Ἡ δυνατότητα βιώσεως τῆς Ἀναστάσεως

Ἡ δυνατότητα βιώσεως τῆς Ἀναστάσεως

Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών- Δρος Θεολογίας

Η Ορθόδοξος Εκκλησία πανηγυρίζει την εκ νεκρών Ανάσταση του Θεανθρώπου Κυρίου· «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας».

Ο θάνατος και η Ανάσταση του «σαρκωθέντος δι᾽ ημάς» Θεού Λόγου αποτελούν το θεμέλιο της λυτρώσεως και σωτηρίας του ανθρώπου. Ο Απόστολος Παύλος το διατρανώνει με παρρησία: «Εάν ομολογήσης εν τω στόματί σου Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός αυτόν ήγειρεν εκ νεκρών, σωθήση» (Ρωμ. 10, 9).

Η Ανάσταση συνιστά την βεβαία απόδειξη ότι η επί του Σταυρού θυσία του Θεανθρώπου για την σωτηρία του πλάσματός Του εξασφάλισε την παλιγγενεσία του ανθρώπου. Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφωνεί με μεταρσιωμένο λόγο, εξαγγέλοντας την ουράνια χαρά για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους: «Σήμερον χαρά πανταχού της οικουμένης και ευφροσύνη πνευματική. Σήμερον και των αγγέλων ο δήμος και πασών των άνω δυνάμεων ο χορός διά την των ανθρώπων σωτηρίαν αγάλλονται» (PG 52, 768).

Ταπείνωση: Πορεία πρός τόν θεάνθρωπο ἀλλά καί πρός τόν συνάνθρωπο

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ:

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν - Δρος Θεολογίας

Μεταξὺ ἄλλων, φέρει ἐνώπιόν μας τὴν Μ. Τετάρτη ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, τὴν πράξη τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου νὰ ζωσθῇ τὸ λέντιον καὶ νὰ πλύνῃ τοὺς πόδας τῶν Μαθητῶν Του (Ἰωάν. 13, 4-5).

Μὲ αὐτὴν τὴν ἐνέργεια δίδαξε τοὺς Μαθητές Του καὶ ὅσους πίστευσαν σὲ Αὐτὸν τὴν βαθύτατη ἀλήθεια καὶ τὴν συμβουλὴ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν στὴν ὁδὸ τῆς ταπεινώσεως: «ὑπόδειγμα γὰρ δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν καὶ ὑμεῖς ποιῆτε» (Ἰωάν. 13, 15).

Καλεῖται ὁ κάθε βαπτισμένος στὸ Ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ νὰ ἀκολουθήσῃ τόν Διδάσκαλο Ἰησοῦ καὶ νὰ βαδίσῃ στὰ ἴχνη Του. Ἐὰν ἀγωνίζεται συνειδητὰ καὶ ἀληθινὰ νὰ ἀκολουθῇ τὸν Κύριο, θὰ κατανοήση ὅτι, χωρὶς αὐτὴν τὴν πράξη τῆς ταπεινώσεως, δέν ἠμπορεῖ νὰ Τὸν συναντήσῃ, ὄχι μόνον στὸ Πάθος καὶ τὸν Σταυρό, ἀλλά οὔτε καὶ σὲ αὐτὴν τὴν Ἀνάστασή Του. Δὲν ὑπάρχει πορεία πρὸς τὴν Ἀνάσταση χωρὶς τὴν ταπείνωση.

Οἱ τρεῖς Ἱεράρχες ὠς ὑπόδειγμα ἀληθείας, ἀγάπης καί κοινωνίας

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

ΩΣ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος Θεολογίας

«Τους τρεις μεγίστους φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος» εορτάζει η Εκκλησία και η Παιδεία αυτές τις ημέρες.

Σοφία και αγιότητα διέθεταν και οι Τρεις, γι᾽ αυτό και έγιναν αιώνιες προσωπικότητες. Σε αυτές ενσαρκώθηκε το «κατ᾽εικόνα» και «καθ᾽ ομοίωσιν» του πλασμένου και εν Χριστώ αναγεννημένου ανθρώπου.

Όπως τα ουράνια σώματα λαμβάνουν το φως τους από τον ήλιο, κατά παρόμοιο τρόπο και οι Τρεις αυτοί άγιοι Πατέρες, Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος, έλαβαν το άκτιστο Θείο Φως από την πηγή της Τρισηλίου Θεότητος και φώτισαν με αυτό την οικουμένη.

Αναφερόμενη ο ορθόδοξος θεολογία στον Τριαδικό Θεό λέγει ότι ο Πατήρ είναι ο νούς, ο Υιός είναι ο λόγος και το Άγιο Πνεύμα είναι η καρδία, η οποία ενώνει τα Τρία Πρόσωπα σε μία κοινωνία αγάπης. Οικονομικώς θα μπορούσαμε κατ᾽ αντιστοιχίαν να πούμε το ίδιο και για τους Τρεις προαναφερθέντες Πατέρες, οι οποίοι παρουσιάσθηκαν στον επίσκοπο Ευχαίτων Ιωάννη ως ομού δοξαζόμενοι στην Βασιλεία του Θεού, αποτελώντας μία τριαδική κοινωνία αγάπης, στην οποία ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος είναι ο νούς, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ο λόγος και ο Μ. Βασίλειος είναι η καρδία.

Ο Άγιος Γρηγόριος, ο «νούς», έλαβε την προσωνυμία Θεολόγος, διότι η ζωή του ήταν μυστική και κρυμμένη εν Χριστώ και κατ᾽ αυτόν τον τρόπο συνέλαβε στο βάθος του κεκαθαρμένου νού του την οντολογική έννοια του Τριαδικού δόγματος, την οποία και δίδαξε, αφού πρώτα την βίωσε ο ίδιος.

Ἡ βιωματικὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Η ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος Θεολογίας

Η μελέτη είναι ένα σημαντικό στοιχείο στην πορεία του ανθρώπου για την αναζήτηση της αληθείας.

Προς αυτόν τον σκοπό από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους οι πιστοί καλούνταν να μελετούν τον Νόμο του Θεού, την Παλαιά Διαθήκη. Ο προφητάναξ Δαυίδ αναφωνούσε: «Ως ηγάπησα τον νόμον σου, κύριε· όλην την ημέραν μελέτη μου εστιν» (Ψαλμ. 118, 97).

Προστέθηκε κατόπιν η Καινή Διαθήκη, μέσα στην οποία ευρίσκεται η αποκεκαλυμμένη πλέον Αλήθεια, άνευ των τύπων και προτυπώσεων της Παλαιάς Διαθήκης, εφ᾽ όσον ο Ίδιος ο Κύριός μας απεκάλυψε για τον Εαυτό Του ότι «εγώ ειμί η αλήθεια» (Ιωάν. 14, 6).

Η μελέτη είναι η φωνή του Θεού προς τον άνθρωπο, όπως η προσευχή είναι η φωνή του ανθρώπου προς τον Θεό. Ο ιερός Χρυσόστομος μας λέγει: «Η δε των Γραφών ανάγνωσις, Θεού ομιλία εστίν» (PG 50, 90). Εκείνος που αγαπά την μελέτη της Αγίας Γραφής, κατά τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας, γίνεται «θεοδίδακτος» (Πρβλ. Στρωματείς, Βιβλ. 1, 20, 98, κ. αλ.).

Αυτή, όμως, η μελέτη της Αγίας Γραφής πρέπει να ευρίσκεται μακριά από δύο στοιχεία, τα οποία εμποδίζουν την ορθή κατανόησή της. Το πρώτο είναι η σχολαστική λογική ανάλυση του περιεχομένου της και το δεύτερο ο συναισθηματικός ρεμβασμός.

Ἡ Θεοτόκος ὡς πηγὴ τῆς σωτηρίας

Του Αρχ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκα της Ι.Μ.Πατρών -Δρ. Θεολογίας

Αναψυχή και παρηγορία μέσα στον πολυκύμαντο και τεταραγμένο βίο του σημερινού ανθρώπου αποτελεί η περίοδος του Δεκαπενταυγούστου με τους καθ' εκάστην ψαλλόμενους Παρακλητικούς Κανόνες προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Σαν φάρος μέσα στο ζοφερό σκοτάδι της απέλπιδος εποχής μας το Φως που εκπέμπεται από την Αγνή Κόρη της Ναζαρέτ καθοδηγεί τους πεπλανημένους στις δαιδαλωδεις ατραπούς της ματαιοδοξίας και του υλισμού προς την όντως ευδαιμονία και χαρά, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιόν και Θεόν της.

Το Φως αυτό πηγάζει από την τεθεωμένη προσωπικότητα της Μητέρας του Κυρίου μας. Η Ορθόδοξος Εκκλησία και Θεολογία δέχεται και βιώνει την μεγίστη αλήθεια ότι η Θεοτόκος είναι το μοναδικό κτίσμα, το οποίο, μέσα σε όλη την υλική και πνευματική δημιουργία, εκπλήρωσε τον σκοπό, για τον οποίο υπάρχει η κτίση.

Είναι το κορυφαίο δημιούργημα του Τριαδικού Θεού, το οποίο -μόνον αυτό σε όλη τη Δημιουργία- έφθασε στην οντολογική ένωση με τον Θεό.

Οι παράγοντες, οι οποίοι συνετέλεσαν σ’ αυτήν την ένωση, είναι η αγνότητα και παρθενία της και η ταπεινοφροσύνη της.

Δεν είναι τόσο εύκολο να κατανοήσει κανείς το μέγεθος και το βάθος της αγνότητας της παρθενίας της Θεοτόκου Μαριάμ. Αγωνίσθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου της να κρατήσει τον εαυτόν της αμόλυντο, ώστε να αναδειχθεί «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών».

Η Παναγία μας δεν υπήρξε απλώς μία παρθένος κόρη, αλλ’ ήταν και είναι η Παρθένος, η άσπιλη, η αμόλυντη, μέχρι του σημείου ώστε Παρθένος και Παναγία να είναι πλέον λέξεις ταυτόσημες.

Αλλά και η ταπεινοφροσύνη της αφήνει έκπληκτο κάθε άνθρωπο, ο οποίος θα μελετήσει την ζωή της.

Τό ὀντολογικό κάλλος καί ἡ ἐνδυμασία

ΤΟ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν - Δρος Θεολογίας

Ἡ ἔννοια τῆς ὡραιότητος ὑπάρχει ἀπὸ τὴν Ἀρχαῖα Ἑλληνικὴ Γραμματεία καὶ Φιλοσοφία. Ὁ Πλάτων, ὁμιλώντας περὶ τοῦ ἰδεατοῦ κόσμου, πίστευε ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει ὁ Θεός, τὸν ὁποῖο ὀνόμαζε «ἀμήχανον κάλλος». Καὶ ὄντως αὐτὴ ἡ ἔκφραση τοῦ Πλάτωνος ἐμπεριέχει μία ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τὸ ἀπόλυτον κάλλος, εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ κάλλους καὶ κάθε ὡραιότητος. Κατὰ παρόμοιο τρόπο ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφὴ ὅτι «εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν» (Γεν. 1, 31).

Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι «τὸ πολυπόθητον κάλλος», κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο, γι᾽ αὐτὸ ἑλκύεται ἀπὸ τὸ κάλλος, θέλγεται ἀπὸ τὴν ὡραιότητα καὶ τὴν ἐπιδιώκει, ὄχι μόνον γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν περιβάλλοντα αὐτὸν χῶρο καὶ κόσμο. Ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ καὶ ἀπολαμβάνει τὸ κάλλος αἰσθητῶς. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο εὐχαριστεῖ τὶς αἰσθήσεις του, τὴν ὅραση, τὴν ἀκοή, τὴν ἀφὴ κ.λπ. εἶναι ἡ ὡραιότης, τό κάλλος.

Χριστὸς Ἀνέστη! Ὄντως Ἀνέστη!

Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας.

Ο Θεάνθρωπος ἀναστήθηκε. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός. Εἶναι ἕνα γεγονὸς ὀντολογικό, ἱστορικό, ὑπαρξιακό.

«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος ἀναφωνεῖ: «Εἰ γὰρ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν… Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων». Καὶ συμπληρώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἀνέστη Χριστός, καὶ πεπτώκασι δαίμονες, Ἀνέστη Χριστὸς καὶ χαίρουσιν Ἄγγελοι, Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι».

Ἡ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως εἶναι τὸ ἰσχυρότερο χτύπημα κατὰ τῆς ὀλιγοπιστίας ποὺ τρέφεται μὲ τὴν ἀμφιβολία, τὴν ἀμφιβολία καὶ τὴν ἀπογοήτευση. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου εἶναι κοσμοσωτήριο γεγονός. Εἶναι θρίαμβος τῶν θριάμβων. Εἶναι νίκη κατὰ τοῦ θανάτου. Εἶναι συντριβὴ τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Εἶναι ἐξουδετέρωση τοῦ διαβόλου. «Πού σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Πού σου, Ἅδη, τὸ νῖκος;… Ἀνέστη Χριστός, καὶ πεπτώκασι δαίμονες», βροντοφωνεὶ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος.

Πέθανε ὁ Χριστός; Ὄντως πέθανε. Πέθανε, ὅμως, γιὰ νὰ συναντήσει τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖ ποὺ βρισκόταν, στὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, στὴν ὀδύνη καὶ στὴν ἀπογοήτευση, στὴν παράλογη ζωή του, γιὰ νὰ τὸν ἀναστήση.

Διαστροφικὰ ἔργα «τέχνης»

ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΕΡΓΑ «ΤΕΧΝΗΣ»

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος Θεολογίας

Με την έναρξη του ιερού Τριωδίου και της αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία ο άνθρωπος καλείται να ενδοσκοπίση τα βάθη του «είναι» του και να πλησιάση περισσότερο τον Δημιουργό του Θεό, στην Εθνική Πινακοθήκη των Αθηνών φιλοξενείται έκθεση με τον τίτλο «η σαγήνη του αλλόκοτου». Σ᾽ αυτή την Έκθεση περιλαμβάνονται «έργα τέχνης» διαστροφικά και βλάσφημα για το Πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου, της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων.

Εξ αφορμής αυτού του θλιβερού γεγονότος θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις μου:

Ο άνθρωπος, εξ αρχής της πολιτισμικής του Ιστορίας, αναζητεί την απολεσθείσα ενότητα με τον Δημιουργό του Θεό. Έτσι προσπαθεί μέσα από την θρησκειολογία και την τέχνη, να εύρη την οδό προς το «αμήχανον κάλλος», τον «εν Τριάδι Θεόν».

Ειδικότερα στην Βυζαντινή ζωγραφική ο Ορθόδοξος Αγιογράφος αποτυπώνει τον προσωπικό τρόπο υπάρξεως του εικονιζομένου προσώπου, χωρίς να αλλοιώνη την αλήθεια για το πρόσωπο αυτό. Με αυτόν τον τρόπο υποτάσσεται η ατομική αυθαιρεσία του Αγιογράφου στην δεδομένη Εκκλησιαστική και Ιστορική αλήθεια, καθώς και στον δεδομένο εικονογραφικό τύπο, ο οποίος προέρχεται από την ασκητική πείρα των προγενεστέρων διδασκάλων και παραμένει ως καθολική εμπειρία της Εκκλησίας, η οποία γίνεται οδός προς την επανεύρεση του Δημιουργού του Θεού.

Τα εκτιθέμενα έργα στην Εθνική Πινακοθήκη με την προσωνυμία «αγιογραφία 1», «αγιογραφία 2», και άλλες βάσει των ανωτέρω, εκπληρούν τον σκοπό τους; Έχουν τις προϋποθέσεις, για να τιτλοφορούνται ως «αγιογραφία»;

Κατηγορηματικά απαντούμε: Όχι!

Ἡ ὀντολογικὴ Ὀρθοδοξία

Ἡ ὀντολογικὴ Ὀρθοδοξία

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν, Δρος Θεολογίας

Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι μία λογικοκρατικὴ θεωρία οὔτε μία φιλοσοφικὴ ἢ θρησκευτικὴ ἢ ἔστω φιλοσοφικο-θρησκευτικὴ ἔννοια. Δὲν εἶναι, ἐπίσης, οὔτε μία θρησκευτικὴ φαρισαϊκὴ κατάσταση ἢ μία ἁπλῶς ὀρθὴ ἠθικὴ ζωή. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι Αὐτὸς ὁ Ἴδιος ὁ Σαρκωθεὶς Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ αὐτὴ ἡ Ἁγία Του Ἐκκλησία.

Εἶναι αὐτονόητο ὅτι, γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς Ὀρθόδοξος, πρέπει –ὅπως τὸ δηλώνει καὶ ὁ ἴδιος ὁ ὅρος «ὀρθοδοξία = ὀρθὴ δόξα, ὀρθὴ γνώμη»– νὰ ἔχῃ τὴν ὀρθὴ γνώση καὶ κατ᾽ ἐπέκταση τὴν ὀρθὴ πίστη στὸν μόνον Ἀγαθὸ καὶ Ἀληθινὸ Θεό, τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὅπως Αὐτὸς φανερώθηκε, μέσῳ τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Λόγου, στὴν Ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια. Αὐτή ἐμπεριέχεται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν Ἱερὰ Παράδοση, ἡ ὁποία συνίσταται ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, τῶν αὐθεντικῶν ἑρμηνευτῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Πῶς ἠμπορεῖ ὅμως νὰ συμβῇ αὐτό; Ἠμπορεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν ὀρθὸ λόγο και τὴν πεπερασμένη λογική του νὰ γνωρίσῃ καὶ νὰ ἀποδεχθῇ τὸν Ἄπειρο Τριαδικὸ Θεό; Δὲν νομίζουμε ὅτι τὸ ἄπειρο εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοηθῇ ἀπὸ τὸ πεπερασμένο.

Ἄρα ἡ μόνη ὁδός, γιὰ νὰ γνωρίσῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν Τριαδικὸ Θεό, εἶναι ἡ εἴσοδός του στὸ Μυστικὸ Σῶμα τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός, στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.

Ἡ Ἐναθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ ἡ ἀνθρώπινη Ἱστορία

Η Εναθρώπηση του Θεού Λόγου και η ανθρώπινη Ιστορία

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών- Δρος Θεολογίας

Η ανθρώπινη Ιστορία διαδραματίζεται μέσα από τρεις φάσεις και αναμένει την τέταρτη.

Η πρώτη φάση αρχίζει με την δημιουργία του ανθρώπου από τον Τριαδικό Θεό και εξελίσσεται μέσα στον κήπο της Εδέμ. Εκεί, όπου τοποθέτησε ο Θεός τον άνθρωπο με την εντολή «εργάζεσθαι αυτόν και φυλάσσειν» (Γεν. 2, 15). Στην Εδέμ ο πλασθείς «κατ᾽εικόνα Θεού» (Γεν. 1, 27) άνθρωπος υπάρχει σε άμεση κοινωνία μετά του Δημιουργού του Θεού. Γνώριζε οντολογικά, υπαρξιακά ότι Πατέρας του και Δημιουργός του ήταν ο Τριαδικός Θεός και ζούσε σύμφωνα με το θέλημά Του, αγαπητικά προς Αυτόν, ως δημιούργημα, αλλά και προς την κτίση, την οποία και αυτήν ως δημιούργημα του Ιδίου Θεού εγνώριζε εις βάθος. Όταν παρήκουσε την εντολή του Δημιουργού του Θεού και θέλησε διά της παρακοής να ομοιωθεί τω Θεώ, επήλθε η πτώση του και ακολούθησε η έξοδός του από τον Παράδεισο.

Τοιουτοτρόπως αρχίζει η δεύτερη τραγική φάση της ανθρώπινης Ιστορίας, κατά την οποία ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Δημιουργό του και εισέρχεται στον χώρο της φθοράς και του θανάτου. Ως αποτέλεσμα τούτου διακόπτεται η κοινωνία του ανθρώπου μετά του Δημιουργού του Θεού.

Ἡ ὁμαλὴ ψυχοσωματικὴ ἀνάπτυξη τοῦ παιδιοῦ

Η ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών-Δρος Θεολογίας

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας λέγει: «Και Ιησούς προέκοπτεν σοφία και ηλικία και χα-ριτι παρά Θεώ και ανθρώποις» (Λουκ. 2, 52). Εξ αυτού του χωρίου δραττόμεθα της ευκαιρίας να γράψουμε ορισμένες σκέψεις για την ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού μέσα στην οικογένεια, η οποία είναι και το πρώτο περιβάλλον του, αλλά και η πρώτη κοινωνία.

Η προσοχή των γονέων πρέπει να είναι υψηλή από την εμβρυική ακόμη περίοδο, διότι το έμβρυο «άμα τη συλλήψει» είναι άνθρωπος – πρόσωπο, αφού έχει ψυχή και σώμα. Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι από τον πρώτο μήνα ξεχωρίζουν στο έμβρυο το στόμα, η μύτη, τα αυτιά, τα μάτια. Από αυτό συμπεραίνεται ότι δεν έχει καμία εξουσία επ᾽ αυτού ο γιατρός, αλλ᾽ ούτε και αυτή η μητέρα του. Για τον λόγο αυτό είναι απαράδεκτες οι εκτρώσεις. Ακόμη οι ψυχοσωματικές αντιδράσεις και καταστάσεις της κυοφορούσης έχουν άμεση αρνητική επίδραση στο έμβρυο. Το αλκοόλ και το τσιγάρο, η άτακτη ζωή και η νευρικότητα της μητέρας θα επιδράσουν αρνητικά στο παιδί. Εξ αιτίας αυτών γεννώνται παιδιά νευρικά, με νοητική υστέρηση κ.ο.κ.. Άρα μεγάλη σημασία έχει η εκκλησιαστική ζωή, κυρίως της μητέρας, για την ομαλή ανάπτυξη του βρέφους.

Ἀνάγκη ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῆς Παιδείας μας

Ανάγκη επαναπροσδιορισμού της Παιδείας μας

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών-Δρος Θεολογίας

Άρχισε ήδη η νέα σχολική χρονιά και σε λίγο διάστημα θα εκκινήση και η νέα ακαδημαική τοιαύτη. Οι μαθητές και οι μαθήτριες, καθώς και οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, προσέρχονται στις αίθουσες διδασκαλίας, για να ακούσουν από τους δασκάλους τους και τους καθηγητές τους εκείνα, τα οποία θα τους βοηθήσουν, ώστε να γίνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Η Παιδεία, ωστόσο, που τους προσφέρουμε βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση;

Βρισκόμαστε σε μία εποχή πρωτοφανούς συγχύσεως. Υποβαθμίζεται η αξία του ανθρωπίνου προσώπου με την υποταγή του στην άθρησκη εξουσία και την υποδούλωσή του στην ηλεκτρονική τεχνολογία. Η προσωπική κοινωνία δίδει την θέση της στην «κοινωνία» της πληροφορήσεως. Η πίστη στον Θεό Δημιουργό ατονεί ή έχει απαξιωθεί. Στην Ευρώπη έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται μία «νέα τάξη» πραγμάτων με κέντρο την παγκοσμιοποίηση. Κατά συνέπεια καταργούνται τα τείχη των ιδεών, του έθνους, της θρησκείας, των πολιτισμών και επέρχεται η ισοπέδωση των πάντων. Το ότι υπάρχει πλέον κρίση ταυτότητος του νεωτέρου Ελληνισμού, αυτό δεν το λαμβάνει κανείς υπ᾽ όψιν. Οι Νεοέλληνες έχουμε πάθει βαθειά σύγχυση γύρω από την ταυτότητα της υπάρξεώς μας. Ποιοί είμαστε; Ποιος είναι ο στόχος μας και που πάμε; Ποια είναι η βαθύτερη αιτία αυτής της κακοδαιμονίας μας;

Πιστεύω ότι κι εσείς θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η βασική αιτία αυτής της καταστάσεως είναι η απομάκρυνση της Παιδείας μας από την ελληνορθόδοξη βάση της και από την Θεανθρώπινη πορεία της. Έτσι πρέπει να το διαλαλήσουμε ότι η Παιδεία μας πάσχει. Έπαυσε να προσφέρη τον Δημιουργό μας Θεό και τα ιδεώδη που χαρακτηρίζουν την Πατρίδα μας. Δεν προσφέρει πλέον εφόδια οντολογικής ζωής.

Ὁ τουρισμὸς στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο

Ο τουρισμός στον Ελλαδικό χώρο

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών-Δρος Θεολογίας

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Μία περίοδο, κατά την οποία ο άνθρωπος επιζητεί ψυχοσωματική ξεκούραση. Σε αυτήν την αναζήτηση επιδιώκει να αλλάξη περιβάλλον, να γνωρίση άλλους τόπους είτε εντός είτε εκτός της χώρας του.

Η Ελλάδα μας είναι τόσο όμορφη χώρα, ώστε ελκύει πάμπολλους επισκέπτες, όχι μόνον Ευρωπαίους, αλλά από όλη την Γη. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσεται μεγάλο τουριστικό ρεύμα, το οποίο πολλοί θεωρούν ως σημαντικό παράγοντα οικονομικής αναπτύξεως. Ωστόσο, μία μερίδα ανθρώπων βλέπουν τον τουρισμό ως αρνητικό στοιχείο για την Ορθόδοξη Ελλάδα μας, αναλογιζόμενοι τα έκτροπα, τα οποία συμβαίνουν από κάποιους τουρίστες.

Εμείς πιστεύουμε ότι ο τουρισμός είναι ένα κρυφό όσο και σοβαρό πρόβλημα για την πατρίδα μας. Ένα πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθή ως πνευματικό, εθνικό, ψυχολογικό και παιδαγωγικό. Ένα πρόβλημα πολύπτυχο και πολύεδρο. Για τον λόγο αυτό οφείλουμε να το εξετάσουμε βαθύτερα.

Όλοι συμφωνούμε ότι κάθε άνθρωπος είναι αδελφός μας, αφού έχουμε κοινό Πατέρα τον Θεό. Είμαστε της ίδιας φύσεως, κάτω από κοινούς νόμους και πολλά κοινά προβλήματα. Όμως, ο κάθε άνθρωπος δεν έχει την ίδια κληρονομικότητα, την ίδια αγωγή και την ίδια τοποθέτηση απέναντι στην ζωή και τον θάνατο. Από εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα του τουρισμού.

Ἡ ὀντολογικὴ ὑπομονὴ (Ἀρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἱεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρῶν)

Ὁ κάθε ἄνθρωπος, πορευόμενος σ᾽ αὐτὴν τὴν πρόσκαιρη ζωή, βρίσκεται συνεχῶς ἀντιμέτωπος μὲ ποικίλες δοκιμασίες καὶ προβλήματα, προερχόμενα εἴτε ἀπὸ τὸν ἑαυτό του εἴτε ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους του. Ὅλες αὐτὲς τὶς καταστάσεις καλεῖται νὰ τὶς ἀντιμετωπίσῃ μὲ ὑπομονή. Τί σημαίνει, ὅμως, ὑπομονή;

Ἐτυμολογικὰ «ὑπομένω» σημαίνει «μένω κάτω ἀπὸ κάτι». Στὴν Πατερικὴ διδασκαλία αὐτὸ τὸ «κάτω», ἀπὸ τὸ ὁποῖο ὀφείλω νὰ μένω, εἶναι τὸ Θεῖο θέλημα. Σὲ κάθε περίσταση ἀναλογίζομαι ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ πράττω. Ἔτσι ἡρεμῶ καὶ πορεύομαι στὴν ζωή μου μὲ εἰρήνη καὶ ἐλπίδα γιὰ τὴν παρέλευση τῆς δυσκολίας, χωρὶς νὰ διαταράσσωνται οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις μου. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος μᾶς βεβαιώνει: «Ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα· ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ πνεύματος ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν» (Ρωμ. 5, 4).

Μετὰ τὴν πτώση τῶν πρωτοπλάστων, εἰσῆλθε τὸ ἀνθρώπινο γένος στὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ψυχικὲς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀτονίσουν. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ κρίνεται ἀπαραίτητη ἡ ἐπανένωσή του μὲ τὸν Δημιουργό του Θεό, ὥστε νὰ τονωθοῦν καὶ νὰ χαριτωθοῦν πάλι αὐτὲς οἱ δυνάμεις. Ὁ ἄνθρωπος εἴτε τὸ δέχεται εἴτε ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὸν Δημιουργό του Θεὸ εἶναι ἕνα ταλαίπωρο ὄν. Μόνο σὲ κοινωνία μὲ Αὐτὸν γίνεται ὀντότητα καὶ ἑνοποιημένη – συγκροτημένη προσωπικότητα, ἡ ὁποία γνωρίζει ποῦ καὶ πῶς πορεύεται καὶ πῶς διέρχεται τὶς διάφορες ἀντίξοες καταστάσεις. «Ἡ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι» (Ἰακ. 1, 4).

Ἀποδεχόμαστε τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν κάνουμε πράξη, χωρὶς νὰ ἀπομακρυνώμαστε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ χωρὶς νὰ ἐπηρεαζώμαστε ἀπὸ ἐξωτερικὲς αἰτίες ἢ ἐσωτερικὲς ἀδυναμίες καὶ πάθη. Εἶναι, λοιπόν, ἡ ὑπομονὴ μία στάση ζωῆς, ὑπακοῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ψυχικὴ ἀντοχὴ καὶ δύναμη, γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθοῦν οἱ διάφορες καταστάσεις.

Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς Ἀναστάσεως

Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς Ἀναστάσεως

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν, Δρος Θεολογίας

Ὅλα τὰ γεγονότα ποὺ ἁπαρτίζουν τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας δὲν θὰ εἶχαν καμμία ἀξία ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ἠ Ἀνάσταση. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι αὐτὴ ποὺ τὰ καταξιώνει ὅλα, ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου. Καὶ τοῦτο διότι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σήμανε καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο ὅπου εἶχε εἰσέλθη μετὰ τὴν πτώση τῶν πρωτοπλάστων.

«Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας...». Ἐπάτησε καὶ θανάτωσε τὸν θάνατο ὁ Θεάνθρωπος Κύριος. Πῶς, ὅμως, πάτησε τὸν θάνατο καὶ γιατὶ οἱ ἄνθρωποι συνεχίζουν νὰ πεθαίνουν;

Ἔλαβε πάνω στὸν Σταυρὸ τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων καὶ τὶς θανάτωσε. Καὶ ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἔχει πλέον τὴν δύναμη καὶ τὴν δυνατότητα νὰ μὴν εἰσέρχεται στὸν αἰώνιο θάνατο ποὺ ἐπιφέρει ἡ ἁμαρτία, ἀλλὰ νὰ μετέχῃ στὴν Ἀνάσταση. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθὺ νόημα τοῦ «θανάτῳ θάνατον πατήσας», ὅτι πάτησε καὶ νίκησε τὸν θάνατο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὄχι τὸν βιολογικὸ θάνατο.

Ἡ ἁμαρτία γεννᾶ τὸν θάνατο, διότι ὡς παρακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀποκόπτει ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς ποὺ εἶναι Αὐτὸς ὁ Θεός «ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν. 11, 25). Ἀνάσταση εἶναι ἡ μετάνοια καὶ ἡ ἐπανένωση μὲ τὸν Θεάνθρωπο. Ὅταν ἀπομακρύνεται καὶ βγαίνει ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς ἁμαρτίας ὁ ἄνθρωπος, ἀνασταίνεται, ἵσταται, πλέον, ἔξω ἀπὸ τὸν χῶρο τοῦ θανάτου.

Μ. Τετάρτη: Ἡ προσφορὰ τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδίας στὸν Θεὸ (Ἀρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἱεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρῶν)

Κατά την Αγία και Μεγάλη Τρίτη το βράδυ, πλήθος κόσμου σπεύδει στους Ναούς, ώστε να ακούσει μετά συγκινήσεως να ψάλλεται το τροπάριο της υμνογράφου Κασσιανής, που αναφέρεται στην πόρνη γυναίκα του Ευαγγελίου και την βαθειά μετάνοιά της. Ελάχιστοι, όμως, απ’ αυτό το πλήθος εντρυφούν στο όλο γεγονός αποφασίζοντας να μιμηθούν την αλλαγή πορείας ζωής και την αγάπη που επέδειξε η αμαρτωλή γυναίκα στον Θεάνθρωπο Κύριο.

Η πόρνη αυτή γυναίκα συνειδητοποίησε την αμαρτωλότητά της και τον βούρκο της ανηθικότητας στον οποίο είχε περιέλθει και, αφού κατανόησε ότι αυτός που βρισκόταν έμπροσθέν της ήταν ο Λυτρωτής και Σωτήρας των ψυχών και των σωμάτων αποφάσισε να Τον προσεγγίσει. Έδωσε την περιουσία της και αγόρασε το πολυτιμότερο μύρο της εποχής, για να του αλείψει τα πόδια, δείχνοντας έτσι την πίστη και την αγάπη της σ’ Αυτόν.

Ερχόμενοι στην δική μας εποχή και στην προσωπική ζωή του καθενός μας, ας αναρωτηθούμε τι προσφέρουμε εμείς στον Θεό ως ένδειξη αγάπης προς Αυτόν και ειλικρινούς μετανοίας για τις παρακοές μας προς το θέλημά Του. Του προσφέρουμε αντί μύρου ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουμε; Και το πιο πολύτιμο που διαθέτει ο άνθρωπος είναι η καρδία του, δηλαδή ο εσωτερικός του κόσμος και ο νους του.

Μεγάλη Τρίτη - Ἡ πρώην πόρνη ὁδοδείκτης πρὸς τὸν Ἐνανθρωπήσαντα Λόγο

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

Η πρώην πόρνη οδοδείκτης προς τον Ενανθρωπήσαντα Λόγο

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας

Την Αγία και Μεγάλη Τρίτη η Αγία μας Εκκλησία φέρει ενώπιόν μας την πρώην πόρνη και αμαρτωλό γυναίκα, η οποία, αφού συνειδητοποίησε την αμαρτία της, μετενόησε οντολογικά και προσήλθε μετά δακρύων στον Χριστό, για να λάβει την άφεση.

Ο άνθρωπος διαχρονικά και μέχρι σήμερα πιστεύει ότι, απομακρυνόμενος από τον Θεό, ο Οποίος του υπαγορεύει το «μη» στα πάθη του, θα εύρει την ελευθερία, ζώντας όπως αυτός επιθυμεί, δηλαδή ανεξέλεγκτα. Διαπιστώνει, όμως, στην πορεία ότι τελικά, αντί για έναν ιδανικό απελευθερωμένο κόσμο, εισέρχεται στον χώρο των παθών του, υποδουλώνεται σε αυτά και παύει να είναι ελεύθερος. Ο Θεός μας έχει προειδοποιήσει: «Ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστίν της αμαρτίας» (Ιωάν. 8, 34).

Αλλά τι είναι αμαρτία; Κάθε παρακοή στο θέλημα του Θεού συνιστά αμαρτία. Καθώς, λοιπόν, γίνεται δούλος της αμαρτίας ο άνθρωπος, την μεταβάλλει κατόπιν σε πάθος δικό του και έτσι ξεκινά ο ψυχοσωματικός βασανισμός του.

Ἡ κατανόηση καὶ ἀποδοχὴ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

Η κατανόηση και αποδοχή της αγάπης του Θεού

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών -Δρος Θεολογίας

Στο μέσον της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες να προσκυνούμε τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, ως ένδειξη τιμής στο Πάθος και την Σταύρωση του Θεανθρώπου Κυρίου, τα οποία φανερώνουν την τέλεια αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

Πόσο και πώς μας αγάπησε ο Θεός; Αλλά και πώς γίνεται κατανοητή αυτή η αγάπη Του προς το πλάσμα Του;

Είναι γεγονός ότι αυτή η κατανόηση δεν είναι δυνατόν να γίνει διά της λογικής ούτε διά της ανθρωπίνης γνώσεως. Όσο κι αν μελετήσει η εντρυφήσει επιστημονικώς ο άνθρωπος στην Αγία Γραφή και στην Ιερά Παράδοση, δεν δύναται να εισχωρήσει στην ουσία τους και να αποδεχτεί το «πόσο» και το «πώς» ο Θεός αγάπησε τον κόσμο και ειδικότερα το πλάσμα Του, τον άνθρωπο. Και τούτο διότι, για να μπορέσει να κατανοήσει αυτά είναι απαραίτητο να αντιληφτεί προηγουμένως το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας.

Δηλαδή πρέπει να καταλάβει τι έκαμε ο Θεός για τον άνθρωπο. Πρέπει να εννοήσει το όλο Μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός: Ότι έλαβε την ανθρώπινη φύση και την ένωσε με τη Θεία φύση Του ατρέπτως, ασυγχύτως και αδιαιρέτως, για να σώσει και να λυτρώσει τον άνθρωπο.

Ὁ χριστιανὸς εἶναι ἀτομιστής;

Ὁ χριστιανὸς εἶναι ἀτοµιστής;

Ἀρχιµ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν,Δρος Θεολογίας

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο καὶ ὄχι ἄτοµο. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέση τῆς Ὀρθοδόξου χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας γιὰ τὴν ὑπόσταση «ἄνθρωπος».

Ἄτοµο εἶναι µία βιολογική, γενεαλογικὴ µονάδα. Ἡ ἀτοµικότητα εἶναι ἰδεολογικὴ καὶ φιλοσοφικὴ ἔννοια. Ἡ προσωπικότητα, ὅµως, εἶναι πνευµατικὴ καὶ θεολογική. Τὸ ἄτοµο ζητεῖ τὴν ὁλοκλήρωσή του στὴν ὑποκειµενικότητα, στὶς ἀτοµικὲς ἐπιθυµίες καὶ στὴν σχέση του µὲ τὸν ἑαυτό του. Φρονεῖ ἀγαθά, ὄχι γιὰ τὸν πλησίον, ἀλλὰ πάντοτε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τοιουτοτρόπως ἀποκτᾶ τὴν αὐθαιρεσία, τὸ µῖσος κατὰ τοῦ συνανθρώπου, τὴν µοναξιὰ καὶ ἀπὸ τὸν ναρκισσισµὸ (=αὐτοερωτισµός, ΘΗΕ 9, 317) φθάνουµε στὴν ἀντικοι- νωνικότητα. Καταλήγουµε, θὰ λέγαµε, ὡς χριστιανοὶ στὴν κόλαση. Διότι αὐτὸ εἶναι κόλαση: τὸ µῖσος. Καὶ ἐνῶ σήµερα οἱ πάντες εἶναι στραµµένοι στὴν ἔξαρση τῶν ἀτοµικῶν ἐλευθεριῶν καὶ δικαιωµάτων, ἐν τούτοις ὁ ἄνθρωπος ζῆ καὶ πεθαίνει τόσο ἀπελπιστικὰ µόνος. Καὶ τοῦτο διότι ἀτοµισµὸς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἐγωκεντρισµός. Εἶναι τὸ κλείσιµο στὸ «ἐγώ», στὸ «ἄτοµο». Καὶ αὐτὸ τὸ κλείσιµο ὁδηγεῖ στὴν ἀπόγνωση καὶ στὸν θάνατο.

Ἡ ομοφυλοφιλία ὑφίσταται ὡς γάμος;

Η ομοφυλοφιλία υφίσταται ως γάμος;

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών -Δρος Θεολογίας

Στην σημερινή κυρίως εποχή ο άνθρωπος, καθώς όλο και περισσότερο απομακρύνεται από τον Θεό, έχασε το πρόσωπό του, την προσωπικότητά του και κατήντησε ένα ον απρόσωπο, ένα νούμερο, ένα ρομπότ, μαζοποιήθηκε και από την προσωπική ζωή πέρασε στον ατομισμό. Από την πνευματική ζωή μεταπήδησε στην σαρκική και ηδονική. Από την ελευθερία πέρασε στην δουλεία –«πας ο ποιων την αμαρτίαν δούλός εστιν της αμαρτίας» (Ιωάν. 8, 34)– η στην αυθαιρεσία, από την αγάπη στο μίσος, από το λογικό στο παράλογο, από το φυσιολογικό στο παρά φύση και από την κοινωνία στην τραγική και θανατηφόρο μοναξιά. Κι αυτό γιατί το πρόσωπο, ως φορέας του λογικού, του βουλητικού και της ελευθερίας, σχετίζεται με τον Δημιουργό του Θεό, με τον συνάνθρωπο και την κτίση. Οι σχέσεις αυτές ορίζουν την έννοια του προσώπου και αναδεικνύουν τον άνθρωπο σε προσωπικότητα.

Ο αγώνας αυτός του ανθρώπου για υπέρβαση της ατομικότητος δικαιώνεται μέσα στο μυστήριο του γάμου. Εκεί δίνεται η δυνατότητα της υπερβάσεως του ατομισμού και του εγωκεντρισμού. Εκεί πραγματοποιείται η αγαπητική κοινωνία των δύο προσώπων, του ανδρός και της γυναικός, μέσα από την κατάργηση της ατομικότητός τους. Άλλωστε, την ρίζα του γάμου βρίσκουμε στην Γένεση, εκεί όπου φανερώνεται η υπέρβαση της θλίψεως και της μοναξιάς και η πραγματοποίηση της κοινωνίας και συνεργασίας: «Ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον• ποιήσωμεν αυτώ βοηθόν κατ᾽ αυτόν [...] άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γεν. 2, 18. 1, 27). Δεν ομιλεί εδώ ο Θεός για άλλες ανάγκες, σαρκικές, υλικές κ.λπ., αλλά για την υπέρβαση της ακοινωνησίας και της αποξενώσεως. Ούτε δημιούργησε δύο ανθρώπους του ιδίου φύλου, για να επιτευχθεί αυτή η υπέρβαση, αλλά δημιούργησε άνδρα και γυναίκα.