Ἄλλα θαυμαστά!!!Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Άλλα θαυμαστά !!!

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

(1) Πῆγε κάποτε µία γνωστή μου στόν Ἅγιο καί ἀφοῦ τήν κοίταξε γιά λίγο σιωπηλός, µετά τή ρώτησε:

«Πόσα παιδιά ἔχεις;

«Έξι παιδιά ἔχω...

-Ἀφοῦ ἔχεις πέντε.

«Γέροντα, εἶμαι ἔγκυος. Δέν µέ βλέπετε; Ἔχω πέντε καί ἕνα στήν κοιλιά µου, σύνολο ἕξι.

“Ἐγώ πέντε βλέπω...

Δέν κατάλαβε τί ἐννοοῦσε ὁ Ἅγιος παρά µόνο ὅταν πῆγε γιά ἐξέταση στόν γυναικολόγο της, ὅπου διαπιστώθηκε ὅτι τό ἔμβρυο ἦταν νεκρό!

(2) Κάποιος ἄλλος πήγαινε στόν Ἅγιο τακτικά καί µία ἡμέρα τόν ρώτησε:

«Γέροντα, τόσες φορές ἦρθα ἐδῶ καί ποτέ δέν μοῦ µίλησες γιά τὀν Χριστό!

Μέ ρώτησες; Ἀφοῦ δέν μέ ρώτησες, πῶς νά σοῦ μιλήσω; Ἐγώ δέν µιλάω σὲ κανέναν γιά τόν ΧΡΙΣΤΟ, ἐάν ὁ ἴδιος δὲν δείξει ἐνδιαφέρον καί δέν μοῦ τό ζητήσει.

Αὐτό ὁ Ἅγιος δέν τό ἔλεγε ἐγωιστικά, ὅτι δηλαδή δέν καταδέχεται νά κάνει τόν δάσκαλο, ἀλλά ἀπό σεβασμό στἠν ἐλευθερία καί τό αὐτεξούσιο τοῦ ἄλλου.

«Ὁ σταυρὸς τοῦ παπᾶ Σταύρου δὲν σταμάτησε νὰ θαυματουργεί!» μιὰ προσωπικὴ ἐμπειρία, τοῦ Βασίλη Ταβουλάρη

«Ο σταυρός του παπά Σταύρου δεν σταμάτησε να θαυματουργεί!» μια προσωπική εμπειρία, του Βασίλη Ταβουλάρη

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε (πάνω από 10) που είχα πάει για πρώτη φορά στο σπίτι του παπά Σταύρου, κάποιο απόγευμα θυμάμαι και με σταύρωσε. Το σταύρωμα ξεκίνησε από το κεφάλι με το Τίμιο Ξύλο, συνεχίστηκε στον αυχένα όπου κόλλησε! ‘’Αυχενικό έχεις’’ μου είπε, ‘’Όχι δεν έχω αυχενικό’’ απάντησα αλλά η αλήθεια ήταν ότι έπασχα λόγω άγχους από χρόνια ενόχληση δεξιά στον αυχένα Δόξα τω Θεώ δεν την έχω πλέον. Συνέχισε σε όλη την πλάτη και την μέση, το Ξύλο κόλλαγε παντού.

Μαγνητική ‘Κήλες από Θ4 έως Ι1’ και το 2019 σπονδυλοδεσία από 03-Ι1, στο Θ4-Θ5 η κήλη παραμένει. Μετά πήγαμε στο μέρος της καρδιάς ‘’Κόλλησε’’ μου ξαναείπε ‘’έχεις αρρυθμίες’’, δεν έχω αλλά ο καρδιολόγος πέρυσι μου βρήκε χρόνιο νευρόπονο, αλλά δεν έχει να κάνει με την καρδιά. Είναι στρες. Μετά το Ξύλο κόλλησε στο στήθος ‘’Άγχος έχεις, μα εσύ βρε παιδί μου έχεις ένα σωρό προβλήματα υγείας’’. Έπεσε μέσα ο παπα Σταύρος, τα βρήκε όλα, τώρα αν έκανε λάθος διάγνωση ε δεν είναι και γιατρός, το Ξύλο πάντως κόλλησε σε πολλά σημεία.

Ἕνα παγκόσμιο φαινόμενο .Ὁ τυφλὸς βοσκὸς ποὺ γνωρίζει ἀπο στήθους τὰ 27 βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἰωάννης Χασιώτης

Ἕνα παγκόσμιο φαινόμενο .Ὁ τυφλὸς βοσκὸς ποὺ γνωρίζει ἀπὸ στήθους τὰ 27 βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Ἰωάννης Χασιώτης 

Στο βλαχόφωνο ὀρεινὸ χωριὸ Μηλιὰ Μετσόβου (ὑψόμετρο 1.300µ.), τελευταῖο χωριὸ τοῦ νομοῦ Ἰωαννίνων πρὸς τὰ Γρεβενά, γεννήθηκε τὸ 1947 ὁ βοσκὸς Ἰωάννης Χασιώτης. Πρόκειται γιὰ ἕνα παγκόσµιο φαινόμενο ἐκμαθήσεως καὶ ἀπὸ στήθους ἀπαγγελίας ὁλόκληρης τῆς Καινῆς Διαθήκης, δηλαδὴ τῶν 27 βιβλίων της.

Ἀπόφοιτος δημοτικοῦ σχολείου, ἀκολούθησε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πατέρα του, βόσκοντας τὰ πρόβατα στὶς πλαγιὲς τῆς κεντρικῆς Πίνδου. Ἐκεῖ τὸν πλησίασε κάποιος συγχωριανός του καὶ τοῦ δώρησε ἕνα προσευχητάρι γιὰ νὰ τὸ διαβάζει τὶς ὦρες τῆς ἀναγκαστικῆς του μοναξιᾶς, Καθώς τὸ διάβαζε εἶδε νὰ γίνεται λόγος γιὰ τὴν Καινἡ Διαθήκη καὶ τοῦ γεννήθηκε ἡ ἐπιθυμίᾳ νὰ τὴν ἀποκτήσει.

Πῆγε στὰ Τρίκαλα καὶ ἀγόρασε τὴν Καινὴ Διαθήκη σὲ μετάφραση Παναγιώτη Τρεμπέλα. Ἐν τῷ µεταξὺ διέγνωσε κάποιο πρόβλημα στὰ µάτια του καὶ οἱ γιατροί τοῦ εἶπαν ὅτι σὲ εἴκοσι χρόνια σταδιακἁ θὰ χάσειτο φῶς του. Φοβούμενος ὅτι λὀγῳ τοῦ προβλήματος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαβάσει τήν Καινἡ Διαθήκη, ἐπιδόθηκε σὲ μιὰ µεγάλη προσπάθεια τῆς ἀπὸ στήθους ἐκμαθήσεώς της. Ἔτσι κατάφερε σὲ τρία χρόνια νὰ µάθει ἀπὸ στήθους ὁλόκληρη τὴν Καινὴ Διαθήκη σὲ ἡλικία 25 ἐτῶν. Ὅπως μᾶς δήλωσε ὁ ἴδιος τὶς 14 ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, πού εἶναι δυσκολότερες ἀπὸ τὶς εὐαγγελικὲς περικοπές, τὶς ἔμαθε σὲ 8 μῆνες καὶ δέκα ἡμέρες,

Θαυμαστό γεγονός.

«Ἡ κ. Ἑλένη εἶχε ἔλθει μέ group προσκυνητῶν ἀπ' τήν Ἑλλάδα. Ἐπισκέφθηκαν καί τή Μονή τοῦ Χοζεβᾶ, ἀλλά ἀντικρίζοντας τό σκήνωμα φοβήθηκε, σέ βαθμό νά πῆ: “Καλύτερα νά μή σέ ἔβλεπα!!".

Το βράδυ, ὅμως, εἶδε σέ ὄνειρο τόν Ἅγιο Ἰωάννη [τό νέο Χοζεβίτη] μέ τήν κανονική του μορφή, ὄμορφο πολύ, μέ γλυκειά ὄψι. Τῆς ἀπευθύνθηκε μέ τά λόγια: "Ελένη, γιατί φοβήθηκες; Εγώ εἶμαι ὁ Ἰωάννης.

Ἐμεῖς τήν ἔχουμε στο θρόνο τῆς καρδιᾶς μας;

«Ένα βράδυ καθώς ἔμπαινε ἡ Ἡγουμένη Θεοφανώ Βιδάλη στή σάλα γιά νά θυμιάση τά Ἅγ. Λείψανα, εἶδε να κάθεται στον καναπέ μιά λευκοντυμένη γυναίκα. Χωρίς καν νά ὑποψιαστῇ, ὅτι ἐπρόκειτο περί θεϊκοῦ ὁράματος, μέ ἁπλότητα τήν πλησίασε καί τῆς εἶπε:

—Ποῦ βρέθηκες τέτοια ὥρα, κυρά μου, στό ἡγουμενεῖο; Ποιά εἶσαι;

Κυρά- Καίτη καὶ ὁ Ἅγιος Παϊσιος.

Όσοι και όσες παρακολουθήσατε στην τηλεόραση την σειρά για τον Άγιο Παΐσιο, θα είδατε κάποια κυρα-Καίτη, η οποία ήταν η ιδρύτρια και η ψυχή του Φιλοπτώχου Ταμείου που έγινε με πρωτοβουλία του τότε Μοναχού Παϊσίου στην Κόνιτσα και έσωσε από την πείνα πολλούς Κονιτσιώτες, χωρίς καμιά διάκριση πολιτικών φρονημάτων.

Κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε ο Άγιος ακόμη και από τους εντός της Εκκλησίας. Και όμως ήταν η αιτία να επιστρέψουν στην Εκκλησία πολλοί άθεοι.

Η Κόνιτσα είχε δοκιμαστεί, όσο καμιά άλλη περιοχή της Ελλάδας, πρώτα από τον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο, την Γερμανική Κατοχή και αμέσως μετά από τον Εμφύλιο, στην περιοχή της οποίας έγινε και η μεγαλύτερη αδελφοκτόνα μάχη. Μια ολόκληρη δεκαετία!!!

Ἡ Στυλιανή Μαραμπότου, Τηνιακιά, στεκόταν στήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ της τήν παραμονή τοῦ δεκαπενταυγούστου του 1971.

«Ἡ Στυλιανή Μαραμπότου, Τηνιακιά, στεκόταν στήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ της τήν παραμονή τοῦ δεκαπενταυγούστου του 1971. Τό νησί ἦταν πλημμυρισμένο ἀπό κόσμο καί κατάλυμα γιά τούς προσκυνητές δέν ὑπῆρχε πιά. Δυό γυναῖκες μέ ἕνα μικρό παιδί στάθηκαν καί τῆς ζήτησαν δωμάτιο, ἁπλῶς γιά νά κοιμηθῆ λίγο τό παιδί. Τούς ἀπάντησε ὅτι δωμάτιο δέν εἶχε, ἀλλά “ἐλᾶτε νά ξεκουραστῆτε ἐκεῖ ὅπου θά εἴμαστε καί ἐμεῖς”. Οἱ γυναῖκες κατευθύνθηκαν στό Ναό καί ἔμειναν ἐκεῖ μέχρι τῆς 3 τή νύχτα.

Ἐπειδή, ὅμως, τό παιδί ἄρχισε νά κλαίη τό πῆραν γιά νά πᾶνε στήν κυρία πού θά τούς φιλοξενούσε.

Ὅταν βγῆκαν ἀπ' τό Ναό καί κατηφόρισαν την λεωφόρο Μεγαλόχαρης δέν θυμοῦνταν πρός τά ποῦ εἶναι τό σπίτι. Δὲν εἶχαν ρωτήσει ὄνομα καί στέκονταν ἀμήχανες στη μέση του δρόμου. Ἐκείνη τή στιγμή τίς πλησίασε μιά γυναῖκα καί τούς εἶπε ὅτι αὐτή θά τίς ὁδηγήση. Δέν σκέφτηκαν οὔτε ποῦ τίς ξέρει, οὔτε ποιά εἶναι. Ὅταν ἔφτασαν καί κτύπησαν τήν πόρτα, ἡ νοικοκυρά βλέποντας τρεῖς ἀντί δύο εἶπε:

Ἡ κ. Μαρίκα Φούρα κατέγραψε ἕνα θαυμαστό γεγονός, τό ὁποῖο κατέθεσε ἐγγράφως στό Μητροπολίτη Πατρῶν:

«Η κ. Μαρίκα Φούρα κατέγραψε ἕνα θαυμαστό γεγονός, τό ὁποῖο κατέθεσε ἐγγράφως στό Μητροπολίτη Πατρῶν: “Εὐσεβάστως, Σεβασμιώτατε ἅγιε Πατρῶν, λαμβάνω τό θάρρος να Σᾶς ἀναφέρω ἕνα συμβάν πού ἔλαβε χώρα κατά τή Θ. Λειτουργία μιᾶς Κυριακῆς τοῦ 1942 στον Ι. Ναό Αγ. Αἰκατερίνης Πατρῶν.

Ὅταν τὸ θαῦμα συναντᾶ τὴν ἀμφιβολία

Η Τοποθέτηση μας απέναντι στην όποια αμφισβήτηση περί της Θαυμαστής Εμπειρίας του Μέγα σημείου – προειδοποίηση της Παναγίας σε μοναχή περί της αφαιρέσεως Του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα των ναών.

Η εκκλησιαστική ιστορία αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα ότι η Υπεραγία Θεοτόκος, ως στοργική Μήτηρ του Κυρίου και Μήτηρ όλων των πιστών, ουδέποτε εγκατέλειψε την Εκκλησία στους καιρούς των δοκιμασιών.

Όταν η πίστη εδοκιμάζετο, όταν η ευλάβεια εψυχραίνετο και όταν η εκκλησιαστική συνείδηση κινδύνευε να ατονήσει, η Παναγία, κατά παραχώρηση του Θεού, έγινε πολλές φορές το μέσον παρηγορίας, ενισχύσεως και αφυπνίσεως.

Οι βίοι των Αγίων, τα συναξάρια και η ιερά παράδοση της Εκκλησίας διασώζουν αναρίθμητες τέτοιες μαρτυρίες, οι οποίες αρχικά αντιμετωπίσθηκαν με επιφύλαξη, αλλά ο χρόνος, οι πνευματικοί καρποί και η διάκριση της Εκκλησίας ανέδειξαν την αυθεντικότητά τους.

Μέσα σε αυτό το πνευματικό πλαίσιο κατατίθεται και η μαρτυρία περί της θαυμαστής εμφανίσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου προς μοναχή των Αθηνών, κατά την οποία η Παναγία, εμφανιζόμενη με έκδηλη θλίψη και πένθος, εξέφρασε την οδύνη της για την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα και απηύθυνε την επιτακτική προτροπή να παύσει αυτή η πράξη.

Μέγα Σημεῖο: Ἡ Παναγία Ἐμφανίστηκε σὲ Μοναχὴ καὶ τῆς Ἔδωσε Ὁδηγίες γιὰ τὴν Ἀφαίρεση τοῦ Ἐσταυρωμένου.

ΕΠΕΙΓΟΝ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ

Προειδοποίηση της Παναγίας σε Μοναχή για την αφαίρεση Του Εσταυρωμένου από την Αγία Τράπεζα.

Μία συγκλονιστική μαρτυρία, η οποία προκαλεί έντονο προβληματισμό και βαθιά συγκίνηση έρχεται να φωτίσει με δραματικό τρόπο το ζήτημα της αφαίρεσης του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα ναών.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία Μοναχής από την Αττική, (τα στοιχεία της οποίας γνωρίζουμε) πνευματικού τέκνου του Αγίου Πορφυρίου, η ίδια βίωσε μία ιδιαίτερη πνευματική εμπειρία, κατά την οποία είδε την Υπεραγία Θεοτόκο ενύπνιο ντυμένη στα μαύρα, με μορφή Μοναχής. Όπως περιγράφει, η Παναγία εμφανίστηκε με πρόσωπο γεμάτο θλίψη, δάκρυα και βαθιά οδύνη. Ταυτόχρονα, η στάση της ήταν αυστηρή και γεμάτη αγανάκτηση και θυμό για όσα συμβαίνουν σχετικά με την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου.

Κατά τη μαρτυρία της Μοναχής, το μήνυμα που έλαβε ήταν ξεκάθαρο, επείγον και κατηγορηματικό:

«ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ. ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ!»

Ἡ Γερόντισσα ποὺ εὐωδίαζε καὶ εἶχε μέσα της τὸ Ἅγιο Πνεῦμα!

▪️Η Γερόντισσα που ευωδίαζε και είχε μέσα της το Άγιο Πνεύμα!

*Θαυμαστές διηγήσεις του Μοναχού Θεοδόσιου Διονυσιάτη, περί της συγχρόνου Γερόντισσας Πελαγίας της Καλυμνίας (†1986).

~ Τώρα θά σοῦ εἰπῶ πῶς η Γερόντισσα Πελαγία ἔλαβε πλουσίως τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι, ὅταν ἔμπαινα στό κελλί της πάντα εὐωδίαζε.

Καταλάβαινα ἐγώ ὅτι αὐτή ἡ εὐωδία προερχόταν ἀπό τήν ἴδια, ἀλλά δέν τολμοῦσα νά τῆς τό εἰπῶ. Εἶχα πλέον γνωριμία μαζί της πάνω ἀπό ἕξι χρόνια. Ἐκείνη ξεθάρρεψε, μ᾿ ἐμπιστεύθηκε καί ἄρχισε νά μοῦ λέγη τά μυστικά μεγαλεῖα της. Ἐπήγαινα στήν Μονή ἀπό τήν Θεσσαλονίκη τέσσερεις φορές τόν χρόνο. Μέ ἔνοιωθε σάν παιδί της καί ἐγώ τήν ἀποκαλοῦσα μητέρα μου.

-Τί εἶναι αὐτό πού εὐωδιάζει μέσα στό κελλί σου, Γερόντισσα; Τήν ἐρώτησα.

-Νά, βρέ παιδί μου, ἔχω τό θυμιατό ἐδῶ.

Τό θυμιατό ὅμως δέν ἔκαιγε καί δέν ὑπῆρχε μέσα οὔτε σκόνη, οὔτε θυμίαμα.

Τῆς εἶπα:

-Γερόντισσα, εἶμαι τόσα χρόνια μαζί σου καί σ᾿ ἀγαπῶ σάν μητέρα μου. Λοιπόν, τώρα λαμβάνω τό θάρρος σάν υἱός σου πνευματικός νά σέ παρακαλέσω νά μή μοῦ κρύψης τίποτε. Πόθεν προέρχεται αὐτή ἡ εὐωδία; Καί πῶς τήν ἀπέκτησες;

Χαμογέλασε, ἐδίστασε, σκεπάσθηκε μέ τό τσεμπέρι της καί μοῦ εἶπε:

-Ἄχ, δέν θέλω νά τά εἰπῶ, γιατί φοβᾶμαι μή τά χάσω.

Ἦτο πολύ ταπεινή μοναχή. Ἦτο καί ἡγουμένη διότι εἶχε καί 13 ὑποτακτικές τόν καιρόν ἐκεῖνον. Μπροστά τήν ἐπιμονή καί ὑπομονή μου ἐκάμφθη.

Θαυμαστὰ σημεῖα τῶν Ἁγίων - Ἁγία Μελανγκέλα ἡ θαυματουργός

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Θαυμαστὰ σημεῖα τῶν Ἁγίων

Ἁγία Μελανγκέλα ἡ θαυματουργός

«Ἡ γὰρ καύχησις ἡμῶν αὕτη ἐστί, τὸ μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐν ἁπλότητι καὶ εἰλικρινείᾳ Θεοῦ, οὐκ ἐν σοφίᾳ σαρκικῇ ἀλλ’ ἐν χάριτι Θεοῦ ἀνεστράφημεν ἐν τῷ κόσμῳ, περισσοτέρως δὲ πρὸς ὑμᾶς» (Β΄ Κορ. 1, 12). (: Ἔχομεν δὲ κάποιο δικαίωμα νὰ ζητῶμεν τὰς προσευχὰς ὅλων σας. Διότι ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον καυχώμεθα, εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μας, ὅτι συμπεριεφέρθημεν μέσα εἰς τὸν κόσμον καὶ πρὸ παντὸς ἀπέναντί σας μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν, ὅπως ζητεῖ ὁ Θεός. Ὄχι μὲ σοφιστείαν καὶ μὲ χρησιμοποίησιν ἀπατηλῶν συλλογισμῶν, ποὺ μεταχειρίζονται οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ μᾶς χαρίζει ὡς δωρεάν του ὁ Θεός).

Ἔτσι ἐνεργοῦν οἱ Ἅγιοι, μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ.Λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος:

«Τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι. Ὅταν ἀπολαύσουν μεγαλύτερη τιμή, τότε δείχνουν μεγαλύτερη ταπείνωση. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ Ἀβραάμ, συνομιλώντας μὲ τὸν Θεό, ἀποκαλοῦσε τὸν ἑαυτό του χῶμα καὶ στάκτη ἔτσι καὶ ὁ Παῦλος, ὅταν καταξιώθηκε νὰ δεῖ ἐκεῖνο τὸ θέαμα, τότε ὀνόμασε τὸν ἑαυτό του ἔκτρωμα».Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ μᾶς συμβουλεύει:

«Ὁ Θεός, παιδί μου, δὲν κρύβεται πίσω ἀπὸ τοὺς θάμνους! Οὔτε χρειάζεται νὰ σκαρφαλώσης στὰ βουνά, γιὰ νὰ τὸν συναντήσης!

Ἔχω μάθει καὶ συνεχίζω νὰ μαθαίνω πολλὰ ἀπὸ βιβλία γιὰ τὸν Πατέρα Γαβριήλ. Ἔχω μιὰ φωτογραφία του δίπλα στὸ κρεβάτι μου.

Έχω μάθει και συνεχίζω να μαθαίνω πολλά από βιβλία για τον Πατέρα Γαβριήλ. Έχω μια φωτογραφία του δίπλα στο κρεβάτι μου. Προσεύχομαι στον Πατέρα Γαβριήλ, στρέφοντας σε αυτόν βοήθεια.

Υποφέρω από πέτρες στη χολή εδώ και πολύ καιρό. Ένα βράδυ, ένιωσα μια κρίση να έρχεται. Η οικογένειά μου συνήθως καλούσε ασθενοφόρο κατά τη διάρκεια τέτοιων κρίσεων. Σηκώθηκα, προσευχήθηκα, ζήτησα βοήθεια από τη Μητέρα του Θεού και τον Πατέρα Γαβριήλ, άλειψα τον εαυτό μου με λάδι ευλογημένο στον τάφο του Πατέρα Γαβριήλ και ξάπλωσα.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. 

Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Ενιωθα ὅτι δέν ἤμουν τόσο ζεστά στην ψυχή μου, κάτι μοῦ συνέβαινε. Ἐρευνώντας το βράδυ στην προσευχή διάφορα, ἔβαλα στόν νοῦ μου το Πάθος τοῦ Κυρίου, ὅλα ἀπό τήν ἀρχή. Ἄρχισε ἡ ψυχή μου και ζεσταινόταν, ζεσταινόταν πολύ στα τοῦ Κυρίου μου καί αἰσθανόμουν ὅτι ἐγὼ ἀμελῶ πολύ. Τα δάκρυά μου δύο βρύσες καί ἡ προσευχή πολύ θερμή νά ἐλεηθῶ. Πόσα καί πόσα δέν χρωστῶ στον Κύριο; Ὅλα τά ἀγαθά μοῦ ἔδωσε καί ἐπίγεια καί οὐράνια καί μέσα σέ πολλή θέρμη πού ἦταν ἀδύνατο νά κοιμηθῶ, ξάπλωσα να ξεκουραστῶ. Δεν ξέρω πῶς καί τί ήτο. Εἶδα ἀναπαράσταση ἀκριβῶς τή Σταύρωση ὅλη του Κυρίου. Καί ἐγώ ἐκεῖ μέ τίς Μυροφόρες τοῦ Κυρίου καί τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ὅταν φώναζαν: «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν», ἀκούγονταν φωνές ἀπό τούς Ἰουδαίους. Κλαίγαμε όλες, ὥσπου δέν ἀντέχαμε, όταν τον πηγαίνανε στο Πραιτώριο, στον Γολγοθά, μαζί ὅλες. Τί ἦταν οἱ φωνές μας! Ἄλλο πράγμα, θρήνος καί κοπετός, ὅτι ἔφευγε ἡ ἐλπίς ἡμῶν, ὁ Σωτήρ ἡμῶν. Οἱ Ἰουδαῖοι χλεύαζαν, ἐφώναζαν δυνατά. Πλῆθος χιλιάδες λαός ἔτρεχε ὀπίσω ἄλλος ἔτσι, ἄλλος ἀλλιῶς. Τί ἦτο αὐτό, Θεέ μου, πού ἠξιώθην νά σέ ἰδῶ; Τό ὅτι ζοῦσα κι εγώ εκείνη τήν ἐποχή; Ὤ! Πρᾶγμα ἀνερμήνευτο καί ἀνεκδιήγητο! Θεός πάσχει σαρκί. Τρέμουσιν τά σύμπαντα, ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη καί ἡ κακία παραμένει.

Ἡ Παναγία τῶν Χαιρετισμῶν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ Παναγία τῶν Χαιρετισμῶν

Διαβάζουμε στοὺς χαιρετισμοὺς «Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός», χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν.

Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἤ τῶν Χαιρετισμῶν, εἶναι ἕνας γλαφυρὸς ὑπέροχος ὕμνος στὴν Παναγία.

Στὴν Ἱ. Μ. Διονυσίου, Ἁγ. Ὄρους ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τῆς Παν­αγίας τῶν Χαιρετισμῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπάρχει τὸ ἀκόλουθο συγκλονιστικὸ ἱστορικό.

«Τὸ 1592, ὁ Ἀλγερινὸς πειρατὴς Ἲφ Ἀρταβάν – Ἀλφά, ξεκινώντας ἀπὸ τὴν Νῆσον Σκύρο ἔφθασε εἰς τὴν Ἱ. Μ. Διονυσίου, διὰ νὰ ἁρπάξη τοὺς θησαυρούς της. Εἶχε μάθει ὅτι ὑπῆρχε ἐκεῖ μία περίφημη καὶ πολύτιμη εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, «Τῶν Χαιρετισμῶν» λεγομένη.

Ἀπεβίβασε διακόσιους ἄνδρες ὡπλισμένους καὶ μὲ πρόσ­θετο ὁπλισμὸ τρία πυροβόλα. Ὁ Ἡγούμενος τότε σκέφθηκε νὰ ἔλθη σὲ διαπραγματεύσεις μὲ τὸν πειρατή, γιὰ νὰ μπορέση νὰ σώση τοὺς μοναχοὺς καὶ τὴ Μονή. Ὁ Ἴφ – Ἀρταβὰν ἔφθασε στὴν κλεισμένη πόρτα τῶν τειχῶν τῆς Μονῆς. Ἕνας μοναχός, τοῦ εἶπε τότε ἀπὸ ἕνα ἄνοιγμα τοῦ ἄνω τμήματος τῆς θύρας:

– Μποροῦμε ν’ ἀντισταθοῦμε, ἀλλὰ ἄς τὰ κανονίσωμε φιλικά, ὥστε οὔτε σεῖς, οὔτε ἐμεῖς νὰ σκοτωθοῦμε. Ἀποφασίσαμε νὰ σᾶς δώσωμε 50.000 φλωριά, ἑκατὸ βαρέλια λάδι καὶ ἑκατὸ κρασί, καὶ νὰ μᾶς ἀφήσετε ἥσυχους

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Εμπειρίες κατὰ τὴν πρώιμη μοναχικὴ ζωή.Κυκλοειδής προσευχή, ἔκσταση καὶ θεία θεωρία μετὰ ἀπὸ πολλὴ προσευχὴ ποῦ ἀκολούθησε ἕνα ἐπεισόδιο συκοφαντίας (1955).

Ἐπιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Εμπειρίες κατά την πρώιμη μοναχική ζωή

Κυκλοειδής προσευχή, ἔκσταση καί θεία θεωρία μετά ἀπό πολλή προσευχή πού ἀκολούθησε ἕνα ἐπεισόδιο συκοφαντίας (1955)

Μόνη μου ἔτυχε νά εἶμαι στο μοναστηράκι μας. Ἡ γειτόνισσα μοῦ εἶπε νά τῆς προσέξω τά ζῶα της. Ἐνῶ νύχτωσε τά βάνω στον στάβλο, δένω τό ἕνα ζῶο ἀπό τό πόδι νά μήν κτυπήσουν τα δικά μας ζῶα. Τό πρόβατο αὐτό εἶχε φάει συκόφυλλα καί ὅταν ἦλθε ἡ γειτόνισσα τό βλέπει ὅτι ψοφάει. Μέ φωνάζει ὅτι τῆς τό ἔπνιξα, ὅτι τό εἶχα δεμένο ἀπό τόν λαιμό. Πολλές, εἶπε ἡ καημένη, συκοφαντίες διά τό μοναχισμό, ὅτι ἔτσι κάνουν οἱ καλόγριες κτλ. Η στεναχώρια μου μεγάλη, πού τό πρωί θα φωνάξει στο χωριό αὐτά τά ὁποῖα εἶχα ἀκούσει. Γονατίζω στήν προσευχή καί κλαίω νά μήν ὑβριστεῖ τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέσῳ ἡμῶν. Μισή νύχτα γονατιστή νά φωτιστεῖ ἡ κυρία νά μήν πεῖ αὐτά πού ἔλεγε ἐναντίον τοῦ μοναχισμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Πῆγα ἔπειτα να ξεκουραστῶ. Στο κρεβάτι ἦταν ἀδύνατο να κοιμηθῶ ἀπό τήν προσευχή. Η προσευχή έγινε ἕνα κυκλοειδές πρᾶγμα στον ἑαυτό μου.!!! Ἔλεγε ὁ νοῦς τήν εὐχή, τήν ἔπαιρνε το στόμα, μετά ή καρδιά ἡ αἴσθησις Θεοῦ μεγάλη.

Ἐμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Εμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς

Τήν ἐποχή ἐκείνη ἐμφανίστηκε στα χωριά τῶν Φαρσάλων ἡ ἁγία Παρασκευή σε σχῆμα μοναχῆς καί ζητοῦσε λίγο λάδι γιά τό μοναστήρι της. (Ἔλεγαν πώς κοντά στην Αθήνα ἦταν ἕνα μοναστήρι τῆς Ἁγίας,πού στα χρόνια τῆς Κατοχῆς δέν τοῦ ἔλειψε τό λάδι). Οἱ κάτοικοι, νομίζοντας ὅτι εἶναι καλογριά, ἄλλοι τῆς ἔδιναν καί ἄλλοι τήν ἔδιωχναν.

«Πέρασε καί ἀπό τό σπίτι μας», διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία. «Ανυποψίαστη ἡ μητέρα μου τήν φιλοξένησε με χαρά καί τῆς ἔδωσε καί ἀρκετό λάδι. Κατόπιν τῆς λέγει ἡ Ἁγία: “Φέρε μου τα κοριτσάκια σου νά τά σταυρώσω.

Μα τί εὐλογία ἦταν αὐτή! Την πλησιάσαμε καί μᾶς σταύρωσε στο κεφαλάκι. Το τί χάρη αἰσθανθήκαμε δέν λέγεται!»

Ένας ἄλλος ἔμπορος, ὅπως ξεγελοῦσε τούς ἄλλους, πῆγε να ξεγελάσει στο ζύγι καί τήν Ἁγία. Τήν ἴδια στιγμή ἔγινε τοπικός σεισμός καί τό πάτωμα ἔφυγε ἀπό τή θέση του. Έκτοτε το κατάστημα αὐτό ἔκλεισε καί δέν μπόρεσε να ξανανοίξει.

Μία γυναίκα πῆγε να δώσει λάδι στήν Ἁγία, ἀλλά ἐκείνη δέν τό δέχτηκε: «Δέν παίρνω ἀπό σένα, εἶπε, γιατί εἶσαι φόνισσα». Πράγματι, ἡ γυναίκα αὐτή, χωρίς νά τό γνωρίζει κανείς, είχε δηλητηριάσει το μικρό παιδάκι της, ἐπειδή νόμιζε πώς δέν θά μποροῦσε νά τό θρέψει.

Τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Μακρίνας

«Πρό ἐτῶν λειτούργησε τήν Αγ. Μακρίνα ὁ Καλύμνιος ἱερέας Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος μένει στη Λαμία.

Στή συνοδεία του βρισκόταν καί ἕνας θεῖος του. Μετά τή Θεία Λειτουργία ὅλοι κατέβηκαν στη θάλασσα καί ἡ Γερόντισσα τῆς Μονῆς Παναγία ἡ Ἐλεοῦσα, ὅπου ὑπάρχει λείψανο τῆς Ἁγίας Μακρίνας, πρότεινε στόν ἡλικιωμένο γέροντα νά ξαπλώση λίγο να ξεκουρασθῆ. Μετά από μία ώρα βγῆκε στήν αύλή ὁ παππούς καί ρώτησε τή Γερόντισσα ἐπί παρουσία τῆς Ἀδελφῆς Ἐλεούσης:

Ποῦ εἶναι αὐτή ἡ ὄμορφη καλογριά πού ἦρθε μέσα στο δωμάτιό μου καί κάθισε στην πολυθρόνα δίπλα μου;

Η Γερόντισσα κατάλαβε ὅτι ἐπρόκειτο περί ἐμφανίσεως τῆς Ἁγίας καί τόν ρώτησε:

Μιὰ ὁμάδα μοναζουσῶν στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως τοῦ Σολοβκὶ

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΚΙ

(Ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ)

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1929, στὸ νησὶ Σολοβκί, στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως, ἔφτασε μιὰ ὁμάδα μοναχῶν, περίπου 30 γυναῖκες. Ἀπὸ ὁρισμένα στοιχεῖα μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι οἱ περισσότερες ἦσαν «Μοναχὲς τοῦ Σαμόρντινο», δηλαδὴ μοναχὲς ἀπὸ τὸ γυναικείο μοναστήρι τοῦ Σαμόρντινο, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὴν ὀνομαστὴ Ἔρημο τῆς Ὄπτινα.

Μὲ αὐτὲς τὶς μοναχὲς ἡ διοίκηση τοῦ στρατοπέδου εἶχε μιὰ ὁλόκληρη ἱστορία, ποὺ χαρακτηρίζει ὁρισμένες πλευρὲς τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’20. Αὐτὲς οἱ μοναχὲς δὲν τοποθετήθηκαν στὸν κοινὸ γυναικεῖο θάλαμο, ἀλλὰ κρατοῦνταν χωριστά.

Μόλις ἔφτασαν, ξέσπασε ἕνα σοβαρὸ περιστατικό. Ὅταν, ὅπως συνηθιζόταν, ἄρχισαν νὰ τὶς ἐλέγχουν καὶ νὰ τὶς ἀνακρίνουν γὰ τὴν σύνταξη τοῦ δελτίου τους, ἐκεῖνες ἀρνήθηκαν νὰ δώσουν τὰ λεγόμενα «στοιχεῖα ταυτότητας», δηλαδὴ νὰ ἀπαντήσουν σὲ ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο, τὸ ὄνομα, τὸ πατρώνυμο, τὸ ἔτος καὶ τὸν τόπο γέννησης, τὴ μόρφωση, τὸ ἐπάγγελμα, τὸ ποινικὸ μητρῶο, τὸ ἄρθρο τῆς καταδίκης, τὴ διάρκεια τῆς ποινῆς κ.τ.λ.

Στὶς ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο ἀπαντοῦσαν μόνο τὰ ὀνόματά τους: «μήτηρ Μαρία, μήτηρ Ἀναστασία, μήτηρ Εὐγενία» καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὶς ὑπόλοιπες ἐρωτήσεις δὲν ἀπαντοῦσαν καθόλου. Μετὰ ἀπὸ φωνὲς καὶ ἀπειλές, ἄρχισαν νὰ τὶς χτυποῦν, ἀλλὰ τότε ἐκεῖνες σώπασαν ἐντελῶς καὶ ἔπαψαν ἀκόμη καὶ νὰ λένε τὰ ὀνόματά τους.

Τὶς ἔκλεισαν στὸ πειθαρχεῖο, τὶς βασάνισαν μὲ πείνα καὶ δίψα. Μὲ ἀγρυπνία, ἀκόμη καὶ μὲ ξυλοδαρμοὺς ποὺ προκαλοῦσαν σωματικὲς βλάβες· δηλαδή, ἐφάρμοσαν πάνω τους σχεδὸν ὅλους τοὺς τρόπους «ἐπηρεασμοῦ», ἀλλὰ ἐκεῖνες παρέμεναν ἀλύγιστες στὴν ἐμμονή τους καὶ μάλιστα τόλμησαν νὰ ἀρνηθοῦν κάθε καταναγκαστικὴ ἐργασία (γεγονὸς πολὺ σπάνιο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως).

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἐμένα, τὸν φυλακισμένο γιατρό, μαζί με τὸν καθηγητὴ δρα Ζιζιλένκο (ποὺ εἶχε ἐξοριστεῖ στὸ Σολοβκὶ ἐπειδή, ἐνῶ ἦταν ἀρχίατρος τῆς φυλακῆς Ταγκάντσοφ στὴ Μόσχα, εἶχε γίνει κρυφὰ μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος), μᾶς κάλεσαν στὸν διευθυντὴ τοῦ ὑγειονομικοῦ τμήματος, ὅπου βρισκόταν καὶ ὁ διοικητὴς ὅλου τοῦ στρατοπέδου. Ἐμπιστευτικὰ μᾶς ζήτησαν νὰ κάνουμε μιὰ ἰατρικὴ ἐξέταση σὲ αὐτὲς τὶς μοναχές, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι, ἂν ἦταν δυνατόν, θὰ ἦταν ἐπιθυμητὸ νὰ τὶς κρίνουμε ἀνίκανες γιὰ ἐργασία, ὥστε νὰ ὑπάρχουν ἐπίσημοι λόγοι νὰ τὶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴ βαριὰ σωματικὴ δουλειά, τὴν ὁποία δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν.

Πέθανε Ἀπρίλη μῆνα, 60 χρόνια μετά, χάρη στὸν θαυμαστὸ γέροντα Σεραφείμ.

Πέθανε Απρίλη μήνα, 60 χρόνια μετά, χάρη στον θαυμαστό γέροντα Σεραφείμ

Αικατερίνη Σατσκόβα

Ο γλυκός απριλιάτικος αέρας περιτύλιγε τρυφερά τα πάντα γύρω και μας ζάλιζε το κεφάλι, προαναγγέλλοντας το πανηγύρι της ζωής. Σμήνη μελωδικών πουλιών έπαιζαν πάνω στις μηλιές στα ευωδιαστά κλαδιά, ρίχνοντας κατά γης τα λευκά βελούδινα πέταλα των ανθισμένων λουλουδιών. Και ο ήλιος, ο ήλιος έκαιγε τόσο τρυφερά, που ήθελες να τυλιχτείς στις ακτίνες του και να ζεις, να ζεις, να ζεις! Όμως, εκείνος πέθαινε, ξαπλωμένος στα δυνατά και ροζιασμένα από τη σκληρή δουλειά χέρια της μητέρας του. Πέθαινε ήσυχα, όπως αρμόζει στους αγγέλους...

Ο μικρός ήταν μόλις τριών μηνών. Είχε γεννηθεί πολύ αδύναμος. Δεν ζούσε, απλώς επιβίωνε. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, η φέρουσα γυναίκα δούλευε σε φορτηγό πλοίο, σε μια βαριά εργασία ακατάλληλη για γυναίκα, πόσο μάλλον σε περίοδο εγκυμοσύνης. Η δουλειά της ήταν να μεταφέρει με κουβάδες κάρβουνο που έπρεπε να το αδειάζει στο λέβητα του πλοίου. Τα μεταπολεμικά χρόνια ήταν βαριά για όλους τους ανθρώπους, χωρίς εξαιρέσεις. Μέσα σε αυτή τη φορτηγίδα, στα μέσα του χειμώνα, γέννησε το πρώτο της παιδί. Ήταν σαφές ευθύς εξαρχής ότι το παιδί δεν θα ζούσε, αλλά η μητρική καρδιά πίστευε ότι η ζωή δεν θα εγκατέλειπε αυτό το εύθραυστο, ζεστό κορμάκι. Όμως, ήρθε η στιγμή που το παιδί σταμάτησε να τρώει, εξασθένησε πλήρως και μόλις που στέναζε με εκείνη τη απαλή μωρουδίστικη φωνούλα του. Ο τρόμος έσφιγγε σαν μέγγενη την καρδιά της νεαρής μητέρας. Καταλάβαινε ότι το τέλος πλησίαζε. Και τότε, μέσα στη θλίψη της, η γυναίκα βγαίνει έξω σε αυτή την όμορφη, γεμάτη ζωή ανοιξιάτικη μέρα κρατώντας αγκαλιά τον γιο της.