Ἡ τρικυμία. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. 8,26)

Οἱ ψαρᾶδες τῆς Γαλιλαίας, ὅπως εἴδαμε, δέχτηκαν μὲ μεγάλη προθυμία τὴν πρόσκλησι τοῦ Ἰησοῦ νὰ γίνουν ἀπὸ ἁλιεῖς ἰχθύων ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τὸν ἀκολούθησαν γράφτηκαν σὲ σχολεῖο. Ἀλλὰ τί σχολεῖο!

Τὸ σχολεῖο τοῦ Ἰησοῦ ἦταν πρωτότυπο· διέφερε ἀπὸ τ ̓ ἄλλα ὅσο ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὴ γῆ. Κτήριο ὡρισμένο δὲν εἶχε· στὴν πλαγιὰ βουνοῦ, στὴν παραλία τῆς λίμνης, σὲ σπίτια, στὴ στοὰ τοῦ Σολομῶντος, ̓κεῖ ποὺ βάδιζαν στὸ δρόμο, στὴν πηγὴ ποὺ ξεκουράζονταν, ἐνῷ κάθονταν σὲ κοινὴ τράπεζα, παντοῦ γινόταν μάθημα. Βιβλία δὲν κουβαλοῦσαν μαζί τους. Πίνακες δὲν εἶχαν. Βιβλίο εἰκονογραφημένο μὲ ἄπειρες εἰκόνες, ποὺ συχνὰ τὸ ἄνοιγε ὁ Θεῖος Διδάσκαλος κ ̓ ἑρμήνευε τὸ περιεχόμενό του, ἦταν ἡ φύσι, ποὺ ἐκεῖ στὴν Παλαιστίνη ἔχει μιὰ σπάνια ὀμορφιά. Καὶ πίνακας, ὅπου γράφονταν τὰ μαθήματα, ἦταν ἡ μνήμη τῶν μαθητῶν. Τὸ σχολεῖο τοῦ Ἰησοῦ ἦταν σχολὴ ὑπαίθρια. Ποιός ἀπὸ ἐκείνουςποὺ ἵδρυσαν περίφημα λύκεια καὶ ἀκαδημίες θὰ ἔδινε ποτὲ σημασία σὲ μία μικρὴ ὁμάδα μαθητῶν, ποὺ καθισμένοι στὴ χλόη ἄκουγαν ἕνα ταπεινὸ δάσκαλο; Καὶ ὅμως τὸ σχολεῖο αὐτὸ νίκησε τὰ λύκεια καὶ τὶς ἀκαδημίες τοῦ κόσμου ὅλου. Γιατί, ἐὰν δὲν εἶχε κτήριο καὶ βιβλία καὶ πίνακες καὶ ἄλλα μέσα ποὺ ἀπαιτεῖ ἕνα σημερινὸ ἐκπαιδευτήριο, εἶχε ὅμως τὸ σπουδαιότερο ἀπ ̓ ὅλα· εἶχε δάσκαλο. Τί δάσκαλο! Μοναδικό, τὸν μόνο ποὺ ἀξίζει νὰ λέγεται Διδάσκαλος καὶ Καθηγητής, μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια· εἶχε τὸν Ἰησοῦ.

Σὲ τέτοιο σχολεῖο γράφτηκαν μαθηταὶ οἱ ψαρᾶδες τῆς Γαλιλαίας. Ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ νὰ ἐγγραφῇ κανεὶς σὲ σχολεῖο· πρέπει καὶ νὰ παρακολουθήσῃ ἀνελλιπῶς τὰ μαθήματα, νὰ ὑποστῇ τὶς νόμιμες ἐξετάσεις· μόνο μετὰ ἀπὸ δοκιμασία κρίνεται ἄξιος νὰ πάρῃ ἐνδεικτικὸ ἢ ἀπολυτήριο. Ὅποιος δὲν κριθῇ ἄξιος, ἀπορρίπτεται. Ἔτσι καὶ οἱ ψαρᾶδες, ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ καὶ γράφτηκαν στὴ σχολή του καὶ ὠνομάστηκαν μαθηταί του· θὰ ἔπρεπε κι αὐτοὶ νὰ περάσουν ἀπὸ δοκιμασία καὶ ν ̓ ἀποδειχθοῦν ἄξιοι τῆς κλήσεώς τους.

Στὴν πυρκαγιὰ τοῦ πειρασμοῦ (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου του Ἁγιορείτου).

Στὴν πυρκαγιὰ τοῦ πειρασμοῦ (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου)

Πιάσανε αἰχμάλωτο τὸν ἅγιο Παΐσιο σὰν ἦταν νεαρὸ παλληκαράκι καὶ τὸν φυλάκισαν. Δὲν εἶχε κάνει κάτι. Εἶχαν ἁπλῶς τὴν ὑποψία ὅτι δὲν ἦταν δικός τους. Τὸν καιρὸ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου ἦταν πολὺ πιθανὸ νὰ συλληφθεῖ κάποιος –ἀκόμα καὶ νὰ ἐκτελεστεῖ– μόνο μὲ μιὰ ὑποψία. Τὸν ρίξανε σ’ ἕνα δωμάτιο μαζὶ μὲ ἄλλους, σὲ συνθῆκες ἄθλιες. Ἦταν τόσοι πολλοί, ποὺ δὲν χω ροῦσαν νὰ ξαπλώσουν. Ἄσε τὶς ψεῖρες ποὺ ἔστηναν χορὸ στὰ κεφάλια τους!

Ἡ ταλαιπωρία κορυφώθηκε ὅταν τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ κεῖ καὶ τὸν ἔκλεισαν σ’ ἕνα ἄλλο, πολὺ μικρὸ δωματιάκι, καὶ μετὰ ἔφεραν δύο γυναῖκες ἀπὸ τὸ δικό τους ἰδεολογικὸ στρατόπεδο, σχεδὸν γυμνές, καὶ τὶς ἔβαλαν μέσα. «Παναγία μου!» προσευχήθηκε μὲ θέρμη τὸ νεαρὸ παλληκάρι, «φύλαξέ με καὶ σκέπασέ μέ». Ἦταν τόσο ἔντονο τὸ αἴτημά του, ποὺ ἡ Παναγία τὸν ἐνίσχυσε τόσο, ποὺ τὶς ἔβλεπε μὲ ἀπάθεια, σὰν νὰ ἦταν ἀδελφές του. Ὕστερα τοὺς μίλησε μὲ πόνο ψυχῆς, μὲ ἀγάπη. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: ἦρθαν σὲ συναίσθηση καὶ μὲ δάκρυα βγῆκαν ἀπὸ τὸ δωματιάκι.

Σὲ περιόδους πειρασμοῦ καὶ ἀντιξοότητας, ἀπαγγεῖλτε το...

Σε περιόδους πειρασμού και αντιξοότητας, απαγγείλτε το Ψαλτήρι και διαβάστε τον κανόνα προσευχής προς την Υπεραγία Θεοτόκο, «Πολλές αντιξοότητες μας βασανίζουν...» Αυτή είναι η μόνη μας Μεσίτρια.

Ἀναφέρει ὁ Ἅγ. Τύχων τοῦ Zadonsk:

Ἀναφέρει ὁ Ἅγ. Τύχων τοῦ Zadonsk: 

«Το τί κρύβεται μέσα στην καρδιά τοῦ ἀνθρώπου τό ἀποκαλύπτουν οἱ δοκιμασίες καί οἱ συμφορές.

Ἡ δοκιμασία μοιάζει με εμετικό φάρμακο. Τί ὑπάρχει μέσα στο στομάχι τό φανερώνει ὁ ἔμετος· τί ὑπάρχει στόν ἄνθρωπο, ή δοκιμασία καί ἡ συμφορά τό γνωστοποιούν.

Ὁ ἅγιος λόγος τοῦ Θεοῦ καί τά ἄλλα χριστιανικά βιβλία μᾶς φανερώνουν τή διεφθαρμένη φύση μας.

Στούς πειρασμούς, ὅμως, καί στις συμφορές διαπιστώνουμε την κατάστασί μας ἄμεσα, προσωπικά, ἔμπρακτα.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε συχνὰ ὅτι ὁ διάβολος δὲν ἔρχεται πάντα μὲ θόρυβο καὶ φόβο.

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε συχνά ότι ο διάβολος δεν έρχεται πάντα με θόρυβο και φόβο. Τις περισσότερες φορές, έρχεται σιωπηλά. Και, πολύ συχνά, κάνει παρέα με συγγενείς ή γνωστούς.

Όχι επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή μέσω αυτών φτάνει στην καρδιά πιο εύκολα.

Μια μέρα, ένας ταραγμένος άνθρωπος ήρθε στο κελί. Δεν είχε μεγάλα προβλήματα, δεν ήταν άρρωστος, δεν του έλειπε το ψωμί. Κι όμως, η ηρεμία του είχε εξαφανιστεί. Ο πατέρας τον κοίταξε βαθιά και τον ρώτησε απλά:

— Ποιος σε έχει στεναχωρήσει;

Ο άνθρωπος αναστέναξε:

— Κανένας ξένος, πατέρα... δικός μου.

Τότε ο Άγιος Παΐσιος του είπε απαλά:

— Βλέπεις; Ο διάβολος δεν χτυπάει την πόρτα των ξένων. Μπαίνει μέσα από τους κοντινούς του ανθρώπους. Μέσα από μια λέξη που του ρίχνουν στα νεύρα, μέσα από μια υποψία, μέσα από «καλοπροαίρετες» συμβουλές, αλλά χωρίς προσευχή.

Και συνέχισε:

— Όταν ο πειρασμός προέρχεται από έναν ξένο, τον αναγνωρίζεις πιο εύκολα. Αλλά όταν προέρχεται από έναν συγγενή, από έναν φίλο, από κάποιον αγαπημένο σου, σε χτυπάει πιο δυνατά. Επειδή δεν το περιμένεις.

Ο Άγιος Παΐσιος δίδαξε στους ανθρώπους ότι ο διάβολος σπέρνει τη διχόνοια όχι μέσω ανοιχτού μίσους, αλλά μέσω μικρών, επαναλαμβανόμενων παρεξηγήσεων. Μια λέξη που λέγεται άσχημα. Μια κρίση. Μια σύγκριση. Μια δυσαρέσκεια που αφήνεται να μεγαλώσει.

Τὰ ἕξι εἴδη πειρασμῶν, Γέροντος Ἀρσενίου Παπατσιόκ. (Βίντεο, 2008)

Υπάρχουν 6 είδη πειρασμών: από πάνω, από κάτω, από μπροστά, από πίσω, από αριστερά και από δεξιά. Άφησα αυτόν που είναι από τα δεξιά τελευταίο.

Ο πειρασμός από πάνω είναι όταν θέλεις να γνωρίζεις περισσότερα από αυτά που ξέρεις. Δηλαδή αλλιώς από αυτά που έχουν αποκαλυφθεί. Όπως εσύ θέλεις να τα δεις. Όπως τότε με τον Άγιο Αυγουστίνο και τον Άγγελο. Όταν ήθελε να γράψει ένα βιβλίο για την θεότητα με έναν τρόπο που δεν είχε ποτέ ξαναγραφτεί. Πλησίασε την ακρογιαλιά με αυτήν την σκέψη και βλέπει ένα μικρό παιδί να βάζει νερό στη χούφτα του από τον βυθό της θάλασσας και να το ρίχνει σε μία γούβα στην άμμο. -Τι κάνεις, του λέει. -Θέλω να βάλω την θάλασσα σε αυτήν την τρύπα στην άμμο. -Πως είναι δυνατόν να κάνεις τέτοιο πράγμα; Πώς θα χωρέσεις μέσα στο μυαλό σου τον Θεό που έφτιαξε τις θάλασσες; Ο πειρασμός από πάνω συνεπώς είναι να θέλεις να γνωρίζεις περισσότερα από αυτά που γνωρίζεις και που ορίστηκε για εσένα να γνωρίζεις.

Ο πειρασμός από κάτω είναι όταν δεν κάνεις αρκετά από αυτά που πήρες εντολή να κάνεις. Με τον πειρασμό από κάτω στέκεσαι σαν ένας άφρονας σ΄αυτή τη γη, δίχως να κουνάς τα φτερά σου που φτιάχτηκαν για σένα για να τα χρησιμοποιήσεις. Γιατί δεν είναι αρκετό να έχεις μόνο φτερά. Πρέπει και να τα χρησιμοποιήσεις. Με τον πειρασμό από κάτω παραμένεις άπραγος.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί - Ἡ Χαρὰ στοὺς Πειρασμούς

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί

"Ἡ Χαρὰ στοὺς Πειρασμούς"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Οἱ πειρασμοὶ εἶναι τὸ χρυσοχοεῖο τῆς ψυχῆς, ὅπου δοκιμάζεται ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὸν Θεό. Ὅπως ὁ χρυσὸς καθαρίζεται στὴ φωτιά, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ πιστοῦ ἐξαγνίζεται μέσα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς ἔδειξε τὸν δρόμο, ὑπομένοντας τοὺς πειρασμοὺς στὴν ἔρημο καὶ ἀργότερα τὸ Πάθος Του μὲ ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Πατρός.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ δοξολογία ἐν μέσῳ τῶν πειρασμῶν εἶναι ἡ ὑψηλότερη μορφὴ πνευματικῆς ὡριμότητας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει: "Μὴ ζητᾷς ζωὴ χωρὶς πειρασμούς, διότι αὐτὸ δὲν ὠφελεῖ". Πράγματι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δοξολογεῖ τὸν Θεὸ στὶς δυσκολίες, μιμεῖται τὸν Χριστὸ ποὺ εἶπε "γενηθήτω τὸ θέλημά σου" καὶ τοὺς Ἀποστόλους ποὺ "χαίροντες ἐπορεύθησαν" μετὰ τοὺς διωγμούς.

Ἡ χαρὰ στοὺς πειρασμοὺς δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ στωικὴ ἀντιμετώπιση τῶν δυσκολιῶν, ἀλλὰ μαρτυρία βαθιᾶς πνευματικῆς ζωῆς. Ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος, "Ὅταν εἰσέλθῃς στοὺς πειρασμούς, μὴν ἐκπλαγῇς. Διότι ὅσο περισσότερο προχωρεῖς στὴν ἀρετή, τόσο ἰσχυρότεροι γίνονται οἱ πειρασμοί". Ἡ ψυχὴ ποὺ ἔχει ἑνωθῇ μὲ τὸν Θεὸ παραμένει ἀτάραχη, διότι γνωρίζει ὅτι τίποτα δὲν συμβαίνει χωρὶς τὸ θέλημά Του.

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Σέ αὐτή τή ζωή ὑπάρχουν δύο δρόμοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἔχουμε νά ἐπιλέξουμε. Ἀπό τήν μιά πλευρά ἡ Ἐκκλησία μας, πού δέν κοροϊδεύει τούς ἀνθρώπους, καί πού μᾶς λέει πώς, ἄν θέλουμε νά γίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀποκτήσουμε τήν στάση ζωῆς Του, θά πρέπει νά βαδίσουμε τήν «στενή καί τεθλιμμένην» ὁδό, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν τελεία Χαρά καί σχέση μέ Ἐκεῖνον. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ κόσμος ὑπόσχεται μιά ζωή ἄνετη, πού ἐν τέλει ὅμως ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στήν θλίψη καί στήν κατάθλιψη.

Δυστυχῶς, μιά μεγάλη κατηγορία ἀνθρώπων, προσπαθεῖ νά συνδυάσει αὐτούς τούς δύο δρόμους. Οὐσιαστικά αὐταπατᾶται ὅτι μπορεῖ νά ζεῖ μέν μέ χριστιανικό ἔνδυμα, ἀλλά μέ κοσμικό τρόπο. Οἱ περισσότεροι ἀπό ὅσους αὐτοαποκαλοῦνται Χριστιανοί, προσέρχονται στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γιατί ἐκεῖ νομίζουν ὅτι θά βροῦν χρήσιμες κατά κόσμον γνωριμίες καί θά ἔχουν τήν εὐκαιρία νά συνεχίζουν νά κάνουν ὅ,τι ἔκαναν καί ὡς κοσμικοί, κουτσομπολεύοντας, κατακρίνοντας, σχηματίζοντας ἰδιαίτερες κλίκες, ἤ ἀκόμη καί τολμῶντας ἀνερυθρίαστα νά πιστεύουν ὅτι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ χρειάζεται διορθώσεις καί… ἐκσυγχρονισμό. Οἱ περισσότεροι ἔχουν μετατρέψει τούς Ναούς τοῦ Θεοῦ σέ κοσμικά σαλόνια! Κάθε Κυριακή ἀποτελεῖ μιά εὐκαιρία, ὄχι γιά νά ἔλθουν πιό κοντά στόν Χριστό καί στό ἦθος Του, ἀλλά γιά ξεγνοιασιά καί ἀλλοφροσύνη! Ἐνῷ θά περίμενε κανείς οἱ Χριστιανοί νά εἶναι πιό μετρημένοι, πιό συνετοί καί πιό ἥμεροι ἄνθρωποι, αὐτό πού ἀντιμετωπίζει, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἶναι ἄγρια θηρία ἕτοιμα νά κατασπαράξουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Ἄραγε, ποιά ἡ διαφορά ἀπό τούς χειρότερους κοσμικούς; Καμία, ἐκτός ἀπό τό θρησκευτικό λεξιλόγιο πού συνήθως χρησιμοποιεῖται, γιά νά προσδοθεῖ κῦρος στά ἀσεβῆ ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἔργα!

Γιατί μᾶς κυνηγάει ο πειρασμός;

❈ Ὅταν μᾶς δοῦνε οἱ Δαίμονες νά εἴμαστε μέσα στή χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν μᾶς βρεῖ ὁ Διάβολος νά χαιρόμαστε αὐτά τά μελλοντικά ἀγαθά, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τόν Παράδεισο, ὅταν μᾶς βρεῖ νά σκεφτόμαστε τό πῶς ἔζησε ὁ Χριστός, τό τί ἔκανε γιά μᾶς, τί εἶπε, πῶς μᾶς κήρυξε, πῶς θαυματούργησε, πῶς ἔπαθε, σταυρώθηκε, ἐτάφη, ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε, δοξάστηκε, πού εἶναι τώρα στά δεξιά τοῦ Πατρός, ὅταν τά σκεφτόμαστε ὅλα αὐτά, τότε δέν ἔχει καμιά δύναμη ὁ Δαίμονας ἐπάνω μας.

Ὅταν σκεφτόμαστε, ὅτι ὅλα εἶναι στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, στό χέρι τοῦ Θεοῦ, τότε πάλι δέν ἔχουν καμία ἐξουσία πάνω μας καί ἔτσι βλέποντας τήν ψυχή ἀσφαλισμένη μέ τέτοιους λογισμούς, γυρίζουν καί φεύγουν καταντροπιασμένοι.

Ὁ Θεός παραχωρεῖ ἄδεια στόν Διάβολο γιά νά μᾶς πειράξει, ὅταν βλέπει ὅτι θά ὠφεληθοῦμε ἀπό αὐτό τόν πειρασμό.

❈ Ὁ Διάβολος δέν μποροῦσε νά κάμει τίποτε τον Ἰώβ καί ζήτησε τήν ἄδεια ἀπό τόν Θεό καί, μόλις τήν ἔλαβε, ἔκαμε ὅ,τι ἔκαμε ἐναντίον τοῦ Ἰώβ. Χωρίς ἄδεια δηλαδή, ὁ Διάβολος τίποτε δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει. Καί ἄν πάρει ἄδεια, σημαίνει ὅτι αὐτό πού θά μᾶς κάνει, θά εἶναι γιά τό καλό μας, γιατί ὁ Θεός ποτέ δέν παραχωρεῖ ἄδεια γιά τό «κακό» κάποιου ἀνθρώπου.

Ανάλογα μέ τόν πειρασμό δίνει ὁ Θεός καί τή δύναμη νά τόν ἀντιμετωπίσουμε.

Σημειώνει ὁ Μοναχός Μιχαήλ: «Θά σᾶς ἀναφέρω ἕνα περιστατικό τό ὁποῖο μᾶς διηγήθηκε ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης. "Περί τό '42", μᾶς εἶπε "σ' ἕνα ἀσκητή ἐδῶ πιό κάτω, στα Καρούλια, τελείωσε τό ἀλεύρι του. Ἀλλά ἐκεῖνον τόν καιρό οὔτε κἂν ἐλπίδα ὑπῆρχε νά βρῆ κανείς ἀλεύρι.

Τότε, πῆγε αὐτός ὁ παππούλης, μάζεψε βελανίδια μέ τά ὁποῖα εἶναι γεμάτο τό Ἅγιο Ὄρος, τά ξέρανε, τα στούμπισε, ἔγιναν ἀλεύρι, καί τά ἔφαγε. Καί συνέχισε ἔτσι 4-5 χρόνια, μέχρι τό '46, ὁπότε ἦρθαν τά πρῶτα ἀλεύρια στό Ἅγιο Ὄρος ἀπ' τήν ἀμερικανική βοήθεια, τήν UNRA.

Πέρασαν πάνω από 10 χρόνια ἀπό τότε, καί κάποιο ἄλλο γεροντάκι θυμήθηκε αὐτό τό περιστατικό, καί εἶπε:

‘Δέν σταματάω τό ἐργόχειρό μου, νά ζῶ ξέγνοιαστα καί νά τρώω καί γώ μόνο βελανίδια, μέ τά ὁποῖα εἶναι γεμάτη ἡ περιοχή μας;

Μάζεψε λοιπόν βελανίδια, τά στούμπισε, τά ἔφαγε, ἔπαθε αἱμορραγία, καί πέθανε σέ μερικές ώρες".

Ξαφνιάστηκα μέ τήν κατάληξη τῆς ἱστορίας καί ρώτησα τό Γέροντα:

Τούς πειρασμούς τούς κάνει πάντοτε ὁ Διάβολος στόν ἄνθρωπο, ἀλλά κατεξοχήν εἰς τήν πτέρνα τῆς ζωῆς μας, στό τέλος τῆς ζωῆς μας

❈ Ὅταν ὁ ἄνθρωπος φτάνει στό τέλος τῆς ζωῆς του, τότε δέχεται τίς φοβερότερες δαιμονικές ἐπιθέσεις. Καί μάλιστα ὁ Ἅγιος Νικόδημος τίς κατονομάζει. Οἱ κυριότερες εἶναι τέσσερις: α) εἶναι ὁ λογισμός τῆς ἀπιστίας. Προσπαθεῖ νά μᾶς κλονίσει ὡς πρός τήν πίστη β) εἶναι μετά ὁ λογισμός τῆς ἀπογνώσεως, ὅτι δέν ὑπάρχει πιά σωτηρία γιά μᾶς, μέ τόσες ἁμαρτίες καί μεγάλες πού ἔχουμε κάνει γ) εἶναι ὁ λογισμός τῆς κενοδοξίας, ὅτι πλέον ἐμεῖς ἔχουμε κάνει σπουδαῖα καί ἅγια πράγματα.. εἴμαστε ἅγιοι καί δικαιούμαστε τή σωτηρία μας.

Ὅταν πέσετε σέ πειρασμούς διαφόρους, νά χαίρεστε. Οἱ πειρασμοί εἶναι ἐπίσκεψη Θεοῦ.

Ἀφήνει ὁ Θεός κατά θεία παραχώρηση μέσα στήν πανσοφία Του, νά περάσουμε κάποιους πειρασμούς. Γι’ αὐτό σᾶς εἶπα δέν ὐπόσχεται ὁ Θεός ἐδῶ μιά ζωή ἀκύμαντη, στήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος πού ζοῦμε τώρα, ἤ μιά ζωή χωρίς θλίψεις, μιά ζωή ἄνετη σωματικά. Κάθε ἄλλο! Θλίψεις… καί μάλιστα εἶπε: «διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν» (Πράξ. 14,22). Τό δεῖ σημαίνει πρέπει. Ὀφείλουμε νά περάσουμε θλίψεις. Ἀκόμα καί αὐτές τίς δαιμονικές ἐπιθέσεις πού λέτε.

Ἤξερα ἕναν ἄνθρωπο, πολύ πνευματικό, πού ἔλεγε συνέχεια τήν εὐχή καί ὁ Διάβολος τοῦ ἔκανε τόσο ὀρατές ἐπιθέσεις… πήγαινε νά τόν κάψει. Ναί! Ἀφήνει ὁ Θεός τόν Διάβολο… πάντα μέσα σέ ὅρια ὅμως. Πάντοτε ὁ Θεός τοῦ βάζει περιορισμούς, ὅπως μέ τόν Ἰώβ.

Ὁ Ἰώβ τί ἀφορμή εἶχε δώσει στόν Διάβολο; Καμία ἀφορμή. Ἦταν δίκαιος, λέει, Ἅγιος δηλαδή. Καί ὅμως παραχώρησε ὁ Θεός νά τόν πειράξει ὁ Διάβολος, νά τόν γεμίσει μέ μία φοβερή ἀρρώστια σάν ἔκζεμα, νά χάσει τά παιδιά του, νά χάσει τήν περιουσία του, ἡ γυναίκα του νά τά βάλει μαζί του, ὅλα αὐτά, χωρίς ὁ ἴδιος νά ἔχει ἁμαρτήσει.

Πῶς νὰ συναντήσης τὸν Θεὸν «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Πῶς νὰ συναντήσης τὸν Θεὸν «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον»

«Τίς ἡµᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγµὸς ἢ λιµὸς ἢ γυµνότης ἢ κίνδυνος ἢ µάχαιρα; καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούµεθα ὅλην τὴν ἡµέραν· ἐλογίσθηµεν ὡς πρόβατα σφαγῆς» (Ρωμ. η΄, 35, 36).

(: Δηλ.: Τέτοιαν ἀγάπην ἔδειξεν εἰς ἡµᾶς ὁ Χριστός. Ποῖος λοιπὸν θὰ ἠµπορέσῃ νὰ µᾶς χωρίσῃ ἀπὸ τὴν ἀγάπην αὐτήν, ποὺ µᾶς ἔχει ὁ Χριστός; Μήπως θὰ µᾶς καταστήσῃ ὀλιγώτερον ἀγαπητοὺς εἰς τὸν Χριστὸν ἢ µήπως θὰ µᾶς χωρίσῃ ἀπ’ αὐτοῦ θλῖψις ἀπὸ ἐξωτερικὰς περιστάσεις ἢ στενοχωρία καὶ ἐσωτερικὴ πίεσις τῶν καρδιῶν µας ἢ διωγµὸς ἢ πεῖνα ἢ γύµνια καὶ ἔλλειψις ρούχων ἢ µάχαιρα ποὺ νὰ µᾶς φοβερίζῃ µὲ σφαγήν;

Ναί· καὶ µὲ σφαγὴν καὶ µὲ θάνατον θὰ µᾶς φοβερίσουν σύµφωνα µὲ ἐκεῖνο, ποὺ γράφεται εἰς τοὺς θεοπνεύστους ψαλµούς, ὅτι διὰ σέ, Κύριε, κινδυνεύοµεν διαρκῶς ν’ ἀποθάνωµεν κάθε ἡµέραν τῆς ἐπιγείου ζωῆς µας. Ἐθεωρήθηµεν ἀπὸ τοὺς διώκτας µας σὰν πρόβατα ξεχωρισµένα, διὰ νὰ σφαγοῦν).

Οἱ δοκιμασίες ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς μᾶς ὁδηγοῦν πιὸ κοντά του.Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς διδάσκει:

Ὁ Θεός,δε θὰ ἐπιτρέψει σὲ κανέναν πειρασμὸ νὰ ξεπεράσει τὶς δυνάμεις σας...

Οι πειρασμοί που αντιμετωπίσατε ως τώρα δεν ήταν παρά στα ανθρώπινα μέτρα σας.

Κι ο Θεός, που κρατάει τις υποσχέσεις του, δε θα επιτρέψει σε κανέναν πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σας· αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός,θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον αντέξετε...

(Α' Κορ. ι' 13)

https://proskynitis.blogspot.com/2024/05/blog-post_311.html

«Νὰ θυμᾶσαι πὼς κάθε ἐμπόδιο εἶναι νουθεσία ἀπὸ τὸν Θεὸ» (Ἅγιος Σεραφείμ της Βίριτσα)

Ἔχεις ποτὲ σκεφτεῖ ὅτι ὅλα ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν καὶ Ἐμένα; Διότι αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα ἀφοροῦν τὴν κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ Μοῦ; Εἶσαι πολύτιμη στὰ μάτια Μοῦ καὶ σὲ ἔχω ἀγαπήσει, γι’ αὐτὸ εἶναι ἰδιαίτερη χαρὰ γιὰ Μένα το νὰ σὲ ἐκπαιδεύσω. Ὅταν οἱ πειρασμοὶ ἔρχονται ἐπάνω σου καὶ ὁ πολέμιος, σὰν τὸ ποτάμι, θέλω νὰ ξέρεις ὅτι, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ἡ ἀδυναμία σου ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ δύναμη Μοῦ, καὶ ἡ ἀσφάλειά σου βρίσκεται στὸ νὰ Μὲ ἀφήσεις νὰ σὲ προστατεύω. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι, ὅταν βρίσκεσαι σὲ δύσκολες συνθῆκες, μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν σὲ καταλαβαίνουν, δὲν λογαριάζουν αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶναι εὐάρεστα, καὶ σὲ ἀπομακρύνουν Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Εἶμαι ὁ Θεός σου, οἱ περιστάσεις τις ζωῆς εἶναι στὰ χέρια μου, δὲν βρέθηκες τυχαία στὴ θέση σου, εἶναι ἀκριβῶς ἡ θέση ποὺ σοῦ ἔχω ὁρίσει. Δὲ Μὲ παρακαλοῦσες νὰ σοῦ μάθω τὴν ταπείνωση;

Καὶ νά, σὲ ἔβαλα σ’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ περιβάλλον, στὸ σχολεῖο ὅπου διδάσκουν αὐτὸ τὸ μάθημα. Τὸ περιβάλλον σου, καὶ αὐτοὶ ποὺ ζοῦν γύρω σου, μόνο ἐκτελοῦν τὸ θέλημά Μοῦ. Ἔχεις οἰκονομικὲς δυσκολίες καὶ μόλις τὰ βγάζεις πέρα, νὰ ξέρεις ὅτι, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι Ἐγὼ διαθέτω τὰ χρήματά σου καὶ νὰ καταφεύγεις σὲ μένα, καὶ νὰ γνωρίζεις ὅτι ἐξαρτᾶσαι ἀπὸ Μένα. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι τὰ ἀποθέματά Μοῦ εἶναι ἀνεξάντλητα, καὶ νὰ βεβαιωθεῖς ὅτι εἶμαι πιστὸς στὶς ὑποσχέσεις Μοῦ. Νὰ μὴ συμβεῖ ποτὲ νὰ σοῦ ποῦν τὴν ἀνάγκη σου «Μὴν πιστεύεις στὸν Κύριο καὶ Θεό σου»!

Ἔχεις περάσει ποτὲ νύχτα μέσα στὴ θλίψη; Εἶσαι χωρισμένος ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου, τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶς; Σοῦ τὸ ἐπέτρεψα γιὰ νὰ στραφεῖς σὲ Μένα, καὶ σὲ Μένα νὰ βρεις τὴν αἰώνια παρηγοριὰ καὶ ἀνακούφιση. Σὲ ξεγέλασε ὁ φίλος σου ἢ κάποιος ποὺ τοῦ εἶχες ἀνοίξει τὴν καρδιά σου, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Ἐγὼ ἐπέτρεψα νὰ σὲ ἀγγίξει αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ καλύτερος φίλος σου εἶναι ὁ Κύριος. Θέλω νὰ τὰ φέρνεις ὅλα σὲ Μένα καὶ ὅλα νὰ Μοῦ τα λές. Σὲ συκοφάντησε κάποιος, νὰ τὸ ἀφήσεις σ’ ἐμένα, σὲ Μένα νὰ προσκολληθεῖς, σὲ Μένα ἡ καταφυγή σου, γιὰ νὰ κρυφτεῖς ἀπὸ τὴν ἀντιλογία ἐθνῶν. Θὰ κάνω τὴν δικαιοσύνη σου νὰ λάμψει σὰν τὸ φῶς καὶ τὴν ζωή σου σὰν μέρα μεσημέρι. Καταστράφηκαν τὰ σχέδιά σου, λύγισε ἡ ψυχή σου καὶ εἶναι ἐξαντλημένη, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Ἔκανες σχέδια καὶ εἶχες δικούς σου σκοπούς; Μοῦ τὰ ἔφερες νὰ τὰ εὐλογήσω. Ἀλλὰ Ἐγὼ θέλω νὰ ἀφήσεις σὲ Μένα, νὰ κατευθύνω καὶ νὰ χειραγωγῶ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς σου, διότι εἶσαι τὸ ὀρφανό, καὶ ὄχι ὁ πρωταγωνιστής. Σὲ βρῆκαν ἀπροσδόκητες ἀποτυχίες, καὶ ἡ ἀπελπισία κατέλαβε τὴν καρδιά σου, νὰ ξέρεις, ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Διότι μ’ αὐτὴ τὴν κούραση καὶ τὸ ἄγχος δοκιμάζω πόσο ἰσχυρὴ εἶναι ἡ πίστη σου στὶς ὑποσχέσεις Μοῦ καὶ τὴν παρρησία σου στὴ προσευχὴ γιὰ τοὺς συγγενεῖς σου.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: "Τά τέσσερα ἀκαταμάχητα ὅπλα κατὰ τῶν πειρασμῶν"

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἴτε μὲ κάποιο πάθος εἴτε μὲ μελαγχολία, μὲ τὴν ἀμέλεια, τὴν ἀπελπισία, ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς, καὶ θὰ δεῖτε πόσο γρήγορα ἐξαφανίζεται καὶ δὲ μένει οὔτε ἴχνος τῆς παρουσίας του. Ὅταν σᾶς πολεμάει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζητᾶτε τὴ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ φύλακα Ἄγγελου τῆς ψυχῆς σας καὶ ὅλων τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων.

Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή σας νὰ λέτε τὴ δυσκολία σας σὲ πνευματικὸ Ἱερέα, ἀλλὰ νὰ ζητᾶτε καὶ τὶς προσευχὲς καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων ἀδελφῶν σας, διότι ἕνας ἀδελφὸς ποὺ βοηθιέται ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό, γίνεται δυνατὸς σὰν τὴν ὀχυρωμένη πόλη. Γιὰ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται νὰ ἀσκεῖτε βὶα στὸν ἑαυτό σας, νὰ ἐνεργεῖτε γρήγορα καὶ μὲ γεναιότητα.

Νὰ μεταχειρισθεῖς τέσσερα ὅπλα, ἀκαταμάχητα, κατὰ τῶν πειρασμῶν. Μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα, ἂν βέβαια τὰ χρησιμοποιήσεις μὲ μεγάλη προσοχή, δεξιοτεχνία, προθυμία καὶ ἀνδρεία, ὄχι μόνο θὰ μείνεις ἄτρωτος καὶ ἀβλαβὴς ἀπὸ τὰ....βέλη καὶ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ θὰ τὸν νικήσεις καὶ θὰ τὸν ἀφανίσεις.

Πρῶτο ὅπλο κατὰ τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ σκέφτεται καὶ στοχάζεται καλὰ πὼς ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών, καὶ πάντοτε εἶναι μπροστά του, μέρα καὶ νύχτα σὲ κάθε περίσταση, δὲν μπορεῖ νὰ ἁμαρτήσει.

"Δὲν σοῦ εἶπα νὰ ἔχεις τὴν ἐλπίδα σοῦ σὲ ἐμένα; Γιατί ἀποθαρρύνεσαι;"

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, βίωνε ένα μεγάλο πειρασμό, που είχε ως αποτέλεσμα να εξαντληθεί η υπομονή του.

Συγκεκριμένα στο εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου στην Σκήτη της Μικρής Αγίας Άννας, εμφανίστηκε στον γέροντα Ιωσήφ η Παναγία κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά της. Μεταξύ άλλων η Παναγία του είχε πει χαρακτηριστικά:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι;”

Σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων βιώνουν καθημερινά δυσκολίες, θλίψεις, πειρασμούς, ενώ και η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.

Το θαυμαστό γεγονός του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή με την Παναγία είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού τα λόγια της πρέπει να μας παραδειγματίσουν και να σκεφτούμε που πρέπει να έχουμε στραμμένη την ελπίδα μας.

Διηγείται ο Άγιος:

«Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς. Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ.

Κάποτε, όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα, πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η Παναγία μας.

Ὅσιος Μάξιμος: Ὅταν σοῦ ἔρθει πειρασμὸς, μὴν κατηγορεῖς ἐκεῖνον πού σοῦ τὸν προξένησε, ἀλλὰ ἀναζήτησε τὸ γιατί, καὶ ὅταν τὸ βρεῖς, διορθώσου!

Οἱ πειρασμοί - Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

Τὰ λυπηρὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν γίνονται ἢ γιὰ παιδαγώγησή μας, ἢ γιὰ τὴν ἐξάλειψη παλιῶν ἁμαρτιῶν, ἢ γιὰ διόρθωση τῆς τωρινῆς ἀμέλειάς μας, ἢ γιὰ ἀποτροπὴ μελλοντικῶν ἁμαρτιῶν.

Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ συλλογίζεται ὅτι ὁ πειρασμὸς τοῦ συνέβη γιὰ κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς λόγους, δὲν ἀγανακτεῖ, ὅταν τὸν χτυποῦν ἢ τὸν ἀδικοῦν ἢ τοῦ κάνουν κάποιο ἄλλο κακό. Καθὼς μάλιστα συναισθάνεται τὶς ἁμαρτίες του, οὔτε κατηγορεῖ ἐκεῖνον ποὺ τοῦ προξενεῖ τὸν πειρασμό, ἀφοῦ, εἴτε μέσω αὐτοῦ εἴτε μέσω ἄλλου, ὄφειλε νὰ πιεῖ τὸ ποτήρι τῆς θείας δικαιοσύνης.

Ἀντίθετα, στὸν Θεὸ ἀποβλέπει καὶ τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ ὅ,τι ἐπέτρεψε, καὶ τὸν ἑαυτὸ του κατηγορεῖ καὶ δέχεται πρόθυμα τὴν παιδαγωγικὴ δοκιμασία, ὅπως ἔκανε ὁ Δαβὶδ μὲ τὸν Σεμεΐ (Β’ Βασ. 16:5-13).

Ὁ ἀσύνετος ἄνθρωπος, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ζητᾶ συχνὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐλεηθεῖ καὶ νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ δεινά, ὅταν ὅμως ἔρχεται τὸ ἔλεος, δὲν τὸ δέχεται, ἐπειδὴ... αὐτὸ δὲν εἶναι ὅπως ἐκεῖνος ἤθελε, ἀλλὰ ὅπως τὸ ἔκρινε συμφέρον ὁ Γιατρὸς τῶν ψυχῶν. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀδημονεῖ καὶ ἀναστατώνεται, καὶ ἄλλοτε τὰ βάζει ὀργισμένος μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἄλλοτε βλασφημεῖ τὸν Θεό. Ἔτσι ὅμως καὶ ἀγνωμοσύνη δείχνει, καὶ ἐνίσχυση στὸν πειρασμό του δὲν παίρνει.

Οἱ δαίμονες μᾶς προξενοῦν πειρασμοὺς εἴτε αὐτοὶ οἱ ἴδιοι εἴτε ξεσηκώνοντας ἐναντίον μας ἐκείνους ποὺ δὲν φοβοῦνται τὸν Θεό. Μᾶς πειράζουν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ὅταν χωριστοῦμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἔκαναν στὸν Κύριο στὴν ἔρημο (Ματθ. 4:1-10)• καὶ μέσω ἀνθρώπων, ὅταν ζοῦμε ἀνάμεσα σὲ αὐτούς, ὅπως τὸν Κύριο μέσω τῶν Φαρισαίων (Ματθ. 16:1• 19:3). Ἐμεῖς ὅμως, ἔχοντας τὸ βλέμμα στραμμένο στὸ πρότυπό μας, τὸν Κύριο, ἂς τοὺς ἀποκρούσουμε καὶ στὶς δύο περιπτώσεις.

Οἱ πειρασμοὶ στὴ ζωή μας, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ πειρασμοὶ στὴ ζωή μας, 16-11-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου