Δοξολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος καί παράκληση γιά φωτισμό τοῦ νοῦ καί τῆς καρδίας. Ἀδελφῆς Συγκλητικῆς.

Δοξολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος καί παράκληση γιά φωτισμό

τοῦ νοῦ καί τῆς καρδίας

«Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, γλυκύτατε Ἰησοῦ μου. Μέ μόνον τό ὄνομά

σου πού φωνάζω, μέ δυναμώνεις, μέ προφθάνεις. Τήν πτωχή, πόσες

φορές μ᾽ ἐγλύτωσες μέ τή θεία σου βοήθεια ἀπό πολλά ἐμπόδια καί

πειρασμούς ἐσωτερικούς καί ἐξωτερικούς; Πόσον πρέπει νά σέ ὑμνῶ;

Πόσες γλῶσσες νά εἶχα νά σ᾽ εὐχαριστῶ; Σε δοξολογῶ, ὅλη πήλινη

εἶμαι καί πῶς μπορῶ τά ἄυλα να φτάσω; Καί νά σέ δοξολογήσω ὅσον

ἀξίζει; Ὅμως, ὅταν δίνεις, κάπως ἠμπορῶ, ὄχι, ὅμως, τό τέλειον.

Ὦ, ἀγάπη, Ἰησοῦ μου γλυκύτατε. Βλέπε πού εἶμαι πτωχή, μέ τόσες

ἀδυναμίες καί θλίψεις. Προσκρούω κάποτε στίς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες

τῶν ἀδελφῶν πού μέ λυποῦν. Σε παρακαλῶ, ἐλέησέ τους, δῶσ᾽ τους

τήν χάριν σου, ἐνίσχυσέ τους. Δός μου ὑπομονή στην κάθε μου θλίψη,

Μά καί ὅταν ἀπό ἐμέ φύγεις καί ἐγώ τό ἴδιον θά κάνω, καί κάνω, συγ

χώρησόν με.

Ἡ Μικρή Δοξολογία στό Ἀπόδειπνο

Ἀναδημοσίευση

Σάββας Ἠλιάδης - ΑΜΑΣΕΥΣἩ Μικρή Δοξολογία στό Ἀπόδειπνο: «Καθ' ἑκάστην ἑσπέραν» ἤ «Καθ' ἑκάστην ἡμέραν»;

Στίς καθημερινές καί μή ἑορτάσιμες ἀκολουθίες διαβάζουμε στό τέλος τοῦ Ὄρθρου τήν Μικρή Δοξολογία. Ἡ Μικρή Δοξολογία διαβάζεται ἐπίσης καί τό βράδυ στό Ἀπόδειπνο. Μέ ἀπασχολεῖ ἐδῶ καί πολύν καιρό ἕνα σημεῖο αὐτῆς τῆς Δοξολογίας, στό ὁποῖο ζητῶ καί τήν συνδρομή τῶν εἰδικῶν, γιά νά μέ...διορθώσουν, ἄν σφάλλω στούς συλλογισμούς μου.

Διαβάζουμε στόν Ὄρθρο: «Καθ' ἑκάστην ἡμέραν εὐλογήσω Σέ καὶ αἰνέσω τὸ ὄνομά Σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Ἐνῶ παρακάτω λέει: «Καταξίωσον, Κύριε, ἐν τῇ ἡμέρα ταύτῃ, ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς.

Ἐπίσης διαβάζουμε στό Ἀπόδειπνο: «Καθ' ἑκάστην ἑσπέραν εὐλογήσω Σέ καὶ αἰνέσω τὸ ὄνομά Σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Ἐνῶ παρακάτω λέμε: «Καταξίωσον, Κύριε, ἐν τῇ νυκτί ταύτῃ, ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς».

Εἶπε πνευματικός.Τό «ἀλληλούια» εἶναι δοξολογία τοῦ ἀοράτου Θεοῦ.

“Το «αλληλούια» είναι δοξολογία του αοράτου Θεού.

Λέγεται, ότι όπως τα Χερουβείμ λένε το «άγιος, άγιος, άγιος», οι άγγελοι υμνούν τον Θεό μ' αυτή την λέξη.

Γιά τή δοξολογία στήν ἀρχή τῆς λειτουργίας (Ἅγ.Νικόλαος Καβάσιλας)

Ο ιερεύς αρχίζει τη λειτουργία με δοξολογία: «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».

Η συνομιλία με τον Θεό είναι ευχαριστία, δοξολογία, εξομολόγηση, αίτηση.Πρώτη απ’ όλα αυτά είναι η δοξολογία, μάλιστα δε διότι αυτό που χαρακτηρίζει τους ευγνώμονες δούλους όταν πλησιάζουν τον κύριό τους είναι ότι δεν παρουσιάζουν από την αρχή τις δικές τους υποθέσεις, αλλά εκείνα που είναι μόνο του κυρίου. Αυτό ακριβώς είναι η δοξολογία.

Διότι εκείνος που ζητά, το κάνει αυτό διότι θέλει να βελτιώσει την κατάστασή του. Εκείνος που εξομολογείται, κατηγορεί τον εαυτό του διότι θέλει να απαλλαγεί ο ίδιος από κακά. Εκείνος που ευχαριστεί, είναι φανερό, ότι χαίρεται για τα αγαθά του και γι’ αυτό ευχαριστεί εκείνον που του τα έδωσε. Εκείνος όμως που δοξολογεί, αφού αφήσει κατά μέρος τον εαυτό του και όλα τα δικά του, δοξολογεί τον Κύριο για τον ίδιο τον Κύριο και για τη δύναμή Του και τη δόξα Του.

Έπειτα, και αυτή η φύση και η λογική του πράγματος απαιτεί την πρώτη θέση να έχει η δοξολογία. Πράγματι, μόλις πλησιάσουμε τον Θεό, ευθύς αντιλαμβανόμαστε το απλησίαστο της δόξας Του και τη δύναμη και το μεγαλείο Του. Και από αυτό προκαλείται θαυμασμός και έκπληξη και τα παρόμοια, με αναγκαία συνέπεια τη δοξολογία.

Προχωρώντας, μαθαίνουμε την αγαθότητα και τη φιλανθρωπία του Θεού, και σ’ αυτό ακολουθεί η ευχαριστία.

Ὕμνος δοξολογίας στόν Ἅγιο Ἀπόστολο Ἰάκωβο, τόν Ἀδελφόθεο

Ύμνος δοξολογίας

στον Άγιο Απόστολο Ιάκωβο, τον Αδελφόθεο

του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο πάγκαλλος δίκαιος,

ερμήνευε τη διδασκαλία του Χριστού με τη ζωή του,

και όταν τον βασάνιζαν, εκείνος γονάτισε ταπεινά,

και προσευχήθηκε στον Θεό για τους εχθρούς του.

Σε ένα τόπο δύσκολο πολύ, σε δύσκολους χρόνους,

Έφερε υπομονετικά τον επισκοπικό ζυγό.

Ποίμανε την Εκκλησία ως καλός ποιμένας,

και δόξαζε τον Κύριο με λόγο και έργο.

Δίδασκε τους ανθρώπους να αγαπούν τον Ιησού,

και δίδασκε τους πιστούς να προσεύχονται στον Θεό.

“Κενόδοξε άνθρωπε, τι είναι μόνο η πίστη;

Η πίστη χωρίς έργα είναι σαν το κούφιο άχυρο.

Όποιος έχει αυτιά, ας ακούσει τη διδασκαλία:

Η πίστη χωρίς έργα είναι σώμα χωρίς πνεύμα.

Εἶναι μεγάλο χάρισμα νὰ ὑπομένεις τὶς δοκιμασίες ἀγόγγυστα!

Τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου

-Ἕνας γνωστός μου, μετὰ ἀπὸ μία δοκιμασία, εὐρισκόμενος σὲ κατάστασι ἐντόνων αἰσθημάτων μειονεξίας καὶ μελαγχολίας, μοῦ ἔλεγε:

«Μὰ ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε, κανένα τάλαντο. Δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε. Τί εἶμαι;».

Προσπάθησα νὰ τοῦ πῶ μερικὰ πράγματα, ἀλλὰ δὲν καταλάβαινε. Σκέπτομαι ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ μποροῦσε νὰ πῆ: «Θεέ μου, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε μόνος μου. Δῶσε μοῦ τὴν χάρι Σου νὰ πετύχω καὶ ἐγὼ κάτι». Τί λέτε;

- Βεβαίως. Κι ἂν ἔκανε ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες πού... εἶχε, αὐτὸ δὲν εἶναι τάλαντο; Εἶναι μικρὸ τὸ τάλαντο τῆς ὑπομονῆς; Τὸ νὰ ὑπομείνη κανεὶς τὶς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς χωρὶς γογγυσμό, ἀλλ’ εὐχαριστώντας καὶ δοξολογώντας τὸν Θεό, εἶναι μικρὸ χάρισμα αὐτό; Ἂς ζητοῦσε, λοιπόν, τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπομένη.

Γνωρίζω κάποιον, ποὺ εἶναι τελείως ἀνάπηρος καὶ ἔχει σάκχαρο. Κάνει δύο ἰνσουλίνες τὴν ἡμέρα. Βρίσκεται διαρκῶς στὸ κρεββάτι ἢ στὸ καροτσάκι. Τρίτη λύσις δὲν ὑπάρχει.

Οἱ δικοί του τὸν ἔχουν ἐγκαταλείψει ὅλοι. Χριστιανὲς κυρίες τὸν διακονοῦν. Ὑπάρχουν δὲ καὶ νέοι, οἱ ὁποῖοι τὸν παίρνουν καὶ τὸν πηγαίνουν ἐκδρομὲς μὲ τ’ αὐτοκίνητά τους. Ἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ὅλα οἱ ἄλλοι τοῦ τὰ προσφέρουν. Θὰ τὸν σηκώσουν, θὰ τὸν βάλουν στὸ κρεββάτι, θὰ τὸν κατεβάσουν, θὰ τοῦ φορέσουν τὰ ροῦχα του, ὅλα. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνη τίποτε μόνος.

Ὅλος ὁ κόσμος γύρω μας. Ὅλα τά κτίσματα τοῦ Δημιουργοῦ μας παρακινοῦν ν’ ἀναπέμψουμε δεήσεις πρός τόν Κύριον.

Μελέτημα 5ον

Άπειρες είναι οι αιτίες, που μέρα και νύχτα στη ζωή μας, μας παρακινούν για προσευχή: Όλος ο κόσμος γύρω μας. Όλα τα κτίσματα του Δημιουργού μας παρακινούν ν’ αναπέμψουμε δεήσεις προς τον Κύριον. Ο ήλιος που μας χαρίζει το φως της ημέρας. Το φεγγάρι με τ’ άστρα, που τις ξάστερες νύχτες γίνονται αδαμαντοστόλιστη κορώνα της γης. Τα σύννεφα με τις αστραπές και τις μπόρες, οι σεισμοί! Η απεραντοσύνη της θάλασσας, άλλοτε με τη γαλήνη κι άλλοτε με τα κύματα της. Τα πουλιά που πετάνε επάνω μας τιτιβίζοντας χαρούμενα… Όλα μας λένε: «Προσευχήσου στον Πλάστη μας»...

Οι καθημερινές μας ανάγκες, η συναίσθηση της μικρότητας μας μέσα στο απέραντο σύμπαν, μας παρακινούν να ζητούμε κάθε τόσο με προσευχές τη βοήθεια του Κυρίου. Η ιστορία μας με τις εθνικές καταστροφές, όταν οι πρόγονοι μας δεν ακολουθούσαν το δρόμο του Θεού και με τις ανόδους και νικηφόρους πολέμους, όταν εκτελούσαν τις εντολές Του, μας επιτάσσει: «Μη ξεχνάς ποτέ σου το Θεό».

Τότε σκέφτηκε νά λέει διαρκῶς ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ...Ἡ Θεία Χάρις τόν ἐπισκέφθηκε καί δέν τόν ἐγκατέλειψε ΠΟΤΕ!!

Όταν ο Άγιος Παΐσιος πήγε πρώτη φορά στό Άγιο Όρος δυσκολεύτηκε πολύ.

Αναποδιές σέ όλους τούς τομείς.

Ό Άγιος βρέθηκε πολλές φορές σέ πολύ δύσκολη θέση.

Τότε σκέφτηκε νά λέει διαρκώς ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ.

Καί τό Θαύμα έγινε!

Ή θεία Χάρις τόν επισκέφθηκε καί δέν τόν εγκατέλειψε ΠΟΤΕ!!

Αὐτή εἶναι ἡ μέγιστη ἀρετή

"Αυτή είναι η μέγιστη αρετή, το να τ' αποδίδουμε όλα στον Θεό,το να μη θεωρούμε τίποτα δικό μας,το να μην κάνουμε τίποτε για ν' αποσπάσουμε τη δόξα απ' τους ανθρώπους, αλλά για ν' αρέσουμε στον Θεό."

Ιερός Χρυσόστομος

«Ἔχει ὀ Θεός»!....Προσέξετε μή γκρινιάζετε!

Κάποτε ένας φωτισμένος Γέροντας έλεγε:

Προσέξετε μη γκρινιάζετε! Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεόν… Αρχίζετε την ημέρα σας με προσευχή και με χαμόγελο! Να θυμάσθε, αυτό που έκαναν οι παλαιότεροι:

Στους καθρέπτες και στα προσόψιά τους γράφανε, το «Καλημέρα» και το «Δόξα Σοι ο Θεός»!

Εγνώριζαν πώς να ζήσουν!! Μήπως δεν είχαν και τότε βάσανα, ασθένειες και φτώχεια;;

Και όμως τα ξεπερνούσαν όλα, με ψυχική λεβεντιά!!

Ήσαν φτωχοί, αλλά αξιοπρεπείς!! Άρχοντες!!

Είχαν συνεχώς στο στόμα τους και στην καρδιά τους το: «Έχει ο Θεός»!

Ἐφάρμοσε ἕναν ἄλλον τρόπο προσευχῆς ἀνώτερο ἀπό τό " ἐλέησόν με"...

Ένας ασκητής που πολεμούνταν σφοδρά από τα δαιμόνια της πορνείας και της εσωτερικής κατακρίσεως, έλεγε το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με" χιλιάδες φορές καθημερινώς. Παρόλο αυτά όμως, ο εχθρός διάβολος δεν υποχωρούσε ούτε πόντο!

Μια μέρα τον φώτισε το Άγιο Πνεύμα και θυμήθηκε τα λόγια ενός συνασκητού του, που του είχε πει:

- Εάν δυσκολευτείς από τον δαιμονικό πόλεμο, εφάρμοσε έναν άλλον τρόπο προσευχής ανώτερο από το " ελέησόν με". Δοξολόγησε τον Χριστό και λέγε:

Δάκρυα μετανοίας καί δάκρυα δοξολογίας

– Γέροντα, να μας εξηγήσετε αυτό που γράφει ο Αββάς Ισαάκ για τα δάκρυα: «Άλλα δάκρυα καίουσι και ξηραίνουσι το σώμα και άλλα δάκρυα ευφραίνουσι και τρέφουσιν αυτό· και όσα μεν δάκρυα γεννώνται εκ της κατανύξεως της ταπεινής καρδίας δια τας αμαρτίας, καίουσι και ξηραίνουσι το σώμα (...)Τα της δευτέρας τάξεως δάκρυα προέρχονται εκ της γνώσεως και συνέσεως, τα οποία καλλωπίζουσι το πρόσωπον και τρέφουσι το σώμα»(189).

– Τα πρώτα δάκρυα είναι δάκρυα μετανοίας. Πονάς βαθιά και ειλικρινά για το σφάλμα σου και κλαίς με ταπείνωση. Τα δάκρυα αυτά καταβάλλουν τον άνθρωπο,αλλά έχουν και θεία παρηγοριά. Όταν όμως η ψυχή συμφιλιωθή με τον Θεό, έρχονται τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης και της δοξολογίας, που είναι δάκρυα αγαλλιάσεως.Τότε η ψυχή βρίσκεται σε άλλον χώρο, φτερουγίζει στην απαλή εκείνη γλυκύτητα,την παραδεισένια.

"Οἱ δύο καταστάσεις τῆς δοξολογίας"

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 ‐ Ο χώρος της 

δοξολογίας

"Οι δύο καταστάσεις της δοξολογίας" 

______________________

Στον χώρο της δοξολογίας υπάρχουν δύο καταστάσεις. Αν ο άνθρωπος δεν περάση από την πρώτη, δεν μπορεί να φθάση στην δεύτερη. 

Στην πρώτη κατάσταση έχει κανείς πίκρες, αλλά όλα τα παίρνει δεξιά. Βάζει καλό λογισμό, ρίχνει το βάρος στον εαυτό του, ταπεινώνεται, μετανοεί και ευχαριστεί για όλα τον Θεό: «Θεέ μου, λέει, Σε ευχαριστώ· εξ αμαρτιών μου τα περνώ αυτά. Μου χρειάζονται και περισσότερα, αλλά δεν αντέχω. Σε παρακαλώ, δώσε μου υπομονή και δύναμη, για να αντέξω». Τότε βομβαρδίζεται από την θεία παρηγοριά και περνά στην δεύτερη κατάσταση.

Στην δεύτερη κατάσταση βρίσκονται όσοι έχουν περάσει το στάδιο της μετανοίας και ένιωσαν την θεία παρηγοριά που φέρνει η άφεση των αμαρτιών· πέρασαν δηλαδή από το χαροποιόν πένθος και έφθασαν στην δοξολογία.

Τότε ο άνθρωπος δεν έχει πίκρες, αλλά νιώθει μια θεία αγαλλίαση, μια ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, που δεν μπορεί να την αντέξη. Λέει συνέχεια το «δόξα σοι ο Θεός», ευχαριστεί τον Θεό για τις μεγάλες Του ευεργεσίες, για την μεγάλη Του αγάπη, και μετά μόνη της η ψυχή κινείται στην ευχή, στην δοξολογία του Θεού ή ζητά συγχώρηση από τον Θεό, γιατί δεν ανταποκρίθηκε στις ευλογίες Του.

Ὅταν θέλει ὁ Θεός καί ὁ διάβολος τόν ὑπηρετεῖ»!

Υπήρχε μια φτωχή γυναίκα, η οποία όλη την ώρα, ό,τι καλό και να συνέβαινε, κοίταζε τον ουρανό και έλεγε: «δόξα τω Θεώ». Αισθανόταν πολύ ευγνώμων για το οτιδήποτε.

Κάπου εκεί κοντά έμενε ένας πλούσιος άνθρωπος. Κάθε φορά, λοιπόν, που περνούσε μπροστά από το σπίτι της γυναίκας, την άκουγε να λέει «δόξα τω Θεώ. Ευχαριστώ, Κύριε». Στην αρχή δεν έδινε σημασία, αλλά κάποια στιγμή αυτό άρχισε να τον εκνευρίζει. 

«Πώς μπορεί αυτή η γυναίκα, τόσο φτωχή, να ευχαριστεί συνέχεια το Θεό;» σκεφτόταν.

Μια μέρα, λοιπόν, όταν ξαναπέρασε μπροστά από το σπίτι της και την άκουσε να λέει πάλι «δόξα τω Θεώ», νευρίασε τόσο πολύ, που είπε στον υπηρέτη του: «Πήγαινε στο παντοπωλείο και γέμισε δυό τσάντες τρόφιμα. Πήγαινέ τα σ’ αυτή τη γυναίκα και όταν σε ρωτήσει ποιος τα στέλνει, να της πεις ότι ο διάβολος τα στέλνει».

Ἕνας μοναχός σάν νά κοιμήθηκε, ὅταν ξαφνικά εἶδε ἕνα ὄνειρο βγαλμένο ἀπ’ τή ζωή…

~ Ένας μοναχός σαν να κοιμήθηκε, όταν ξαφνικά είδε ένα όνειρο βγαλμένο απ’ τη ζωή…

Εμφανίστηκαν μπροστά του δύο σκάλες που οι βάσεις τους ακουμπούσαν στη γη και οι κορυφές τους χάνονταν στα σύννεφα.

Στη μια, άπειροι άγγελοι ανεβοκατέβαιναν μ’ ένα χαρτάκι στο χέρι. Στην άλλη ένας άγγελος, κάπου κάπου, έκανε και κίνηση προς τα πάνω.

Ο μοναχός πηγαίνει προς το μέρος του μοναχικού Αγγέλου να τον ρωτήσει τί συμβαίνει στις δύο σκάλες.

Και Εκείνος του απαντά απορημένος:

-Τι δεν καταλαβαίνεις; Στην κλίμακα που βλέπεις τους αναρίθμητους αγγέλους, είναι τα αιτήματα των ανθρώπων. Βλέπεις πόσα ζητούν;

Οἱ νυχτερινές ἀγαπητές ὧρες τοῦ Θεοῦ

Δοξολογία Θεού (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης )

Λέει ο Γέροντας στον υποτακτικό: «Εξεγερθέντες του ύπνου προσπίπτομέν Σοι, αγαθέ, και των αγγέλων τον ύμνον βοώμεν Σοι, δυνατέ· άγιος, άγιος» κτλ. «Κουά, κουά, κουά, κουά» τα βατράχια, κοάζουν, πώς λέγεται, ξεχάσαμε και τα ελληνικά τώρα.

-Βρε παιδί μου, λέει, πήγαινε στα βατράχια και πές τα: Α, να σας πω, ο Γέροντας λέει, σταματήστε τώρα γιατί θέλουμε να διαβάσουμε εμείς την ακολουθία.

-Νά 'ναι ευλογημένο, Γέροντα.

Αυτός ήταν υποτακτικός! Βλέπεις; Δεν είπε, «ε, Γέροντα, τα βατράχια θα πάω να πω εγώ;» Όχι υπακοή.

-Ακούστε εδώ, βατράχια, είπε ο Γέροντας να σταματήσετε τώρα, γιατί θέλουμε να διαβάσουμε εμείς την ακολουθία.

Μίλησε το βατράχι εκεί! Λέει:

-Πες του Γέροντα, τώρα τελειώνουμε κι εμείς την δοξολογία του Θεού και θα πάμε κι εμείς να ξεκουραστούμε.

Και τα βατράχια υμνολογούν το Θεό! Όλη η φύση, να πούμε, υμνολογεί, δοξολογεί τον Θεό, και κατά την καθαρότητά μας ακούμε κι εμείς αυτήν τη μυστική δοξολογία, τη μυστική, την άφωνο υμνολογία που κάνουνε και οι πέτρες ακόμη. Αυτό πώς το λένε, κάτι στίχους που έχει η μεγάλη δοξολογία, δεν ξέρω πώς τα λένε, γιατί εγώ έχω χρόνια να πάω πάνω στην ακολουθία.

Μοναχοί: Πυρ, χάλαζα, χιών, πνεύμα καταιγίδος...

Ρίξε ἕνα βλέμμα γύρω σου καί δές πόσος πόνος, πόση δυστυχία, πόσες θλίψεις ὑπάρχουν στούς ἀνθρώπους.

Ρίξε ένα βλέμμα γύρω σου και δες πόσος πόνος, πόση δυστυχία, πόσες θλίψεις υπάρχουν στους ανθρώπους. Όσο κι αν πονάς, υπάρχουν άλλοι που πονούν περισσότερο. Όσο κι αν δυστυχείς, υπάρχουν άλλοι που δυστυχούν περισσότερο.

Aν δεν λέμε το «δόξα Σοι ο Θεός» στις χαρές, πως θα το πούμε στις θλίψεις

-Γέροντα, πρέπει να λέμε «δόξα Σοι ο Θεός», όταν όλα πηγαίνουν καλά;

- Μα, αν δεν λέμε το «δόξα Σοι ο Θεός» στις χαρές, πως θα το πούμε στις θλίψεις;

Εσύ το λες στις θλίψεις και δεν θέλεις να το πης στις χαρές; Αλλά, όταν είναι αχάριστος κανείς, δεν γνωρίζει την αγάπη του Θεού.

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία. Για μένα είναι θανάσιμο αμάρτημα. Ο αχάριστος με τίποτε δεν ευχαριστιέται Για όλα γκρινιάζει, όλα του φταίνε. Στην πατρίδα μου, τα Φάρασα, χρησιμοποιούσαν πολύ το πετιμέζι. Ένα βράδυ μια κοπέλα έκλαιγε, γιατί ήθελε πετιμέζι. Η μάνα της - τι να κάνη; - πήγε και ζήτησε από την γειτονιά.

Αυτή, μόλις πήρε το πετιμέζι, έβαλε πάλι τα κλάματα. Χτυπούσε τα πόδια της κάτω και φώναζε: «Μαμά, θέλω και γιαούρτι». «Τέτοια ώρα, παιδάκι μου, που να βρω γιαούρτι;» της λέει η μάνα της. «Όχι, θέλω γιαούρτι». Πήγε, υποχρεώθηκε η καημένη σε μια γειτόνισσα, της έφερε και γιαούρτι. Το παίρνει η κόρη και βάζει πάλι τα κλάματα. «Τώρα γιατί κλαις;», την ρωτάει η μάνα της. «Μαμά, τα θέλω ανακατεμένα».

Ὁ μακαρίτης γέροντας Εὐθύμιος ἱερομόναχος ἁγιορείτης (1920-2004). (Ἐκ τῶν προφορικῶν διδασκαλιῶν του)

Ο μακαρίτης γέροντας Ευθύμιος ιερομόναχος αγιορείτης (1920-2004).

(Εκ των προφορικών διδασκαλιών του)

Γερ.Ευθύμιος: Θέλεις, παιδί μου, να μάθεις δοκιμάζοντας, πόσο ευαρεστήται ο Θεός, όταν Τον δοξάζουμε σε κάθε μας δοκιμασία; Και αντιθέτως, πόσο δυσαρεστήται ο διάβολος;

Λοιπόν, κάνε το εξής και θα το αντιληφθείς.

Όταν κάποια στιγμή χτυπήσεις κάποιο μέλος σου και πονέσεις, είναι φυσικό, τα πρώτα δευτερόλεπτα να είναι τα πιο οδυνηρά.

Ὁ χριστιανὸς ὀφείλει νὰ δοξάζει τὸ Θεὸ καὶ μὲ τὸ σῶμα του καὶ μὲ τὸ πνεῦμα του

 Διδαχές Αγίου Νεκταρίου: Δοξολογία

Ὁ χριστιανὸς ὀφείλει νὰ δοξάζει τὸ Θεὸ καὶ μὲ τὸ σῶμα του καὶ μὲ τὸ πνεῦμα του. Ἄλλωστε, καὶ τὰ δυὸ ἀνήκουν στὸ Θεὸ καί, ἑπομένως, δὲν ἔχει ἐξουσία νὰ τὰ ἀτιμάζει ἢ νὰ τὰ διαφθείρει, ἀλλὰ ὡς ἅγια καὶ ἱερὰ πρέπει νὰ τὰ χρησιμοποιεῖ μὲ πολλὴ εὐχαριστία.

Ὅποιος θυμᾶται ὅτι τὸ σῶμα του καὶ τὸ πνεῦμα του ἀνήκουν στὸ Θεό, ἔχει μία εὐλάβεια κι ἕνα μυστικὸ φόβο γι᾿ αὐτά, καὶ τοῦτο συντελεῖ στὸ νὰ τὰ διατηρεῖ ἁγνὰ καὶ καθαρὰ ἀπὸ κάθε ρύπο, σὲ ἀδιάλειπτη ἐπικοινωνία μ᾿ Ἐκεῖνον, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἁγιάζονται καὶ ἐνισχύονται.

 

Ὁ ἄνθρωπος δοξάζει τὸ Θεὸ μὲ τὸ σῶμα του καὶ μὲ τὸ πνεῦμα του, πρῶτα, ὅταν θυμᾶται ὅτι ἁγιάστηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἑνώθηκε μαζί του, καὶ ὕστερα, ὅταν ἑνώνει τὴ θέλησή του μὲ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἐκτελεῖ πάντοτε τὸ ἀγαθὸ καὶ εὐάρεστο καὶ τέλειο θέλημά Του.