Πῶς μπορεῖς νά ἀποδείξεις σέ ἕναν κοσμικό ὅτι ἔχει ψεύτικη πίστη; Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ τέλεια πίστη - ἀπό ποιές αἰτίες ἐλαττώνεται ἡ πίστη μας, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Στά δύσκολα πού ἔρχονται, βοήθεια θά λάβουν ἀπό τόν Θεό μόνο ὅσοι ἔχουν ἐξαγιασθεῖ; Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτη

 

Τήν ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας τήν λένε φανατισμό.

++Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ γέροντος Γρηγορίου (*).++

Πρέπει νά προσέξουμε. Πολλά «πιστεύω» ὑπάρχουν, πολλά δόγματα, πολλές θρησκεῖες, πολλές «ἐκκλησίες», ἐνῷ ἡ ἀλήθεια καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καί πρέπει κανείς νά καταρτίζεται –εἰδικά σήμερα-, γιά νά γνωρίζει τήν ἀλήθεια, νά ξέρει τήν ἀλήθεια.

Νά, καί σήμερα πολλοί καί ἐγγράμματοι καί λόγιοι λένε «ἦταν σωστό νά χύνονται τόσα αἵματα στήν Εἰκονομαχία στό Βυζάντιο γιά τίς εἰκόνες; Τόσος φανατισμός!».

Τήν ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας τήν λένε φανατισμό. Λένε· ἄς πίστευε κανείς καί ἄς δεχόταν τήν ἀλήθεια, τόν Χριστό ὅπως τόν πίστευε· τί πείραζε καί ἄν δέν εἶχε εἰκόνα;

Γνώρισα τὸν πατέρα Γαβριὴλ στὴ Μτσχέτα, στὸ Μοναστήρι Σαμτάβρο, ὅπου ζοῦσε τότε.

Γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ στη Μτσχέτα, στο Μοναστήρι Σαμτάβρο, όπου ζούσε τότε. Είχε ένα κελί δίπλα στο καμπαναριό, χτισμένο από σανίδες. Ο πνευματικός μου πατέρας ήταν ο ηγούμενος στη Σαμτάβρο. Πήγαινα στη Μτσχέτα κάθε Σάββατο και Κυριακή. Έβλεπα αυτόν τον γέροντα εκεί και ήξερα ότι ήταν ο πατέρας Γαβριήλ.

Η φτώχεια με έφερε στον πατέρα Γαβριήλ - ο αθώος σύζυγός μου είχε συλληφθεί και ήμασταν απελπισμένοι. Έπρεπε να πουλήσω τα πάντα και εγώ, μαζί με τα δύο μικρά παιδιά μου, έπεσα σε απόλυτη ανάγκη. Μια φίλη, γνωρίζοντας την κατάστασή μου, με πήγε στη Μτσχέτα για να δω τον γέροντα. Δεν είχα καμία ελπίδα ότι θα μπορούσε να με βοηθήσει. Και η φίλη μου είχε πέσει στην ίδια κατάσταση. Ο πατέρας Γαβριήλ μας δέχτηκε και ρώτησε τη φίλη μου: «Ποια είναι η ατυχία σας;»

Τὸ μάθημα τῆς «Ἱερῆς Παιδοποιίας».

«Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ, τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον…» Από τον Ε’ Οίκο των Χαιρετισμών της Παναγίας μας.

«ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» Ησαΐας η’ 18.

Βασιλική Οικονόμου

Σκέφτομαι τα εκατοντάδες χιλιάδες έμβρυα που φονεύονται κάθε χρόνο στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας.

Ιστορίες για εκτρώσεις λόγω επικίνδυνων επιπλοκών στην κύηση, εκτρώσεις λόγω «κακών προγνωστικών» για το κυοφορούμενο πλάσμα, εκτρώσεις λόγω βιασμού, λόγω ανικανότητας της μάνας να είναι μάνα (ή του πατέρα να είναι πατέρας…), εκτρώσεις με το «χάπι της επόμενης ημέρας», εκτρώσεις λόγω ψυχολογικής ή συναισθηματικής πίεσης, λόγω καριέρας, «σιλουέτας», καλοπέρασης…αλλά και εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, που επίσης συνιστούν φόνο, αφού εμπεριέχουν τη θανάτωση των «μη αξιοποιήσιμων εμβρύων»… Πόσες φορές γινόμαστε μικροί θεοί στη θέση τού άπειρου Θεού κι αποφασίζουμε και ενεργούμε καταργώντας την αξία της ζωής και την πίστη στη θεία πρόνοια και σοφία, την εμπιστοσύνη στο έλεος και στη δικαιοσύνη του Κυρίου!

Άραγε, θα γινόντουσαν όλοι αυτοί οι φόνοι εμβρύων, αν γνώριζαν, τουλάχιστον οι συνειδητά Χριστιανές μανάδες, ότι το πλάσμα αυτό στα σπλάχνα τους έχει ψυχή ήδη απ’ τη στιγμή της σύλληψής του κι ότι δεν θα είχαν συλλάβει, αν δεν το επέτρεπε ο Κύριος; Θα καταφεύγαν στη σφαγή, αν κάποιος τους είχε πει από νωρίς, ότι είναι ιερό αυτό το πλάσμα εκεί μές στα σωθικά τους, είναι εικόνα του Θεού; Ότι είναι ιερό το καταφύγιο της μήτρας, ιερή η μητρότητα και έγκλημα βαρύ η εμβρυοκτονία; Ότι η αγία Εκκλησία μας – και δι’ αυτής ο Ίδιος ο Θεός! – όρισε με τους Ιερούς Κανόνες της, ότι η γυναίκα που φόνευσε τ’ αγέννητο σπλάχνο της δεν μπορεί να κοινωνήσει για χρόνια ολόκληρα; Μικρός αφορισμός είναι αυτό, δεν είν’ απλά μια τιμωρία! Μένεις αποκομμένη από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που είν’ η ίδια η ζωή!

Μήπως θα’ ταν αλλιώς τα πράγματα, αν διδασκόμασταν από παιδιά απλές τρανές αλήθειες; Αν, αντί για ανόητα, «δηλητηριασμένα» παραμύθια με Χιονάτες, Σταχτοπούτες, μάγισσες και ξωτικά και τέρατα και βασιλόπουλα και δράκους και παλάτια – και ό,τι άλλο προπαγανδίζει η σύγχρονη έντυπη ή ηλεκτρονική «λογοτεχνία» -, ακούγαμε ξανά και ξανά την πιο όμορφη κι αληθινή ιστορία του κόσμου στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας (μαζί με μια σύντομη ερμηνεία τους), ώσπου να γίνει ανάσα μας; Την ιστορία ότι κάποτε κατέβηκε ο Υιός του Θεού στη γη κι έγινε με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος Άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, μες στην κοιλιά τής πάναγνης Αειπαρθένου Μαριάμ, της Θεοτόκου Παναγίας μας, με τρόπο θαυμαστό! Κι ότι, όταν η Παναγία συνάντησε, έγκυος ήδη, τη γηραιά αγία εξαδέλφη Της, την Αγία Ελισάβετ, που ήταν κι εκείνη έγκυος – με τρόπο επίσης θαυμαστό, αφού πριν ήταν στείρα! – και είχε στην κοιλιά της το μεγαλύτερο Προφήτη όλων των αιώνων, τον Τίμιο Πρόδρομο, τότε το έμβρυο-Πρόδρομος μέσα στη γέρικη κοιλιά τής Ελισάβετ σκίρτησε χαιρετώντας με χαρά το έμβρυο-Ιησού Χριστό στην κοιλιά της Παναγίας! Δε θ’ άρπαζε μ’ έκπληξη η παιδική ψυχή αυτήν τη νοερή εικόνα και θα τη φύλαγε γερά στη μνήμη της; Το έμβρυο να χαιρετά το έμβρυο! Ζωή, ψυχή και αγιότητα μες στις κοιλιές Αγίων Εγκύων!

Και μήπως – λέω, μήπως – θα’ ταν αλλιώς τα πράγματα, αν μάθαιναν τα χριστιανόπουλα – που, όπως όλα τα παιδιά, αναπόφευκτα ρωτάνε από παιδική περιέργεια, όταν βλέπουν έγκυο γυναίκα -, πως απ’ την πρώτη στιγμή που θα βρεθεί το πλασματάκι τούτο το μικρούλι κι ασχημάτιστο στην κοιλιά της μάνας του, το τοσοδούλι αυτό σποράκι που δημιουργήθηκε, όταν ενώθηκε η αγάπη του μπαμπά με την αγάπη της μαμάς («- Μα πώς, μαμά;» «- Θα σου εξηγήσω όταν μεγαλώσεις, είσαι μικρός/μικρή ακόμα»), από την πρώτη αυτή στιγμή έχει ψυχή; Πως ό,τι νιώθει η μάνα, περνάει και σ’ αυτό; Αν η μάνα αγιάζεται κοντά στον Χριστό, αγιάζεται κι αυτό! Αν η μάνα λερώνει την ψυχή και το σώμα της με αμαρτίες, λερώνεται κι αυτό! Αν πάθει κάτι το έμβρυο σ’ οποιαδήποτε στιγμή της κρυφής ζωής του, στην ουσία αυτός που πάσχει και πονάει και φοβάται είν’ ένας άνθρωπος, όχι απλά ένα άψυχο κομμάτι κρέας!

Σκέψου να διδάσκονταν οι έφηβοί μας όχι διαστροφικά μαθήματα «σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης», αλλά Συναξάρια Αγίων και Δικαίων, που δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν κι όμως το καταφέραν με την ταπεινή προσευχή, όχι με την ιατρική παρέμβαση και την επιβολή στο θείο θέλημα!

Να διδάσκονταν ότι η πίστη του Αβραάμ και της Σάρρας έφεραν δώρο ευλογημένο τον Ισαάκ!

Οι προσευχές του Ισαάκ έδωσαν δίδυμα, τον Ιακώβ και τον Ησαύ!

Οι προσευχές τής Ραχήλ τής χάρισαν τον Ιωσήφ!

Οι προσευχές του Μανωέ τού έδωσαν τον Σαμψών!

Οι προσευχές τής Άννας τής δώρισαν τον Προφήτη Σαμουήλ!

Οι προσευχές του Ζαχαρία και της Ελισάβετ έφεραν στον κόσμο τον Προφήτη και Πρόδρομο και Βαπτιστή του Χριστού Ιωάννη!

Και – ω θαύμα θαυμάτων! – οι προσευχές του Ιωακείμ και της Άννας τούς αντάμειψαν με τη Γέννηση της Πάναγνης Μαρίας, που θα γινόταν η Θεοτόκος και θα έφερε τον Ίδιο τον Υιό του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, σαρκωμένο ως άνθρωπο στην αγιασμένη κοιλία Της, με τρόπο που νους ανθρώπου δε χωρεί!

Μα μήπως ήταν μόνο της Παλαιάς Διαθήκης αυτές οι θαυματουργές προσευχές που έφερναν τέκνα άγια και πανάγια; Όχι!!!

Οι προσευχές των Αγίων Βασιλείου και Εμμέλειας τούς έδωσαν τον Ουρανοφάντορα Άγιο Βασίλειο τον Μέγα!

Οι προσευχές της Αγίας Νόννας είχαν καρπό τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο!

Οι προσευχές του Θεοφάνη και της Νόννας τούς χάρισαν τον Άγιο Νικόλαο το Θαυματουργό Επίσκοπο Μύρων της Λυκίας!

Οι προσευχές του Παύλου και της Διονυσίας τούς δώρισαν το Μέγα Όσιο Ευθύμιο!

Οι προσευχές του Ιωάννη και της Σοφίας είχαν καρπό τον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο!

Οι προσευχές του Ηγεμόνα Στεφάνου και της πριγκίπισσας Άννας έδωσαν τον Όσιο Σάββα, πρώτο Αρχιεπίσκοπο Σερβίας!

Η προσευχητική ζωή τού Κύριλλου και της Μαρίας είχε καρπό τη γέννηση του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ!

Οι προσευχές του Ιερέα Κυριάκου και της πρεσβυτέρας Άννας έδωσαν τον Όσιο Ιωάννη το Λαμπαδιστή!

Οι προσευχές της ταπεινής Ευγενίας έδωσαν την Οσιομάρτυρα Ελέσα!

Οι προσευχές μιας στείρας μάνας τής χάρισαν τον Όσιο Ιλαρίωνα Επίσκοπο Μεγληνίας!

Οι προσευχές του Ιλλουστρίου και της Άννας έδωσαν την Αγία Βασίλισσα Θεοφανώ!

Οι προσευχές της άτεκνης Θεοδώρας έφεραν στον κόσμο την Οσία Θεοδώρα την από Καισαρείδος!

Οι προσευχές του Μιχαήλ και της Καλής τούς δώρισαν την Αγία Θωμαΐδα από τη Λέσβο!

Καρπός προσευχής ήταν η Αγία Οσιομάρτυς Φιλοθέη η Αθηναία!

Καρπός προσευχής ήταν ο Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυς εκ Βουλγαρίας!

Καρπός προσευχής ο Όσιος Αλέξανδρος εκ Ρωσίας!

Καρπός προσευχής ο Άγιος Γρηγόριος Επίσκοπος Άσσου!

Καρπός προσευχής ο Άγιος Ευθύμιος ο Θαυματουργός Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ!

Καρπός προσευχής και ο Άγιος Ιωάννης ο Καλοκτένης Μητροπολίτης Θηβών!

Και πόσα άλλα τέτοια δώρα εξ Ουρανού θα γνωρίζαμε με τα ονόματά τους, αν ήταν όλα καταγεγραμμένα! Πόσες ευλογημένες ψυχές ήλθαν να παρηγορήσουν τη γη, μετά από προσευχές άτεκνων μα πιστών γονέων! Αλλ’ ήταν άραγε μόνο οι προσευχές, που έφεραν στους γονείς τέτοιους καρπούς αγιασμένους; Θ’ αρκούσε μόνη η προσευχή, αν δεν ήταν ενωμένη και θρεμμένη με την ακλόνητη πίστη και την αγία ταπείνωση, με την πλήρη παράδοση στο θείο θέλημα, με το θεάρεστο βίο;

Με τη βοήθεια πάντα του Θεού, δε θα ωφελούσε άραγε την παιδική κι εφηβική ψυχή και δε θα προλάμβανε – τουλάχιστον – την άγνοια που οδηγεί στις εκτρώσεις και τις τεχνητές γονιμοποιήσεις ένα – έστω κατ’ οίκον – μάθημα σεμνό, χριστιανικό, προσευχητικό για την «Ιερή Παιδοποιία»; Θα μου πεις, ίσως, «Μα στη σημερινή δαιμονική κοινωνία τι άμυνες μπορεί να έχει ένα παιδί από παντού βαλλόμενο, ό,τι ανατροφή κι αν λάβει;» Δεν ξέρω, αν σφάλλω, μα θαρρώ πως, αν οι γονείς είναι δοσμένοι στον Χριστό ολόψυχα (και δεν ακολουθούν τη μισή μέρα τον Χριστό και την άλλη μισή το Διάβολο), αν οι γονείς έχουν αγιασμένο βίο – άλλωστε και η Παναγία μας τον Χριστό στην ασεβή Ναζαρέτ Τον ανέθρεψε, δίνοντάς μας το παράδειγμα – και αν εμπνέουν οι γονείς και μεταδίδουν μ’ όλη τους την ύπαρξη και τη βιοτή το μέλι της θείας αγάπης στα παιδιά τους, τότε ο καλός Θεός θα τα φυλάξει αυτά τα παιδιά από τις επιθέσεις του πονηρού∙ θα ανταμείψει τους καλούς δούλους Του για τον αγώνα και την απόλυτη αφοσίωσή τους. Ξέρει ο Παντοδύναμος να φυλά τα πλάσματά Του, όταν Του τα αναθέτουμε ολόψυχα. Και δεν υπάρχει καλύτερος φρουρός για τα παιδιά απ’ την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Παναγία μας.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!

❈

«ἰδοὺ ἡ κληρονομία Κυρίου υἱοί, ὁ μισθὸς τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός. ὡσεὶ βέλη ἐν χειρὶ δυνατοῦ, οὕτως οἱ υἱοὶ τῶν ἐκτετιναγμένων. μακάριος ὃς πληρώσει τὴν ἐπιθυμίαν αὐτοῦ ἐξ αὐτῶν· οὐ καταισχυνθήσονται, ὅταν λαλῶσι τοῖς ἐχθροῖς αὐτῶν ἐν πύλαις.» Ψαλμός ρκστ’ 3-5.

Πληροφορίες σχετικά με τα έμβρυα, τις εκτρώσεις και την τεχνητή γονιμοποίηση στη σχετική δημοσίευσή μας:

Πρωτογονισμός, παγανισμός, αποκρυφισμός και κίνημα των “αδέσποτων κορμιών” – Ανοικτή επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού και συναφείς Χριστομάχους, Θεοτοκομάχους και Σταυρομάχους (Μέρος Α’)

Πηγή Σίτος Θεού

https://tasthyras.wordpress.com/2026/05/04/το-μάθημα-της-ιερής-παιδοποιίας/#more-133273

«Δείραντες ἡμᾶς δημοσία ἀκατακρίτους...»

Από τις Πράξεις των Αποστόλων στην υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού — όταν η εξουσία φοβάται τη δικαιοσύνη

Στις Πράξεις των Αποστόλων 16,16-40 διασώζεται μία από τις πιο δραματικές στιγμές της ζωής του Αποστόλου Παύλου και του Σίλα.

Ο Απόστολος Παύλος και ο Σίλας βρίσκονταν στους Φιλίππους, όταν θεράπευσαν μία δούλη που είχε πνεύμα μαντείας. Εκείνοι όμως που κέρδιζαν χρήματα από την εκμετάλλευσή της ξεσήκωσαν τον όχλο και παρέσυραν τους δύο Αποστόλους ενώπιον των αρχόντων της πόλεως.

Χωρίς κανονική εξέταση.

Χωρίς απολογία.

Χωρίς δίκαιη κρίση.

Οι άρχοντες διέταξαν να τους γδύσουν, να τους δείρουν δημόσια και να τους ρίξουν στη φυλακή.

Η εξουσία λειτούργησε αυθαίρετα. Πρώτα καταδίκασαν και μετά θυμήθηκαν τον νόμο.

Τη νύχτα έγινε σεισμός, άνοιξαν οι φυλακές και το επόμενο πρωί οι στρατηγοί έστειλαν κρυφά μήνυμα να απολυθούν οι Απόστολοι ήσυχα, ώστε να τελειώσει η υπόθεση χωρίς θόρυβο.

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.κ. Γεώργιο καὶ τὰ Μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Μακαριώτατε, Πανιερώτατοι και Θεοφιλέστατοι Άγιοι Αρχιερείς,

Σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή ως πνευματικά σας τέκνα από κάθε γωνιά της Κύπρου, με πόνο ψυχής, με αγωνία, με προσευχή, αλλά και με φόβο Θεού για όσα βλέπουμε να συμβαίνουν και για όσα ίσως επακολουθήσουν.

Η ιστορία του τόπου μας μάς διδάσκει. Πριν από το 1974 προηγήθηκε εκκλησιαστική κρίση, διχασμός και ανωμαλία. Ακολούθησε πολιτική αναταραχή και τελικά ήρθε η τραγωδία της τουρκικής εισβολής, με ανυπολόγιστες συνέπειες: νεκρούς, τραυματίες, αγνοουμένους, βιασμούς, πρόσφυγες, εγκλωβισμένους και τη μισή μας πατρίδα ακόμη υπό κατοχή.

Τότε, αντί να επικρατήσει ο διάλογος, η σύνεση, η αγάπη και η εφαρμογή των Ιερών Κανόνων με πνεύμα δικαιοσύνης και ειρήνης, επιβλήθηκαν σκληρά μέτρα και ακραίες αποφάσεις, που αντί να θεραπεύσουν τις πληγές, βάθυναν τον διχασμό. Η ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί.

Σήμερα, με την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, πολλοί πιστοί αισθάνονται ότι βιώνουμε ξανά ένα κλίμα εκκλησιαστικής αναστάτωσης. Μεγάλη μερίδα του λαού θεωρεί ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε εις βάρος του ήταν άδικη, αντικανονική και προσβλητική προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ενός κανονικά εκλεγμένου και αγαπητού Ιεράρχη.

Προκαλεῖ ὁ π. Ἀλέξανδρος Καρυώτογλου – τέλεσε γάμο στὴ Δημοτική. (βίντεο)

σ.σ. Έχει πια εμπεδωθεί στους επαγρυπνούντες ότι η διοίκηση της Εκκλησίας κρατεί σε κυψέλες ασφαλείας και προστατεύει τους λεγόμενους «εκσυγχρονιστές» που ξηλώνουν την Παράδοση της Εκκλησίας. Ο Αθηνών Ιερώνυμος όπως πάντα είναι απών, εκτός εάν πρόκειται να κόψει κάποια κορδέλα εγκαινίων με κάποιο πολιτικό πρόσωπο ή να κλείσει κάποια «συμφωνία». Την ώρα που στην Αμερική χιλιάδες ξένοι στρέφονται στην Ορθοδοξία, οι εν Ελλάδι οικουμενιστές νεορθόδοξοι έχουν βαλθεί να καταστρέψουν τα πάντα. Προδότες του ίδιου του όρκου τους, αντί να συντηρήσουν το νερό της Ορθοδοξίας για τους διψασμένους, το αραιώνουν και το λερώνουν με το πνεύμα του κόσμου.

14 Μαΐου. Ἰσιδώρου μάρτυρος τοῦ ἐν Χίῳ (†251). Θεράποντος ἱερομάρτυρος, Λεοντίου Ἰεροσολύμων (912-929). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης ε´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιδ΄ 20 - ιε΄ 14).

Πραξ. 14,20       κυκλωσάντων δὲ αὐτὸν τῶν μαθητῶν ἀναστὰς εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ τῇ ἐπαύριον ἐξῆλθε σὺν τῷ Βαρνάβᾳ εἰς Δέρβην.

Πραξ. 14,20             Οταν δε οι Χριστιανοί περιεκύκλωσαν με πόνον αυτόν, δια να τον κηδεύσουν, εσηκώθηκε ο Παύλος υγιής, με την δύναμιν του Θεού, και εισήλθε εις την πόλιν. Την επομένην δε έφυγε μαζή με τον Βαρνάβαν και ήλθε εις την Δερβην.

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 4, 5-8. Ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καί τά 4 ζῶα. Oι 24 πρεσβύτεροι- Οἱ συμβολισμοί, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 4, 5-8. Ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καί τά 4 ζῶα. Oι 24 πρεσβύτεροι- Οἱ συμβολισμοί, 12-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Τεχνητή νοημοσύνη καί συσκευές μπορεῖ νά μετατραποῦν σέ "δοχεῖα" δαιμόνων; ,Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἐνῷ ἐπισκεπτόμουν τὸν Πατέρα Γαβριὴλ καὶ καθόμουν δίπλα του, σκέφτηκα:

Ενώ επισκεπτόμουν τον Πατέρα Γαβριήλ και καθόμουν δίπλα του, σκέφτηκα: «Τι ανοησίες λέει το Ευαγγέλιο—αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί σου μάγουλο, γύρνα και το άλλο! Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;» Ο Πατέρας Γαβριήλ έφτιαχνε κορνίζες για εικόνες εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά, σταμάτησε αυτό που έκανε και ρώτησε: «Τόσο δύσκολο είναι να γυρίσεις το αριστερό μάγουλο όταν κάποιος σε χτυπάει στο δεξί; Κοιτάξτε, είμαι έτοιμος αυτή τη στιγμή. Αν θέλετε, χτυπήστε με... Αλλά αν κάποιος με χτυπήσει τώρα, θα τον χτυπήσω ΤΟΣΟ δυνατά!!! Αν κάποιος μου πει μια λέξη τώρα, θα πω ΑΥΤΗΝ τη λέξη!!!

Ἅγιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

ΆΓΙΟΣ ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ.

Ο άγιος Γέροντας, συνήθιζε κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν εξομολογούσε τις μοναχές, να διαβάζει στο τέλος κοινή συγχωρητική ευχή.

Δεν νομίζω να το έκανε για να μην κουράζεται να διαβάζει την ευχή σε κάθε μια τους ξεχωριστά. Πιστεύω ότι η πρακτική του αυτή είχε κάποιο συμβολικό χαρακτήρα. Για να αισθάνονται οι μοναχές ότι είναι αδελφές μεταξύ τους και λογικά πρόβατα της ποίμνης του ώστε να είναι ενωμένες στην κοινή τους πορεία.