Ἀνησυχητικοὶ προβληματισμοί – «Οὐ παγὰν λαλέουσαν, ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ».

Αντώνιος Ιωάν. Βασιλειάδης

Θεολόγος

Όχι μόνο οι ορθόδοξοι χριστιανοί στην Ελλάδα, αλλά και οι απανταχού της γης αδελφοί μας, πιστεύω πως δοκίμασαν μια πολλή μεγάλη απογοήτευση, πικρία και πόνο, από την επίσημη στάση του Aγίου Όρους, με την ευκαιρία της πρόσφατης επίσκεψης του πρωθυπουργού στην Αθωνική Πολιτεία.

Είχαμε την εντύπωση και τρέφαμε ελπίδες, πως η εν λόγω επίσκεψή του, θα αποτελούσε μοναδική ευκαιρία για να τονισθεί, με αγάπη φυσικά, η μεγάλη βλάβη σε βάρος των αληθειών της πίστεως μας, και πως θα προέβαιναν στον απαιτούμενο και επιβαλλόμενο έλεγχο του πρωθυπουργού για τα έργα και τις ημέρες της κυβερνήσεως του. Είδαμε δυστυχώς με θλίψη, πως το μήνυμα της μετάνοιας που είναι το κυρίαρχο της Αγίας Γραφής, αγνοήθηκε από τους κατεξοχήν εντεταλμένους να δοθεί στον πρωθυπουργό. Ούτε μια λέξη! Παραγράφηκαν πάντα τα εγκλήματά του. Αμνηστεύθηκαν οι ύβρεις και οι πρωτοφανείς και απαράδεκτοι χειρισμοί του, που αφορούν κυρίως την ορθόδοξη πίστη του λαού μας.

Αν και «επόμενοι τοις Πατράσιν», θα δικαιούνταν να του αρνηθούν την επίσκεψή του για πολλούς και σοβαρούς λόγους.

Και εύλογα δημιουργείται στο ορθόδοξο πλήρωμα ο προβληματισμός και η ανησυχία: είναι ή όχι άρνηση και προδοσία της πίστεως μας η μη συμμόρφωση προς την εντολή του Χριστού, που προτρέπει τους μαθητές του να κηρύττουν μετάνοια; Ήταν μοναδική ευκαιρία, για μεν τους πατέρες να χρησιμοποιήσουν τον διακριτικό έλεγχο και να φέρουν τον πρωθυπουργό σε μετάνοια, για δε τον πρωθυπουργό να απαλλαγεί από το βάρος όσων βαρύνουν την αθάνατη ψυχή του.

Μία ἀπορία, ἕνα γιατί, ἕνας προβληματισμός.

 Πρόσφατα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2023,Ιερές Μονές του Αγίου Όρους καθώς και άλλες στην υπόλοιπη Ελλάδα, υπέγραψαν μια γενναία ανακοίνωση, που αφορούσε τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό του πολίτη, στηριγμένη στην Πατερική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. 

Μια στάση και θέση αντίθετη από εκείνη του αρχιεπισκόπου, που δήλωσε : <<Εγώ πάντως την πήρα >>, παρά τις προηγούμενες αποφάσεις της Ιεραρχίας, που δεν ανακλήθηκαν, και άρα ισχύουν, και παρά τις θέσεις των συγχρόνων Αγίων, Παϊσίου και Πορφυρίου και τις πρόσφατες μεμονωμένες δηλώσεις επισκόπων, οι οποίοι και επικαλούνται και τις αποφάσεις της Ιεραρχίας όπως και τις θέσεις των παραπάνω αγίων, και που είναι φυσικά αντίθετες με τη θέση και στάση του Αρχιεπισκόπου.

 Οι περισσότερες όμως Ι. Μονές του Αγίου Όρους όσο και εδώ στον κόσμο, δεν παίρνουν κάποια θέση. Γι αυτό προβληματίζομαι και εκφράζω την απορία μου και απευθύνω προς αυτές ένα γιατί; Δεν ενημερώθηκαν ή μήπως έχουν σοβαρούς λόγους, που τους υποχρεώνουν να διαφοροποιηθούν, τηρώντας στάση σιωπής; Στην περίπτωση αυτή δεν θα έπρεπε με κείμενο, με δική τους ανακοίνωση να ενημερώσουν σχετικά τους πιστούς; Κι αν δεν το κάνουν δεν θα σημαίνει αυτό αδιαφορία για την ορθή πνευματική πορεία των πιστών, που τρέφουν βαθιά ευλάβεια στις Ιερές Μονές και αγαπούν ειλικρινά τα πρόσωπα των μοναστικών αδελφοτήτων; Δεν αποτελεί αυτό παράλειψη καθήκοντος;

 Η σιωπή, στην προκειμένη περίπτωση, θα θεωρηθεί, και δικαίως, υποτίμηση απαράδεκτη της νοημοσύνης των πιστών χριστιανών, με κίνδυνο να προσαφθεί σ αυτούς η κατηγορία ότι τους θεωρούν ΄΄κοπάδι΄΄, που πρέπει να τους ακολουθεί χωρίς να έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν το γιατί και να ενημερώνονται για το πρακτέο; 

Γιατί μᾶς ἀπογοητεύετε;

Η εποχή μας, το κοινωνικό σύστημα μοιάζει με την εικόνα του εκτροχιασμένου τρένου. Και η εικόνα αυτή παρατηρείται σ όλους τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής του τόπου μας. Στην πολιτική, στην εκκλησιαστική, στην όλη εν γένει κοινωνική ζωή με τους ποικίλους τομείς και υπηρεσίες, δημόσιες και ιδιωτικές, προκαλώντας απογοήτευση, θλίψη και πόνο.

Ποτέ άλλοτε δεν αμφισβητήθηκε τόσο η τάξη των πολιτικών. Τόση και τέτοια απογοήτευση δεν νομίζω να δοκίμασε στο παρελθόν ο λαός μας. Η προσπάθεια να πεισθεί ο κόσμος, ότι το μαύρο είναι άσπρο και ότι το ψέμα είναι αλήθεια, ποτέ δεν επιχειρήθηκε έτσι τόσο ‘’χοντρά’’. Και δεν αναφέρομαι σ ένα μόνο χώρο, αλλά σε όλο το φάσμα των πολιτικών. Αριστερά η Δεξιά, καμιά πια διαφορά, αφού, τόσο οι άθεοι όσο και οι αθεόφοβοι, υπηρετούν το ίδιο αφεντικό. Και ο λαός << ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος >> θλιβερός θεατής, μένει ανήμπορος, εξαρτημένος κυριολεκτικά από τα κόμματα , χωρίς την απαραίτητη δύναμη έκφρασης αντίστασης και διαμαρτυρίας, –(εξαιρέσεις πάντα θα υπάρχουν)- τέτοιες που να υποχρεώσουν τους υπεύθυνους να αλλάξουν πορεία. Αφάνταστα απογοητευμένος ! Το να γίνονται λάθη ως ένα σημείο είναι ανθρώπινο. Αλλά να μη βρίσκουν οι υπεύθυνοι των λαθεμένων επιλογών, που στοίχησαν πολύ στον τόπο, την παλικαριά και να ζητήσουν συγγνώμη, είναι άκρως απογοητευτικό! Δεν αφήνει ελπίδα διόρθωσης των κακών. Αλήθεια θυμάται κανείς να ειπώθηκε συγγνώμη από τα κόμματα, αριστεράς ή δεξιάς, για τα λάθη που έκαναν και χάθηκαν τόσες ζωές ελλήνων πατριωτών; Ζήτησαν ποτέ κόμματα και κυβερνήσεις συγγνώμη για τα λάθη, που ήταν αιτία δυσμενών εξελίξεων σε βάρος της Ελλάδος και που συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τον τόπο. Αντίθετα, δειλοί, μικρόψυχοι και πονηροί, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να παρουσιαστούν ως πατριώτες και πως τάχα ο,τι έκαναν το έπραξαν για το συμφέρον του λαού Έσκυψαν ποτέ, όπως θα όφειλαν, με ειλικρινές ενδιαφέρον πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Πατρίδα μας και ο Λαός της;

Πατέρες ἤ Πατριοί

Όσα βιώνουμε σήμερα ως μέλη της ορθοδόξου (μιας και μόνης εκκλησίας) είναι πρωτοφανή σε τραγικότητα.

Δεν πιστεύουμε πια στα μάτια μας.

Δίνουν την εντύπωση πως διόλου δεν νοιάζονται για τις συνέπειες εκείνες που αναφέρει ο Χριστός για όσους σκανδαλίζουν τους «ελαχίστους αδελφούς» Του.

Παρατηρούμε ότι γίνεται αγώνας, ποιος θα προβεί σε εντυπωσιακότερες δηλώσεις προς «τέρψιν και χαράν» των πολιτικών προσώπων, και όχι μόνο, αδιαφορώντας παντελώς για την πνευματική ζημία που προκαλούν.

Ξεχνούν, ως φαίνεται, την άποψη του Μακεδονομάχου Μητροπολίτου Γερμανού Καραβαγγέλη, ότι η πολιτική είναι αισχρή και οι πολιτικοί αισχρότεροι!

Δείχνουν και δεν κρύβονται πια ότι ταυτίστηκαν μαζί τους.

Υπάρχει, ως φαίνεται, σχέση εξάρτησης, μου δίνεις - σου δίνω.

Και αυτό αδιάφορο, αν θέματα πίστεως δογματικά, που καταδεικνύουν ότι «Θεός το κινδυνεύομενον», τα αντιπαρέρχονται ως επουσιώδη και δεν τα δίδουν καμιά σημασία.

Και όμως υπήρξαν Ιεράρχες που στα 2016, με την λεγομένη οικουμενική σύνοδο του Κολυμπαρίου, είχαν το θάρρος και τόλμησαν να εκφράσουν τις αντιθέσεις τους επιδεικνύοντας ευθιξία ορθοδόξου Ιεράρχου ως όφειλαν για τα μεγάλα δογματικά θέματα που τραυματίζονταν από αυτήν την σύνοδο.

Σήμερα οι ίδιοι, κατά το λαϊκώς λεγόμενο, κατάπιαν τη γλώσσα τους.

Και αντί να τονίζουν την ανάγκη της εμμονής και παραμονής στις παραδόσεις της Αγίας Εκκλησίας μας, κατά το «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις», όπως παραγγέλνει ο Απόστολος Παύλος, αυτοί εθελοτυφλούν στις ολοφάνερες εκτροπές από τις γραμμές των μεγάλων εκκλησιαστικών πατέρων μας εκ μέρους Πατριαρχών και άλλων Ιεραρχών των ημερών μας, χωρίς να προβαίνουν στον αναγκαίο έλεγχο.

Ἕνας ἰδιότυπος διωγμός

     Ζούμε σ΄ένα κλίμα απίστευτης σύγχυσης, αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Έχει κανείς την αίσθηση ότι γύρω μας όλα γκρεμίζονται. Ζούμε σε μια άλλης μορφής ανθρώπινη κοινωνία. ΄Ονειρα απόμακρα οι αναμνήσεις των  όμορφων παιδικών μας χρόνων.

Επιδοθήκαμε στο κυνήγι των υλικών αγαθών, του πλούτου και των ανέσεων. Περιφρονήσαμε την αρετή της ολιγάρκειας. Γίναμε πλουσιώτεροι, αποκτήσαμε αγαθά που φάνταζαν απλησίαστα. Εξελιχθήκαμε, πετάξαμε στα άστρα. Κι΄όμως η ευτυχία που κυνηγούσαμε έμεινε άπιαστη. Και όπως λέει ο ποιητής «μπορεί να βλέπεις να γελώ μα στην καρδιά μου κλαίω».

     Κι΄ήταν φυσικό και αναμενόμενο ένα τέτοιο αποτέλεσμα, αφού δεν πιστέψαμε στη φωνή Εκείνου που τόσο ξεκάθαρα τόνισε. «εγώ είμαι το φως, η ζωή, η οδός και  η χαρά του ανθρώπου».

Σήμερα ζούμε μια νύχτα, ένα πυκνό σκοτάδι. Διαπιστώσαμε την αλήθεια:

«Όλοι μας γέλασαν φοβερά

μας σπάσαν της ψυχής τα φτερά

Αυτός  μονάχα  μας μένει φως

Πατέρας κι΄αδελφός,

που τραγουδούσαν παλιά τα παιδιά στο Κατηχητικό Σχολείο.

     ΄Ηταν πάντα και θα είναι για πάντα η μοναδική ελπίδα του ανθρώπου ο Χριστός.

     Κι΄όμως αυτόν τον Χριστό ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν τον δέχεται, δεν τον θέλει, αλλά και τον πολεμά, τον διώκει.

     Η ιστορία του χριστιανισμού είναι ιστορία διωγμών. Μικρός ακόμη βρέθηκε διωγμένος στην Αίγυπτο. Διώχθηκε με πείσμα από τους γραμματείς και φαρισαίους και γενικώτερα την εξουσία της εποχής. Ακόμη και ο τόσο πλούσια ευεργετημένος λαός σε σύντομο διάστημα, κατ΄εντολήν των αρχόντων του, μετέβαλε το «ωσαννά» σε

 «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν». Και όπως ο ίδιος προείπε έτσι κι΄έγινε. «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξωσι». Πράγματι η ζωή των Αποστόλων ήταν ζωή διωγμών.