Τό φιλότιμο καί ἡ θυσία στόν πνευματικό ἀγῶνα, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Γιαγιά Ἀθηνᾶ σοῦ φιλοῦμε τά χέρια γιατί μᾶς θύμισες τήν ὡραῖα, τή μεγάλη Ἑλλάδα

Γιαγιά Αθηνά σου φιλούμε τα χέρια γιατί μας θύμισες την ωραία, τη μεγάλη Ελλάδα

Με τη δωρεά ασθενοφόρου, η γιαγιά Αθηνά μας έδειξε τις αθάνατες αξίες της φιλότιμης Ελλάδας και άθελά της ξεμπρόστιασε τους αφιλότιμους...

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Σε αυτήν την κοινωνία που έχει «μπετώσει» από το προσωπικό συμφέρον, υπάρχουν πολλοί που ζουν μόνο για να καλύψουν τις ανάγκες του εαυτού τους, λίγοι που σκέφτονται το καλό του συνανθρώπου, ακόμα πιο λίγοι που το επιδιώκουν, και ελάχιστες αρχοντικές ψυχές σαν της κυρίας Αθηνάς.

Είναι το πρόσωπο των ημερών, η συνταξιούχος αγρότισσα που με ό,τι μάζεψε από τη σύνταξή της και ένα χωραφάκι που πούλησε, δώρισε στο νοσοκομείο Μεσολογγίου ένα ολόκληρο ασθενοφόρο, επειδή πολλές φορές δεν υπήρχε όχημα να τη μεταφέρει στην ώρα ανάγκης.

«Το έχω υποσχεθεί στον άντρα μου που έφυγε. Θέλω να μπορούν να έχουν οι Μεσολογγίτες ένα ασθενοφόρο, που να είναι πάντα εδώ και να βοηθάει τους ταλαίπωρους και τους φτωχούς», είπε η κυρία Αθηνά, και μια ολόκληρη Ελλάδα θα έπρεπε νοερά να της φιλάει τα χέρια που μας θύμισε τι σημαίνει ελληνική ψυχή και φιλότιμο. Μας θύμισε τι όμορφα θαύματα συμβαίνουν όταν κανείς δραπετεύει από τα στενά όρια του φιλοτομαρισμού και δίνεται στον συνάνθρωπο χωρίς όρους.

Μια αληθινή αρχόντισσα που τα κοσμικά σαλόνια δεν θα φιλοξενούσαν ποτέ, που δεν θα χωρούσε ποτέ στα σημερινά πρότυπα των «influencers», που δεν θα την κυνηγούσε ποτέ καμία κάμερα και κανένα μικρόφωνο παρά μόνο ευκαιριακά, που δεν θα την δεις ποτέ σε κανένα φωταγωγημένο κτήριο, κανένα πανό, κανένα πλακάτ, κανένα σύνθημα.

Κατά τα άλλα μας μάραναν οι βαθυστόχαστες φανφαρολογίες και τα ευχολόγια για τη δυστυχία γύρω μας. Θες να βρεις σοφία και ουσία; Κοίτα τι σοφία και τι ουσία βρίσκεται σε ένα ταπεινό τσεμπέρι.

Από την παλιά Ελλάδα, από εκείνη την Ελλάδα που δύει στον ορίζοντα μαζί με τις γενιές ανθρώπων που την ομόρφυναν, άστραψε μια ακτίνα μεγαλείου και μας έδειξε σε τι βαθιά νύχτα βυθιζόμαστε εμείς οι νεοέλληνες. Εμείς που έχουμε προστυχέψει την ελεημοσύνη σε βιτρίνες, σε μόστρες και σε χορηγίες του δούναι και λαβείν.

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος γιὰ τὴν χήρα ποὺ φιλοξένησε τὸν Προφήτη Ἠλία

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Πάθη καὶ Ἀρετὲς», Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Ε΄,

ἔκδοσις Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης

Εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι καθῆκον μας νὰ κάνουμε τὸ καλό, γιατί ὁ Θεὸς εἶναι ὅλος ἀγάπη. Εἶδες ἡ χήρα πού φιλοξένησε τὸν προφήτη Ἠλία; Εἰδωλολάτρης ἦταν, ἀλλὰ τί ἀγάπη εἶχε μέσα της! Ὅταν ὁ Προφήτης πῆγε καὶ τῆς ζήτησε ψωμί, τοῦ εἶπε: «Ἔχουμε λίγο λάδι καὶ ἀλεύρι· αὐτὸ θὰ φάω μὲ τὰ παιδιά μου καὶ μετὰ θὰ πεθάνουμε». Δὲν τοῦ εἶπε: «Δὲν ἔχουμε νὰ σοῦ δώσουμε». Καὶ ὅταν ὁ Προφήτης, γιὰ νὰ δοκιμάσει τὴν προαίρεσή της, τῆς εἶπε...νὰ φτιάξη ψωμὶ πρῶτα γιὰ ἐκεῖνον καὶ μετὰ γιὰ τὰ παιδιά της, ἡ καημένη ἀμέσως τοῦ ἒφτιαξε.

Ἂν δὲν εἶχε μέσα της ἀγάπη, θὰ ἔβαζε λογισμούς. «Δὲν φτάνει ποὺ τοῦ λέω ὅτι ἔχουμε λίγο, θὰ ἔλεγε, ζητάει νὰ φτιάξω πρῶτα γιὰ ἐκεῖνον!».

Φάνηκε ἡ προαίρεσή της, γιὰ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς παραδείγματα. Ἀλλὰ ἐμεῖς διαβάζουμε Ἁγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα καὶ τόσα, καὶ τί κάνουμε;

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: "Νὰ εὐχαριστῆτε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα. Κοιτάξτε νὰ ἀνδρωθῆτε. Σφιχτῆτε λιγάκι. Βλέπω τί μᾶς περιμένει, γι ̓ αὐτὸ πονάω"

Ἀπό τό Βιβλίο Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

ΛΟΓΟΙ Β' «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση»

ἐκδόσεις ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ὁ ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Βλέπω τί μᾶς περιμένει, γι ̓αὐτὸ πονάω

Περνοῦν τὰ χρόνια καὶ τί δύσκολα χρόνια! Δὲν τελείωσαν τὰ θέματα. Βράζει τὸ καζάνι. Ἂν δὲν εἶναι λίγο δυναμωμένος κανείς, πῶς θὰ μπορέση νὰ ἀντιμετωπίση μιὰ δύσκολη κατάσταση; Ὁ Θεὸς δὲν ἔκανε ἀνεπρόκοπους ἀνθρώπους. Πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε τὸ φιλότιμο. Ἀλήθεια, Θεὸς φυλάξοι, ἂν γίνη ἕνα τράνταγμα,πόσοι θὰ σταθοῦν ὄρθιοι; Πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμο τοῦ ̓40, στὴν Κόνιτσα, ἐκεῖ ποὺ εἶχα τὸ μαραγκούδικο ἦταν ἡ ἀγορὰ καὶ ἔφερναν οἱ χωρικοὶ καλαμπόκι, σιτάρι κ.λπ. Μερικοὶ πλούσιοι –τί πλούσιοι, αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ ἔπαιρναν κάποιους τόκους ἀπὸ τὶς Τράπεζες –, ὅταν πήγαιναν οἱ καημένοι οἱ χωρικοὶ τὸ καλαμπόκι στὴν ἀγορά, γιὰ νὰ τὸ πουλήσουν, αὐτοὶ τὸ κλωτσοῦσαν μὲ τὸ πόδι καὶ ρωτοῦσαν...πόσο ἔχει. Ὅταν ἦρθε ὁ πόλεμος καὶ ἀναγκάσθηκαν νὰ τὰ πουλήσουν ὅλα, «καλημέρα» ἔλεγε ὁ ἕνας, «ἔχεις καλαμπόκι;» ρωτοῦσε ὁ ἄλλος. Γι' αὐτὸ τώρα νὰ εὐχαριστῆτε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα. Κοιτάξτε νὰ ἀνδρωθῆτε. Σφιχτῆτε λιγάκι. Βλέπω τί μᾶς περιμένει, γι ̓ αὐτὸ πονάω. Μὴν ἀφήνετε τὸν ἑαυτό σας χαλαρό. Ξέρετε τί τραβᾶνε ἀλλοῦ οἱ Χριστιανοί 5; Στὴν Ρωσία μέσα στὰ κάτεργα. Τί δυσκολίες!

Πολύτεκνες Οἰκογένειες: «Εἶναι φοβερό πῶς ἐνεργεῖ στούς φιλότιμους ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ!»

Άγιος Παΐσιος.

Ο Θεός αγαπάει και φροντίζει ιδιαίτερα τους πολυτέκνους. Σε μια μεγάλη οικογένεια δίνονται πολλές ευκαιρίες στα παιδιά να ααπτυχθούν κανονικά, εφόσον οι γονείς τους δίνουν σωστή αγωγή.

Το ένα παιδί βοηθάει το άλλο. Ή μεγαλύτερη κόρη βοηθάει την μητέρα, το δεύτερο παιδί φροντίζει το μικρότερο κ.λπ. Υπάρχει αυτό το δόσιμο και ζουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα θυσίας και αγάπης. Ο μικρός τον μεγάλο και τον αγαπά και τον σέβεται. Αυτό φυσιολογικά καλλιεργείται σε μια πολύτεκνη οικογένεια.

Γι’ αυτό, όταν στην οικογένεια είναι μόνον ένα ή δυο παιδιά, οι γονείς χρειάζεται πολύ να προσέξουν πώς θα τα μεγαλώσουν. Συνήθως κοιτάζουν να μην τους λείψει τίποτε, οπότε τα παιδιά τα έχουν όλα δικά τους και αχρηστεύονται τελείως.

Πάρε μια κοπέλλα μοναχοκόρη που τα έχει όλα. Έχει την υπηρέτρια, που θα της φέρει το φαγητό στην ώρα του, που θα της νοικοκυρέψει το δωμάτιο της κ.λπ. Ή υπηρέτρια πληρώνεται, αλλά καλλιεργείται κιόλας, γιατί δίνεται, προσφέρει, ενώ αυτή, αν δεν κάνη καμιά θυσία, μένει κούτσουρο, ακαλλιέργητη.

Εγώ συνιστώ στους νέους να πάρουν σύζυγο από πολύτεκνη οικογένεια, γιατί τα παιδιά που μεγαλώνουν με οικονομική δυσκολία συνηθίζουν στην θυσία, επειδή σκέφτονται πώς να βοηθήσουν τους γονείς. Αυτό σπάνια το συναντάς στα καλομαθημένα παιδιά.

Αλλά και οι πολύτεκνοι γονείς έχουν πλούσια καρδιά. Θυμάμαι στην Κατοχή ήταν στην γειτονιά μας ένα παιδάκι ορφανό, που είχε μείνει τελείως μόνο του.

Ένας πολύτεκνος οικογενειάρχης, με δέκα παιδιά, το λυπήθηκε, το πήρε στο σπίτι του και το μεγάλωσε και αυτό μαζί με τα δικά του παιδιά. Και ξέρετε έπειτα τι ευλογίες είχε από τον Θεό! Θα τον άφηνε ό Θεός αβοήθητο με τέτοιο φιλότιμο που, είχε;

«Ὁ φιλότιμος βομβαρδίζεται ἀπό εὐλογία,ἐνῶ ὁ γκρινιάρης ἀπό κακομοιριά»

Η γκρίνια που φέρνει τα καταστροφικά αποτελέσματα της κακομοιριάς, δηλαδή της μιζέριας, της θλίψης, του άγχους, της ταραχής, του «όλα μου φταίνε», δεν προβάλλεται από τον μεγάλο όσιο της εποχής μας Παΐσιο παρά για να τονίσει την αξία του φιλότιμου στη ζωή του ανθρώπου. Για τον άγιο τα πράγματα ήταν πολύ σαφή: ο γκρινιάρης άνθρωπος επειδή έχει ως κέντρο το «εγώ» του αρρωστημένου εαυτού του περιστρέφεται αέναα γύρω ακριβώς από τον ίδιο – κατά κάποιο τρόπο θεωρεί ότι αποτελεί το κέντρο του «σύμπαντος», σαν τους παλαιούς ανθρώπους που ελλείψει γνώσεως και επιστημονικής κατάρτισης θεωρούσαν ότι η γη είναι το κέντρο του πλανητικού μας συστήματος και ο ήλιος και οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από αυτήν! Για τον λόγο αυτό έχει αφήσει έξω από τη ζωή του τον Θεό και τον συνάνθρωπό του – δεν χωράνε μέσα στην καρδιά του που είναι πλήρης του εαυτού του – οπότε καταλαβαίνει κανείς ποιος… πονηρός πανηγυρίζει μαζί του! Κι αν κάνει λόγο για Θεό και συνάνθρωπο καμιά φορά είναι διότι τους «θέλει» κι αυτούς δέσμιους και υπηρέτες του δικού του θελήματος.

Ο άγιος Παΐσιος λοιπόν επανειλημμένως τόνιζε, κάτι που βεβαίωνε και η ίδια η ζωή του: ήταν ο τύπος κυριολεκτικά του φιλότιμου ανθρώπου, ότι ο φιλότιμος άνθρωπος είναι τελικώς ο άνθρωπος του Θεού, είναι θα μπορούσαμε να πούμε ο ορισμός του χριστιανού ανθρώπου, του αγίου! Γιατί τι σήμαινε φιλότιμο για εκείνον;

«Το φιλότιμο ”είναι ευλαβικό απόσταγμα της καλωσύνης, η λαμπικαρισμένη αγάπη του ταπεινού ανθρώπου. Τότε η καρδιά του είναι γεμάτη από μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και τους συνανθρώπους του, και από πνευματική λεπτότητα (ευαισθησία) προσπαθεί να ανταποδώση και την παραμικρή καλωσύνη που του κάνουν οι άλλοι”.

Νὰ προσευχώμαστε ἀπὸ φιλότιμο

Νὰ προσευχώμαστε ἀπὸ φιλότιμο

-Γέροντα, μὲ τόση κούραση ποὺ ἔχετε, πῶς μπορεῖτε καὶ προσεύχεσθε;

-Ἐμένα ἡ προσευχὴ μὲ ξεκουράζει. Καὶ ἔχω δεῖ ὅτι μόνον ἡ προσευχὴ ξεκουράζει πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅταν γίνεται μὲ τὴν καρδιά, διώχνει καὶ τὴν κούραση καὶ τὸν ὕπνο καὶ τὴν πεῖνα, γιατὶ θερμαίνεται ἡ ψυχή, καὶ ὕστερα δὲν θέλεις οὔτε νὰ κοιμηθῆς οὔτε νὰ φᾶς. Ζῆς σὲ μιὰ ὑπερφυσικὴ κατάσταση καὶ τρέφεσαι διαφορετικά· σὲ τρέφουν τὰ πνευματικά.

-Γέροντα, δὲν ἔχω ἀγάπη γιὰ τὴν προσευχή.

-Δὲν ἔχει θερμανθῆ ἀκόμη ἡ καρδιά σου καὶ ἡ προσευχὴ δὲν γίνεται ἀπὸ μέσα· τὰ κάνεις ὅλα ἀπὸ μιὰ πειθαρχία, ξερά. Πῶς ξεκινᾶς τὴν προσευχή σου;

-Ἀρχίζω, Γέροντα, μὲ τὴν σκέψη ὅτι πρέπει νὰ προσεύχωμαι γιὰ μένα καὶ γιὰ ὅλους.

-Ἄ, παράξενος ἄνθρωπος εἶσαι! Ἐσὺ πᾶς μὲ ἕνα «πρέπει»· «πρέπει νὰ προσεύχωμαι, πρέπει νὰ κάνω πνευματικά, πρέπει, πρέπει...», καὶ ζορίζεσαι. Καλὸ εἶναι ποὺ ὑπάρχει μέσα σου αὐτὴ ἡ δύναμη, ἀλλὰ νὰ ξεκινᾶς μὲ ἕναν ταπεινὸ λογισμό, μὲ ἕναν πόνο. Νὰ δουλέψη, νὰ πονέση ἡ καρδιά, καὶ τότε δὲν θὰ ζορίζεσαι· θὰ νιώθης χαρά, θὰ ὑπάρχη μέσα σου μιὰ ἐσωτερικὴ ἀγαλλίαση.

-Γέροντα, νιώθω ἕνα σφίξιμο· δὲν ὑπάρχει μέσα μου πνευματικὸ φτερούγισμα.

Τό νά ἀποκτήσουμε ἁγιότητα δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τά χρόνια, ἀλλά ....

Το να αποκτήσουμε αγιότητα δεν εξαρτάται από τα χρόνια, αλλά από το φιλότιμο και τον ταπεινό αγώνα μας. Το φιλότιμο έχει ταπείνωση, αρχοντιά, θυσία.

Αγιος Παΐσιος

Αὐτός εἶναι ὁ Χριστός!

Κάποτε ένας πιτσιρικάς είχε κάνει ένα καραβάκι. Το πήρε στο ακρογιάλι και το άφησε να επιπλεύσει. Κάποια στιγμή όμως, κόπηκε ο σπάγκος και του έφυγε το καραβάκι στα βαθιά και το έχασε. Το παιδί στενοχωρέθηκε πολύ.

Μετά από λίγες μέρες το αγόρι πέρασε από την αγορά και παραδόξως βλέπει το καραβάκι του σε μια βιτρίνα ενός καταστήματος. Το αναγνώρισε αμέσως.

Κάτω από το καραβάκι, έγραφε ένα χαρτάκι: «Πωλείται».

Αφού βεβαιώθηκε ότι ήταν δικό του, μπαίνει μέσα στο κατάστημα και λέει στον καταστηματάρχη:

- Κύριε, αυτό είναι δικό μου, εγώ το έφτιαξα.

Ο καταστηματάρχης δεν συγκινήθηκε καθόλου και του λέει:

Γιά σκέψου… δύο Σπαρτιάτες μόνο μέ τήν παρουσία τους...

Όταν Ο Κολοκοτρώνης έλεγε

στους στρατιώτες του ότι,

“Οι Έλληνες και στους Θεούς ορθοί μιλούνε”

γνώριζε πολύ καλά την φάση

των δυο Σπαρτιατών!!!

Όταν οι Σπαρτιάτες επάνω στην οργή τους

θανάτωσαν τους δυο Πέρσες αγγελιοφόρους

που τους είχαν φέρει μήνυμα από τον μεγάλο Θεό

και Βασιλιά της Περσίας,

ζητώντας από τους Σπαρτιάτες

(Γη και ύδωρ)…

πετώντας τους μέσα στο βαθύ πηγάδι,

λέγοντάς τους, πάρτε και τα δυο,

και Γη και Ύδωρ.

Μετά που συνειδητοποίησαν

και τους έφυγε ο θύμος,

καταλάβαν ότι παραβιάσανε τον νόμο…

Ὅσιος Παΐσιος: «Γιὰ νὰ κατοικήσει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα χρειάζεται πολλή αὐταπάρνηση, πολὺ φιλότιμο, ταπείνωση, ἀρχοντιά, θυσία»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: "ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ" 

Τοῦ Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ 

Μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τὰ ὁποία συμπεριλαμβάνονται στὸ βίντεο: «Πρῶτα πιστεύουμε στὸν Θεὸ καὶ ὕστερα ἀγαπᾶμε τὸν Θεὸ καὶ τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο. Ἡ πίστη αὐξάνει μὲ τὴν προσευχή. "Πρόσθες ἠμὶν πίστιν"» «Ὅλο τὸ κακὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπιστία.» «Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ συλλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, ὅτι αὐτὴ ἡ ζωὴ εἶναι νὰ ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τὴν ἄλλη.» «Πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε μὲ φιλότιμο νὰ σωθοῦμε, γιὰ νὰ μὴ λυπήσουμε τὸν Χριστό.» 

Ὡς πότε;

 Μοῦ φαίνεται πὼς ἀκούω τὸν Θεὸ νὰ λέῃ·

— Ἄνθρωποι, δὲν κουράστηκα ἕως τώρα νὰ σᾶς εὐερ­γετῶ. Δὲν περνᾷ δευτερόλεπτο, δὲν φεύγει οὔτε μία στιγμὴ ποὺ νὰ μὴ σᾶς εὐεργετῶ. ᾿Εσεῖς περιφρονεῖτε τὸν νόμο μου, παραγνωρίζετε τὴν ἀγάπη μου, λησμονεῖτε τὴν καλωσύνη μου, γογγύζετε ἐνάντια στὴν πρόνοιά μου, ἀσεβεῖτε κατὰ τῆς μεγαλωσύνης μου, βλασφημεῖτε τὸ μεγαλεῖο μου.

Ἁγίου Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Λόγοι Β΄ Μέρος 4ον Κεφάλαιο 3ον.1)«Οἱ θεῖες δυνάμεις εἶναι παντοδύναμες » 2)«Ἀγαθή διάθεση»

Λόγοι Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

   Όπου δέν φθάνει ό άνθρωπος, βοηθάει ό Θεός

«Οί θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες »

- Γέροντα, πολλοί ανησυχούν τί θά γίνη μέ το ένα θέμα, τί θά γίνη μέ τό άλλο.
- Κοίταξε νά δής· τώρα ό Θεός, καί νά ήθελε νά μας αφήση, δέν μπορεί.
- Τί εννοείτε, Γέροντα;
- Νά, οί γονείς όταν φέρνουν ένα παιδάκι στον κόσμο, όσο αγωνίζονται νά τό μεγαλώσουν, τόσο περισσότερο τό αγαπούν καί τό πονούν. Έτσι καί ό Θεός, μας έφερε στον κόσμο, αγωνίσθηκε κατά κάποιον τρόπο, μας μεγάλωσε, κουράσθηκε νά μας κάνη ό,τι μας έκανε.
Τώρα, καί νά θέλη νά μας αφήση, δέν μπορεί, γιατί μας πονάει, αρκεί εμείς νά έχουμε λίγο φιλότιμο. Αν έχουμε λίγο φιλότιμο, δέν θά χάσουμε τον Παράδεισο.
- Γέροντα, είπατε ότι ό Καλός Θεός δέν θά μας αφήση...
- Ναι, ό Θεός ποτέ δέν μάς αφήνει· εμείς Τον αφήνουμε. Όταν ό άνθρωπος δέν ζή πνευματικά, δέν δικαιούται την θεία βοήθεια.
Όταν όμως ζή πνευματικά και είναι κοντά στον Θεό, την δικαιούται. Τότε, αν συμβή κάτι και πεθάνη, είναι έτοιμος γιά την άλλη ζωή, οπότε είναι κερδισμένος καί σ' αυτήν την ζωή καί στην άλλη.
Ή βοήθεια τού Θεού δεν εμποδίζεται ούτε άπό ανθρώπους ούτε άπό δαίμονες.
Δεν είναι τίποτε δύσκολο γιά τον Θεό ούτε γιά έναν Άγιο. Τό εμπόδιο σ' εμάς τους ανθρώπους είναι ή όλιγοπιστία, με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες θείες δυνάμεις νά μας πλησιάσουν.
Καί ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη δίπλα μας, εμείς, επειδή υπάρχει μέσα μας σέ μεγάλο βαθμό τό ανθρώπινο στοιχείο, δεν μπορούμε νά καταλάβουμε τό θειο, πού ξεπερνάει όλου τού κόσμου τις ανθρώπινες δυνάμεις, γιατί οί θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες.
Καθόμαστε πολλές φορές άδικα, ώρες ολόκληρες, γιά νά βρούμε μόνοι μας λύση σέ ένα θέμα,
χρησιμοποιώντας όλη τήν απειρία μας.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Λίγο φιλότιμο νά δῆ ὁ Θεός, λίγη καλή διάθεση, καί δίνει πλούσια τήν Χάρη Του»

- Γέροντα, πώς πληροφορείται κανείς ότι είναι συμφιλιωμένος με τον Θεό;

- Η εσωτερική χαρά, η θεία παρηγοριά, που νιώθει μέσα του είναι μια πληροφορία ότι είναι συμφιλιωμένος με τον Θεό.

- Μπορεί να αισθάνεται κανείς συμφιλιωμένος με τον Θεό και να μη νιώθη χαρά, θεία παρηγοριά;

- Δεν μπορεί, κάτι θα νιώθη. Μπορεί να ένιωσε μια φορά δυνατή παρηγοριά και μετά η παρηγοριά που νιώθει να είναι λιγώτερη και γι’ αυτό και γι’ αυτό να νομίζη ότι δεν νιώθει θεία παρηγοριά.

- Πώς γίνεται, Γέροντα, μερικές φορές, ενώ βρίσκεσαι σε μια καλή πνευματική κατάσταση και χαίρεσαι, ξαφνικά να χάνης αυτήν την χαρά;

- Σου στέλνει ο Θεός πνευματικές χαρές και χαίρεσαι. Τις παίρνει, κι εσύ μετά τις αναζητάς και καταβάλλεις περισσότερο αγώνα και προχωράς πιο πολύ πνευματικά.

- Γέροντα, τί χαρά είναι αυτή που νιώθω; Μήπως δεν έχω συναίσθηση της αμαρτωλότητός μου;

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Νά κάνης τόν ἀγῶνα σου, ὄχι γιά νά ἁγιάσης, ἀλλά γιά νά χαρῆ ὁ Χριστός»

 

- Πέστε μου κάτι, Γέροντα, για τον αγώνα μου.

- Παλληκαριά, λεβεντιά, φιλότιμο! Με το φιλότιμο να εργάζεσαι στον Χριστό. Και ο Χριστός στην ψυχή που έχει καλή διάθεση, αγωνιστικό πνεύμα και φιλότιμο, εργάζεται αθόρυβα.

- Γέροντα, γιατί δεν γεμίζω από την προσευχή, ενώ φροντίζω να είμαι συνεπής στα πνευματικά μου καθήκοντα;

- Ε, πώς να γεμίσης; Έτσι θα γεμίσης; Θέλει γύρισμα το κουμπί αλλού.
Εξέτασε να δης πόσο δουλεύεις στην πνευματική ζωή με την λογική και πόσο με την καρδιά• πόσο κινείσαι από την ευρωπαϊκή συνέπεια και πόσο από το ορθόδοξο φιλότιμο. Αυτό που λέμε «συνέπεια», μερικές φορές είναι εγωισμός και μας κλέβει. Να φανώ συνεπής, για να δείξω στους άλλους ότι είμαι σε όλα εντάξει. Τότε όμως η ζωή μου γίνεται μια μεγάλη αταξία πνευματική. Να κινήσαι παντού με φιλότιμο, γιατί σ’ αυτήν την συχνότητα κινούνται ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι… Χωρίς φιλότιμο δεν έρχεται η θεία Χάρις.

- Γέροντα, η διαρκής εγρήγορση κουράζει; 

«Δόξα σοι ὁ Θεός, πού ἔφυγαν τά πολλά!»

Ἅγιος Παΐσιος (ὁ Ἁγιορείτης)

- Ὅταν, Γέροντα, βλέπω μέσα μου ὑπολείμματα ἀπό ἐάν πάθος στενοχωριέμαι.

- Πές: «Δόξα σοι ὁ Θεός, πού ἔφυγαν τά πολλά!». Ἄν ἤμουν ἐγώ στή θέση σου, θά ἔβλεπα τίς ὁλοφάνερες μεγάλες δωρεές τοῦ Θεοῦ καί «ἀπό φυλακῆς πρωίας μέχρι νυκτός» θά ἔλεγα τό «δόξα σοι ὁ Θεός». Ἄν θέλης νά ζῆς ζωή παραδεισένια ἀπό αὐτήν τήν ζωή, δές κι ἐσύ τίς εὐεργεσίες καί τίς πλούσιες δωρεές πού σοῦ δίνει ὁ Θεός καί ἄρχισε τό «δόξα σοι ὁ Θεός». Νά δοξάζετε τόν Θεό, γιατί σᾶς βοήθησε καί προοδεύσατε ἔστω καί λίγο, εἴτε ἐπειδή ἐσεῖς κοπιάσατε, εἴτε ἐπειδή σᾶς βοήθησαν οἱ ἄλλοι. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος λέη «δόξα σοι ὁ Θεός», βοηθάει ὁ Θεός, γιατί ἡ εὐγνωμοσύνη μέ τό ταπεινό φρόνημα καί μέ τόν φιλότιμο ἀγώνα τραβάει συνέχεια οὐράνιες δυνάμεις καί εὐλογίες θεϊκές.

- Καί ὅταν, Γέροντα, ξέρω ὅτι θά ξαναπέσω;

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Παλάβωσε ὁ κόσμος ...Ἔχουν διαλυθῆ ὅλα, οἰκογένεια, παιδεία, ὑπηρεσίες...»

– Τί είναι αυτό που ακούγεται; – Αεροπλάνο, Γέροντα! 

– Κλείσε το παράθυρο, μην μπή μέσα! Έτσι που παλάβωσε ο κόσμος, και αυτό σιγά-σιγά μπορεί να γίνη!... Έχουν διαλυθή όλα, οικογένεια, παιδεία, υπηρεσίες... Ά, δεν τους καίγεται καρφί! Τίποτε δεν έχουν μέσα τους...

– Γέροντα, ποιός φταίει που φθάσαμε σ᾿ αυτήν την κατάσταση; 

– Μιλάω γενικά· θέλω να πώ, μέχρι που έχει φθάσει η αδιαφορία! Πήγαινε σεμια σχολή και θα δής· αν λ.χ. χτυπούν τα παράθυρα από τον αέρα, ζήτημα να βρεθήένα παιδί να τα κλείση, για να μη σπάσουν. 

Άλλα θα χαζεύουν, άλλα θα κοιτάζουνπώς χτυπούν, άλλα θα περνούν από ᾿κεί σαν να μη συμβαίνη τίποτε. Αδιαφορία! Μου έλεγε ένας αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος στις αποθήκες: «Τρομάζω να βρώ ένανστρατιώτη σωστό, να τον βάλω φρουρό στην αποθήκη πετρελαίων, για να μη βάλουνοι άλλοι καμμιά φωτιά ή ο ίδιος μην πετάξη κανένα τσιγάρο απρόσεκτα».

«Μεγαλύτερη ἀπό ὅλες τίς ἀρετές εἶναι ἡ ἀγάπη. Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ ὅπως θέλει ὁ Θεός, σέ κάθε περίπτωση προτιμᾶ τήν ὠφέλεια καί τήν εὐχαρίστηση τοῦ συνανθρώπου του καί ὄχι τή δική του.» μέρος β΄ τελευταῖο

Ὑπόθεση ΛΣΤ΄(36)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ἀπό τό Γεροντικό

Κάποιος γέροντας στή Σκήτη ἀρρώστησε, καί ἐπιθύμησε νά φάει φρέσκο ψωμί. Ὅταν τό ἄκουσε ἕνας ἀπό τούς ἀγωνιστές ἀδελφούς, πῆρε τό ἐπανωφόρι του, ἔβαλε σέ αὐτό ψωμιά ξερά καί πῆγε στήν Αἴγυπτο. Ἐκεῖ τά ἀντάλλαξε μέ φρέσκα καί τά ἔφερε στόν γέροντα. Ὅταν τά εἶδαν αὐτά ζεστά, ἀπόρησαν, ὁ γέροντας ὅμως δέν ἤθελε νά φάει, καί ἔλεγε:

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος γιά τήν χήρα πού φιλοξένησε τόν Προφήτη Ἠλία

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ και εἶναι καθῆκον μας να κάνουμε το καλό, γιατί ὁ Θεός εἶναι ὅλος ἀγάπη. Εἶδες ἡ χήρα πού φιλοξένησε τον προφήτη Ἠλία; Εἰδωλολάτρης ἦταν, ἀλλά τί ἀγάπη εἶχε μέσα της! Ὅταν ὁ Προφήτης πῆγε και τῆς ζήτησε ψωμί, τοῦ εἶπε: «Ἔχουμε λίγο λάδι καὶ ἀλεύρι· αὐτό θὰ φάω με τα παιδιά μου καὶ μετά θα πεθάνουμε». Δεν τοῦ εἶπε: «Δεν ἔχουμε να σοῦ δώσουμε». Και ὅταν ὁ Προφήτης, για να δοκιμάσει την προαίρεσή της, τῆς εἶπε να φτιάξη ψωμὶ πρῶτα για ἐκεῖνον και μετά για τα παιδιά της, ἡ καημένη ἀμέσως τοῦ ἒφτιαξε.
Ἂν δεν εἶχε μέσα της ἀγάπη, θα ἔβαζε λογισμούς. «Δεν φτάνει που τοῦ λέω ὅτι ἔχουμε λίγο, θα ἔλεγε, ζητάει να φτιάξω πρῶτα για ἐκεῖνον!».

Οἱ φιλότιμοι ἔχουν λεπτή συνείδηση καί βοηθιοῦνται ἀπό τόν Θεό

-Γέροντα, όποιος έχει φιλότιμο το καταλαβαίνει ο ίδιος;

– Εσύ έχεις; Αυτό φαίνεται, ευλογημένη!

Λίγο-πολύ καταλαβαίνει κανείς τον εαυτό του, πληροφορείται γιατί έχει εσωτερική ανάπαυση και ειρήνη. Αλλά και όποιος έχει φιλότιμο δεν καυχάται, δεν λέει: «εγώ έχω φιλότιμο», γιατί πάντα σκέφτεται: «Πρέπει να κινούμαι με περισσότερο φιλότιμο».

Ο φιλότιμος άνθρωπος έχει ειλικρίνεια, δεν υπολογίζει τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο, αλλά είναι αισθητά και στον άλλον• έχει και επικοινωνία εσωτερική με τον άλλον και τον καταλαβαίνει. Και να του λες, ενώ πονάς , «είμαι πολύ καλά», για να μη στενοχωρηθή, εκείνος καταλαβαίνει ότι πονάς και προσπαθεί να μη σε κουράση.