Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ὁμιλία στήν Γ Κυριακή Ματθαίου

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Εκφωνήθηκε τον καιρό του θερισμού, όπου γίνεται λόγος και για πνευματικό θέρος)

Ο ποιητής των όλων και Δεσπότης, που εποίησε τα πάντα από τα μη όντα λόγω αγαθότητος, μετά από όλα, κατά την περίσσεια της δυνάμεώς Του και τον άφραστο και ακατάληπτο πλούτο της σοφίας και χρηστότητάς Του, κατασκεύασε τον άνθρωπο με έναν παράδοξο τρόπο, αφού συνάθροισε σε ένα πλάσμα, και μάλιστα μικρό, και θα λέγαμε αφού συγκεφαλαίωσε ολόκληρη την κτίση. Γι΄αυτό και τον δημιούργησε τελευταίο, να μετέχει και των δύο κόσμων και να στολίζει και τους δύο κόσμους, δηλαδή τον ορατό αυτόν και τον αόρατο. Πραγματικά συνήψε σε αυτόν με άρρητο τρόπο νου και αίσθηση, χρησιμοποιώντας σαν μέσους γνησιότατους συνδέσμους φαντασία και δόξα και διάνοια· και έτσι κατασκεύασε το ίδιο ζώο νοερό και ορώμενο, όπως και τον αεικίνητο ουρανό συνήψε με την ακίνητη γη δια των ενδιαμέσων και έκαμε τον ίδιο κόσμο συγχρόνως πάντοτε σταθερό και κινούμενο. Όπως δηλαδή κατά τον τρόπο της κατασκευής ο άνθρωπος και ο κόσμος είναι ενός τεχνίτη, έτσι έχουν πολλή συγγένεια μεταξύ τους· υπερέχουν δε αλλήλων ο ένας με το μέγεθος, ο άλλος με τη σύνεση. Και είναι ο άνθρωπος ενθησαυρισμένος στον κόσμο σαν κάποιο πολύτιμο πράγμα σε μεγαλοπρεπή οικία, κατά πολύ πολυτιμότερο από το περιέχον, σαν κάποια βασιλική σκευή σε ανάκτορα, ποικίλη και πολυτίμητη· διότι τα μεν ανάκτορα είναι κατασκευασμένα από ογκώδεις λίθους αλλά ευκολοεύρετους και από τους τυχαίους, η δε σκευή είναι κατασκευασμένη από μικρούς λίθους, αλλά δυσπόριστους και πολύτιμους.

Πόσο ανώτερος του ουρανού είναι ο ανθρώπινος νους, ο οποίος είναι εικόνα του Θεού και γνωρίζει τον Θεό, και μόνο αυτός από τα εγκόσμια μπορεί να γίνει Θεός, αν θέλει, συνανυψώνοντας το σώμα της ταπεινώσεως; Πόσο διαφέρει από τη γη η ανθρώπινη αίσθηση, η οποία όχι μόνο αντιλαμβάνεται τα μέτρα και τις ποικίλες ποιότητες αυτής, αλλά ήδη διάφορες κινήσεις και έμαθε πολύσχημες και ίσως πολυσήμαντες συνόδους και διαστάσεις άστρων και αστέρων και έτσι χάρισε την αρχή στις λογικές επιστήμες; Και τα μεταξύ ουρανού και γης δε είναι κατώτερα από τα στο μεθόριο νου και αισθήσεως κατά την αξία· είναι τα ίδια κατά την αρχή της αναλογίας, αλλά διαφέρουν πολύ κατά τους περιέχοντας όγκους.

Διότι ο Θεός στόλισε τη φύση μας κατά τέτοιο τρόπο, για να γίνει περιβολή δική Του· επειδή επρόκειτο να την ενδυθεί από παρθενικά αίματα και να τη μετασκευάσει προς τα ανώτερα και να την τοποθετήσει άνω, υπεράνω κάθε αρχής και εξουσίας και κάθε ονόματος αναφερομένου, είτε στον παρόντα αιώνα είτε στον μέλλοντα. Τούτο λοιπόν προρρυθμίζοντας με σοφό και φιλάνθρωπο τρόπο μαζί τίμησε τη φύση μας με πολλές, μάλλον δε με παντοειδείς χάριτες. Επειδή λοιπόν μας έδωσε και διπλές, μάλλον δε και πολλαπλές γνωστικές δυνάμεις, χαρίζοντας νου και αίσθηση, και τα ενδιάμεσα σε αυτά, γι΄αυτό και τα αντικείμενα που πρόκεινται ενώπιόν μας για γνώση και πράξη τα έκαμε διπλό και πολλαπλό το καθένα.

Εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Πολυνείκους-Γεωργίου Θεοδωροπούλου. Ἡ συνέπεια λόγων καί ἔργων τοῦ π. Ἐπιφανίου.

Ἡ συνέπεια λόγων καί ἔργων τοῦ π. Ἐπιφανίου

Κάθε Πρωτοχρονιά τό μεσημέρι, ὁ π. Επιφάνιος, ὁ Πολυνείκης καί ἡ οἰκογένειά του καὶ ὁ ἀδελφός τους Αντώνης μέ τήν οἰκογένειά του (ὅταν βρισκόταν στη Ελλάδα), συμμετείχαν στο μεσημεριανό γεῦμα τῆς Πρωτοχρονιᾶς, τό ὁποῖο εὐλογοῦσε ὁ π. Επιφάνιος, στο σπίτι τῆς ἀδελφῆς τους Φωτεινῆς. Καί ἐκείνη μέ τήν οἰκογένειά της, βέβαια, ὅπως καί ὁ πατέρας τους μέ τή σύζυγό του, ἐπίσης. Σέ κάποια ἀπό αὐτές τίς οἰκογενειακές συναντήσεις, ήταν προσκεκλημένος καί ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ π. Επιφανίου, κληρικός, πού τότε έμενε στήν ἴδια πολυκατοικία, στην ὁδό Μακεδονίας 24.

Ο Πολυνείκης συνεννοήθηκε μέ τόν π. Ἐπιφάνιο, να πάει μέ τό αὐτοκίνητό του να τους πάρει μια συγκεκριμένη ὥρα. Ἐκεῖνος πῆγε νωρίτερα την οικογένειά του στο σπίτι τῆς ἀδελφῆς του καί γύρισε πίσω, γιά νά πάρει τούς δύο κληρικούς.

Περίμενε στήν εἴσοδο τῆς πολυκατοικίας καί ἀμέσως κατέβηκε μόνος του ὁ π. Επιφάνιος. Ἀφοῦ τόν καλωσόρισε καί πῆρε τήν εὐχή του, ὁ Πολυνείκης τοῦ εἶπε: «Νά περιμένουμε λίγο να κατέβει καί ὁ π...». Ὁ π. Ἐπιφάνιος τοῦ ἀπάντησε: «Ὄχι ἀδελφέ μου, ξεκίνα καί θά σοῦ πῶ».

Κυριακή Γ Ματθαίου:«Ἡ ἱστορία τῆς δικαιώσεως τοῦ ἀνθρώπου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ρωμ.5,10]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

« Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-6-1999]

(Β400)

Σήμερα, αγαπητοί μου, έχει πολύ σπουδαία πράγματα να μας πει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Ρωμαίους επιστολήν του. Αναφέρεται στο μέγα θέμα της δικαιώσεως του ανθρώπου έναντι του Θεού. Γράφει - ο πρώτος στίχος που ακούσαμε εις την αποστολική περικοπήν: «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή: «Λοιπόν, αφού δικαιωθήκαμε με την πίστη, έχομε ειρήνη προς τον Θεόν και τούτο δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού».

Αλλά τι σημαίνει «δικαίωσις»; Σημαίνει σωτηρία, που μας δίδει ο Θεός. Δικαιούμεθα, δικαιωνόμαστε δηλαδή. Ο άνθρωπος, δηλαδή, είναι άγιος πλέον και συνεπώς αποδεκτός από τον Θεόν. Δικαιώνεται από τον Θεόν και έχει όλα τα προνόμια που δίδει ο Θεός. Η δικαίωσις είναι ταυτόσημος με την σωτηρίαν. Καλόν είναι, λοιπόν, να δούμε και την ιστορία της δικαιώσεως. Γιατί τα μέσα δεν ήσαν πάντοτε τα ίδια. Συνεπώς, ιστορία θα πούμε.

Όταν ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπον, προφανώς ήθελε την δικαίωσή του. Για να έφθανε ο άνθρωπος εις την θέωσιν. Να θεωθεί ο άνθρωπος. Αυτός ήταν ο σκοπός. Όπως έχομε τους αγίους αγγέλους, οι οποίοι είναι θεωμένοι. Πλην ενός μέρους εξ αυτών, οι οποίοι, υπερηφανευθέντες, έπεσαν. Κι έγιναν δαίμονες. Ο τρόπος δε που ο άνθρωπος θα εθεώνετο, θα ήταν η πίστις. Και ετέθη εις τον Αδάμ διαθήκη πίστεως. Πολύ απλά, αφάνταστα απλά, θα έλεγα απλοϊκά. Του είπε ο Θεός: «Μην δοκιμάσεις τον καρπόν ενός συγκεκριμένου δένδρου». Τόσο απλό. «Μην δοκιμάσεις τον καρπόν αυτού του δένδρου». Και πρόσθεσε ο Θεός, για να μη νομισθεί ότι αυτό ήτανε μία απλή κουβέντα του Θεού, αλλά ότι θα είχε συνέπειες. Ότι, δηλαδή, ο Αδάμ θα πάθαινε κάτι πολύ κακό εάν παρέβαινε αυτήν την εντολήν, δηλαδή δεν επίστευε εις αυτό που του είπε ο Θεός. Και του λέγει: «Οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ (:και οι δυο σας· δεν θα φάτε απ’ αυτό το δένδρον, τον καρπό αυτού του δένδρου), οὐδὲ μὴ ἅψητε αὐτοῦ (:ούτε θα το αγγίξετε το δένδρον αυτόν), ἵνα μὴ ἀποθάνητε (:για να μην αποθάνετε)». Βέβαια ο Αδάμ δεν εγνώριζε ακόμη τι θα πει θάνατος. Δεν το εγνώριζε αυτό το πράγμα. Πάντως, όμως, ήτο σαφής η εντολή του Θεού: «Δεν θα δοκιμάσετε, γιατί αν δοκιμάσετε, θα πεθάνετε». Έπρεπε οι πρωτόπλαστοι να πιστεύσουν εις τον λόγον του Θεού.

Κυριακή Γ Ματθαίου. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ρωμ.5,1-10]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ(:Αφού λοιπόν γίναμε δίκαιοι μέσω της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διαμέσου της μεσιτείας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού)»[Ρωμ.5,1].

Τι σημαίνει: «εἰρήνην ἔχομεν»; Μερικοί λέγουν ότι σημαίνει «δεν διχογνωμούμε μετέχοντας σε λεκτικές διαμάχες για την εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου», εμένα όμως μου φαίνεται πως μας μιλάει στο εξής για την όλη συμπεριφορά μας. Επειδή λοιπόν είπε πολλά για την πίστη και τη δικαίωση από τα έργα, αυτήν πρώτα έβαλε. Για να μη νομίσει κανείς πως τα λόγια αυτά είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αδιαφορήσουμε, λέγει: «έχουμε ειρήνη». Δηλαδή, ας μην αμαρτάνουμε ποτέ πια, ούτε να επιστρέφουμε προς τα προηγούμενα, γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε πόλεμο με τον Θεό. «Και πώς είναι δυνατό», αναρωτιέται ίσως κάποιος, «το να μην αμαρτάνουμε ποτέ πια;». Πώς έγινε δυνατό το προηγούμενο; Γιατί, αν, ενώ ήμασταν υπεύθυνοι για τόσα αμαρτήματα, απαλλαχτήκαμε με τον Χριστό από όλα, πολύ περισσότερο θα μπορέσουμε με Αυτόν να μείνουμε σε εκείνα που είμαστε.

Γιατί δεν είναι το ίδιο να αποκτήσουμε ειρήνη που δεν υπήρχε, και να κρατήσουμε αυτήν που δόθηκε, επειδή βέβαια η απόκτηση είναι πιο δύσκολο πράγμα από τη φύλαξη. Αλλά όμως το πιο δύσκολο έγινε εύκολο και πραγματοποιήθηκε. Επομένως και το πιο εύκολο θα είναι ευκολοκατόρθωτο σε εμάς, αν ακολουθούμε Εκείνον που για χάρη μας κατόρθωσε και αυτά. Εδώ όμως μου φαίνεται πως δεν υπονοεί μόνο το εύκολο, αλλά και το εύλογο. Γιατί, αν Αυτός μας συμφιλίωσε, ενώ ήμασταν εχθροί Του, είναι εύλογο να παραμένουμε στη συμφιλίωση και να Του αποδώσουμε αυτήν την αμοιβή, για να μη φανεί πως έχει συμφιλιώσει με τον Πατέρα σκαιούς και αχαρίστους.

Νέος δεινὸς σκανδαλισμός: Ὀρθόδοξοι συμπροσευχήθηκαν μὲ αἱρετικοὺς σὲ Λουθηρανικὴ λειτουργία

Νέος δεινός σκανδαλισμός: Ορθόδοξοι συμπροσευχήθηκαν με αιρετικούς σε Λουθηρανική λειτουργία

Στο περιθώριο της 2ης Συνάντησης της 19ης Ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής (του δήθεν) Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Λουθηρανών

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Στην πόλη Σετ της Γαλλίας το διάστημα 10-16 Μαΐου 2026, στο πλαίσιο των διαχριστιανικων διαλόγων που έχει εργαλειοποιήσει η παναίρεση του Οικουμενισμού – οικουμενικής κινήσεως για να πετύχει μακροπρόθεσμα την άμβλυνση του ορθοδόξου αισθητηρίου του πιστού λαού πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνάντηση της 19ης ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Παγκοσμίου Λουθηρανικής Ομοσπονδίας.

Η προηγούμενη είχε πραγματοποιηθεί στην Λάρνακα της Κύπρου το 2025 και η επόμενη προγραμματίστηκε να φιλοξενηθεί στην Ιερά Μητρόπολη Περιστερίου.

Θα επισημάνουμε το άκαρπον ή/και τη στοχευμένη συνέχιση διαλόγων στους οποίους δεκαετίες τώρα κάνει παραχωρήσεις η Ορθόδοξη πλευρά, δήθεν ως ένδειξη καλής θελήσεως για την πρόοδο του διαλόγου, αφού οι συμμετέχοντες Ορθόδοξοι Επίσκοποι και Ακαδημαϊκοί δεν λένε να εννοήσουν πως οι αιρετικοί δεν υποχωρούν ως προς την πλάνη τους, εμείς δε κάνουμε παραχωρήσεις από τη μόνη αλήθεια. Δεν θα γίνουμε γραφικοί επιμένοντας να απευθύνουμε έκκληση σε ώτα μη ακουόντων.

Θα κατακεραυνώσουμε όμως με δριμύτατο έλεγχο την αντικανονική παρουσία Ορθοδόξων Επισκόπων και κληρικών σε αιρετική «λειτουργία». Διαβάζουμε στο σχετικό ανακοινωθέν:

Παναγία μου!!!!

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ.

 Ἐν ἑσπέρᾳ πρωΐ, καὶ μεσημβρία, ἐν ἡμέρᾳ, νυκτὶ καὶ πάσῃ ὥρα, καὶ ἐν παντὶ καιρῷ καθικετεύω σε, στένων καὶ δακρύων, ἀσπάζομαι φόβῳ τὴν σὴν σεπτὴν Εἰκόνα.

Ἴασαι μου τὰ πάθῃ τῆς καρδίας φώτισον μου τὸν νοῦν ἐσκοτισμένον ὄντα, καὶ τὴν ψυχήν μου τεθνηκυῖαν ζώωσον, καὶ υἱὸν ἡμέρας, καὶ φωτός με δεῖξον, Δέσποινα κληρονόμον.

Δὲν ἰσχύει αὐτὸ στὶς οἰκογένειες, στὶς μεγάλες κοινότητες, ἀκόμη καὶ στὸ κράτος;

Μόνο η καλοσύνη και η αγάπη σώζουν έναν άνθρωπο και ολόκληρο τον κόσμο. Η βία δεν θα καταφέρει ποτέ τίποτα. Η βία μπορεί μόνο να προκαλέσει αντίσταση και θυμό. Δεν ισχύει αυτό στις οικογένειες, στις μεγάλες κοινότητες, ακόμη και στο κράτος;

Αρχιμανδρίτης Θαδδαίος Βιτοβνίτσκι

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/06/blog-post_570.html

20 Ἰουνίου. Μεθοδίου ἱερομάρτυρος, ἐπισκόπου Πατάρων (†312). Νικολάου Καβάσιλα (ιδ΄ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου γ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. γ´ 28 - δ´ 4).

Ρωμ. 3,28          λογιζόμεθα οὖν πίστει δικαιοῦσθαι ἄνθρωπον χωρὶς ἔργων νόμου.

Ρωμ. 3,28                 Ετσι, λοιπόν, ορθώς σκεπτόμενοι, συμπεραίνομεν με βεβαιότητα ότι κάθε άνθρωπος δικαιώνεται δια της πίστεως χωρίς τα έργα του παλαιού Νομου.