Αὐτό κι ἄν δέν ἦταν θαῦμα! (Ἅγιος Λουκᾶς ἀρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

[Γράφει ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός]:

Στὰ μισά τοῦ καλοκαιριοῦ -δὲν θυμᾶμαι μὲ ποιὸ τρόπο- ὁ Κύριος μὲ προειδοποίησε, ὅτι ἡ ἐξορία μου θὰ τελείωνε σύντομα.

Περίμενα μὲ ἀνυπομονησία νὰ ἐκπληρωθεῖ αὐτὴ ἡ ὑπόσχεση ἀλλὰ οἱ ἑβδομάδες περνοῦσαν καὶ τίποτα δὲν ἄλλαζε.

Ἔπεσα σὲ ἀπόγνωση. Ἀπογοητεύτηκα.

Κάποια μέρα πῆγα στὴν ἐκκλησία, γονάτισα μέσα στὸ ἱερὸ καὶ ἄρχισα νὰ προσεύχομαι μὲ δάκρυα στὸν Ἰησοῦ. Ἡ προσευχή μου εἶχε καὶ ἕνα παράπονο, γιατί καθυστερεῖ ὁ Κύριος καὶ δὲν ἐκπληρώνει τὴν ὑπόσχεσή Του.

Ξαφνικὰ βλέπω στὴν εἰκόνα τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁλοζώντανα, νὰ ἀποστρέφει τὸ πρόσωπό του ἀπὸ μένα. Δὲν μὲ κοιτοῦσε πιά. Τρόμαξα. Δὲν μποροῦσα καὶ δὲν τολμοῦσα νὰ ξανακοιτάξω τὴν εἰκόνα.

Βγῆκα σὰν βρεγμένη γάτα ἀπὸ τὸ ἱερὸ στὸν ἐξωνάρθηκα. Ἐκεῖ βρῆκα τὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων». Τὸ ἄνοιξα μηχανικὰ καὶ διάβασα τὸ πρῶτο κείμενο ποὺ ἔπεσε στὰ μάτια μου.

Ὄχι στὴν ζωὴ τῆς εὐκολίας!

Γράφει ὁ Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Δὲν τὸ συζητᾶμε, καλοί μου φίλοι. Ἕνα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ διακρίνει τὴν ἐποχή μας εἶναι ἀσφαλῶς καὶ ἡ εὐκολία. Ἐξ ἄλλου ὅλα σήμερα σ’ αὐτὸ κατατείνουν. Στὸ πῶς θὰ γίνονται τὰ πάντα, ὅλο καὶ πιὸ εὔκολα καὶ ἄνετα. Καὶ γι’ αὐτὸ ἄκοπα, ἄμοχθα, ἀνίδρωτα, ἀνώδυνα. Καὶ βέβαια σὲ χρόνο μηδέν!

Μέχρι πρότινος εἴχαμε τὰ κουμπιά. Ἤ καὶ τὰ κλίκ. Τώρα ἔχουμε τήν… ἁφή! Καὶ δὲν εἶναι ὅτι καταργήθηκαν λίγο ὥς πολὺ τὰ πληκτρολόγια, εἶναι ὅτι καὶ τὰ αὐτοκίνητα ἄρχισαν νὰ...κινοῦνται χωρὶς ὁδηγούς, οἱ ἠλεκτρικὲς συσκευὲς νὰ λειτουργοῦν μονάχα μὲ τὴ φωνή μας κ.λπ.

Τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση, ὅπως ἀποτυπώνεται μὲ τὸ διαδίκτυο, τὰ λεγόμενα «ἔξυπνα κινητὰ» καὶ τὴν κοινωνικὴ δικτύωση; Ὅλα γίνονται πανεύκολα μέσῳ αὐτῶν. Ἀπὸ τὶς συναλλαγὲς στὶς τράπεζες, τὸ κλείσιμο ἀεροπορικῶν εἰσιτηρίων, τὶς ἀγορὲς προϊόντων, τὸ ἄκουσμα μουσικῆς, τὴ διασκέδαση, τὴν ἐνημέρωση κ.λπ. κλπ.

* * *

Εἶναι ἑπόμενο πλέον ἡ εὐκολία νὰ εἶναι ἡ ὑπέρτατη ἀξία! Οἱ ἀποφάσεις μας νὰ λαμβάνονται μὲ βάση αὐτήν. Καὶ ἡ ζωή μας ἀσφαλῶς νὰ ρυθμίζεται ἀπ’ αὐτήν. Καὶ μάλιστα καθοριστικά! Ὅλο τὸ μυστικὸ βρίσκεται σὲ τούτη τὴ φράση τοῦ Ἰβὰν Γουΐλιαμς, συνιδρυτῆ τοῦ Twitter: «Ἡ εὐκολία ἀποφασίζει γιὰ τὰ πάντα». Ἑπομένως καὶ γιὰ μᾶς. Μὲ τὴν ἔννοια ὅτι μᾶς διαπλάθει καὶ μᾶς διαμορφώνει.

Ἕνας ἐξαντλημένος στό πνεῦμα τῆς ὑπομονῆς, ἄνθρωπος μέ μία κραυγή, ζήτησε ἀπό τόν Κύριο νά τερματίσει τή ζωή του.

 Ένας εξαντλημένος στο πνεύμα της υπομονής, άνθρωπος με μια κραυγή, ζήτησε από τον Κύριο να τερματίσει τη ζωή του. 

"Εντάξει", είπε ο άγγελος που εμφανίστηκε στον άρρωστο, "ο Κύριος, που είναι απροσδιόριστα καλός, υποτάσσεται στην προσευχή σας". - Αυτός σταματά την προσωρινή σας ζωή, μόνο με την προϋπόθεση: αντί ενός έτους ασθένειας στη γη, με τον οποίο κάθε άνθρωπος καθαρίζεται σαν χρυσό στη φωτιά, συμφωνείτε να περάσετε τρεις ώρες στην περιοχή της κόλασης; Οι αμαρτίες σας απαιτούν τον καθαρισμό των παθήσεων της δικής σας σάρκας, πρέπει να είστε χαλαρός για ένα ακόμη έτος, επειδή για εσάς και για όλους τους πιστούς δεν υπάρχει άλλος δρόμος προς τον ουρανό, εκτός από τον κανόνα που έχει βάλει ο Θεός στον αμαρτωλό άνθρωπο. Με αυτόν τον τρόπο θα  βρεθείτε - σε αυτά τα βασανιστήρια μόνο για τρεις ώρες και στη συνέχεια, με τις προσευχές του Αγίων της Εκκλησίας , θα σωθείτε. 

Ο πάσχων σκέφτηκε: ένα έτος ασθένειας στη γη είναι τρομερό, καλύτερα θα υπομείνω τρεις ώρες σε αυτά τα ατελείωτα βασανιστήρια, είπε στον εαυτό του, παρά ένα χρόνο στη γη.

- Συμφωνώ με την κόλαση! - Είπε, τέλος, στον  άγγελο. Ο άγγελος έλαβε ήσυχα την πάσχουσα ψυχή  και, αφού την κατέληξε στο υποκόσμο της κόλασης, αποσύρθηκε από τον πάσχοντα με λόγια παρηγοριάς: «Σε τρεις ώρες θα έρθω να σε πάρω !»

Ἅγιος Λουκάς ὁ Ἰατρός: Αὐτό κι ἄν δέν ἦταν θαῦμα!

 Στα μισά του καλοκαιριού -δεν θυμάμαι με ποιο τρόπο– ο Κύριος με προειδοποίησε ότι η εξορία μου θα τελείωνε σύντομα [γράφει ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός]. Περίμενα με ανυπομονησία να εκπληρωθεί αυτή η υπόσχεση, αλλά οι εβδομάδες περνούσαν και τίποτα δεν άλλαζε.

Έπεσα σε απόγνωση. Απογοητεύτηκα.

Κάποια μέρα πήγα στην εκκλησία, γονάτισα μέσα στο ιερό και άρχισα να προσεύχομαι με δάκρυα στον Ιησού. Η προσευχή μου είχε και ένα παράπονο, γιατί καθυστερεί ο Κύριος και δεν εκπληρώνει την υπόσχεσή του.

 Ξαφνικά βλέπω στην εικόνα τον Ιησού Χριστό, ολοζώντανα, να αποστρέφει το πρόσωπό του από μένα. Δεν με κοιτούσε πια. Τρόμαξα. Δεν μπορούσα και δεν τολμούσα να ξανακοιτάξω την εικόνα.

 Βγήκα σαν βρεγμένη γάτα από το ιερό στον εξωνάρθηκα. Εκεί βρήκα τις «Πράξεις των Αποστόλων». Το άνοιξα μηχανικά και διάβασα το πρώτο κείμενο που έπεσε στα μάτια μου.

 Δεν θυμάμαι, δυστυχώς, ποιο ήταν το κείμενο που διάβασα, αλλά μου έκανε εντύπωση διότι κατέκρινε τους ανθρώπους που δεν έχουν υπομονή, βιάζονται και δεν περιμένουν την ώρα που ήρεμα θα εκπληρωθεί η υπόσχεση του Κυρίου.

- Γέροντα, πῶς μπορεῖς νά ἀντιμετωπίσεις τόν ἄλλον, ὅταν εἶναι νευριασμένος;

 

- Γέροντα, πως μπορείς να αντιμετωπίσεις τον άλλον, όταν είναι νευριασμένος;

- Με την υπομονή!

- Και αν δεν έχεις;

- Να πας να αγοράσεις! Πουλάνε στα σούπερ-μάρκετ!… Κοίταξε, όταν ο άλλος είναι μπουρινιασμένος, ό,τι και να του πεις, δεν γίνεται τίποτε. Καλύτερα εκείνη την στιγμή να σιωπήσεις και να λες την ευχή. Με την ευχή θα καλμάρει ο άλλος, θα ηρεμήσει και θα μπορέσεις μετά να συνεννοηθείς μαζί του. Βλέπεις, και οι ψαράδες δεν πάνε να ψαρέψουν, αν δεν έχει μπουνάτσα· κάνουν υπομονή, ώσπου να καλωσυνέψει ο καιρός.

- Που οφείλεται, Γέροντα, η ανυπομονησία των ανθρώπων;

Γιατί ἡ ἀνυπομονησία σέ κάποια μικρά καί ἀσήμαντα πράγματα τιμωρεῖται ἀμέσως ἐσωτερικά;

Γιατί η ανυπομονησία σε κάποια μικρά και ασήμαντα πράγματα τιμωρείται αμέσως εσωτερικά; 
Γιατί κάθε στιγμιαία καρδιακή κίνηση προς την αμαρτία λογαριάζεται και τιμωρείται άμεσα; 

Πεθαίνει ὁ ἄθλιος

Ο ανυπόμονος είναι δειλός, ανυπόφορος, αφόρητος, ευέξαπτος, φίλαυτος και ιδιοτελής. 

Για τη ψυχή του δεν έχει αποκτήσει κανένα αγαθό, γιατί αποφεύγει τον πόνο.

Γιατί ὁ Θεός δέν ἐκπληρώνει τίς ἐπιθυμίες μας. Πνευματικό Ἀλφάβητο. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Γιατί ὁ Θεός δέν ἐκπληρώνει τίς ἐπιθυμίες μας.
Πνευματικό Ἀλφάβητο. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Ὁμιλία στίς 08-11-2015 στήν Ἱ.Μ. Παναγίας Βαρνάκοβας Φωκίδος
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Ὑπομονή

ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ Α΄ 

Υπομονή

Καθημερινώς ατενίζουμε προς τον Σταυρό του Κυρίου μας και μελετάμε τα πάθη Του. Γιατί όμως δε δείχνουμε υπομονή, ούτε στην παραμικρή περιφρόνηση που τυχόν μάς κάνουν; Διερωτάται ένας από τους Πατέρες.
Ένας Ερημίτης που βασανιζόταν συχνά από τον δαίμονα της ακηδίας, έλεγε στον εαυτό του κάθε φορά που εκείνος του ψιθύριζε να κατεβαίνει στην πολιτεία και να συναναστρέφεται τους ανθρώπους:
-Γιατί χάνεις την υπομονή σου, άθλιε, και ζητάς να τρέχεις άσκοπα εδώ κι εκεί; Αρκεί που δεν είσαι ικανός για τίποτα, τουλάχιστον δόξαζε τον Θεό που μένοντας εδώ δεν σκανδαλίζεις και δε στενοχωρείς τους συνανθρώπους σου. Ούτε συ θλίβεσαι και σκανδαλίζεσαι απ' αυτούς. Αναλογίσου τα κακά από τα οποία σ' έχει προφυλαγμένο η αγαθότητα του Θεού.

Η πολύχρονη υπομονή, που έφερε άμετρη τη χάρη του Θεού. Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Ένας από τους αγίους πατέρες είπε: Ήταν ένας γέροντας αναχωρητής, τίμιος, και πήγα μια φορά σ’ αυτόν, όταν ήμουν καταπονημένος από τους πειρασμούς.

Αυτός ήταν άρρωστος και κατάκοιτος και, αφού τον χαιρέτησα, κάθισα κοντά του και του είπα:
- Κάνε μια ευχή για μένα, πάτερ, διότι πολύ θλίβομαι από τους πειρασμούς των δαιμόνων.

Και ο γέροντας άνοιξε τα μάτια του και μου είπε:
- Παιδί μου, εσύ είσαι νέος και δε θ’ αφήσει ο Θεός να καταπονηθείς από αβάσταχτους πειρασμούς.

Κι εγώ του είπα:
- Και νέος είμαι και πειρασμούς έχω από πολύ ενάρετους ανθρώπους.

Γιατί ὑπάρχει ἀνυπομονησία στήν Ἐκκλησία;

Πόσα τὰ αἴτια τῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀνυπομονησίας

Γράφει σχετικὰ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης:

«[...] βιάζεσθε πότε νὰ ἔβγετε ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν νὰ ὑπάγετε ἄλλος εἰς τὸ παζάρι, ἄλλος εἰς τὸν οἶκον του καὶ ἄλλος εἰς ἄλλην κοσμικὴν καὶ σωματικὴν ὑπηρεσίαν. Ἠξεύρετε δὲ ποῖον εἶναι τὸ αἴτιον, ὅπου σᾶς κάμνει καὶ νὰ μὴν προσέχετε εἰς τὰ θεῖα λόγια καὶ νὰ βιάζεσθε πότε νὰ ἔβγετε ἀπὸ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ;

Α' αἴτιον αὐτοῦ εἶναι ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος φθονῶντας τὴν σωτηρίαν σας, σᾶς παρακινεῖ μέσα ἀπὸ τὴν καρδίαν νὰ ἐβγῆτε μίαν ὥραν πρότερον ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν. Καὶ πότε μὲν σᾶς κάμνει νὰ ἀδημονῆτε καὶ νὰ λέγετε πῶς ὁ ἱερεὺς εἶναι ἀργός, πότε δὲ σᾶς παρακινεῖ νὰ πηγαίνετε εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐκείνην, ὅπου ἠξεύρετε πῶς ἀπολύει πρωτύτερα ἀπὸ τὰς ἄλλας, πότε δὲ καὶ βιάζει μερικοὺς ἀπὸ λόγου σας νὰ ἐβγαίνουν πρὸ τῆς ἀπολύσεως τῆς ἐκκλησίας. Καὶ αὐτὸ τὸ κάμνει ὁ διάβολος, διότι φοβεῖται μὴ τύχῃ καὶ φυτευθῇ κανένας λόγος τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν καρδίαν σας καὶ ριζώσῃ καὶ κάμῃ καρπὸν ἀρετῆς καὶ ψυχικῆς ὠφελείας.