Περί Ἱεραποστολῆς

❈ Ἄν λειτουργήσει σωστά ἡ Ἐκκλησία ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς, ἀφοῦ θεραπευτεῖ νά γίνει γιατρός γιά τούς ὑπόλοιπους. Κατ' ἀρχήν γιά τήν οἰκογένειά του, τούς συγγενεῖς του, γιά τούς φίλους του καί γενικά γιά τό περιβάλλον του.

Κοιμήθηκε ὁ Μητροπολίτης πρώην Νέας Ζηλανδίας καὶ Νησιῶν τοῦ Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ Ἀμφιλόχιος, ὁ "Γέροντας τῆς Ἀγάπης".

Κοιμήθηκε ὁ Μητροπολίτης πρώην Νέας Ζηλανδίας καὶ Νησιῶν τοῦ Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ Ἀμφιλόχιος, ὁ "Γέροντας τῆς Ἀγάπης". Εἶχε μεγάλο ἱεραποστολικὸ ἔργο ἀγάπης στὴν Ἀφρική, στὴ Νέα Ζηλανδία, στὰ Νησιὰ Φίτζι καθὼς καὶ στὰ ἄλλα Νησιὰ τοῦ Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε! 

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_559.html

Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς - Γυναῖκα πρότυπο ἱεραποστολῆς (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

 Τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνης

Γυναίκα πρότυπο ἱεραποστολῆς

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Σήμερα, ἀδελφοί μου, ἑορτάζει ἡ ἁγία Αἰκατερίνη. Ἂν διαβάσετε στὰ συναξάρια τὸν βίο καὶ τὸ μαρτύριό της, θὰ ἔρθουν δάκρυα στὰ μάτια σας. Λίγα μόνο λόγια θὰ πῶ, γιὰ νὰ δοῦμε πόσο μπορεῖ μιὰ γυναίκα νὰ συντελέσῃ στὴ μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ τοῦ λαοῦ μας.

Τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνης.Γυναίκα πρότυπο ἱεραποστολῆς..pdf by aktines

Σήμερα, ἀδελφοί μου, ἑορτάζει ἡ ἁγία Αἰ­κατερίνη. Ἂν διαβάσε­τε στὰ συναξάρια τὸν βίο καὶ τὸ μαρτύριό της, θὰ ἔρθουν δά­κρυα στὰ μάτια σας. Λίγα μόνο λόγια θὰ πῶ, γιὰ νὰ δοῦμε πόσο μπορεῖ μιὰ γυναίκα νὰ συντελέ­σῃ στὴ μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ τοῦ λαοῦ μας.

Ἅγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος

Ο “νέος Κύριλλος και Μεθόδιος της Αφρικής”

Άγιος Χρυσοστόμος Παπασαραντόπουλος

Στον αιώνιο ρυθμό της Ορθοδοξίας, όπου η αγιότητα δεν είναι απλώς ιστορικό γεγονός αλλά ζωντανή μαρτυρία πίστης, η αγιοκατάταξη του Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου, στις 8 Οκτωβρίου 2025 από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, σημαδεύει μια νέα εποχή για την ιεραποστολή.

Αυτός ο ταπεινός Μεσσήνιος ιερομόναχος, που στα 57 του χρόνια άφησε την άνεση της Ελλάδας για να σπείρει τον σπόρο του Ευαγγελίου στην αφρικανική γη, γίνεται τώρα πρότυπο για κάθε ψυχή που ακούει το κάλεσμα του Χριστού πέρα από τα σύνορα του οικείου. Η ζωή του, υφασμένη από φτώχεια, άσκηση και ακατάπαυστη αγάπη, ξεδιπλώνεται σαν ένα ποτάμι που ρέει από τα βουνά του Ταΰγετου μέχρι τις κόκκινες πεδιάδες της Ουγκάντας, φέρνοντας μαζί του ιστορίες θαυμάτων που δεν είναι υπερβολές, αλλά φυσικές εκδηλώσεις της Χάρης σε έναν άνθρωπο που έζησε ως “Χρήστος ο άχρηστος”, όπως υπέγραφε τις επιστολές του.

Ποῦ βρῆκε τὴ δύναμη ὁ Γέρων;

Πού βρήκε τη δύναμη ο Γέρων;

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Ὁ π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος (1903–1972) εἶναι ἡ ἐξέχουσα μορφὴ, ἡ πνευματική συνισταμένη τῆς ἑλληνορθόδοξης ἱεραποστολῆς στὴν Ἀφρική.

Ὁ μακαριστός Πατήρ γεννήθηκε τὸ 1903 στὸ Βασιλίτσι Μεσσηνίας, ἀπό μιὰ οἰκογένεια βιοπαλαιστῶν κτηνοτρόφων. Σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὸ σχολεῖο καὶ νὰ βιοποριστεῖ γιὰ νὰ βοηθήσει τὴν οἰκογένειά του. Παρέμενε ὅμως ἀνεξίτηλη ἡ δίψα του για μάθηση διότι εἶχε μεγάλη ἀγάπη στὰ γράμματα ἀλλὰ λόγω τοῦ θανάτου τοῦ πατέρα του δὲν μπόρεσε νὰ συνεχίσει τὸ σχολεῖο καὶ διέκοψε στὴν Τετάρτη Δημοτικοῦ.[1] Ὡστόσο, ἡ ἐσώτερη ἐπιθυμία του γιὰ καλλιέργεια τὸν ὁδήγησε, σὲ ἡλικία 15 ἐτῶν, νὰ ἀναχωρήσει κρυφὰ καί νά ἐγκαταβιώσει προσωρινά στήν Ἱερά Μονή Κορώνης, τήν ὁποῖα καί θά ἐγκαταλήψει προσωρινά λόγῳ τῆς ἐπίμονης ἀπαίτησης τῆς οἰκογένειάς του.

Ἀργότερα, μετακόμισε στὴν Καλαμάτα καὶ ἐντάχθηκε στην Ἱερά Μονή Εὐαγγελιστρίας-Σκήτη Παναγουλάκη, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ αὐστηροῦ Καθηγουμένου Ἠλία Παναγουλάκη, ὁ ὁποῖος καί θά τόν εἰσάγει στήν σκληρή ἄσκηση. Ὁ Ὅσιος νεοασκητής Ἡλίας κοιμόταν μόλις τρεῖς ὧρες τό εἰκοσιτετράωρο καθιστός, ἔτρωγε ἐλάχιστα, λάδι μόνο Σάββατο και Κυριακή καί ἀπεῖχε διαπαντός τῆς κρεατοφαγίας καί τῆς ἰχθυοφαγίας.

Ἡ σκληρὴ ἄσκηση θά ἐπιδράσει σωματικά καί θά τόν καταβάλει, θά ἐνισχύσει ὅμως τὴν πνευματική του συγκρότηση. Μέ το πέρας τῆς στρατιωτικῆς του θητείας, τὸ 1926 χειροτονεῖται ἱερέας καὶ ἀναλαμβάνει Ἡγούμενος στὴ Μονὴ Γαρδικίου Μεσσηνίας. Ταυτοχρόνως, θά ἀσκήσει το λειτουργικό Του ἔργο ὡς ἐφημέριος σὲ διάφορες ἐνορίες τῆς Μεσσηνίας.[2]

Ἡ ἀμετακίνητη καί σφοδρή ἐπιθυμία του γιὰ μόρφωση τον ὠθεῖ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ δημοτικὸ καὶ τὸ γυμνάσιο ὡς κατ’ οἶκον διδασκόμενος. Ἐγγράφεται στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν καί, σὲ ἡλικία 55 ἐτῶν, ὁλοκληρώνει τίς σπουδές του. Κατὰ τὴν φοιτητική περίοδο, θά ἔρθει σὲ ἐπαφὴ μὲ Ἀφρικανοὺς συμφοιτητές του, γεγονὸς ποὺ ἐνεργοποιεῖ καί σχηματοποιεῖ τὴν ἐπιθυμία καί τόν ζῆλο του γιά ἱεραποστολὴ στὴν Ἀφρική.

Τὸ 1958, μετὰ ἀπὸ καθοδήγηση καί εὐλογία τοῦ Γέροντα Ἀμφιλοχίου Μακρῆ, ὁ ὁποῖος καί προέταξε στό τεράστιο πνευματικό Του Ἔργο τήν μαθητεία ὅλων τῶν ἐθνῶν μέ ζῶν και ἐναργές φυτώριο τήν ἱερά νῆσον Πάτμο, ἀποφάσισε νὰ ἐπιχειρήσει τό ὑπερφυές, πνευματικό ταξίδι τῆς ἱεραποστολῆς, γενόμενος ζωντανή ὁμολογία Χριστοῦ, ὅπως ὀνομάζει τούς ἱεραποστόλους ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος.[3] Ἔτσι τὸν Ἰούνιο τοῦ 1960, φτάνει στὴν Καμπάλα της Οὐγκάντας γιά νά βρεθεῖ ἀντιμέτωπος μέ δυσπραγίες, ἀντιξοότητες καί ἀπογοητεύσεις, ὅπως τήν ἔλλειψη πόρων, τήν γλώσσα, τίς νοοτροπίες καί τίς ἀντιλήψεις. Παρὰ τὶς δυσκολίες, θά ἐγκαινιάσει τὸν πρῶτο ἱεραποστολικὸ ναὸ καὶ θά ἐργαστεῖ ἀκαταπόνητα γιὰ τὴ διάδοση τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἡ δράση του σύντομα θα ἐπεκταθεῖ σὲ Κένυα, Τανζανία καὶ Κογκό, ὅπου ἵδρυσε ναούς, ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα καὶ ἀνέδειξε ἡμεδαπούς ἱερεῖς. Ἡ ἀφοσίωσή του και ὁδήγησε στὴ δημιουργία μιᾶς δυναμικῆς Ὀρθόδοξης κοινότητας στὴν περιοχή. Τὸ 1968 μάλιστα, σύμφωνα με μαρτυρίες τοῦ Γέροντα Παύλου Νικηταρᾶ, τοῦ πρωτόκλητου πνευματικοῦ τέκνου τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου, βρίσκουμε τὴν νεοκαταταχθεῖσα Ἁγία Ἱεραπόστολο Γαβριηλία νὰ συνδιακονεῖ στό θαυμαστό αὐτό ἱεραποστολικό φυτώριο. Τὶς πρωινὲς ὧρες ὡς γραμματέας καὶ μεταφράστρια τῆς ἀγγλικῆς στὸν Πατέρα Χρυσόστομο καί τὰ ἀπογεύματα στὰ νοσηλευτικὰ ἱδρύματα καὶ τὶς φυλακές. Μοῦ ἔλεγε ὁ Γέροντας Παῦλος ὅτι κοιμόταν λιγότερο ἀπό τρεῖς ὧρες ἠμερησίως.

8 Ὀκτωβρίου 2025. Ἁγιοκατάταξι τοῦ πρωτοπόρου Ἱεραποστόλου τοῦ 20οῦ αἰῶνος Ὁσίου Πατρός Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου

Σύλλογος Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς «Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ»

8 Ὀκτωβρίου 2025

Ἁγιοκατάταξι τοῦ πρωτοπόρου Ἱεραποστόλου

τοῦ 20οῦ αἰῶνος Ὁσίου Πατρός Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου

Χτύπησαν χαρμόσυνα οἱ καμπάνες τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ Συλλόγου Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς «Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ» Μιαούλη 68-70, στήν Πάτρα, ὅταν ἀνηγγέλθη ἡ Ἁγιοκατάταξι τοῦ πρωτοπόρου Ἱεραποστόλου τοῦ 20οῦ αἰῶνος Ὁσίου Πατρός Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου, μέ καταγωγή ἀπό τό Βασιλίτσι Μεσσηνίας.

Μᾶς πλημμύρισε ἀνείπωτη χαρά αὐτή ἡ ἀπόφασις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Παλαιφάτου Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κατόπιν εἰσηγήσεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου κ.κ. Θεοδώρου Β΄, πού εἶναι ἡ ἀρχή γιά τήν ἀναγνώρισι τῶν πρώτων Ἁγίων τῶν ἡμερῶν μας, πού θυσιάστηκαν στήν Ἀφρική διαδίδοντας τήν Ὀρθοδοξία ὑπακούοντας στην κλήσι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά Ἔθνη βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ὁ μακαριστός πατήρ Χαρίτων Πνευματικάκις Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν εἶχε δεσμούς πνευματικῆς φιλίας μέ τόν Ἅγιο Χρυσόστομο. Συνυπηρέτησαν σέ δύσκολα χρόνια στήν Ἱερά Μητρόπολι Ἐδέσσης. Ὁ π.Χρυσόστομος ὡς Πρωτοσύγκελλος καί ὁ π.Χαρίτων ὡς Ἱεροκήρυκας. Ἀντιμετώπισαν κινδύνους μέχρι θανάτου μέ τόλμη καί παρρησία, ὥστε νά ἐμπνέουν νέους καί ἐνήλικες νά μή δειλιάζουν μαχόμενοι ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.

Μερικὴ Αὐτοβιογραφία τοῦ Ἁγίου Χρυσόστομου Παπασαραντόπουλου

Μερική Αυτοβιογραφία του Αγίου Χρυσόστομου Παπασαραντόπουλου

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής 6 Οκτωβρίου 2025

Από τον τιμητικό τόμο ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, επιμέλεια Γεωργίου Κουδέλα – Έκδοση Χριστιανικής Στέγης Καλαμάτας 1968.

Οἱ ἐν Χριστῶ φίλοι ἀπὸ τὴν Καλαμάτα μὲ παρεκάλεσαν νὰ γράψω κάτι διὰ τὸν ἀείμνηστον π. Ἰωήλ. Κάτι ποὺ νὰ ἀξίζη νὰ συμπεριληφθῆ στὸν ἐκδοθησόμενον ἀναμνηστικὸν τοῦ ἁγίου ἐκείνου ἀνδρὸς τόμον. […]

Ἀπὸ τῆς νεαρᾶς ἐκείνης ἡλικίας — μάλιστα κατ’ αὐτὴν— ἡ ζωὴ ἀμφοτέρων μας συνεδέθη πολὺ στενὰ καὶ δὲν πιστεύω νὰ παρεξηγηθῶ, ἀναμιγνύων κάπως ὑποκειμενικῶς τὴν ἰδικήν μου εὐτέλειαν.

1918 — ΤΟ ΑΣΚΗΤΗΡΙΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΚΗ

Εἰς τὰς παρυφὰς τῆς Καλαμάτας καὶ πλησίον τοῦ μεγάλου δρόμου πρὸς Ἀλαγωνίαν, ὀλίγον ἄνωθεν τοῦ Νεκροταφείου τῆς πόλεως, τὸ ὁποῖον οἱ Καλαματιανοὶ ἀποκαλοῦν Μητρόπολιν, ὑπάρχει ἀκόμη καὶ σήμερον τὸ παμμεσσηνίως γνωστὸν Ἀσκητήριον Παναγουλάκη. Εἶναι ἕνα εἶδος ἀνδρικοῦ Μονυδρίου, τοῦ ὁποίου οἱ Μονάζοντες ἀκολουθοῦν τὸ Παλαιὸν Ἡμερολόγιον, ἀνεξάρτητα τῆς κανονικῆς τοπικῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς. Ἱδρυτὴς ὁ Ἠλίας Παναγουλάκης, φανατικὸς ἀσκητὴς καὶ νηστευτής, ἐφαρμόζων εἰς ἑαυτὸν καὶ τοὺς μαθητάς του ὑπὲρ ἄγαν ἐξαντλητικοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνας.

Ἀρχὰς τοῦ 1918 ἀπέθανεν ἀπὸ ἐξάντλησιν σχετικῶς νέος ὁ Ἠλίας Παναγουλάκης, καὶ τὸν διεδέχθη ὁ Γεώργιος Ἀναγιερέας, ἀσκητικώτερος ἴσως δι’ ἑαυτόν, ἀλλὰ ἀρκετὰ ἐπιεικέστερος διὰ τοὺς ἄλλους.

Ἀπροθυμία ἱεραποστολικοῦ ἔργου

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ νέοι κληρικοί, ἀκόμα καὶ ἀκριτικῶν περιοχῶν, εἶναι ἀπρόθυμοι νὰ ὑπηρετήσουν σὲ μικρὲς καὶ ἀπομακρυσμένες ἐνορίες, γιατί δὲν ἐπιθυμοῦν τὶς περιπέτειες τῆς μετακίνησης, φοβοῦνται τὴν ἐρήμωση τοῦ τόπου, ὑπολογίζουν τὶς δαπάνες, ἀλλὰ καὶ τὴν ἔλλειψη βοηθῶν. Τὸ θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωμα ἂν μία φορὰ πῆγαν σὲ κάποια μακρινὴ ἐνορία καὶ δηλώνουν ὅτι δὲν θὰ ξαναπᾶνε.

Αὐτοὶ οἱ ἱερεῖς προφανῶς δὲν ἔχουν ἐνδιαφέρον νὰ προσφέρουν καὶ νὰ κοπιάσουν γιὰ τὸν ἐγκαταλειμμένο λαό. Εἶναι ἄνθρωποι ποὺ θέλουν νὰ βολεύονται, νὰ διαχειρίζονται τὸ ἱερὸ χρῆμα μεγάλων ἐνοριῶν, νὰ δέχονται πολλὰ τυχερὰ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ὅλες τους οἱ κινήσεις εἶναι τυπικές, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε ἐπαγγελματικές.

Ἔχουμε πολλὰ παραδείγματα ποὺ οἱ ἱερεῖς τῶν μεγάλων πόλεων δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἐξυπηρετήσουν, ἔστω καὶ γιὰ λίγες μέρες τὸ χρόνο, ἀκριτικὲς ἐνορίες, οὔτε ἀκόμα καὶ κατὰ τὴ θερινὴ περίοδο, ποὺ ὡς ἀδειοῦχοι ταξιδεύουν γιὰ ἀναψυχή. Κι ἐνῶ ἐξυπηρετοῦνται ἀπὸ τοὺς ἀκρίτες, οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι πρόθυμοι νὰ λειτουργήσουν μερικὲς φορές, καλύπτοντας στοιχειώδεις θρησκευτικές τους ἀνάγκες.

*Περί Ἱεραποστολῆς*

Ἅγιος Γρηγόριος Ἐπίσκοπος Νεοκαισαρείας (ἡ μνήμη του τιμᾶται 17 Νοεμβρίου) ὅταν πῆγε στην πόλη αὐτήν, βρῆκε δεκαεφτά Χριστιανούς. Κήρυξε καί ἔζησε θεάρεστα... Τό ἀποτέλεσμα; Ὅταν πέθανε, ἄφησε μόνο δεκαεφτά εἰδολωλάτρες! Ὄλους τούς ὑπόλοιπους τους εἶχε κάνει Χριστιανούς με την ζωή του και με το κήρυγμά του. Καταλάβατε;

Ἴερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 9 – 2010)

Ἡ ἱεραποστολή ὡς ἔργο τοῦ κάθε χριστιανοῦ (Ἁγ. Ἰωάν. Χρυσοστόμου), Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἱεραποστολή ὡς ἔργο τοῦ κάθε χριστιανοῦ (Ἁγ. Ἰωάν. Χρυσοστόμου), Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου, 30-10-2013

 

Οἱ ἐνορίες πρέπει νὰ μεταβληθοῦν σὲ ἀσκητικὰ κέντρα, ἀλλὰ αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχει μονάχα ἕνας ἐφημέριος - ἀσκητής!

 Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Οἱ ἀσκητὲς εἶναι οἱ μοναδικοὶ ἱεραπόστολοι τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὁ ἀσκητισμὸς εἶναι ἡ μόνη ἱεραποστολικὴ σχολὴ μέσα στὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ ὀρθοδοξία εἶναι ἄσκηση καὶ ζωὴ γι᾿ αὐτὸ καὶ μονάχα διὰ τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς ζωῆς ἐπιτελεῖται τὸ κήρυγμα καὶ ἡ ἱεραποστολή. Ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἀσκητικότητος -προσωπικὰ καὶ καθολικά- αὐτὴ πρέπει νὰ γίνει ἡ ἐσωτερικὴ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας μας μέσα στὸν λαό.

« πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». (Α’ Τιμ. 2, 4).

Πριν από λίγους μήνες, μια κυρία 80 χρονών ήρθε να με δει στην εκκλησία. Μου είπε την ιστορία της. Ζήτησε να λάβει το Άγιο Βάπτισμα. Άρχισε έτσι να παρακολουθεί την Ορθόδοξη Κατήχηση για λίγες μέρες. Την ημέρα της βάπτισης ήταν άρρωστη και ζήτησε να έρθω να τη βαφτίσω στο νοσοκομείο. Ενώ σκεφτόμουν την περίπτωσή της, την είδα να έρχεται στην εκκλησία, περπατώντας μόνη της, χωρίς καν να την κρατάει κανείς, κάτι που με εξέπληξε. Την βάφτισα την ίδια ημέρα, την Κυριακή 15/10/2023, με το όνομα Βερονίκη. Μετά τη βάπτισή της, αποκαταστάθηκε και θεραπεύτηκε από τις ασθένειές της. Έμεινε στο σπίτι και ερχόταν στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Μια Κυριακή ήρθε στην εκκλησία, κοινώνησε και γύρισε σπίτι της. Έπειτα ζήτησε να πάω να την δω στο σπίτι της. Παρόλο που καθυστερούσα πολύ στην εκκλησία, «με περίμενε πραγματικά», ήλθα την είδα, και μόλις έφυγα από το σπίτι της, με ειδοποιούν ότι κοιμήθηκε. Αναρωτιέμαι αν αυτός είναι θάνατος ή απλά μετάβαση στη ζωή! «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν ( Ιωάν.5, 24).

Ένα άλλο εκπληκτικό παράδειγμα είναι ο κ. Πέτρος Nguba, 79 ετών, τον οποίο βαφτίσαμε την περασμένη Κυριακή 19/05/2024. Στη ζωή του δεν πήγε να προσευχηθεί πουθενά. Ποτέ δεν ήθελε να ακούσει για την Εκκλησία. Δεν μιλούσε ποτέ για τον Χριστό. Δεν πίστευε σε τίποτα. Άπιστος κυριολεκτικά. Όμως πριν από λίγους μήνες γνώρισε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Από τότε που γνώρισε την Εκκλησία μας, είναι πάντα παρών σε κάθε Ακολουθία και στην Κατήχηση. Μένει 15 χλμ μακριά από τον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και αυτή τη διαδρομή την κάνει κάθε Κυριακή!!! 15 χλμ για να έρθει και 15 χλμ για να επιστρέψει. Αρκετές φορές με τα πόδια παρά την ηλικία του. Ένας άνθρωπος που δεν προσευχόταν ποτέ στη ζωή του, έγινε ο πιο ένθερμος στην πίστη και το πρότυπο πολλών άλλων. Το ορθόδοξο βάπτισμα του Πέτρου Nguba έχει εκπλήξει πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν πώς άλλαξε και μεταμορφώθηκε τόσο πολύ, και μάλιστα απότομα.

"Ὅ,τι μοῦ γδέρνει τή ψυχή"

Ποιός όρισε, ότι τα όρια της ψυχής μου είναι τα όρια της γλώσσας μου;

Ποιός πιστεύει, ότι καθετί που βιώνω, μπορώ να το περικυκλώσω με λέξεις, ρήματα, συνδέσμους και λογοτεχνικά σχήματα;..

Είναι κάποια πράγματα, που ξεπερνούν σκέψεις, φαντασία και ψίθυρους...

Όπως αυτό!...

Ένας μικρός που ούρλιαζε κλαίγοντας... Έτρεχε αδικαιολόγητα παράξενα, προς τα πάνω μου.

Ἡ ἱεραποστολὴ ὡς φυσικὴ συνέπεια τῶν πιστῶν ἀνθρώπων , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ ὅσιος Θεοδώρητος ὁ φωτιστής τῶν Λαπώνων

17 Αυγούστου

Ο όσιος Θεοδώρητος ο φωτιστής των Λαπώνων

Ο όσιος Θεοδώρητος, μία από τις σημαντικότερες μορφές των αγίων ιεραποστόλων της Ρωσίας, γεννήθηκε περί το 1490 στο Ροστώφ. Σε ηλικία δεκατριών ετών εισήλθε στην Μονή Σολοφκί και ετέθη υπό την καθοδήγηση ενός μαθητή του αγίου Ζωσιμά [17 Απρ.], που ονομαζόταν επίσης Ζωσιμάς.

Μετά από διακονία δεκαπέντε ετών χειροτονήθηκε διάκονος και, αφού πέρασε ακόμη ένα έτος κοντά στον πνευματικό πατέρα του, ξεκίνησε για προσκύνημα σε διάφορα μοναστήρια. Αφού πέρασε κάποιο διάστημα κοντά στον άγιο Αλέξανδρο του Σβιρ [30 Αυγ.] και δύο χρόνια στην Μονή του Αγίου Κυρίλλου της Λευκής Λίμνης, αποσύρθηκε για να ζήσει ως ερημίτης κοντά στο μοναστήρι που ίδρυσε ο Πορφύριος, ηγούμενος της Αγίας Τριάδος του Αγίου Σεργίου (1521-1525).

Κατά την περίοδο αυτή συντάχθηκε με τους οπαδούς του αγίου Νείλου του Σόρα [7 Μαΐου] που αντιτάχθηκαν στην μεγάλες μοναστηριακές ιδιοκτησίες και κατόπιν επέστρεψε κοντά στον πνευματικό του πατέρα για να τον βοηθά μέχρι την μακαρία κοίμησή του.

Διψώντας πάντα για έναν τόπο πρόσφορο για ησυχαστικό βίο, αποσύρθηκε βορειότερα, στην περιοχή του ποταμού Κόλα, την οποία κατοικούσαν Λάπωνες, και βρήκε έναν ερημίτη ονόματι Μητροφάνη, κοντά στον οποίο εγκαταστάθηκε, τηρώντας όμως αυστηρό βίο σιωπής και προσευχής.

Ἡ Ἱεραποστολή ὡς φυσική συνέπεια τῶν πιστῶν ἀνθρώπων. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ομιλία του Αρχιμανδρίτου πατρός Σάββα του Αγιορείτου πριν 13 χρόνια με τίτλο: "Η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΉ".!

Κηρύσσοντας τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στόν σύγχρονο κόσμο. Μέρος Β.

Διάλεξη του Ιερομόναχου Δαμασκηνού (Christensen), Μονή Γερμανού της Αλάσκας (ΗΠΑ)

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ

Πρέπει να κηρύττουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού στην εποχή μας; Και ποιο πρέπει να είναι το Ορθόδοξο κήρυγμα σήμερα; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν πολλούς πιστούς. Για τη Ρωσία, η οποία έχει υποστεί ισχυρές επιθέσεις από ετεροδόξους ιεραποστόλους τις τελευταίες δύο δεκαετίες, τα θέματα αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Είναι, επίσης, ιδιαζόντως σημαντικά στην Αμερική, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός, αν και προσκολλημένος στις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι στη Δυτική Ευρώπη, ακολουθεί κυρίως τον Προτεσταντισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι στις 21 Οκτωβρίου 2006, η Αδελφότητα των Ορθοδόξων Κληρικών στην Εκκλησία του Ευαγγελίου στο Σακραμέντο (Καλιφόρνια, ΗΠΑ, δικαιοδοσία της Ελληνικής Αρχιεπισκοπής στην Αμερική) διοργάνωσε ένα συνέδριο με θέμα «Το κήρυγμα του Ευαγγελίου στον σύγχρονο κόσμο», στο οποίο έδωσε διάλεξη ο ηγούμενος της Μονής του Οσίου Γερμανού της Αλάσκας (Πλατίνα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, δικαιοδοσία της Σερβικής Αρχιεπισκοπής στην Αμερική) Ιερομόναχος Δαμασκηνός (Christensen).

ΖΩΝΤΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Προαπαιτούμενο για το επιτυχές κήρυγμα του Ευαγγελίου στον σύγχρονο κόσμο είναι να «ζούμε» το Ευαγγέλιο.

Ο π. Σεραφείμ (Rose) έγραψε:

«Υπάρχει μια ψευδής θεώρηση, η οποία, δυστυχώς, είναι ευρέως διαδεδομένη σήμερα, σύμφωνα με την οποία ένας Ορθόδοξος πιστός μπορεί απλά να περιοριστεί στην επίσκεψη στην Εκκλησία και στο τυπικό “Ορθόδοξο” έργο, δηλαδή την προσευχή σε συγκεκριμένες ώρες και στο να κάνει το σημάδι του Σταυρού, όπως όλοι οι άλλοι, κaι από την άλλη να ζήσει με τον ίδιο τρόπο, όπως όλοι τριγύρω του, ν’ ακολουθεί πιστά τη σύγχρονη κουλτούρα, χωρίς να βλέπει τίποτε το αμαρτωλό σε αυτό.

Αυτός που αντιλαμβάνεται το βάθος της Ορθοδοξίας, που αντιλαμβάνεται πώς πρέπει να ζήσει ένας πραγματικός Ορθόδοξος Χριστιανός και με ποιες ολοκληρωτικές προκλήσεις μάς φέρνει αντιμέτωπους ο σύγχρονος κόσμος, θα καταλάβει εύκολα πώς αυτή η θεώρηση είναι εσφαλμένη. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός πρέπει να είναι Ορθόδοξος συνεχώς, κάθε ώρα και στιγμή, υπό οιεσδήποτε συνθήκες, διαφορετικά δεν είναι καν Ορθόδοξος. To πόσο Ορθόδοξοι είμαστε ή όχι μαρτυρείται όχι μόνο στις αυστηρά ορθόδοξες απόψεις μας, αλλά σε ό,τι λέμε ή κάνουμε έμπρακτα. Οι περισσότεροι από εμάς επιδεικνύουμε μεγάλη αδιαφορία απέναντι στη χριστιανική, θρησκευτική ευθύνη, που φέρουμε για το φαινομενικά κοσμικό κομμάτι της ζωής μας. Ένας άνθρωπος με μια πραγματικά ορθόδοξη κοσμοθεωρία ζει σε όλες τις εκφάνσεις του ως Ορθόδοξος ».

Ἐπιστολή τῆς Πρωτοβουλίας Γονέων καί Ἐκπαιδευτικῶν Καβάλας Πρός Τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φιλίππων Νεαπόλεως καί Θάσου, Στέφανο

Επιστολή της Πρωτοβουλίας Γονέων και Εκπαιδευτικών Καβάλας

Προς

Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου κ.κ. Στέφανο,

ΚΑΒΑΛΑ 6-3-2023

Σεβασμιώτατε την Ευχή Σας,

Η Μητρόπολη Φιλίππων, επί των ημερών του Μακαριστού προκατόχου Σας κυρoύ Προκοπίου Τσακουμάκα, είχε επί 43 έτη αναπτύξει ιδιαίτερους ιεραποστολικούς δεσμούς στην Αφρική και ειδικά στην χώρα της Ουγκάντα. Για αυτό τον λόγο όλες οι εκδηλώσεις για την εξωτερική ιεραποστολή προκαλούν στους Καβαλιώτες ιδιαίτερη χαρά . Την Κυριακή πληροφορηθήκαμε στους ιερούς ναούς πως στα πλαίσια της Εβδομάδας της Εξωτερικής Ιεραποστολής θα έχετε στην Αίθουσα της Πνευματικής Εστίας μία εκδήλωση με ομιλητή το καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Πέτρο Παναγιωτόπουλο . Χαιρόμαστε για την εκδήλωση για την Εξωτερική Ιεραποστολή γιατί θέλουμε να μάθουμε για την πορείας της Ορθοδοξίας στην Αφρική . Λυπούμαστε όμως για την επιλογή του συγκεκριμένου ομιλητή . Δεν γνωρίζετε ότι ο κ. Πέτρος Παναγιωτόπουλος συμμετείχε στις 21-1-2023 σε Οικουμενιστική Συμπροσευχή μαζί με άλλους καθηγητές Θεολόγους σε Παπική Εκκλησία στην Θεσσαλονίκη, γεγονός που λύπησε και σκανδάλισε τους πιστούς; Με οικουμενιστικές συμπροσευχές θα μεταφέρουμε την Ορθόδοξη Πίστη και την διδασκαλία των πατέρων της Εκκλησίας μας στην ΑΦΡΙΚΗ; Όλοι αυτοί που συμπροσευχήθηκαν μέσα σε Παπική Εκκλησία με παπικούς κληρικούς και πιστούς δεν γνωρίζουν ότι ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ είναι ΑΙΡΕΣΗ;

Ἡ καλλίτερη ἱεραποστολή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

98. Ἡ καλλίτερη ἱεραποστολή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 1-4-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

«Ἐκκλησία χωρίς ἱεραποστολή εἶναι ἐκκλησία χωρίς ἀποστολή», ἔλεγε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, καί χαρακτήριζε τόν ἱεραπόστολο (τόν ἱεροκήρυκα) καί τόν ὀνόμαζε «ταχυδρόμο τοῦ Θεοῦ, παιδαγωγό χαλεπό, ὑπηρέτη τοῦ Θεοῦ, σπορέα καί γιατρό». Ἔλεγε στούς ἀκροατές του: «ἄν θελήσετε ὅλοι ὅσοι εἶστε ἐδῶ νά ἀναλάβετε τήν σωτηρία τῶν κατοίκων τῆς πόλεως, σύντομα ὅλη πόλη θά διορθωθεῖ. Ἀρκεῖ ἕνας ἄνθρωπος μέ φλογερό ζῆλο νά διορθώσει ὅλη τήν πολιτεία. Μπορεῖ πολλές φορές μιά ψυχή πού κερδήθηκε, μεγάλο ὄγκο ἁμαρτημάτων νά σβήσει, ἐκείνου πού συνέδραμε σέ αὐτό τήν ὥρα τῆς κρίσεως. Μήν ὑποτιμᾶς τό ἔργο μεταστροφῆς λίγων ἀνθρώπων, ἐπειδή δέν εἶσαι σέ θέση νά σώσεις ὅλη τήν οἰκουμένη. Καί μήν ἀφεθεῖς νά ἀποξενωθεῖς ἀπό τήν ἐπιδίωξη τῶν μικρῶν κατορθωμάτων, ἐπειδή συνεπαίρνεσαι ἀπό τά μεγάλα. Κι ἄν δέν καταφέρνεις νά μεταστρέψεις ἑκατό, φρόντισε γιά τούς δέκα πού μπορεῖς∙ κι ἄν πάλι οἱ δέκα ὑπερβαίνουν τίς δυνάμεις σου, μήν περιφρονήσεις τούς πέντε. Καί ἄν ἀκόμα δέν μπορέσεις τούς πέντε, ἄς εἶναι καί ἕνας! Τελικά καί ἕνα νά μήν πετύχεις νά μεταστρέψεις, μήν ἀπελπιστεῖς καί μήν πάψεις νά προσφέρεις. Δέν εἶσαι σέ θέση νά κάνεις θαύματα καί μέ αὐτά νά πείσεις; Χρησιμοποίησε τίς δυνατότητες πού ἔχεις. Ποίησε μέ τήν φιλανθρωπία, τήν συμπαράσταση, τήν ἀγάπη, τήν συντροφικότητα, τήν περιποίηση καί ὅλα τά παρόμοια»[1].

Τό ἴδιο λέει καί ὁ Ἅγιος καί Ἱερός πατήρ Πορφύριος. «Νά εἴμαστε -λέει- ζηλωτές» καί νά κάνουμε ἱεραποστολή κυρίως μέ τήν ἀγάπη μας, μέ τό καλό μας παράδειγμα καί τή πραότητά μας. «Ζηλωτής εἶναι ἐκεῖνος πού ἀγάπαει ὁλόψυχα τόν Χριστό καί στό ὄνομά Του διακονεῖ τόν ἄνθρωπο. Ἀγάπη στόν Θεό καί στούς ἀνθρώπους. Αὐτό εἶναι ζευγάρι, δέν χωρίζει. Πάθος, πόθος, δάκρυα, μέ κατάνυξη, ὄχι σκόπιμα. Ὅλα ἀπό καρδιά! Ὁ φανατισμός δέν ἔχει σχέση μέ τόν Χριστό. Νά εἶσαι χριστιανός ἀληθινός. Τότε κανέναν δέν θά παρεξηγεῖς, ἀλλά «ἡ ἀγάπη σου πάντα θά στέγει»[2]»[3].

Ὁ Χριστιανός δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι καί ἱεραπόστολος. Γιατί ἅμα χριστιανός, ἅμα ἱεραπόστολος. Ἡ ἀγάπη πού ἔχει πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον, αὐθόρμητα τόν κάνει νά μιλάει γιά τόν Χριστό, γι’ Αὐτόν πού ἀγαπάει, στόν πλησίον του πού ἐπίσης ἀγαπάει καί θέλει νά τόν φέρει στήν πηγή τῆς χαρᾶς καί τῆς μακαριότητος, πού εἶναι ὁ Θεός. Ἡ ἀγάπη τοῦ χριστιανοῦ στέγει πάντα, ἀγκαλιάζει ὅλους, ὅλη τήν οἰκουμένη, καί ὁ χριστιανός εἶναι πραγματικά οἰκουμενικός ἄνθρωπος. Ὁ ἀληθινός χριστιανός ποτέ δέν χάνει τήν πίστη του καί ποτέ δέν σταματᾶ νά ἀγαπᾶ ὅλους καί αὐτούς πού εἶναι σέ ἄλλες θρησκεῖες.

π. Νικόδημος Σαρίκας: Ἕνας ἀφανής Ἱεραπόστολος

Πέρασαν 80 χρόνια από την κοίμηση του πρώτου ιεραπόστολου στην πέραν της Σαχάρας Αφρική, πατρός Νικόδημου Σαρίκα, του «αγίου του Κιλιμάντζαρο», όπως τον αποκαλούσαν οι ιθαγενείς.

Ο παπά Νικόδημος έζησε τα δύσκολα χρόνια της ιμπεριαλιστικής σκληρότητας στην Αφρικανική ήπειρο. Ξεκίνησε από την ευλογημένη γη της Ιωνίας στη Σμύρνη, όπου το μεγάλο και κουραστικό ταξίδι μαζί με την αγάπη του για τον Θεό και τον άνθρωπο τον έφερε κοντά σε κάθε ελληνική ψυχή, που βρισκόταν ξεριζωμένη τα χρόνια εκείνα από την μητέρα Πατρίδα. Έκρυβε πάντα μέσα στην καρδιά του Χριστό και Ελλάδα κι αυτό δεν έπαψε να το υπηρετεί έως το τέλος της ζωής του. Υπήρξε ασυμβίβαστος εργάτης εναντίον κάθε δύναμης, που καταπιεστικά αφάνιζε το έργο κάθε ελεύθερης σκέψης και έκφρασης του ανθρώπου. Γι’ αυτό από τα πρώτα χρόνια της ιεραποστολικής του πορείας, ποτέ δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για την κοινωνική και θρησκευτική εικόνα των δύστυχων και ταλαιπωρημένων ιθαγενών.

Κατέβαλε τον εαυτό του σε απίθανες ταλαιπωρίες, διασχίζοντας τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις μέσα στην αφρικανική ζούγκλα, ακολουθώντας τα μονοπάτια των άγριων θηρίων, στερημένος ημέρες ολόκληρες από φαγητό και νερό. Η ελονοσία δεν έπαψε να τον συνοδεύει ως η καλύτερη του «φίλη», μέχρι το τέλος της ζωής του. Η οξυδέρκεια του νου, το οργανωτικό του πνεύμα, η αποφασιστικότητα, η αξιοπρέπεια και η ακτημοσύνη του σε όλη την πορεία της ζωής του, απεικόνιζαν τη γνησιότητα ενός ιεραποστόλου.