Ω, ἡ γλυκιὰ καὶ ζωοποιὸς φωνὴ τοῦ μοναδικοῦ Ἐραστῆ τῆς ἀνθρωπότητος!

Η φωνή αυτή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα του Θεού.

Τότε γιατί δεν μπορεί να μας ξυπνήσει κι από τον αμαρτωλό ύπνο μας;

Όποτε ο Κύριος φώναζε σε κάποιον που ήταν νεκρός στο σώμα [σωματικά νεκρός] όλοι ξυπνούσαν και ανορθώνονταν.

Όμως, όσοι δεν ξύπνησαν και δεν ανορθώθηκαν ήταν αυτοί που ήταν νεκροί στην ψυχή [πνευματικά νεκροί] όταν ο Κύριος τους κάλεσε.

Για αυτήν την αφύπνιση και την ανάσταση, είναι απαραίτητη η συναίνεση της θέλησης του κεκοιμημένου.

“Ἰούδα, φιλήματι τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως;” (Λουκάς 23:48).

Έτσι φώναξε η Φωνή της Ζωής, αλλά ο νεκρός [Ιούδας] παρέμεινε νεκρός και ο αμαρτωλός δεν ξύπνησε.

Ω, Πανάγιο Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, μὴ φύγεις ποτὲ ἀπὸ ἐμᾶς, οὔτε ὅταν Σὲ θέλουμε οὔτε ὅταν δὲν Σὲ θέλουμε!

Η αγάπη του Θεού, ως ευώδες μύρο, εκχέεται στις καρδιές μας με κανέναν άλλο τροπο παρά δια του Αγίου Πνεύματος, του Πανάγαθου και Παντοδύναμου Πνεύματος.

Πέφτουμε, σηκωνόμαστε, πέφτουμε και σηκωνόμαστε!

Όταν πέφτουμε, το Πνεύμα του Θεού στέκεται δίπλα μας και μας εγείρει, αν επιθυμούμε να εγερθούμε.

Ωστόσο, όταν εγερθούμε, το Πνεύμα του Θεού έρχεται μέσα μας και μας παραστέκει έως ότου εμείς, λόγω της αμαρτωλότητας και της ανοησίας μας, ξαναπέσουμε.

Ὁ Σέρβος εἶναι τοῦ Χριστοῦ στόν θάνατο εὐφραίνεται!

Ό Παΐσιος ήταν ηγούμενος στη μονή Τρνάβα, κοντά στο Τσάτσακ της Σερβίας και ό Άββακούμ, συμμοναστής του και διάκονος.

Επειδή ήταν χριστιανοί, οι Τούρκοι τούς κάρφωσαν επάνω σε παλούκια στις 17 Δεκεμβρίου 1814, στο Καλεμέγκνταν του Βελιγραδιού.

Προηγουμένως ό ανδρείος Άββακούμ διέσχισε τούς δρόμους του Βελιγραδιού, κρατώντας στα χέρια του το παλούκι με το οποίο θά μαρτυρούσε, ψάλλοντας και υμνώντας τον Θεό.

Ἐγώ εἶμαι ἡ φωνή ὅμως Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

Τριάντα χρόνια νηστείας και σιωπής!

Αυτό, ούτε τα θηρία του δρυμού δεν μπορούν να το αντέξουν.

Το λιοντάρι ξεγελάει την πείνα του με τους ήχους του βρυχηθμού του,και το δέντρο θροΐζει, όταν πλησιάζει ο άνεμος

Εσύ όμως ούτε θροΐζεις ούτε βρυχάσαι ούτε βογγας,ούτε θρηνείς, ούτε το τραγούδι σου ηχεί μέσα στην ερημιά!

Πες μου, είσαι άνθρωπος; Ποιο είναι το όνομά σου;Θα θελήσεις ποτέ με κάποιον να μιλήσεις;

Η Φωνή, η φωνή, η φωνή:

Εγώ είμαι η φωνή όμως Εκείνος είναι ο Λόγος του Θεού.

Απεσταλμένος είμαι στα παιδιά του Ισραήλ, για να τους φωνάξω:

Μετανοείτε, ω άνθρωποι, δείτε, έρχεται Εκείνος!Καλούς καρπούς ποιείτε, ο καθένας κατά τη δύναμή του.Ιδού, ιδού έρχεται Αυτός-ώ Θαύμα Θαυμάτων, καταμεσής των υδάτων κρύβεται το πυρ εξ ουρανού!

Ιδού, ο Αμνός του Θεού, βαδίζει εν μέσω λύκων.Λύκοι, καθαρίστε στο νερό τη θηριώδη φύση σας!

Τριάντα χρόνια σιωπής και νηστείας,τι απομένει από το σώμα σου, εκτός από τη φωνή σου;

Το ξεραμένο σώμα σου δεν είναι παρά μια σκιά της φωνής σου,η οποία κηρύσσει το νέο: Ιδού, ο Θεός έρχεται σε εμάς!

Ἡ ἑνοποίηση τῶν ψυχικῶν μας δυνάμεων, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἑνοποίηση τῶν ψυχικῶν μας δυνάμεων, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος-Ὁ Πρόλογος τῆς Ὀχρίδος,

 5-1-2024 , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ποῦ ὀφείλεται τὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς Εὐρώπης & τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ποῦ ὀφείλεται τὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ-Η ἀπληστία καὶ ὁ ὀρθολογισμὸς ὁδήγησαν στὴν σατανολατρεία, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος- Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος καὶ Μέσα ἀπο τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς, 31-12-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ συντριβὴ τῶν εἰδώλων καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς Εὐρώπης, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ συντριβὴ τῶν εἰδώλων καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς Εὐρώπης, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος- Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος καὶ Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς, 30-12-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ ἄθεη Εὐρώπη προσέχει μόνο στὴν ἐξωτερικὴ σωματικὴ καθαριότητα, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τὸ ἀληθινὸ κάλλος πηγάζει ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ καθαρότητα-Η ἄθεη Εὐρώπη προσέχει μόνο στὴν ἐξωτερικὴ σωματικὴ καθαριότητα, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος- Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος καὶ Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς, 30-12-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Οἱ Ἅγιοι δισμύριοι μάρτυρες & ὁ θεοποιημένος δυτικὸς πολιτισμός, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ Ἅγιοι δισμύριοι μάρτυρες καὶ ὁ θεοποιημένος δυτικὸς πολιτισμός, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος- Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος καὶ Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς, 28-12-2023,

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Οἱ προσκυνητὲς τοῦ τεχθέντος Βασιλέως, Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ προσκυνητὲς τοῦ τεχθέντος Βασιλέως, Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς- Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος, 27-12-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου  

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὕμνος στόν Ἅγιο Χαράλαμπο, Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Άσκοπο σπαθί υψώνεται πάνω από τον Χαραλάμπη, άσκοπα χαμηλώνει!

Ο άγιος γονάτισε και ανέπεμψε δέηση στον Θεό:

«Σώσε τους Κύριε!

Συγχώρησε τις αμαρτίες όλων των αμαρτωλών ανθρώπων-

δείξε και πάλι το έλεος Σου.

Ευλόγησε τον μόχθο τους, δώσε άφθονη καρποφορία στους αγρούς τους.

Άνθρωποι είναι, σάρκα και αίμα- ας έχουν κάθε αγαθό-ας Σε υμνούν Κύριε!

Χάριζέ τους υγεία, υγεία και ευφροσύνη-ας Σε μνημονεύουν Κύριε!

Αποδίωξε απ’ αυτούς κάθε κακό, ρύσαι αυτούς από κάθε δυστυχία-ελέησον, Κύριε, άπαντας και, μετά θάνατον, πρόσδεξαι τις ψυχές τους στον Παράδεισο.

Κύριε ελέησον!

Όποιος Εσένα ικετεύει και το όνομά μου επικαλείται, Θεέ μου, χάριν του μαρτυρίου μου, βοήθησε τον, γιά χάρη μου βοήθησέ τον!».

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος - τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος

του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Από τον Θεό προέρχεται η χάρις, αλλά από εμάς προέρχεται ο κόπος. Επομένως, κανένας ας μη σκεφθεί ότι οι άγιοι απόστολοι στηρίζονταν εξ ολοκλήρου στη χάρη του Θεού, ή ότι γι’ αυτούς ήταν εύκολα τα πράγματα ή ότι επιτέλεσαν το μεγάλο έργο τους στον κόσμο ακόπως. Μήπως δεν λέει ο Απόστολος Παύλος: "Αλλά ταλαιπωρώ το σώμα μου και το υποδουλώνω, από φόβο μήπως, ενώ θα έχω κηρύξει στους άλλους, εγώ ο ίδιος κριθώ ακατάλληλος". (Α Κορινθ. 9, 27)

Επίσης, σε άλλο σημείο, δεν λέει πώς πέρασε τη ζωή του; "με κινδύνους από ποταμούς, κινδύνους από ληστάς, κινδύνους από τους ομοεθνείς μου Εβραίους, κινδύνους από τους εθνικούς, κινδύνους μέσας στις πόλεις, κινδύνους σε έρημες περιοχές, κινδύνους στην θάλασσαν, κινδύνους εκ μέρους ψευταδέλφων, με κόπον και μόχθον, πολλές φορές ἄϋπνος, με πείναν και δίψαν, πολλές φορές νηστικός, στο κρύο χωρίς επαρκή ενδύματα". (Β’ Κορινθίους 11: 26-27)

Ο άγιος Ιάκωβος τρεφόταν μόνο με ψωμί και αυτό όχι μέχρι κορεσμού. Κοιμόταν πολύ λίγο και περνούσε τις νύχτες του με προσευχή. Τόσο πολύ γονάτιζε, προσευχόμενος, ώστε το δέρμα στα γόνατά του ήταν σκληρό σαν το πετσί στα γόνατα της καμήλας.

Ὕμνος δοξολογίας στόν Ἅγιο Ἀπόστολο Ἰάκωβο, τόν Ἀδελφόθεο

Ύμνος δοξολογίας

στον Άγιο Απόστολο Ιάκωβο, τον Αδελφόθεο

του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο πάγκαλλος δίκαιος,

ερμήνευε τη διδασκαλία του Χριστού με τη ζωή του,

και όταν τον βασάνιζαν, εκείνος γονάτισε ταπεινά,

και προσευχήθηκε στον Θεό για τους εχθρούς του.

Σε ένα τόπο δύσκολο πολύ, σε δύσκολους χρόνους,

Έφερε υπομονετικά τον επισκοπικό ζυγό.

Ποίμανε την Εκκλησία ως καλός ποιμένας,

και δόξαζε τον Κύριο με λόγο και έργο.

Δίδασκε τους ανθρώπους να αγαπούν τον Ιησού,

και δίδασκε τους πιστούς να προσεύχονται στον Θεό.

“Κενόδοξε άνθρωπε, τι είναι μόνο η πίστη;

Η πίστη χωρίς έργα είναι σαν το κούφιο άχυρο.

Όποιος έχει αυτιά, ας ακούσει τη διδασκαλία:

Η πίστη χωρίς έργα είναι σώμα χωρίς πνεύμα.

Ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Σαράντα ήμερες μετά από τη γέννηση του Υιού της, η Ύπεραγία Θεοτόκος προσέφερε το θείο Βρέφος στο Ναό της Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με το Νόμο, για να το αφιερώσει στον Θεό και για να εξαγνιστεί η ίδια (Λευϊτικόν 12:2-7, Έξοδος 12:2). Μολονότι ούτε το ένα ούτε το άλλο ήταν αναγκαία, ο Νομοθέτης επιθυμούσε να μην παραβιάσει ούτε κατ’ ελάχιστον τον δικό Του Νόμο, τον οποίον είχε δώσει μέσω του δούλου Του και προφήτη Μωυσή. Τον καιρό εκείνο υπηρετούσε στον Ναό ο αρχιερέας Ζαχαρίας, ο πατέρας του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Ο Ζαχαρίας οδήγησε την Παναγία όχι στον γυναικωνίτη του Ναού, αλλά στον χώρο που προοριζόταν για τις παρθένες. Τότε ακριβώς εμφανίστηκαν στον Ναό δύο πολύ ιδιαίτερα πρόσωπα: ο Γέροντας Συμεών και η Άννα, η θυγατέρα του Φανουήλ. Ο Δίκαιος Συμεών, βαστάζοντας στα χέρια του τον Μεσσία, είπε: Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν Σου (Λουκ. 2:29-30). Ο Συμεών ανέφερε επίσης τα ακόλουθα για το παιδίον Ιησούν (Λουκ. 2:27): Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ (Λουκ. 2:34). 

Η προφήτις Άννα, η οποία από τη νεότητά της υπηρετούσε τον Θεό με νηστείες και δεήσεις, αναγνώρισε στο πρόσωπό Του τον Μεσσία και δόξασε το Θεό.

Ἡμεῖς δὲ οὐ τὸ Πνεῦμα τοῦ κόσμου ἐλάβομεν, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, ἵνα εἰδῶμεν τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χαρισθέντα ἡμῖν (Α’ Κορινθ. 2,12)

Αδελφοί, το πνεύμα αυτού του κόσμου είναι το πνεύμα της υπερηφάνειας και της σκληρότητας, ενώ το Πνεύμα του Θεού είναι το Πνεύμα της πραότητας και της ευγένειας. Ο Απόστολος του Θεού βεβαιώνει πώς όσοι ακολουθούν τον Χριστό δεν έλαβαν το πνεύμα του κόσμου τούτου, αλλά το Πνεύμα το εκ του Θεού, πού εκχέεται από τον Θεό Πατέρα, ως άρωμα ανθέων ηδύπνοο, ως ευωδία ευωχίας, καθιστώντας την ρωμαλέα, φωτεινή, ειρηνική, ευγνώμονα και χαρίεσσα. 

Οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως πράοι και ευγενικοί. Γράφει ο Τερτυλλιανός: «Η ψυχή του ανθρώπου είναι από τη φύση της χριστιανική», αλλά όμως γίνεται ευερέθιστη και οργίζεται από το πνεύμα του κόσμου τούτου. Το πνεύμα του κόσμου φτιάχνει λύκους από πρόβατα, ενώ το Πνεύμα του Θεού, αντιθέτως, φτιάχνει πρόβατα από λύκους. 

Ο Απόστολος προσθέτει ακόμη ότι λάβαμε το Πνεύμα του Θεού, ίνα είδωμεν τα υπό του Θεού χαρισθέντα ημών (Α’ Κορινθ. 2,12)• ώστε να διακρίνουμε τί εντός μας είναι από τον Θεό και τί δεν είναι άπ’ Αυτόν και να αισθανθούμε την γλυκύτητα πού άπ’ Αυτόν προέρχεται και την πικρή γεύση εκείνου πού δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλά απ’ το πνεύμα του κόσμου τούτου. 

Όσο ο άνθρωπος παραμένει έξω από την φύση του, ή και χαμηλότερα από την φύση του, αντιλαμβάνεται την πικρία ως γλυκύτητα και την γλυκύτητα ως πικρία. Αλλ’ όταν επιστρέφει διά του Αγίου Πνεύματος στην αληθινή φύση του, τότε διακρίνει την γλύκα ως γλυκύτητα και την πίκρα ως πικρία.

Ἡ διπλή ἱστορική σημασία τῆς εἰκόνας τοῦ Ἁγίου Νικόλαου.(Ἅγ. Νικολάος Βελιμίροβιτς)

 

Στις εικόνες του αγίου Νικολάου απεικονίζεται συνήθως σε μια πλευρά ο Σωτήρας Χριστός με ένα Ευαγγέλιο στο χέρι Του και στην άλλη πλευρά η Υπεραγία Θεοτόκος με το επισκοπικό ωμοφόριο στα χέρια της. Η παράσταση αυτή έχει διπλή ιστορική σημασία: πρώτον, σημαίνει την κλήση του Νικολάου στο αρχιερατικό αξίωμα και, δεύτερον, αναφέρεται στο επιτίμιο που δέχτηκε ο άγιος, επειδή ράπισε τον Άρειο στο πρόσωπο.

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως άγιος Μεθόδιος γράφει σχετικά: «Μία νύχτα ο άγιος Νικόλαος είδε τον Σωτήρα μας, εν τη δόξη Αυτού παρεστώτα, να του δίνει το Ευαγγέλιο, χρυσοποίκιλτο και με πετράδια. Στην άλλη πλευρά είδε τη Θεοτόκο, η οποία του έβαλε στους ώμους το επισκοπικό ωμοφόριο». Λίγο μετά απ’ αυτή την οπτασία, αναπαύθηκε ο μέχρι τότε αρχιεπίσκοπος Μύρων Ιωάννης και ορίστηκε νέος αρχιεπίσκοπος της πόλεως αυτής ο άγιος Νικόλαος. Αυτό ήταν το πρώτο περιστατικό.

Το δεύτερο περιστατικό έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια. Ο άγιος Νικόλαος, βλέποντας ότι ήταν αδύνατον διά των λόγων να κάνει τον Άρειο να παύσει τους βλάσφημους παραλογισμούς του εναντίον του Υιού του Θεού και της Υπεραγίας Μητέρας Του, σήκωσε το χέρι και ράπισε με δύναμη τον Άρειο κατά πρόσωπο.

Γιά τήν μέριμνα τῆς σωτηρίας τῶν πλησίον μας.(Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος

(Α Κορ. 10:24)

Αυτή είναι διαχρονικά η αρχή, των αγίων του Θεού, τώρα, όπως και παλιά, πάντοτε και για πάντα. Αυτή είναι η αρχή, στην οποία θεμελιώνεται η κοινωνία. Πάνω σε αυτήν την αρχή μπορεί να εδραιωθεί η πιο τέλεια, θεάρεστη και ευημερούσα ανθρώπινη κοινωνία. Αυτή η αρχή είναι σωτήρια για κάθε τύπο δυσκολίας, που οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούν ν’ αντιμετωπίσουν ανεπιτυχώς, χωρίς ελπίδα. Η αγία ψυχή μεριμνά για το πού θα περάσουν τη νύχτα τους οι άστεγοι, πώς θα τραφούν οι πεινασμένοι, πώς θα ντυθούν οι γυμνοί. Η αγία ψυχή μεριμνά και προσεύχεται στο Θεό να σωθούν οι πλησίον· να γεμίσει η ψυχή τους με αγάπη για το Θεό• ο νους τους να κατευθυνθεί προς το Θεό• οι μοχθηροί να φύγουν από το δρόμο της μοχθηρίας· οι ολιγόπιστοι να ενισχυθούν στην πίστη· οι ενισχυμένοι στην πίστη να εδραιωθούν σ’ αυτήν• οι κεκοιμημένοι να δουν το πρόσωπο του Θεού• οι ζώντες να γραφούν στη Βίβλο της Ζωής στο Βασίλειο του Φωτός.

Ἕνα μαντίλι μουσκεμένο μέ δάκρυα μετανοίας ζύγιζε ὅσο οἱ βαριές ἁμαρτίες ἑνός ληστή....

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Όταν βασίλευε ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος, υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη ένας διαβόητος ληστής. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος των κατοίκων μέσα στην Πόλη αλλά και στα προάστια. Μια μέρα, ο ίδιος ο αυτοκράτορας έστειλε στον ληστή έναν σταυρό ως σημείο και ένδειξη καλής πίστεως ότι δεν θα του έκανε κακό, αν αποφάσιζε να παραδοθεί.

Ο ληστής έλαβε τον σταυρό και πράγματι παραδόθηκε Φθάνοντας στην Κωνσταντινούπολη έπεσε στα πόδια του αυτοκράτορα και τον ικέτεψε για συγχώρηση. Ο Μαυρίκιος κράτησε τον λόγο του, έδειξε ευσπλαχνία και τον απελευθέρωσε.

Αμέσως μετά απ’ το γεγονός, ο ληστής ασθένησε σοβαρά και κατάλαβε ότι ο θάνατος ήταν επικείμενος. Συντετριμμένος τότε μετάνιωσε για όλες τις αμαρτίες του και κλαίγοντας προσευχήθηκε στον Θεό να τον συγχωρήσει, όπως τον είχε συγχωρήσει και ο βασιλιάς. Τόσα άφθονα δάκρια έχυσε, που το μαντήλι του μούσκεψε τελείως.

«Αἰσθάνομαι ὅτι ἡ μύτη καί τά αὐτιά μου εἶναι σῶα καί ἀβλαβή!».

Έπι βασιλείας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, στην  διάρκεια μιας εξεγέρσεως στην Κωνσταντινούπολη, κάποιοι οργισμένοι άνδρες επιτέθηκαν στο άγαλμα του αυτοκράτορα της Βασιλεύουσας κι έσπασαν τη, μύτη και τα αυτιά του.

Πολλοί ήταν τότε οι αυλοκόλακες που έσπευσαν να πουν τα μαντάτα στον αυτοκράτορα και να έκφράσουν την αποστροφή τους για τον τρόπο πού αυτοί οι βάνδαλοι έσπασαν τη, μύτη και τα αυτιά της προτομής και του ζητούσαν να τιμωρήσει παραδειγματικά τούς παραβάτες.

Ό μέγας αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ψηλάφισε μέ τα χέρια του το πρόσωπό του, τη μύτη καί τα αυτιά του καί είπε στούς κόλακες: «Αισθάνομαι ότι η μύτη καί τα αυτιά μου είναι σώα καί αβλαβή!».

Οἱ ἅγιοι εἶναι ζωντανοί καί ἡ θεόσδοτη δύναμή τους δέν φθίνει, στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Ὁ ἅγιος Ἰωαννίκιος κάνει θαύματα μέχρι σήμερα, ὅπως ἔκανε καί στή διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, κάπου πεντακόσια χρόνια πρίν.

Οι άγιοι είναι ζωντανοί και η θεόσδοτη δύναμή τους δεν φθίνει, στο πέρασμα του χρόνου. Ό άγιος Ίωαννίκιος κάνει θαύματα μέχρι σήμερα, όπως έκανε καί στη διάρκεια τής επίγειας ζωής του, κάπου πεντακόσια χρόνια πρίν.

Κάποιος άνθρωπος όνόματι Μίλος, άπό την Ερζεγοβίνη, προετοιμαζόταν νά ταξιδέψει στά Ιεροσόλυμα σε προσκύνημα στους άγιους Τόπους. 

Καθώς έτοιμαζόταν ν' αναχωρήσει, του εμφανίστηκε ό άγιος Ίωαννίκιος σέ ενύπνιο καί του διεμήνυσε νά μην πάει στά Ιεροσόλυμα. «Αντί νά πάς στά Ιεροσόλυμα, θά ήταν καλύτερα νά πάς στο Ντέβιτς»  εξήγησε ό άγιος, «εκεί νά αποκαταστάσεις την εκκλησία μου και νά την βάλεις σε τάξη». Ό Μίλος υπάκουσε τον άγιο και πήγε πράγματι στο έγκαταλελειμμένο μοναστήρι Ντέβιτς: τό καθάρισε, το συγύρισε και κατάφερε νά άκούγονται πάλι εκεί ύμνοι και δοξολογίες στον Θεό. Κατέληξε νά γίνει μοναχός και νά παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος τής ζωής του.