Ὁ πνευματικός ἀγών

Ὁ πνευματικός ἀγών

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ οἱ κληρικοὶ μιλοῦν στοὺς πιστοὺς γιὰ τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη. Στὸ κήρυγμά τους, ὅλα τὰ θεωροῦν εὔκολα· δίχως κόπο ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, δίχως κόπο καὶ ἡ καταπολέμηση τῶν παθῶν. Ἡ πραγματικότητα ὡστόσο εἶναι διαφορετική.

Ὁ κάθε καλοπροαίρετος χριστιανὸς ἔχει τὶς δικές του δυσκολίες στὸν διπλὸ αὐτὸν ἀγώνα. Οἱ δυσκολίες ποικίλλουν ἀνάλογα μὲ τὸ χαρακτήρα τοῦ καθενός, ἀλλὰ καὶ τὸν μέχρι τότε τρόπο ζωῆς του. Ἡ ἐμπειρία ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες εἶναι τὸ μεγάλο ἐμπόδιο γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν, ὅπως καὶ ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν εἶναι μία συνεχὴς προσπάθεια καὶ ἐξάρτηση στὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ.

Ὁ διπλὸς αὐτὸς ἀγώνας διεξάγεται ταυτοχρόνως, γιατί οἱ ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη ἀντιμάχονται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο. Οἱ ἀρετὲς νεκρώνουν τὰ πάθη καὶ τὰ πάθη ἐξαφανίζουν τὶς ἀρετές. Ὑπάρχει μία ἀδιάκοπη μάχη. Ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς βλέπει τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς ἐπιθυμεῖ, πρέπει ὅμως νὰ εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἀποφασιστικὸς στὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν, γιατί στὴν πράξη οἱ ἐπιδιωκόμενες ἀρετὲς δὲν ἀποκτῶνται, ὅταν δειλὰ ἀρέσκεται στὶς ἁμαρτωλές του ἐπιθυμίες.

Πνευματικός ἀγών μέ προσευχήν καί ἄσκησιν

Πνευματικός ἀγών μέ προσευχήν καί ἄσκησιν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀγωνίζεται κατά Θεόν πρέπει νά γνωρίζει τόν ἀποτελεσματικό τρόπο τῆς ἀντιμετώπισης τοῦ νοῦ του καί τοῦ σώματός του. Εἶναι ἕνα δύσκολο ἔργο, τό ὁποῖο ὡστόσο δέν πρέπει νά ἐγκαταλείψει.

Ὁ νοῦς εἶναι ἕνα πνευματικό ἐργοστάσιο πού ἀδιάκοπα παράγει προϊόντα, δηλαδή σκέψεις ποικίλου περιεχομένου, οἱ ὁποῖες συχνά γίνονται ἐπιθυμίες καί πράξεις. Χρειάζεται πολλή προσοχή στήν ἀντιμετώπισή τους. Οἱ ἁμαρτωλές σκέψεις δέν πρέπει νά χρονίζουν στό νοῦ, ἀλλά νά παραθεωροῦνται καί νά ἀπορρίπτονται, χωρίς νά ἀφήνουν ἐντυπώσεις, γιά νά μή συνδυάζονται μέ παλιότερες ἁμαρτωλές ἐμπειρίες. Βέβαια οἱ σκέψεις εἶναι ἀδιάκοπες, ἀλλά πρέπει νά φεύγουν γρήγορα καί νά λησμονοῦνται. Στή θέση τους πρέπει νά ἔρχονται καί νά μένουν οἱ θεοφιλεῖς, οἱ ὁποῖες γαληνεύουν τό νοῦ καί τροφοδοτοῦν τήν καρδία, γιά νά παίρνει ὁ ἄνθρωπος καί ἀνάλογες ἀποφάσεις.

Στήν ἀντιμετώπιση τῶν ἁμαρτωλῶν σκέψεων καί στή δημιουργία τῶν θεοφιλῶν πολύ βοηθάει ἡ προσευχή, ἡ ὁποία στήν ἀρχή γίνεται μέ κάποια ταραχή, ἀλλά στή συνέχεια ἔρχεται ἡ γαλήνη, κοπάζουν τά κύματα, λησμονοῦνται οἱ ἁμαρτωλές ἐπιδιώξεις καί ἐπικρατεῖ στό νοῦ καθαρότητα καί σχεδιάζονται θεοφιλεῖς πράξεις.

Αὐτογνωσία καὶ φιλοδοξία

Αὐτογνωσία καί φιλοδοξία

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Καθημερινὰ διατυπώνονται παράπονα ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους γιὰ πράξεις καὶ παραλείψεις τῶν ἀρχόντων τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας καὶ ὄχι σπάνια καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς. Ὑπάρχει διάχυτη ἡ αἴσθηση ὅτι τὰ πρόσωπα αὐτὰ εἶναι ἀνίκανα καὶ ὑπηρετοῦν συμφέροντα, μὲ τρόπο προκλητικὸ καὶ σκανδαλώδη. Χωρίς νὰ ἀγνοοῦμε τὶς φωτεινὲς ἐξαιρέσεις, δυστυχῶς ἡ πλειονότητα ἀποδεικνύεται ἀνίκανη καὶ αὐτὸ συμβαίνει, γιατὶ οἱ συγκεκριμένοι ἄνθρωποι εἶναι φιλόδοξοι καὶ τοὺς λείπει ἡ αὐτογνωσία. Μιλᾶμε γιὰ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς φοβεροῦ πάθους καὶ τὴν ἀπουσία μιᾶς μεγάλης ἀρετῆς. Ἡ φιλοδοξία καὶ ἡ αὐτογνωσία δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρχουν στὸν ἄνθρωπο. Ὅταν κυριαρχεῖ ἡ φιλοδοξία, χάνεται ἡ αὐτογνωσία. Ἐνῶ ὅταν ὑπάρχει ἡ αὐτογνωσία, τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας μειώνεται καὶ κάποιες φορὲς νεκρώνεται.

Ὁ φιλόδοξος χάνει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι ἕνας κοινὸς ἄνθρωπος μὲ πολλὲς ἀδυναμίες καὶ φυσικὰ ἀκατάλληλος γιὰ ὑπεύθυνες θέσεις στὴν κοσμικὴ ἐξουσία. Ἡ πραγματικότητα αὐτὴ δὲν λαμβάνεται ὑπόψη, γι’ αὐτὸ μεγάλα κοινωνικὰ προβλήματα, ποὺ γιὰ τὴ λύση τους χρειάζονται ἱκανότητες, τὰ ἀναλαμβάνουν μικροὶ καὶ ἀδύναμοι ἄνθρωποι. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ πολλαπλασιάζονται τὰ προβλήματα!

Ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι ἀναγκαία, χώρις νὰ μᾶς ἀπογοητεύει, ἀλλὰ ἀντίθετα μᾶς ὁδηγεῖ στήν πνευματική ἀφύπνιση. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι «δὲν εἶναι μικρὴ εὐσέβεια καὶ ἀρετή, τὸ νὰ μπορέσουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν πραγματική μας ἀξία. Γιατὶ αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει καλύτερα τὸν ἑαυτό του, ποὺ πιστεύει δηλαδὴ ὅτι δὲν εἶναι τίποτα κλπ»[1]. Ἐπίσης ἡ συναίσθηση ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ καὶ ἄξιοι τιμωρίας, δὲν μᾶς ἀποκλείει ἀπό τή συγχώρηση. Μποροῦμε «νά εἴμαστε ὄρθιοι στό πνευματικὸ σκάμμα καὶ νά διεξάγουμε τούς ἀγῶνες τῆς μετάνοιας[2]!…

Ἀντιαιρετικόν φρόνημα

Ἀντιαιρετικόν φρόνημα 

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ λησμονοῦμε ὅτι στὴν ἐποχή μας οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι βρίσκονται πολὺ κοντά μας καὶ πάντα ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ δεχτοῦμε ἐρεθίσματα, ποὺ θὰ ἀμβλύνουν τὸ ὀρθόδοξο κριτήριο στὴ ζωή μας. Ὁ τρόπος ποὺ ζοῦν καὶ οἱ ποικίλες δραστηριότητές τους παγιδεύουν τοὺς ἁπλοὺς καὶ ἀνυποψίαστους χριστιανούς, κάτι ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἀνησυχεῖ, χωρίς, ὡστόσο, νὰ ἔχουμε ἐχθρικὰ συναισθήματα μ’ αὐτούς. Νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἁρμονικὴ συνύπαρξη ἔχει κανόνες ποὺ πρέπει νὰ τηροῦνται.

Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς εἶναι προσεκτικός στὶς κοινωνικὲς σχέσεις μαζί τους, θλίβεται γιατὶ οἱ συν­άνθρωποί του δὲν γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια τῆς πίστης στὸ Χριστὸ καὶ ἡ παρουσία του ἀνάμεσά τους ἀποτελεῖ φωτεινὸ παράδειγμα, ποὺ ἐντυπωσιάζει καὶ ὁδηγεῖ σὲ σύγκριση μὲ τὰ «πιστεύω» τους καὶ ἐνδεχομένως σὲ πνευματικὴ ἀφύπνιση. Ἡ ἀγάπη του ποτὲ δὲν πρέπει νὰ δέχεται συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρήσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς καὶ ἀλλόθρησκους.

Μεγάλη ἀνησυχία προκαλεῖ στοὺς ὀρθοδόξους ἡ ἀδιάκοπη δραστηριότητα τῶν οἰκουμενιστῶν. Μεγαλόσχημοι ὀρθόδοξοι κληρικοί ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς, χωρὶς κανένα δισταγμό καὶ προκλητικὰ δηλώνουν ὅτι ἐργάζονται γιὰ τὴν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν καὶ προφητεύουν ὅτι θὰ ἐπιτευχθεῖ σύντομα! Πραγματοποιοῦν συχνὲς ἐπισκέψεις, συνευφραίνονται μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀνταλλάσσουν δῶρα, συμμετέχουν σὲ συνέδρια καὶ γενικὰ παρατηρεῖται μιὰ δαιμονικὴ δραστηριότητα ποὺ μόνο ἀρνητικὰ ἀποτελέσματα ἔχει.

Ἐγρήγορσις: Ἡ βάσις τῆς πνευματικῆς ζωῆς

Ἐγρήγορσις: Ἡ βάσις τῆς πνευματικῆς ζωῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση.

1ον

Ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ διαφέρει ἀπὸ ἐκείνη τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου. Χαρακτηρίζεται πνευματικὴ καὶ ἔχει ὡς ὁδηγὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ προϋποθέτει ἕνα διαρκῆ ἐσωτερικὸ ἀγώνα. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος συμβουλεύει τοὺς πιστούς: «Ἑτοιμαστεῖτε πνευματικὰ καὶ μείνετε ἄγρυπνοι. Ἀφῆστε νὰ σᾶς καθοδηγεῖ πλήρως ἡ ἐλπίδα στὴ σωτηρία ποὺ σᾶς προσμένει, ὅταν φανερωθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός».

Τὸ κύριο γνώρισμα τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἡ ἐγρήγορση, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴ βάση τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει: “Ὅποιος ἀσκεῖται στὴν ἐντέλεια ἕνα πρᾶγμα πρέπει νὰ σκέπτεται μήπως ἀπὸ ἀμέλεια φωλιάσει στὴν ψυχή του ἡ κακία, μήπως ἡ νήψη (ἡ ἐγρήγορση) καὶ ἡ ἔντονη προσήλωση τοῦ νοῦ στὸν Θεὸ ἔπαψε, μήπως ὁ ἁγιασμὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὁ φωτισμὸς ποὺ γεννιέται ἀπὸ ἐκεῖ στὴν ψυχὴ ἀμαυρώθηκε (σκοτίστηκε)».

Ἡ ἐγρήγορση εἶναι ἀναγκαία καὶ πρέπει νὰ συνοδεύεται μὲ διαρκῆ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ στὶς εὐχάριστες καταστάσεις καὶ στὶς θλίψεις. Ὁ διάβολος δὲν ἔχει ἀνακωχή. Δὲν ἔχει ὁρισμένο καιρὸ ἐπίθεσης, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

Ἡ προθυμία στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν δὲν πρέπει νὰ μειώνεται καὶ ἡ ἀναβολὴ εἶναι ἐπικίνδυνη, γιατί ὁ ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει τὸ χρόνο τῆς ἀναχώρησής του ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμο. Ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος προτρέπει: «Ἀγρυπνεῖτε! Μένετε στέρεοι στὴν πίστη! Νὰ εἶστε γενναῖοι καὶ δυνατοί! Ὅλες τὶς πράξεις σας νὰ τὶς ἐμπνέει ἡ ἀγάπη».

Περί προσευχῆς

Περί προσευχῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Κοινή ἐμπειρία εἶναι ὅτι κατά τή διάρκεια τῆς προσευχῆς, ὁ νοῦς μας φεύγει ἀπό τόν ἱερό χῶρο τῆς περισυλλογῆς καί συναίσθησης τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καί ἀσχολεῖται μέ τίς καθημερινές μας ἀπασχολήσεις, τήν ἐπικοινωνία μας μέ τούς ἄλλους, τίς συνομιλίες πού εἴχαμε, τήν πληροφόρηση γιά δυσάρεστα γεγονότα, τίς ἰδέες τῶν ἀντιφρονούντων καί τήν ἐπιπολαιότητά τους καί ὄχι σπάνια μέ ὅσα βλέπουμε καί ἀκοῦμε ἀπό τά μέσα ἐνημέρωσης.

Ἀλλά καί οἱ μοναχοί καί ἀποκομμένοι ἀπό τόν κόσμο ἔχουν παρόμοιες δυσκολίες, ἀναλογιζόμενοι τό παρελθόν τους, βλέποντας τό παρόν καί προγραμματίζοντας ἕνα καλύτερο μέλλον, τό ὁποῖο προφανῶς δέν θά ἀξιωθοῦν νά ζήσουν.

Ὅλα τά παραπάνω πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε, χωρίς συναίσθημα, ἀλλά μέ τήν ἁπλή λογική καί νά τά ἀπορρίπτουμε ἤ νά τά μεταθέτουμε σέ ἄλλο χρόνο καί νά ἡσυχάζουμε ἀπό τίς ἐφήμερες ἐντυπώσεις καί τούς ἐνοχλητικούς λογισμούς. Τό ἔργο αὐτό εἶναι δύσκολο γιά νά τό πετυχαίνει καθημερινά ὁ προσευχόμενος. Λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού διώχνουν τίς ἐντυπώσεις καί μεταφέρονται σέ ἥσυχο λιμάνι, ὅπου ὁ νοῦς τους προσεύχεται μέ τήν καρδιά τους καί αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά ποῦν «Κύριε, ἐλέησόν με» καί τό «Δόξα σοι, ὁ Θεός».

Κίνδυνος εἰδωλολατρείας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ χριστιανοὶ προφανῶς ἀρνοῦνται τὴν εἰδωλολατρία. Ἀρνοῦνται τοὺς ψεύτικους καὶ φανταστικοὺς θεοὺς τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ τοὺς μετὰ Χριστόν πού, δυστυχῶς, λατρεύονται ἀπὸ λαοὺς πού εἶναι πολὺ χαμηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου. Ἀρνοῦνται ἐπίσης κι ἐκείνους πού «θεοποιοῦν» τοὺς λεγόμενους «μεγάλους» ἡγέτες, τοὺς ἐπιστήμονες, τοὺς λογοτέχνες, τοὺς ἠθοποιοὺς καὶ τοὺς καλλιτέχνες, ἀλλά καὶ τοὺς ἀθλητές, πού στὶς ἡμέρες μας προβάλλονται ὡς παράδει­γμα γιά τοὺς νέους.

Εἶναι ἀδιανόητο νὰ παίρνουν οἱ θνητοὶ ἄνθρωποι, πού ἔχουν κάποιο χάρισμα, τὴ θέση τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνονται εἴδωλα, πού θά λατρεύονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πού δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν ἀληθινὸ Θεό. Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ στὰ διάφορα εἴδωλα τῶν κοσμικῶν. Ἀποφεύγουν κάθε προσωπικὴ προβολή. Ἡ ἀρετὴ τῆς ταπείνωσης δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ γίνουν εἴδωλα. Ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔζησαν χωρὶς φιλοδοξίες καὶ μοναδικό τους ἔργο ἦταν ἡ ταπεινὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ τίποτα πιὸ πέρα. Μερικοὶ βέβαια εἶχαν ἀποκτήσει φήμη, ἀλλὰ δὲν ἦταν δική τους ἐπιδίωξη, ἀλλὰ ἦταν ἔργο τοῦ Θεοῦ, γιά νὰ στηρίξουν πνευματικὰ μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ τίς ἐμπειρικὲς διδαχές τους τό λαό, πού βρισκόταν μακριὰ ἀπὸ τό δρόμο τῆς ἀρετῆς.

Αἱ εὐεργετικαί θλίψεις

Αἱ εὐεργετικαί θλίψεις

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐναλλαγὲς στὴ ζωή του. Ἄλλοτε χαίρεται, γιατὶ ὅλα βαίνουν καλῶς στὴ ζωή του. Σκέπτεται, εὐχαριστεῖται καὶ ξεχνάει ὅτι ὁ οὐρανὸς δὲν εἶναι πάντα καθαρὸς καὶ διαυγής. Καὶ ἄλλοτε τὴ χαρὰ τὴ διαδέχεται ἡ θλίψη, ὅταν παρουσιάζονται ἐμπόδια στὴ ζωή του, ὅπως εἶναι οἱ ἀσθένειες, οἱ ἀποτυχίες, οἱ ἀδικίες, οἱ διωγμοί, οἱ συκοφαντίες καὶ πλῆθος ἄλλων δυσάρεστων γεγονότων.

Στὴν πρώτη περίπτωση ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει προβληματισμούς, τὴ χαρά του τὴν ἀποδίδει στὶς ἱκανότητές του καὶ τὶς ἐπιτυχίες του. Φρονεῖ ὅτι εἶναι ἀνώτερος, ἰσχυρός, ταλαντοῦχος καὶ μοναδικός. Τοῦ δημιουργεῖται ἡ ἰδέα ὅτι δὲν εἶναι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Γίνεται ὑπερήφανος, ἀρνεῖται τὴν ὑποταγή του στὸ Θεό, θεωρεῖ τὶς ἠθικές ἀξίες ἐμπόδια στὴ ζωή, ποὺ ἀφαιροῦν τὴ χαρὰ καὶ τὶς ἡδονὲς ἀπὸ τὴν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν. Τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν εἶναι δύσκολο νὰ τὸν προσεγγίσεις καὶ νὰ τὸν πείσεις νὰ ἀναθεωρήσει τὶς ἐσφαλμένες του ἀπόψεις γιὰ τὴν εὐτυχία.

Ὅμως στὴ ζωὴ ἔρχονται καὶ οἱ θλίψεις, γιά τὶς ὁποῖες ὁ «εὐτυχισμένος» ἄνθρωπος δυσανασχετεῖ, ἀμφισβητεῖ τὴ χρησιμότητά τους καὶ ἀπελπίζεται, γιατὶ καὶ αὐτὸς ἀκολουθεῖ τὴν πορεία ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι σπουδαῖο πρᾶγμα νὰ γνωρίζεις τὴν ἀλήθεια γιὰ κάποιο σοβαρὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὴν ὑπερ­ασπίζεσαι μὲ θάρρος, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνόχων. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, ἐνισχύοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκείνους ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ μὲ περισσὸ θράσος ἐπιδιώκουν τὴ συσκότισή της.

Ἀλήθεια, πόσο ταιριάζει σ’ ἕνα συνειδητὸ χριστιανὸ νὰ μὴ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ βρίσκει ἀνάπαυση στὸ ψεῦδος τῶν ἄλλων; Ὅταν μάλιστα οἱ ἄνθρωποι εὔκολα παρασύρονται καὶ γίνονται ὑπερασπιστὲς τοῦ ψεύδους; Ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια ἡ σιωπὴ εἶναι κατακριτέα. Δὲν πρέπει νὰ κυριαρχεῖ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους καὶ νὰ παραμένει σβηστὸ τὸ λυχνάρι τῆς ἀλήθειας.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστης καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐχθροί της ἔχουν αὐξηθεῖ. Τὸ παράδειγμα μᾶς τὸ δίνουν οἱ Ἀπόστολοι καὶ τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἔμπειρος ἐπίσκοπος ἔλεγε σχετικά: «Ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπτόητοι καὶ μὲ παρρησία ἔλεγαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς· “Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ τὰ κηρύττουμε”. Αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὑπερ­άσπιση τῆς ἀλήθειας, γιὰ τὴν ὁποία ὁδηγοῦνται στὸ μαρτύριο μέχρι θανάτου οἱ Ἅγιοι».

Κοσμικαί ἐκδηλώσεις πρός ἐκκλησιαστικά πρόσωπα.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εἶναι σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ προσεκτικὸς καὶ ἀκούραστος τηρητὴς τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ ὅταν ἀκόμα κατέχει ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα. Τὸ θεωρεῖ πνευματικὴ πτώση νὰ ἀκολουθήσει τὴν τακτικὴ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους, δὲν μιλοῦν γιὰ ἁμαρτίες, δὲν τοὺς συγκινεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴ θεωροῦν ἕνα θεσμὸ ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς μας (τὶς ἁμαρτωλὲς ἐννοεῖται) καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ παρουσία τους στὸ ναὸ εἶναι σπανιότατη. Μόνο ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὑποχρέωση παρουσιάζονται γιὰ λίγο.  Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι μὲ τοὺς τίτλους τῶν σπουδῶν, μὲ τὰ ἀξιώματα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, μὲ τὸν πλοῦτο, μὲ τὴν κοινωνικὴ ἀναγνώριση, τὴν ποικίλη δραστηριότητά τους, τὴν ἐπίδοση καὶ τὶς διακρίσεις στὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης, τῶν τεχνῶν καὶ τῶν γραμμάτων, ἀλλὰ μὲ ἀπουσία χριστιανικοῦ ἤθους, εἶναι πολλὲς φορὲς πρόθυμοι νὰ χρησιμοποιήσουν καὶ τοὺς ἀνώτερους ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου νὰ προβληθοῦν.

Παράδοσις: Ἐμπειρία ἐναρέτου ζωῆς

Παράδοσις: Ἐμπειρία ἐναρέτου ζωῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ ἀναφορὰ στὸ παρελθὸν καὶ τὴν παράδοση εἶναι ἀναγκαία στὸν ἄνθρωπο καὶ ἰδιαίτερα στὸν πιστό. Παίρνει διδάγματα, τιμᾶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ προσέφεραν ἔργο καὶ πολλὲς φορὲς ἔχουν δώσει καὶ τὴ ζωή τους, ὑπερασπιζόμενοι ἀξίες, ἀρχὲς καὶ ἰδανικά. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἀγωνίζεται «γιὰ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔχουν γονατίσει ἀπὸ τοὺς διωγμούς, γιὰ λαοὺς ποὺ ἔχουν διασπαρεῖ, γιὰ κληρικοὺς ποὺ πολεμοῦνται, γιὰ ἐπισκόπους ποὺ ἔχουν ἐξορισθεῖ, γιὰ παραδοσιακοὺς θεσμοὺς ποὺ ἔχουν ἀθετηθεῖ», ὅπως τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

Τὸ παρελθὸν δίνει νόημα στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Τὰ κατορθώματα τῶν ἁγίων, οἱ ἀγῶνες τῶν ὁσίων, τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν μαρτύρων, τὰ ποικίλα δεινὰ τῶν ἀποστόλων κλπ. ἀποτελοῦν τὸ καθοδηγητικὸ φῶς τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται σεβασμὸς στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅταν ἀκόμα δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κατανοήσουμε στὸ βαθμὸ ποὺ πρέπει ἢ δὲν γνωρίζουμε τὴν πνευματική της ἀξία.

Παράδοση ἀποτελοῦν καὶ τὰ ὅσα καθημερινὰ προσφέρει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν τὰ στοχάζεται ὁ πιστός, αὐξάνει τὸ σεβασμό του στὴν πρόνοια καὶ φροντίδα τοῦ Θεοῦ καὶ βρίσκεται σὲ διαρκῆ δοξολογία. Θεωρεῖ τὴ δική του ζωὴ συνέχεια τῆς παράδοσης τοῦ παρελθόντος. Τὴν ἐμπειρία του αὐτὴ πρέπει νὰ τὴ διηγεῖται «γιὰ νὰ γίνεται αἰτία μεγάλης εὐσέβειας καὶ στοὺς μεταγενέστερους καὶ ἀφορμὴ ἀκριβέστατης θεογνωσίας καὶ ἐπιμέλειας τῆς ἀρετῆς». Ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὸς δάσκαλος τῶν ἀπογόνων.

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι μεγάλη ἡ ἀνησυχία τῶν ἀληθινῶν χριστιανῶν ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ σύγχρονη κοινωνία. Ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι οἱ περισσότεροι συνάνθρωποί τους εἶναι νεοειδωλολάτρες καὶ στὴ ζωή τους δὲν ἔχουν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, κινοῦνται χωρὶς προσανατολισμὸ καὶ οἱ ἐπιλογές τους δὲν ἀκολουθοῦν τὶς ἠθικὲς ἐντολές. Ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους μὲ κάθε τρόπο. Ἡ ἐπιλογὴ τους αὐτὴ συντελεῖ στὴν ἐξαθλίωση τῆς κοινωνίας, χωρὶς νὰ συναισθάνονται τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ δημιουργοῦν καὶ μέσα στὸ ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωμένοι καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ζήσουν. Ὡστόσο, ὅταν τὸ κακὸ πλήξει τὴν προσωπική τους ζωή, θορυβοῦν κατηγορώντας τοὺς ἄλλους καὶ ἐπιπόλαια ἀθωώνουν τὸν ἑαυτό τους!

Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ποὺ ἦταν γνώστης τῶν προβλημάτων τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων καὶ ἐργαζόταν ἀκούραστα γιὰ τὴν πνευματική τους ἀφύπνιση, τόνιζε ὅτι ἡ κατάσταση εἶναι ἀξιοθρήνητη καὶ ἐλλεινὴ καὶ τὴ δημιούργησαν οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς πολλές τους ἁμαρτίες καὶ κακοπραγίες καὶ τώρα «θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν καὶ τρυγοῦν τοὺς καρποὺς τῶν ἀνομιῶν καὶ ἁμαρτιῶν τους. Καὶ δυστυχῶς δὲν μετανοοῦν οὔτε συναισθάνονται νὰ ἀφήσουν καὶ νὰ μισήσουν τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ πλησιάσουν τὸ Θεό». Μέσα σ’αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ κοινωνία οἱ λίγοι γρηγοροῦντες χρισταινοί, ἀκολουθώντας τὶς ὑποδείξεις τοῦ ὁσίου Φιλοθέου «μένουν στερροὶ καὶ ἀσάλευτοι στὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἑνωμένοι μὲ τὸ Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, τῶν καλῶν ἔργων καὶ τῆς ἀγάπης», ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ἀξιωθοῦν τοῦ μακαρίου τέλους καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Ἡ ἀκαρπία τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου

Ἡ ἀκαρπία τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πάντα προβληματίζει τὸν ἄξιο κληρικὸ καὶ τὸν συνειδητὸ χριστιανὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὸ ἔργο τῶν κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν λαϊκῶν θεολόγων. Οἱ αἰτίες εἶναι πολλές, ὡστόσο ὑπάρχει ἡ μεγάλη αἰτία ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀποτελεσματικότητα τοῦ ἔργου τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑστεροῦν στοὺς λόγους καὶ τὶς πράξεις τους. Ἐνῶ οἱ ἐργάτες τοῦ ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου εἶναι πολλοί, οἱ καρποὶ εἶναι ἐλάχιστοι. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ στὴν κοινωνία ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ προκλητικὰ ἀκολουθοῦν τὰ παραγγέλματα τοῦ διαβόλου, χωρὶς φόβο Θεοῦ καὶ χωρὶς ἴχνος ἐνδοιασμοῦ.

Ἡ σημερινὴ πραγματικότητα ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ ἐκείνη τῆς ἐποχῆς τῶν ἁγίων ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἦταν δώδεκα, ἀλλὰ τὸ ἔργο τους ἦταν μεγάλο καὶ ἄξιο κάθε θαυμασμοῦ. Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ἔλεγε – μὲ πικρία καὶ ἀγανάκτηση – σχετικά: «Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ἦταν μόνο δώδεκα, ἀλλὰ ἐπειδὴ θεράπευσαν πρῶτα τὸν ἑαυτό τους, θεράπευσαν μυριάδες ἀνθρώπους ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, τὰ ἄπιστα καὶ τὰ ἀλλόφυλα. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, μὲ πολλοὺς ἀρχιερεῖς, χιλιάδες ἱερεῖς, ἱεροκήρυκες, θεολόγους κλπ., διάδοχοι τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ὄχι μόνο τὰ ἄγρια καὶ ἀλλόφυλα ἔθνη δὲν ὠφελοῦμεν, ἀλλὰ οὔτε τοὺς ὁμόφυλους καὶ ὁμόθρησκους Ἕλληνες, τοὺς συμπατριῶτες μας. Γιατί;

Προϋποθέσεις ἁρμονικῆς συμβιώσεως

Προϋποθέσεις ἁρμονικῆς συμβιώσεως

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴν κοινωνία ὑπάρχουν οἱ πλούσιοι καὶ ἰσχυροί, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ πιστεύουν ὅτι σ’ αὐτοὺς ἀνήκουν ὅλα τὰ ἀγαθὰ τοῦ τόπου καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ πρόθυμα ἐπιδιώκουν τὴν ἀναρρίχησή τους σὲ θέσεις ἐξουσίας, γιὰ νὰ σταθεροποιήσουν τὰ συμφέροντά τους καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ὑλοποίηση τῶν μελλοντικῶν τους σχεδίων. Τὸ λαὸ τὸν βλέπουν μὲ περιφρόνηση καὶ τὸν θεωροῦν εὐάλωτο, γιατί εἶναι βέβαιοι γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῆς δημαγωγίας, τῆς προπαγάνδας καὶ τῶν ἔργων ἐντυπωσιασμοῦ, ποὺ ἡ ἀξία τους εἶναι ἀσήμαντη.

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ πολλοὶ στὴν κοινωνία, ποὺ δὲν ἔχουν ἄφθονα ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ φυσικὰ οὔτε τὴ δύναμη νὰ ἐπηρεάσουν τοὺς ἰσχυροὺς γιὰ δικές τους ὑποθέσεις. Ἐργάζονται, ὅταν ἔχουν τὴ δυνατότητα, κοπιάζουν γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν ἀναγκαίων τῆς ζωῆς καὶ συχνὰ θεωροῦνται ἀπὸ τοὺς πλούσιους ἀνίκανοι καὶ μὴ ἀποτελεσματικοί.

Σὲ μιὰ δημοκρατικὴ καὶ δίκαιη χώρα ἡ μεγάλη αὐτὴ διαφορὰ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἐπικοινωνία μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων πρέπει νὰ εἶναι ἁρμονική. Νὰ ἀμβλύνονται οἱ διαφορὲς καὶ νὰ ὑπάρχει ἀλληλοσεβασμός. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται, ὅταν οἱ ἰσχυροὶ στοχαστοῦν ὅτι ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τὶς ὑπηρεσίες τῶν ταπεινῶν καὶ περιφρονεμένων, ὅπως καὶ οἱ ἀνίσχυροι ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Οἱ πρῶτοι δὲν εἶναι σὲ ὅλα ἰσχυροί.

Τό ἔργο τῶν ἐναρέτων

Τό ἔργο τῶν ἐναρέτων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ κάθε φορά ποὺ συν­αντῶνται ἐκφράζουν τὴν ἀνησυχία τους γιὰ τὴν πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, ἰδίως μετὰ ἀπὸ ἐμφανίσεις, δηλώσεις καὶ ἀπαράδεκτες συμπεριφορὲς ἀρχιερέων πρωτίστως, ἀλλὰ καὶ κληρικῶν. Διερωτῶνται τί θὰ γίνει τελικά. Ἕως πότε θὰ μᾶς ἀνέχεται ὁ Θεός; Ὅταν δὲ ἡ συζήτηση προχωράει καὶ στὴ ζωὴ τῶν σύγχρονων χριστιανῶν, ἡ πικρία αὐξάνεται καὶ ἡ ἐλπίδα μειώνεται. Εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ κατηφορικὸς δρόμος τῆς ἁμαρτίας δὲν ἀνακόπτεται πιά. Εἶναι ὄντως βυθισμένοι στὴν ἁμαρτία οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ ἐλάχιστοι ποὺ κάνουν πνευματικὸ ἀγώνα εἶναι ἀδύνατο νὰ βελτιώσουν τὴν κατάσταση.

Ὡστόσο, μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἀνησυχία, πρέπει πάντα νὰ ὑπάρχει στοὺς χριστιανοὺς ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του δὲν μποροῦν νὰ πλήξουν τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀνθρώπους της. Καὶ αὐτὸ γιατί ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς προστατεύει τὴν Ἐκκλησία καὶ πάντα «ἀναδεικνύει ἄνδρες πλήρεις πίστεως, ἀγάπης, ζήλου, ἀνδρείας, σοφίας, χάριτος, συνέσεως καὶ λόγου, οἱ ὁποῖοι καταδιώκουν μακριὰ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κάθε ἐχθρὸ καὶ πολέμιο», ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος.

Ἴσως μερικοὶ νὰ νομίζουν ὅτι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν κατηγορία τῶν πατριαρχῶν, τῶν ἀρχιεπισκόπων, τῶν ἀρχιερέων καὶ κατ’ ἐπέκταση τῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν. Δυστυχῶς ἡ πραγματικότητα εἶναι διαφορετική, χωρὶς νὰ ἀποκλείονται μερικοὶ ἀπ’ αὐτούς, παρόλο ποὺ οἱ δραστηριότητες τῶν περισσότερων ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν ἔχουν τὶς ἀρετές, πού χρειάζονται ὡς προϋποθέσεις ἐπιτυχίας, γιὰ τὸ ἔργο τῆς ὑπεράσπισης τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι κοινὴ διαπίστωση ὅτι πολλοί, κατ’ ὄνομα μόνο χριστιανοί, βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀναφέρουν τοὺς λόγους καὶ χωρὶς νὰ νοιάζονται. Ἁπλῶς ἀσχολοῦνται μὲ τὶς βιωτικὲς μέριμνες καὶ μόνο μ’ αὐτές. Καθετὶ ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὶς ἐντολές, τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ τηροῦν στὴ ζωή τους, τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀντιδροῦν στὰ ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἄνετα θὰ ζοῦσαν καὶ σὲ μία χώρα ποὺ δὲν θὰ ὑπῆρχαν ναοί, δὲν θὰ ἀκούγονταν κηρύγματα καὶ δὲν θὰ γινόταν λόγος γιὰ προσευχή, γιὰ μετάνοια καὶ γενικὰ γιὰ ἀρετές.

Ἀνάμεσα σ’ αὐτὸ τὸ ἀδιάφορο πλῆθος ἐμφανίζονται συχνὰ ἄνθρωποι ὄχι γιὰ νὰ διδάξουν τὴν πίστη, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ἀπαξιώσουν πλήρως καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν στὸ λαὸ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δημοκρατία, ὅπως οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους «ποὺ λένε τὸ φῶς σκοτάδι καὶ τὸ σκοτάδι φῶς, τὴν ἀλήθεια ψέμα καὶ τὸ ψέμα ἀλήθεια, τὸ γλυκὸ πικρό, τὸ καλὸ κακὸ καὶ τὸ κακὸ καλό», ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς συναντοῦ­με σὲ ὅλες τὶς τάξεις τῆς κοινωνίας. Καὶ στοὺς μορφωμένους καὶ ἀμόρφωτους, καὶ στοὺς πλούσιους καὶ στοὺς πτωχούς, καὶ στοὺς ἄρχοντες καὶ στοὺς ἀρχόμενους καὶ στοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖ­κες, σὲ μεγάλους καὶ μικρούς.

Σεβασμός εἰς τούς Ἁγίους καί τήν λαϊκήν εὐσέβειαν

Σεβασμός εἰς τούς Ἁγίους καί τήν λαϊκήν εὐσέβειαν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ σύγχρονοι χριστιανοὶ εὐλαβοῦνται ἰδιαίτερα τούς νέους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπισκέπτονται τοὺς τόπους, ὅπου ἔζησαν, δραστηριοποιήθηκαν πνευματικὰ καὶ ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ. Ὅσοι μάλιστα τοὺς εἶχαν γνωρίσει ἀπὸ κοντὰ καὶ ἐπικοινωνοῦσαν μαζί τους, συγκινοῦνται καὶ οἱ ἀναμνήσεις τους εἶναι πηγὴ πνευματικῆς ἀνανέωσης. Αὐτὸ τὸ βίωμα τὸ ἀνακοινώνουν μὲ ταπείνωση καὶ στοὺς γνωστούς τους, ποὺ δὲν εἶχαν εὐκαιρία νὰ γνωρίσουν ἁγίους ἄνθρωπους καὶ τοὺς δημιουργεῖται ἡ ἐπιθυμία νὰ ἐπισκεφθοῦν τοὺς συγκεκριμένους τόπους.

Προφανῶς ἀναφερόμαστε σὲ προσκυνητὲς καὶ ὄχι σὲ περίεργους περιηγητὲς τοῦ λεγόμενου θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ. Οἱ πρῶτοι ἔχουν ζῶσα πίστη, τοὺς διακρίνει ἡ εὐσέβεια καὶ εἶναι ἄνθρωποι ποὺ γνωρίζουν τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ χάρη καὶ τὶς πρεσβεῖες τῶν ἁγίων. Οἱ δεύτεροι ἐπισκέπτονται φημισμένους τόπους, ὅπως ἐπισκέπτονται καί ἕναν ἀρχαιολογικὸ χῶρο, καὶ ἁπλῶς θαυμάζουν ἔργα τοῦ παρελθόντος χωρὶς νὰ δέχονται πνευματικὰ μηνύματα.

Ἐκεῖνο ποὺ ἐντυπωσιάζει στὶς μέρες μας εἶναι τὸ ἀτέλειωτο ποτάμι τῶν προσκυνητῶν ποὺ ἐπισκέπτονται τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στὴ Σουρωτή, τὴν Παναγούδα στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἀσκήτεψε τὰ τευλευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του, τὴν Κόνιτσα, ὅπου εἶναι τὸ πατρικὸ σπίτι τοῦ Ἁγίου καὶ τὸ μοναστήρι τοῦ Στομίου, στὴ χαράδρα τοῦ ποταμοῦ Ἀώου, ποὺ μόνασε ἐπὶ μία τετραετία (1958-1962). Αὐτὴ ἡ ἀθρόα προσέλευση προσκυνητῶν στὰ μέρη αὐτὰ συνεχίζεται συνεχῶς αὐξανόμενη καὶ ἂς ἔχουν περάσει τριάντα καὶ πλέον χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Ἁγίου (12 Ἰουλίου 1994).

Περὶ ὀνείρων

Περὶ ὀνείρων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι καταπονοῦνται καὶ τὴ νύκτα ἀπὸ τὰ διάφορα ὄνειρα, ποὺ βλέπουν. Μερικὰ μάλιστα εἶναι ἐφιαλτικά. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα ποὺ προκαλοῦν μία στιγμιαία παρηγοριά. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ ὄνειρα δύσκολα μπορεῖ κανεὶς νὰ τὰ μελετήσει καὶ νὰ τὰ ὁρίσει. Ὡστόσο, μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ τὸ περιεχόμενό τους καὶ γιὰ τὰ ἀποτελέσματα, ποὺ ἔχουν στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέει ὅτι «τὸ ὄνειρο εἶναι μία κίνηση τοῦ νοῦ, ἐνῶ τὸ σῶμα βρίσκεται σὲ ἀκινησία». Οἱ ἄνθρωποι βλέπουν αὐτὰ ποὺ στεροῦνται. Μὲ τρόπο ἀπατηλὸ καὶ παράξενο «ἐκπληρώνονται» οἱ ἐπιθυμίες τους. Εἶναι διαφωτιστικὸ τὸ παράδειγμα, ποὺ ἀναφέρει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Μερικοὶ σωματικὰ ἀνάπηροι, ποὺ στεροῦνται ἀκόμα καὶ τὴν ἀναγκαία τροφή, ἀφοῦ κοιμήθηκαν, εἶδαν τοὺς ἑαυτούς τους νὰ γίνονται ἀρτιμελεῖς καὶ ὡραῖοι καὶ ὅτι ἀπολάμβαναν βασιλικὸ τραπέζι. Ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ἔβλεπαν ἦταν φανταστικὰ καὶ ἀπατηλά, ὅπως εἶναι ὅλα τὰ ὄνειρα. Γιατί τέτοια εἶναι ἡ φύση τῶν ὀνείρων. Τὸ ὄνειρο μᾶς ἐξαπατάει εὔκολα, ἱκανοποιεῖ τὴν περιέργειά μας καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας, κι ἐκεῖνος ποὺ ὀνειρεύεται βρίσκει ἀπόλαυση στὰ παράδοξα».

Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὴ εἶναι ἡ ἀπογοήτευση ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ μέχρι χθὲς τοὺς γνωρίζαμε καὶ εἴχαμε καλὴ γνώμη γι’ αὐτοὺς καὶ τελικὰ ἀποδεικνύεται ὅτι εἴχαμε πέσει ἔξω στὶς ἐκτιμήσεις μας. Δὲν εἴχαμε γνωρίσει τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς ὑποκριτές. «Πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα», ὅπως λέει ὁ λαός. Κι ἂν εἴχαμε ἐμπιστοσύνη σ’ αὐτοὺς καὶ τηρούσαμε τὶς συμβουλές τους γιὰ τὴ λύση διαφόρων προβλημάτων μας, τότε ἡ πικρία μας εἶναι μεγάλη κι ἔχει τραγικὰ ἀποτελέσματα. Οἱ πληγὲς ποὺ μᾶς γεμίζει ἡ διαπίστωση τῆς θλιβερῆς πραγματικότητας, δύσκολα θεραπεύονται.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι σύνηθες στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιατί εἶναι προσφιλὴς ἡ τακτικὴ τῶν χριστιανῶν νὰ ἐπαινοῦν πρόσωπα ποὺ δὲν τοὺς εἶναι γνωστά, ἀλλὰ ἁπλῶς εἶχαν ἀκούσει θετικὲς κρίσεις καὶ διηγήσεις ἀπὸ τρίτους ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ἐντυπωσιαστεῖ ἀπὸ κάποια ἔργα τους, ποὺ εἶχαν κάνει πρὸς τὸ θεαθῆναι. Οἱ πληροφορίες ὅμως αὐτὲς εἶναι ἐπισφαλεῖς καὶ παραπλανητικές. Ἐὰν δὲν ὑπάρχει προσωπικὴ ἐπικοινωνία μὲ κάποιο πρόσωπο καὶ στηριζόμαστε μόνο στὶς κρίσεις ἄλλων, ἡ γνώση μας εἶναι ἐλλιπής.

Ἡ ἀναγκαιότης τῆς κοινωνικότητος

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὸ Ψαλτήρι διαβάζουμε ἕνα πολὺ ἐνδιαφέροντα στίχο ποὺ ὅλοι τὸν δέχονται καὶ τὸν ἐπιθυμοῦν στὴν πράξη, ἀλλὰ δύσκολα τὸν βιώνουν: «Τί πιὸ ὡραῖο καὶ τί πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὸ νὰ κατοικοῦν ἀδελφοὶ μὲ ἀγάπη καὶ ὁμόνοια στὸν ἴδιο τόπο;» (Ψαλ. 132, 1).

Ἡ κοινωνικότητα εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ μᾶς ξεχωρίζει ἀπὸ τὰ ζῶα. Ἡ ἁρμονικὴ ὅμως συνύπαρξη προϋποθέτει καλοὺς καὶ καλλιεργημένους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ μποροῦν νὰ συνεργάζονται μὲ καλὲς προθέσεις, νὰ ἀγαπάει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ εὔκολα θὰ συγχωροῦν καὶ θὰ ἀνέχονται. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀλληλοϋποχωρήσεις.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα καὶ χρησιμότητα τῆς κοινωνικότητας, γιατί οἱ ἄνθρωποι ὡς μονάδες εἶναι ἀνεπαρκεῖς: «Γι’ αὐτὸ καὶ κτίσαμε πόλεις καὶ ἀγορὲς καὶ σπίτια, γιὰ νὰ συζοῦμε καὶ νὰ συνδεόμαστε ὄχι μόνο μὲ τὴ συγκατοίκηση, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης.