπους. Όχι επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή ο χλιαρός άνθρωπος αποτελεί προσβολή για την αγάπη Του. Ο ψυχρός, ο συνειδητά αμαρτωλός, έχει μια ακόμη ευκαιρία: μπορεί να αναγνωρίσει ότι είναι μακριά από τον Θεό και μπορεί να επιστρέψει. Αλλά ο χλιαρός άνθρωπος ζει με την εντύπωση ότι «είναι καλό έτσι», ότι «έτσι πάει», ότι «δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο». Έρχεται στην εκκλησία από συνήθεια, λατρεύει επιφανειακά, νηστεύει όταν τον βολεύει, προσεύχεται όταν έχει χρόνο και ζει σαν ο Χριστός να ήταν μόνο ένα μέρος της ζωής του, όχι η ίδια η Ζωή.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είπε: «Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να είσαι χλιαρός στην πίστη. Αυτός που είναι ζεστός σώζεται, αυτός που είναι κρύος μπορεί να μετανοήσει, αλλά ο χλιαρός παραμένει στην κατάστασή του και χάνεται».

Ἡ κατάργηση τῶν ὀκτὼ παθῶν ἂς γίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

❈ Οἱ κακοί λογισμοί εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἁμαρτίας καί τῆς δημιουργίας τῶν παθῶν. Θά πρέπει λοιπόν νά καταπολεμηθοῦν οἱ ὀκτώ βασικοί λογισμοί τῆς κακίας γιά νά καταπολεμηθοῦν τά ἀντίστοιχα πάθη καί οἱ ἁμαρτίες στίς ὁποῖες αὐτά ὁδηγοῦν.

Ὁ τρόπος μᾶς διδάσκεται ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό:

"Ἡ κατάργηση τῶν ὀκτὼ παθῶν ἂς γίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

Μὲ τὴν ἐγκράτεια καταργεῖται ἡ γαστριμαργία.

Μὲ τὸν θεῖο πόθο καὶ τὴν ἐπιθυμία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν καταργεῖται ἡ πορνεία.

Τό βασικό εἶναι νά ἀλλάξουμε, νά μετανοήσουμε, νά μισήσουμε τά πάθη μας, ἀλλιῶς δέν φεύγουν

❈ Πρέπει νά παρακολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας γιά νά δοῦμε ποιά πάθη ἔχουμε. Κατ' ἐξοχήν τά πάθη τά παρακολουθοῦμε μέ τούς λογισμούς. Ἀνάλογα μέ τούς λογισμούς μας καταλαβαίνουμε ποιά πάθη ἔχουμε.

Μιά ἄλλη ἐπίσης μέθοδος εἶναι μέ τά ὄνειρα. Συνήθως αὐτοί πού ἔχουν κάποια πάθη, φαίνεται καί στά ὄνειρα. Γιά παράδειγμα, ἕνας πού εἶναι γαστρίμαργος, καρβέλια ὀνειρεύεται! καί φαγητά κ.λπ. Κυρίως ὅμως ἀπό τούς λογισμούς.

Γι' αὐτό οἱ Πατέρες μᾶς παροτρύνουν νά παρακολουθοῦμε τούς λογισμούς μας. Στά μοναστήρια γίνεται συστηματική ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν καί ἔτσι φανερώνει ὁ κάθε μοναχός τόν ἑαυτό του. Βέβαια δέν ἀρκεῖ μόνο νά παρακολουθοῦμε τούς λογισμούς καί νά τούς ἀνακοινώνουμε στή συνέχεια στόν Πνευματικό - π.χ. ἔχω λογισμούς ἐναντίον σου, θέλω νά σέ σκοτώσω - τό θέμα εἶναι καί νά μετανοήσεις.

Ὁ Θεός θέλει προσπάθεια στόν ἀγῶνα μας.

Ὁ Θεός δέν θέλει ἀποτελέσματα, ἀλλά προσπάθεια στόν ἀγῶνα μας. Ἀρκεῖ ἡ προσπάθεια. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ νά μὴ βλέπουμε ἀποτελέσματα. Ἀκόμα καί αὐτό εἶναι γιά τό καλό μας.

Ἄν βλέπαμε ἀποτελέσματα, ἴσως νά γινόμασταν ὑπερήφανοι καί ἐνδεχομένως νά τά χάναμε ὅλα.

Παντοῦ καί πάντοτε πρέπει νά εἴμαστε ἀγωνιστές

❈ Παντοῦ καί πάντοτε πρέπει νά εἴμαστε ἀγωνιστές; Εἴτε εἶσαι διακοπές καί ἔχεις ἀργία ἀπό τήν ἐργασία σου, εἴτε εἶσαι στήν ἐργασία σου, δέν πρέπει νά ἀφήνεις τόν προσωπικό σου κανόνα.

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι μεγάλη ἡ ἀνησυχία τῶν ἀληθινῶν χριστιανῶν ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ σύγχρονη κοινωνία. Ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι οἱ περισσότεροι συνάνθρωποί τους εἶναι νεοειδωλολάτρες καὶ στὴ ζωή τους δὲν ἔχουν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, κινοῦνται χωρὶς προσανατολισμὸ καὶ οἱ ἐπιλογές τους δὲν ἀκολουθοῦν τὶς ἠθικὲς ἐντολές. Ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους μὲ κάθε τρόπο. Ἡ ἐπιλογὴ τους αὐτὴ συντελεῖ στὴν ἐξαθλίωση τῆς κοινωνίας, χωρὶς νὰ συναισθάνονται τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ δημιουργοῦν καὶ μέσα στὸ ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωμένοι καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ζήσουν. Ὡστόσο, ὅταν τὸ κακὸ πλήξει τὴν προσωπική τους ζωή, θορυβοῦν κατηγορώντας τοὺς ἄλλους καὶ ἐπιπόλαια ἀθωώνουν τὸν ἑαυτό τους!

Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ποὺ ἦταν γνώστης τῶν προβλημάτων τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων καὶ ἐργαζόταν ἀκούραστα γιὰ τὴν πνευματική τους ἀφύπνιση, τόνιζε ὅτι ἡ κατάσταση εἶναι ἀξιοθρήνητη καὶ ἐλλεινὴ καὶ τὴ δημιούργησαν οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς πολλές τους ἁμαρτίες καὶ κακοπραγίες καὶ τώρα «θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν καὶ τρυγοῦν τοὺς καρποὺς τῶν ἀνομιῶν καὶ ἁμαρτιῶν τους. Καὶ δυστυχῶς δὲν μετανοοῦν οὔτε συναισθάνονται νὰ ἀφήσουν καὶ νὰ μισήσουν τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ πλησιάσουν τὸ Θεό». Μέσα σ’αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ κοινωνία οἱ λίγοι γρηγοροῦντες χρισταινοί, ἀκολουθώντας τὶς ὑποδείξεις τοῦ ὁσίου Φιλοθέου «μένουν στερροὶ καὶ ἀσάλευτοι στὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἑνωμένοι μὲ τὸ Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, τῶν καλῶν ἔργων καὶ τῆς ἀγάπης», ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ἀξιωθοῦν τοῦ μακαρίου τέλους καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Ὅποιος δὲν προσεύχεται τὸ πρωὶ παλεύει ὅλη μέρα μόνος του καὶ στὸ τέλος χάνει.

H πρωϊνή προσευχή δεν είναι κάτι το τυπικό, αλλά η άγκυρα του νου και ο σύρτης της καρδιάς. Όποιος σηκώνεται το πρωί και τρέχει κατευθείαν στις έγνοιες του κόσμου, στο τηλέφωνο, στους υπολογισμούς και στα νεύρα, εκείνος αφήνει τον Θεό στην πόρτα και Τον φωνάζει όταν θα πονέσει.

Η πρωϊνή προσευχή θέτει μία σειρά: πρώτα ο Θεός, έπειτα ο άνθρωπος και έπειτα όλα τα άλλα. Είναι αυτή που καθαρίζει τον λογισμό, κόβει τον θυμό από την ρίζα, σβήνει το πάθος πριν ανάψει φωτιά.

Ο άνθρωπος που προσεύχεται το πρωί διανύει την ημέρα του έχοντας νου καθαρό και καρδιά που την σφίγγει στα χέρια Του ο Θεός.

Ὑπάρχει ἕνα εἰδικὸ δαιμόνιο, ποῦ λέγεται "κουφὸ" καὶ "ἄλαλο", ποῦ πιάνει τὸ αὐτὶ καὶ τὴ γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἀκούση καὶ νὰ μιλήση.

«Υπάρχει ἕνα εἰδικό δαιμόνιο, πού λέγεται “κουφό" καί “ἄλαλο", πού πιάνει τό αὐτί καί τή γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου καί δέν τόν ἀφήνει νά ἀκούση καί νά μιλήση.

Λέγεται "κουφό", διότι ἐνῶ σέ ἀφήνει νά ἀκούσης τά πάντα, αἰσχρά καί ἁμαρτωλά πράγματα, δέν σέ ἀφήνει, ὅμως, νά ἀκούσης τό σωστό καί τό σωτήριο, γιά νά τό πράξης.

Λέγεται καί “ἄλαλο", διότι ἐνῶ σοῦ ἐπιτρέπει νά πῆς ὅλες σου τίς βρωμιές καί ἁμαρτίες στούς ἄλλους -γιά νά ἀκούγεται ή τέχνη καί ἡ μέθοδος τῆς ἁμαρτίας καί νά τήν πράττη καί ὁ ἄλλος— σοῦ ἀπαγο-λρεύει, ὅμως, νά τίς πῆς στόν παπᾶ, διά τῆς ἐξομολογήσεως.

Ἀπό αὐτό μπορεῖς νά καταλάβεις ἄν ἔχεις μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό σου...

Λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὅτι ἕνα δεῖγμα ὅτι ἔχουμε πίστη στόν ἑαυτόν μας εἶναι νά ἀπογοητευόμαστε πάρα πολύ ὅταν κάνουμε ἕνα λάθος.

Ὅταν ἔχεις μία πτώση, ὅταν κάνεις μία ἁμαρτία, ὅταν ὑποκύψεις σ΄ ἕνα πάθος, ἄν ἔχεις μεγάλη γνώμη, μεγάλη πίστη στόν ἑαυτόν σου, τότε συντρίβεσαι, καταπίπτεις, τά χάνεις, ἀπελπίζεσαι, λυπᾶσαι πάρα πολύ. Αὐτό εἶναι ἕνα κριτήριο.

Γιατί τί σημαίνει αὐτό; Ἐπειδή εἶχες μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτόν σου, καί ἔχεις μεγάλη ἰδέα, πέφτοντας σοῦ γκρεμίζεται αὐτή ἡ ἰδέα, ὁπότε χάνεις τό στήριγμά σου. Σάν ἕνα τεράστιο οἰκοδόμημα πού σωριάζεται. Ἔτσι γίνεται καί ἡ ψυχή σου, γιατί εἶχες στηριχτεῖ στά μπράτσα σου, στόν ἑαυτόν σου, ἀκόμα καί γιά τόν πνευματικό σου ἀγῶνα καί γιά τά καθημερινά.

Γι' αὐτό βλέπετε μιά ἀποτυχία - ἀφῆστε τά πνευματικά - στά βιοτικά, πολλούς ἀνθρώπους τούς διαλύει. Γιά μιά ζωή! Τούς ἀχρηστεύει! Γιατί; Γιατί ἤλπισαν στόν ἑαυτόν τους καί ὄχι στόν Θεό. Ἐνῶ αὐτός πού ἐλπίζει στόν Θεό, θά πεῖ:

- Ἐντάξει, λάθος ἔκανα. Θά πάω νά ἐξομολογηθῶ. Θά κάνω ὅ,τι μπορῶ ἀνθρωπίνως καί μετά ἔχει ὁ Θεός.

Ὁδὸς ταπείνωσης καὶ ἀποκοπῆς τῶν παθῶν

ΟΣΙΩΝ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ KAI IΩAΝΝΟΥ

Οδός ταπείνωσης και αποκοπής των παθών

Παρακαλῶ σε, κύριε ἀββᾶ, ἵνα εὔξῃ ὑπὲρ ἐμοῦ, ὅπως δῴη μοι ὁ Κύριος μικρὰν ταπείνωσιν· καὶ ἐπειδὴ λέγουσιν οἱ πατέρες, ὅτι «ἐὰν μή τις ἐκκόψῃ τὴν ῥίζαν τοῦ πάθους, πάλιν καιρῷ εἰς αὐτὸ ἐμπίπτει», πῶς ἐκκόπτει τις τὴν ῥίζαν τοῦ πάθους καὶ τῆς γαστριμαργίας καὶ τῆς φιλαργυρίας; Καὶ ἐπειδὴ εἶπέ μοι ὁ μέγας Γέρων, ὅτι «ὁ νῦν κλαυθμὸς οὐκ ἔστιν ἀληθής, ἀλλ’ ὑπάγει καὶ ἔρχεται», ἀπὸ ποίας διαθέσεως ἔρχεται μοι τοῦτο; καὶ εἰ ὀφείλω βιάσασθαι ἐμαυτὸν εἰς αὐτὸ ἢ ἀφεῖναι ἕως ἔλθῃ ἡ ἀληθινὴ κατάνυξις.

Ἀπόκρισις

Ἀδελφέ, δίδωσιν ἡμῖν ὁ Θεὸς τὴν ταπείνωσιν καὶ ὠθοῦμεν αὐτήν. Καὶ πάλιν λέγομεν· «εὔξαι ἵνα δῴη ἡμῖν ὁ Θεὸς τὴν ταπείνωσιν». Ἡ ταπείνωσίς ἐστι τὸ κόψαι ἐν πᾶσι τὸ ἴδιον θέλημα καὶ ἀμεριμνῆσαι ἀπὸ πάντων.

Περὶ δὲ τοῦ κόψαι τὴν ῥίζαν, ὡς εἶπας, τῶν παθῶν, διὰ τοῦ κόψαι τὸ θέλημα καὶ θλῖψαι ἑαυτὸν κατὰ τὸ ἐγχωροῦν καὶ βασανίσαι τὰ αἰσθητήρια φυλάξαι τὴν τάξιν αὐτῶν εἰς τὸ μὴ χρήσασθαι κακῶς, κόπτεται ἡ ῥίζα οὐ μόνον τούτων, ἀλλὰ καὶ τῶν λοιπῶν.

Τὸ δὲ ἀπελθεῖν σε καὶ ἐξελθεῖν τὸν νῦν κλαυθμὸν τὸν μὴ ἀληθινόν, διὰ τοῦ χαυνοῦσθαι ἅπαξ τὸν λογισμὸν καὶ θερμανθῆναι γίνεται. Ὅταν οὖν μείνῃ, ἡ θερμότης γίνεται μεγάλη καὶ μόνιμος ἡ κατάνυξις, καὶ ταύτῃ ἕπεται ὁ ἀληθινὸς κλαυθμός, περὶ οὗ ὀφείλεις φροντίσαι βιαζόμενος σεαυτόν, ἵνα ἔλθῃ σοι.

Περί Ἀγρυπνίας

❈ Ἡ ἀγρυπνία εἶναι μία ἀπό τίς πνευματικές ἀσκήσεις πού ἔνθερμα συνιστοῦσε ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος.

Τόνιζε, ὅτι ὅταν κανείς ἀγρυπνεῖ τήν νύκτα ἑλκύει τήν Θεία Χάρη. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα ὁ ἄνθρωπος πού ἀγρύπνησε γιά τόν Κύριο μπορεῖ νά ἐργασθεῖ πολύ ἀποδοτικά, διότι ἡ Θεία Χάρη ἔχει ξεκουράσει καί ἔχει ἀνανεώσει τήν ψυχή καί τό σῶμα του.

Συζητήσεις τῶν Μεγάλων Ρώσων Πρεσβυτέρων 25

Μαθητής: Πώς γίνεται, Πάτερ, τόσοι πολλοί από τους Ρώσους μας να καταφεύγουν με μεγάλο ζήλο στον Άθωνα, επιθυμώντας τη σωτηρία εκεί;

Γέροντα. Και πολλοί δεν κάνουν λάθος: λαμβάνουν σωτηρία στον Άθωνα· αλλά δεν πρέπει να νομίζει κανείς ότι η σωτηρία μπορεί να βρεθεί μόνο στον Άθωνα. Όπου καλείται ο καθένας, εκεί ας μένει, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου Παύλου (βλ. Α΄ Κορινθίους 7:20 ). Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε: «Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουν τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία εν παντί τόπου» (βλ. Ιωάννης 4:23-24 ). Πολλοί αγωνίζονται για τον Άθωνα ή εδώ, μετακινούμενοι από τόπο σε τόπο, αναζητούν τη Βασιλεία των Ουρανών στους ανθρώπους και όχι στον εαυτό τους, ξεχνώντας αυτό που λέγεται στο Ευαγγέλιο: « Η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας» ( Λουκάς 17:21 ). Φυσικά, υπάρχουν μετακινήσεις από τόπο σε τόπο για καλούς λόγους, αλλά ως επί το πλείστον αυτό οφείλεται στην έλλειψη ταπεινότητας και υπομονής και στην κρίση των άλλων.

Μαθητής: Πατέρα, γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που ευαρεστούν τον Κύριο Θεό, αλλά δεν έχουν κάποια ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα;

Γέροντα, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο Θεό για τα μεγάλα Του ελέη προς εμάς, γιατί τόσο σοφά κανονίζει τη σωτηρία μας, και ας εμπιστευτούμε τα δώρα μας στο άγιο θέλημά Του· ας τα κανονίσει όπως Του αρέσει. Εμείς, από την πλευρά μας, αρκεί να αναγκάσουμε τους εαυτούς μας στην αρετή. Όπως ακριβώς στην κοσμική ζωή ένας πλούσιος κύριος εμπιστεύεται τον πλούτο του σε έναν πιστό και έμπιστο διαχειριστή, γνωρίζοντας ότι ο πλούτος του θα είναι ασφαλής στα χέρια αυτού του ανθρώπου, έτσι και ο Κύριος απονέμει ιδιαίτερα δώρα σε τέτοια άτομα που θα τα χρησιμοποιήσουν για τη σωτηρία των ίδιων και των πλησίον τους.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί "Ἡ Τριπλὴ Ἀρετὴ τῆς Ὡριμότητας"

Τρία χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἀνέλθει: ὡριμότητα, σοφία, δύναμη. Τρεῖς σκάλες πρὸς τὴν τελείωση.

Πρῶτον, νὰ παραδέχεται. Πόσο δύσκολο! Τὸ ἐγὼ φωνάζει: "Ὄχι ἐγώ! Οἱ ἄλλοι!" Μὰ ὁ ὥριμος σιωπᾶ τὸ ἐγὼ καὶ ὁμολογεῖ: "Ἐγὼ ἔσφαλα". Αὐτὴ εἶναι ταπείνωση, ὄχι ἧττα.

"Πνευματικὸς ἀγῶνας.."Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα. Μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας· αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν' αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες Του δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ' αυτά να είναι. Αυτά ν' αποτελούν σκοπό και πόθο ασταμάτητο. Γι' αυτά όλη σας η προσευχή προς το Θεό.

Ὅλες οἱ ἐντολὲς καὶ ὅλοι οἱ κανόνες τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπηρέτες τῆς καρδιᾶς...

Για να έχει ένας άνθρωπος καρπούς δεν είναι θέμα νηστείας, αλλά είναι θέμα καρδιάς. Οι καρποί δεν είναι θέμα εφαρμογής μιας εντολής αλλά είναι θέμα καρδιάς.

Δὲν ἔχεις καιρὸν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Δὲν ἔχεις καιρὸν

«Ἄρα οὖν ὡς καιρὸν ἔχομεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως». (Γαλ. στ΄ 10) (: Συνεπῶς, ἕως ὅτου εὑρισκόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ποὺ μόνον εἰς αὐτὴν ἔχομεν καιρὸν πρὸς ἀγαθοεργίαν, ἂς ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς ὅλους, μάλιστα δὲ πρὸς ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἡ πίστις μας τοὺς κατέστησεν οἰκείους καὶ ἀδελφούς).

Μόνο λοιπόν σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουμε ἔργα σωτηρίας.

Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ χάνουμε τὸν καιρό μας. Μὴ ἀναβάλλεις ποτέ.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει:

«Ἡ ἀναβολή εἶναι ἀρχή τῆς ραθυμίας».

* * *

«Νά μή ἀναβάλλουμε ποτέ στά πνευματικά οὔτε κατά τό ἐλάχιστο, ἀλλά πάντοτε νά θεωροῦμε κατάλληλη τήν εὐκαιρία πού μᾶς ἔρχεται».

Ὅσιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος: Ὁ λόγος του διώχνει τὰ κόμπλεξ!

Αρετών ταις ακτίσι καταλαμπόμενος, της εν Χριστώ πολιτείας φωστήρ πολύφωτος, θεοφόρε Ισαάκ ώφθης εν Πνεύματι, και κατευθύνεις ασφαλώς, σωτηρίας προς οδόν, διδάγμασι θεοπνεύστοις, τους ευφημούντας σε Πάτερ, ως του Χριστού θείον θεράποντα.

Ο Όσιος Ισαάκ γεννήθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα, στο Μπέιτ Κατραγιέ, στην περιοχή του Κατάρ, στην νότια άκρη του Περσικού Κόλπου.

Νέος ακόμη εισήλθε μαζί με τον αδελφό του στην Μονή του Αγίου Ματθαίου, και αφού προόδευσε πολύ στις αρετές, στην υπακοή και στη γνώση των Αγίων Γραφών, αποσύρθηκε στην ησυχία. Ο αδελφός του έγινε ηγούμενος της Μονής, και συνεχώς τον πίεζε να επιστρέψει στην Μονή για την πνευματική ωφέλεια των αδελφών. Η φήμη του αγίου Ισαάκ έφτασε ως την Νινευί, και οι πιστοί κατόρθωσαν να πείσουν τον αρχιεπίσκοπο Γιβαρτζή να τον χειροτονήσει επίσκοπο (περί το 648).

Ο Ισαάκ υπάκουσε στο θέλημα του Θεού και άρχισε να κα­θοδηγεί με πολλή σοφία το πνευματικό του ποίμνιο. Δεν είχαν περάσει ούτε πέντε μήνες όταν δύο πιστοί, που τον είχαν παρακαλέσει να λύσει την διαφορά τους σχετικά με την εξόφληση ενός δανείου, απέρριψαν τις συμβουλές του και του είπαν:

Βιώματα Ἁγίων Ἀνθρώπων

Βιώματα Ἁγίων Ἀνθρώπων – 1ον

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ πνευματικοὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν πολλὰ βιώματα, τὰ ὁποῖα μὲ δυσκολία ἐκφράζουν στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν καλὴ προαίρεση. Δὲν ἐπιθυμοῦν τὴ φήμη καὶ τὴ δόξα. Τὸ ταπεινό τους φρόνημα πολλὲς φορὲς τοὺς κρατάει σιωπηλούς, ἰδίως ὅταν ἔχουν μπροστά τους ἁπλοῦς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ τὰ κατανοήσουν, γιατὶ τοὺς λείπει ἡ ἐγρήγορση καὶ ὁ πνευματικὸς ἀγώνας.

Οἱ διδαχὲς τῶν ἐνάρετων πνευματικῶν πατέρων προσφέρονται μὲ τὴ βοήθεια εἰκόνων ἀπὸ τὴ φύση καὶ ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες διαφόρων ἐπαγγελματιῶν. Συχνὲς εἶναι καὶ οἱ παρομοιώσεις ποὺ χρησιμοποιοῦν.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἀναφερόμενος στὸν πνευματικὸ ἀγώνα τῶν χριστιανῶν, χρησιμοποιοῦσε παραβολές, γιὰ νὰ γίνεται κατανοητός. Μιλοῦσε ἀκόμα γιὰ τὰ θεμέλια τῆς πνευματικῆς οἰκοδομῆς καὶ τὰ ὑλικά, ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦνται, ὅπως καὶ γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τῆς ἁμαρτίας. Ὁ λόγος του θυμίζει τὶς διηγήσεις καὶ τὰ ἀποφθέγματα τοῦ Γεροντικοῦ. Μεταφέρουμε ἐδῶ τρεῖς διηγήσεις τοῦ Ἁγίου, πρωτότυπες καὶ διδακτικές1.

* * *

Ρώτησε ὁ γέροντας τὸν πνευματικό του ἀδελφό:

– Ἀδελφέ, τί ἔκανες σήμερα;