Ἡ δύναμη τῆς ὑπακοῆς

Σ' αὐτό τό σημεῖο ἡ ἀδελφή Εφραιμία ταίριαζε ἀπόλυτα μέ τόν Γέροντά μου παπα-Χαράλαμπο. Θ' αναφέρω ἀκόμα δύο περιστατικά σχετικά μέ τήν ἀδελφή Εφραιμία καί τόν Γέροντα παπα-Χαράλαμπο.

Ὅταν ἀγοράστηκε τό κτῆμα στην Πορταριά, ἤδη ἄρχισαν οἱ έργασίες γιά τά πρῶτα κτίσματα. Κατά τό 1962, ἡ ἀείμνηστη Γερόντισσα Μακρίνα ζήτησε ἀπό τήν ἀδελφή Εφραιμία, ἡ ὁποία ἦταν ἄρρωστη μέ πυρετό, νά μεταφέρει ἀπό τίς Σταγιάτες στο νέο μοναστήρι τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Προς στιγμήν ἡ Ἐφραιμία πῆγε να διστάσει γιατί γνώριζε πόσο βαριά ἦταν ἡ εἰκόνα, ἀλλά καί πόσο δύσκολος ὁ δρόμος μέχρι τήν Πορταριά, γιά νά τόν ἀνεβεῖ ἄρρωστη μέ τόσο βάρος. Αμέσως, ὅμως, ξεπερνᾶ τόν δισταγμό. Βάζει μπροστά τήν εὐχή τῆς Γερόντισσας καί τρέχει. Καθώς μέ διαβεβαίωσε ἡ ἴδια, τόση δύναμη ἔλαβε, ὥστε ἡ εἰκόνα τῆς φάνηκε ἐλαφριά σάν φύλλο. Καί ἀπό πίσω αἰσθανόταν σάν κάποιος νά τήν ἔσπρωχνε.

Ὅταν ἡ «ἀνυπακοὴ» γίνεται Ὀρθοδοξία. Τὰ ὅρια τῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἡ εὐθύνη τοῦ Μητροπολίτη ἀπέναντι στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες – Μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεση Τυχικοῦ.

Όταν η «ανυπακοή» γίνεται Ορθοδοξία.

Τα όρια της εξουσίας του Αρχιεπισκόπου και η ευθύνη του Μητροπολίτη απέναντι στους Ιερούς Κανόνες – Με αφορμή την υπόθεση Τυχικού.

………………………………….

Εισαγωγή

Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου περί «ανυπακοής» του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού επαναφέρουν με ένταση ένα κρίσιμο εκκλησιολογικό ερώτημα:

είναι η υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο απόλυτη υποχρέωση ενός Μητροπολίτη ή έχει σαφή κανονικά και δογματικά όρια;

Η Ορθόδοξη Παράδοση απαντά χωρίς αμφισημία:

η υπακοή δεν είναι ποτέ ανεξάρτητη από την αλήθεια της πίστεως.

………………………………………..


Ο Μητροπολίτης δεν είναι «υφιστάμενος»


Η αντίληψη ότι ένας Μητροπολίτης οφείλει προσωπική υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο, όπως ένας διάκονος, πρεσβύτερος ή βοηθός επίσκοπος (βοηθός αρχιερέας), αποτελεί εκκλησιολογική σύγχυση.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Μητροπολίτης:

• είναι κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας του

• δεν είναι εκτελεστικό όργανο άλλου Μητροπολίτη ή Αρχιεπισκόπου

• δεν υπάγεται σε προσωπική εξάρτηση

Η διδασκαλία του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου καθιστά σαφές ότι η Εκκλησία συγκροτείται γύρω από τον Μητροπολίτη κάθε τόπου.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας θεμελιώνει την ισορροπία:

• ο Αρχιεπίσκοπος (ως πρώτος) δεν ενεργεί χωρίς τους Μητροπολίτες

• οι Μητροπολίτες δεν ενεργούν χωρίς τον Αρχιεπίσκοπο

Πρόκειται για σχέση συνοδικότητας, όχι ιεραρχικής υποταγής.

……………………………………………

2. Η επικίνδυνη μετάλλαξη της υπακοής

Η χρήση της «υπακοής» ως κριτηρίου για την παραμονή ή μη ενός Μητροπολίτη στον θρόνο του αποτελεί σοβαρή θεολογική εκτροπή, όταν αποσυνδέεται από τους Ιερούς Κανόνες.

Εάν, όπως έχει δημοσίως αναφερθεί, ζητήθηκαν από τον Πάφου Τυχικό ενέργειες όπως:

• συμπροσευχές με ετεροδόξους

• πρακτικές σχετικές με μεικτούς γάμους πέραν της κανονικής παραδόσεως

τότε δεν πρόκειται για διοικητική διαφωνία, αλλά για σύγκρουση εκκλησιαστικής συνείδησης.

……………………………………………..

3. Όταν η «ανυπακοή» γίνεται κανονική υποχρέωση

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) είναι αποκαλυπτικός:

όταν ανώτερος εκκλησιαστικός άρχοντας παρεκκλίνει από την ορθόδοξη πίστη, η απομάκρυνση από αυτόν όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και επαινείται.

Συνεπώς:

• η υπακοή δεν είναι απόλυτη

• η αντίσταση δεν είναι ανταρσία

• η πίστη προηγείται της διοικητικής τάξης

…………………………………….

4. Η εκκλησιαστική ιστορία ως κριτήριο

Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι η αλήθεια δεν ταυτίζεται με την εξουσία.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αρνήθηκε να συμμορφωθεί με πατριαρχικές και αυτοκρατορικές πιέσεις. Παρά τις διώξεις, η Εκκλησία τον δικαίωσε.

Με κριτήριο την «υπακοή», θα ήταν ένοχος.

Με κριτήριο την Ορθοδοξία, είναι Άγιος.

………………………………………….

5. Η παρερμηνεία της «υπακοής πριν και μετά»

Το επιχείρημα ότι κάποιος ήταν υπάκουος ως διάκονος και αρχιμανδρίτης, αλλά όχι ως Μητροπολίτης, δεν αποτελεί κατηγορία — αποτελεί θεολογική επιβεβαίωση της διαφοράς των βαθμών.

• Ο διάκονος και ο πρεσβύτερος οφείλουν προσωπική υπακοή

• Ο βοηθός επίσκοπος υπάγεται στον προϊστάμενό του

• Ο Μητροπολίτης όμως έχει πλήρη ευθύνη και δεν ενεργεί ως υφιστάμενος

Η αλλαγή στάσης δεν είναι πτώση, αλλά ανάληψη ευθύνης.

…………………………………………..

6. Η κανονική τάξη περί εκπτώσεως Μητροπολίτη

Η έκπτωση Μητροπολίτη:

• δεν θεμελιώνεται σε προσωπική ανυπακοή

• απαιτεί σαφή κανονικά ή δογματικά παραπτώματα

• και επιβάλλεται μόνο συνοδικά

Εάν η άρνηση αφορά αντικανονικές εντολές, τότε:

➡ δεν συνιστά παράβαση

➡ αλλά πιστότητα στην Εκκλησία

……………………………………………

7. Το ουσιώδες ερώτημα

Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν ο Μητροπολίτης υπάκουσε.

Το ερώτημα είναι:

Του ζητήθηκε να παραβεί τους Ιερούς Κανόνες και την ορθόδοξη συνείδησή του;

Εάν αυτό ισχύει, τότε η λεγόμενη «ανυπακοή» δεν είναι πρόβλημα — είναι ομολογία.

……………………………………..

Συμπέρασμα

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν λειτουργεί με όρους διοικητικής πειθαρχίας τύπου κοσμικής εξουσίας.

Ο Μητροπολίτης:

• δεν είναι υφιστάμενος του Αρχιεπισκόπου

• δεν δεσμεύεται από εντολές αντίθετες στους Ιερούς Κανόνες

• κρίνεται με βάση την πίστη και όχι την προσωπική υπακοή

Σε αυτό το πλαίσιο, η «ανυπακοή» μπορεί να αποδειχθεί όχι παράπτωμα, αλλά μαρτυρία Ορθοδοξίας.

Λαός της Πάφου

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_665.html#more

Ὅποιος ὑποτακτικός φτάσει στήν τελειότητα τῆς ὑπακοῆς δέν φοβᾶται Θεό, οὔτε τήν Κρίση, οὔτε τήν Δευτέρα Παρουσία

"Πιστέψτέ με", λέει ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης "μέ πείρα σᾶς μιλῶ, μέ εἰλικρίνεια σᾶς λέω, ὅποιος ὑποτακτικός φτάσει στήν τελειότητα τῆς ὑπακοῆς δέν φοβᾶται Θεό, οὔτε τήν Κρίση, οὔτε τήν Δευτέρα Παρουσία.

Ὅταν ἡ «ὑπακοὴ» ἀπαιτεῖ σιωπὴ ἀπέναντι στὴν ἀδικία. Ἡ ὑπόθεση τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ καὶ τὸ τραῦμα της κακοδικίας στὴν Ἐκκλησία

Πανορθόδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Όταν η «υπακοή» απαιτεί σιωπή απέναντι στην αδικία.

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού και το τραύμα της κακοδικίας στην Εκκλησία

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν κρίνονται απλώς πρόσωπα, αλλά δοκιμάζεται η ίδια η συνείδησή της. Στιγμές όπου το ερώτημα δεν είναι ποιος κατέχει την εξουσία, αλλά αν η εξουσία ασκείται «ἐν ἀληθείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ». Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν αποτελεί ένα απλό εσωτερικό εκκλησιαστικό γεγονός. Αποτελεί ένα βαθύ τραύμα κανονικό, νομικό, πνευματικό και ανθρώπινο.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός δικάστηκε και καταδικάστηκε σε έκπτωση από τον μητροπολιτικό θρόνο και τέθηκε σε επ’ αόριστον αργία, χωρίς να του δοθεί ουσιαστικά το δικαίωμα της απολογίας. Χωρίς την παρουσία μαρτύρων. Χωρίς πραγματικούς κατηγόρους. Με μοναδικό κατήγορο τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, ο οποίος ταυτόχρονα λειτούργησε ως κατήγορος, μάρτυρας, δικαστής και τελικώς ως ο καθορίζων την ποινή. Και όλα αυτά με απλή πλειοψηφία, κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων, του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου, αλλά και των βασικών αρχών του κράτους δικαίου.

Η δε επ’ αόριστον αργία του δεν παρουσιάστηκε ως ποιμαντικό ή προσωρινό μέτρο, αλλά συνδέθηκε ρητά με την απαίτηση να αποσύρει την πρόθεσή του να προσφύγει στη δικαιοσύνη, ζητώντας το αυτονόητο δικαίωμα μιας δίκαιης δίκης, και να αναγνωρίσει και αποδεχθεί την απόφαση της Συνόδου δηλώνοντας υπακοή. Έτσι, η άρση της αργίας δεν τέθηκε ως αποτέλεσμα αποκατάστασης της αλήθειας, αλλά ως αντάλλαγμα σιωπής και παραίτησης από θεμελιώδη δικαιώματα.

Κανονική εκτροπή και κατάλυση της δικαιοσύνης

Σοῦ εἶπε κάτι ὁ πνευματικός; Μήν ἀμφιβάλλεις. Μήν τό συζητᾶς...

Σοῦ εἶπε κάτι ὁ πνευματικός; Μήν ἀμφιβάλλεις. Μήν τό συζητᾶς. Μή λές:

- Μήπως μοῦ λέει λάθος… ἄνθρωπος εἶναι και αὐτός… δέν κάνει λάθη;.. Καί ἑπομένως ἐγώ θά ζημιωθῶ ἄν κάνω ὑπακοή.

Δέν πρόκειται ποτέ νά ζημιωθεῖς ἐσύ. Καί λάθος νά κάνει, ἐκεῖνος θά κριθεῖ γιά τό λάθος του. Ἐσύ θά ὠφεληθεῖς καί δέν θά δώσεις λόγο γιά τό λάθος τοῦ πνευματικοῦ. Ἐσύ θά ὠφεληθεῖς, ἐπειδή ἔκανες ὑπακοή, ἐπειδή ταπεινώθηκες.

Τέτοια εἶναι ἡ ὁδός τῆς πίστεως, ὅπως τήν ξέρει καί τήν ἐπιβεβαιώνει ἡ μακραίωνη πεῖρα τῆς Ἐκκλησίας.

- Σοῦ εἶπε ὁ πνευματικός αὐτό;

Ἡ ὑπακοή ὡς ἀναγκαία προϋπόθεση σωτηρίας καί μίμηση Χριστοῦ, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ὑπακοή ὡς ἀναγκαία προϋπόθεση σωτηρίας καί μίμηση Χριστοῦ, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου, 1-6-2025

 

Τό παιδί πῶς θά γίνει ταπεινό; Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

❈ Τό παιδί πῶς θά γίνει ταπεινό; Πολύ ἁπλά, νά μάθει νά κάνει ὑπακοή. «Ὄχι», λέει, «θά τό κάνεις ἀνάπηρο, ἄν τό μάθεις ὑπακοή, ἄστο νά ἐκφραστεῖ ἐλεύθερα». Δηλαδή νά βγάλει ὅλο τό βοῦρκο καί ὅλη τή βρωμιά πού ἔχει μέσα του. Λέει κάνεις: «Δέν ἔχω δικαίωμα ἐγώ νά ἐκφραστῶ»; Καί ἐννοεῖ νά βγάλει ὅλη τή μπόχα πού ἔχει μέσα του. Ὅλη τή βρωμιά του. Οἱ ἄλλοι τί φταῖνε δηλαδή;

ΥΠΑΚΟΗ; ΟΧΙ εἰς τὴν αἵρεσιν, ἀλλὰ οὔτε καὶ εἰς τοὺς ἀναξίους ἀρχηγούς

ΥΠΑΚΟΗ; ΟΧΙ εἰς τὴν αἵρεσιν, ἀλλὰ οὔτε καὶ εἰς τοὺς ἀναξίους ἀρχηγούς

Γράφει ὁ κ. Δ.Χ. Σταμάτης, Ph.D., Καθ. Παν/ου

Ἡ ὑπακοὴ ἔχει δύο τύπους: Ὁ πρῶτος εἶναι ἡ ἀπόλυτη δέσμευση στὸν Θεό, ἀκούγοντας καὶ κάνοντας αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔχει διατάξει νὰ κάνουμε. Τὸ δεύτερο εἶναι μία σχέση, ποὺ εἶναι ἡ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό μας ἐξομολόγο, στοὺς πρεσβυτέρους καὶ σὲ ὅποιον ἔχει ἐξουσία. Ὑπακοῦμε τὴ δεύτερη προϋπόθεση μόνο καὶ μόνο ἐάν, ἡ σύστασή τους θὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ ταπείνωση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ στὸ σχέδιο σωτηρίας τοῦ Θεοῦ. Μία προειδοποίηση εἶναι κατάλληλη ἐδῶ. Δὲν εἶναι πάντοτε σωστὴ κάθε ὑπακοὴ στὸν συνάνθρωπό μας ἀνεξαρτήτως θέσης ἢ τίτλου, διότι ὡς ἄνθρωποι καὶ αὐτοὶ κάνουν λάθος. Ὡστόσο, ἡ ὑπακοὴ στὸν Κύριο τὸν Θεό μας εἶναι ἀδιαμφισβήτητη, ἀπόλυτη, πλήρης καὶ ἐπιβεβλημένη.

Ἔτσι, ἐνῷ ἡ τέλεια ὑπακοὴ δὲν εἶναι ἐφικτὴ λόγω τοῦ ἁμαρτωλοῦ «μακιγιάζ» μας, ἂς προσπαθήσουμε νὰ τὴ δοῦμε ὡς ἄτομο ποὺ ἀκολουθεῖ τὶς ἄμεσες ἐντολὲς μίας αὐθεντίας. Μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε, τουλάχιστον σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις, ὅτι τὸ ἄτομο ὑπακούει ἀκόμα κι ἂν βρίσκει τὶς ἐντολὲς ἠθικὰ κατακριτέες. Αὐτὴ ἡ παρατήρηση μᾶς ὁδηγεῖ νὰ ἐντοπίσουμε δύο τύπους ὑπακοῆς: α) ἐποικοδομητικὴ ὑπακοὴ καὶ β) καταστροφικὴ ὑπακοή.

Ὅταν ἀκολουθοῦμε τὴν ἀρχὴ τῆς ἐποικοδομητικῆς ὑπακοῆς, ἀπὸ τὸν ἐξομολόγο, τὸν πρεσβύτερο ἢ κάποιον μὲ ἀνώτερη ἐξουσία, τὸ κάνουμε ὄχι μόνο γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ δείξουμε ὅτι ἀγα­πᾶμε τὸν Θεὸ καὶ μέσῳ τῆς ὑπακοῆς μας ὁ Θεὸς μᾶς ἀναγνωρίζει καὶ μᾶς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ ἀπολαύσουμε τὴν ἀγάπη Του. Φυσικὰ σῳζόμαστε ἀπὸ τὴ Χάρη μέσῳ τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ σταυροῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ἡ ὑπακοή μας ποὺ μᾶς ξεχωρίζει ὡς αὐθεντικὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλι, ἡ ἐποικοδομητικὴ ὑπακοὴ ἔχει ὡς στόχο της νὰ δείξουμε τὴν ταπεινοφροσύνη μας καὶ νὰ μᾶς φέρει πιὸ κοντὰ στὸν Θεό.

Γιά τήν ὑπακοή, Ἁγίου Σιλουανοῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γιά τήν ὑπακοή, Ἁγίου Σιλουανοῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 29-06-2013

 

Περί ὑπακοῆς καί ἡ ὠφέλειά της (Εὐεργετινός, Ὑπόθεση ΙΘ΄), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί ὑπακοῆς καί ἡ ὠφέλειά της (Εὐεργετινός, Ὑπόθεση ΙΘ΄), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 23-08-2008

 

Γονατισμένος ὅπως ἦταν ἀπήγγειλε νοερά ὁλόκληρο τό Ψαλτήριο" Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, τῆς Κλίμακος: Κλῖμαξ, Λόγος 4ος, περὶ Ὑπακοῆς

"Μὴ θέλοντας ὁ Κύριος νὰ μοῦ στερήση τὴν εὐχὴ ἑνὸς ὁσίου μοναχοῦ, μία ἑβδομάδα πρὶν ἀναχωρήσω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι αὐτό, ἐκάλεσε κοντά του τὸν δεύτερο, μετὰ τὸν Ἡγούμενο, ἕνα θαυμάσιο ἄνδρα ποὺ ὠνομαζόταν Μηνᾶς. Αὐτὸς ἔζησε πενήντα ἐννέα ἔτη στὸ Κοινόβιο καὶ πέρασε ἀπὸ ὅλα τὰ διακονήματα.

Τὴν Τρίτη λοιπὸν ἡμέρα μετὰ τὴν κοίμησί του, ἐνῷ ἐτελούσαμε τὴν καθωρισμένη Ἀκολουθία, ξαφνικὰ γεμίζει εὐωδία ὅλος ὁ χῶρος, ὅπου εἶχε ἐνταφιασθῆ ὁ Ὅσιος.

Τότε ὁ μέγας, (ὁ Ἡγούμενος δηλαδή), ἐπέτρεψε νὰ ξεσκεπάσωμε τὸν τάφο.

Καὶ μόλις ἀνοίξαμε, βλέπομαι νὰ ξεχύνεται ἀπὸ τὰ εὐλογημένα πέλματά του, σὰν ἀπὸ δυὸ πηγές, εὐωδιαστὸ μύρο!

Λέγει τότε σ᾿ ὅλους ὁ διδάσκαλος: «Κοιτᾶτε! Νά, οἱ ἱδρῶτες ἀπὸ τὰ πόδια του καὶ τοὺς κόπους του! Σὰν μύρο προσεφέρθησαν στὸν Θεὸν καὶ σὰν μύρο ἔγιναν πράγματι δεκτοί»!

Ἐργασία τῶν ἐντολῶν – Ἀπὸ τὴ Φιλοκαλία

Να ζητάς τον Κύριο στην οδό, δηλαδή στην καρδιά σου, με τις εντολές. Γιατί όταν ακούσεις τον Ιωάννη να φωνάζει και να προστάζει όλους να ετοιμάσουν τις οδούς και να κάνουν ίσιους τους δρόμους (Ματθ. 3:3), να θεωρήσεις ότι εννοεί τις εντολές και τις καρδιές και τις πράξεις. Και είναι αδύνατο να κάνει κανείς ευθεία την οδό των εντολών και ακατάκριτο το έργο του, χωρίς την ευθύτητα της καρδιάς.

Οι αγωνιστές έρχονται πάλι στο αρχικό αξίωμα με δυο εντολές, την υπακοή και τη νηστεία. Γιατί όλη η κακία μπήκε στο γένος των ανθρώπων από τα αντίθετα αυτών. Όσοι τηρούν τις εντολές με την υπακοή, επιστρέφουν στο Θεό συντομότερα, ενώ όσοι τις τηρούν με τη νηστεία και την προσευχή, αργότερα. Η υπακοή είναι κατάλληλη για τους αρχαρίους, η νηστεία για τους μέσους που έχουν γνώση και ανδρεία. Γιατί το να τηρηθεί ανόθευτη η διά μέσου των εντολών υπακοή στο Θεό, είναι κατορθωτό από πάρα πολύ λίγους και επίπονο ακόμα και γι’ αυτούς τους ανδρείους.

Ο νόμος του ζωοποιού Πνεύματος, κατά τον Απόστολο (Ρωμ. 8:2), είναι αυτός που ενεργεί και λαλεί μέσα στην καρδιά, όπως και ο νόμος του γράμματος είναι εκείνος που ενεργείται στη σάρκα. Ο πρώτος ελευθερώνει το νου από το νόμο της αμαρτίας και του θανάτου, ενώ ο άλλος ανεπαίσθητα τον κάνει φαρισαίο, να πράττει και να νοεί το νόμο σωματικά και να εργάζεται τις εντολές προς το θεαθήναι (Ματθ. 23:5).

Ἡ ταπείνωση & τὰ χαρακτηριστικὰ της Α', Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, Περὶ ὑπακοῆς Λόγος Κε', Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ ταπείνωση & τὰ χαρακτηριστικὰ της Α', Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, Περὶ ὑπακοῆς Λόγος Κε', 14-4-2024

 

Ἡ ὑπακοὴ καὶ ἡ εἰλικρίνεια στὴν ἐξομολόγηση, Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος- Περὶ ὑπακοῆς Λόγος Δ', Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ὑπακοὴ καὶ ἡ εἰλικρίνεια στὴν ἐξομολόγηση, Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος- Περὶ ὑπακοῆς Λόγος Δ', 14-4-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Σταχυολογήματα «Περί Ὑπακοῆς» Μέρος 2ο

ι΄. Τότε ἔχει ἀξίαν ἡ ὑπακοή, ὅταν κόβεται τό θέλημα μέ πόνον καί κόπον· διότι αἱ συνήθειαι εἰς τά πάθη παρομοιάζονται ὡσάν τάς ρίζας, ὅπου ἔχουν ἀγκάθια καί ὅποιος θελήσῃ νά ξερριζώσῃ τάς τοιαύτας ρίζας, φυσικά θά πονέσῃ, θά ἀγκιλωθῇ καί θά τρέξουν τά χέρια του αἷμα· τοιουτοτρόπως καί εἰς τήν ἐκρίζωσιν τῶν κακῶν συνηθειῶν χάριν ὑπακοῆς πρός τόν πνευματικόν πατέρα.

ια΄. Μή λυπήσῃς τόν Γέροντά σου ἤ ἀδελφόν σου Μοναχόν, διότι ἀμέσως σταματᾷ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς σου, παύει ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, γεμίζεις λογισμούς. Ἡ ἴασις εἶναι: ἐξομολόγησις, δάκρυα καυτά καί εἰλικρινής συγχώρησις μαζί του.

Προσοχή. Ἄν ἔχῃς κάτι τι (κακόν) μέ τόν Γέροντά σου, πρόσεξε, διότι ὁ διάβολος θά σέ συντρίψῃ, θά σε πλανέσῃ εὔκολα. Τακτοποίησε τούς λογισμούς σου, ὥστε νά μή σέ ἐνοχλῇ τίποτε μαζί του.

ιβ΄. Ὅ,τι κάνει ὁ ὑποτακτικός χωρίς εὐλογίαν τοῦ Γέροντος εἶναι – φεῦ – κατηραμένον· τό παίρνει ὁ διάβολος. Μόνον λοιπόν ἡ Ὑπακοή μᾶς σώζει ἐμᾶς τούς Μοναχούς.

ιγ΄. Ὁ ὑπακούων καρποφορεῖ τήν πραότητα, διότι ὁ Γέροντας θά τοῦ κόψῃ τό θέλημα, θά τόν ἐπιπλήξῃ, θά τοῦ κάνῃ παρατήρησιν καί ὅταν ὁ ὑποτακτικός κάμνῃ ὑπακοήν, τότε ἀποκτᾷ τήν πολύτιμον πραότητα. Μέ ἕνα λόγον, ὁ καλός ὑποτακτικός ἀποκτᾷ ὅλας τάς ἀρετάς, ὅταν κάμνῃ ἀδιάκριτον ὑπακοήν. Ἐάν ὅμως ἀντιλέγῃ, φιλονεικῇ, παρακούῃ, ὑπερηφανεύεται, τότε ζημιώνει τήν ψυχήν του πάρα πολύ, διότι λυπεῖ τόν Θεόν, ὅπου Ἐκεῖνος ἐταπεινώθη, καί αὐτός, ἄνθρωπος γήινος καί ἐλεεινός, ὑπερηφανεύεται.

Ἡ ὑπακοὴ δὲν γίνεται στὸν Πνευματικὸ, ἀλλὰ στὸν Θεό -ἀπαιτεῖται διάκριση καὶ γνώση , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἁγιογραφία διὰ χειρὸς Βάϊος Γαλάνης  

Ἡ ὑπακοὴ δὲν γίνεται στὸν Πνευματικὸ, ἀλλὰ στὸν Θεό -ἀπαιτεῖται διάκριση καὶ γνώση , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - Πρὸς Ἱερέαν: π. Ἀθανάσιον Γιουσμά (Τῆς Ι. Μητροπόλεως Μυτιλήνης)

Γράφει ὁ ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Εἶναι ἀλήθεια, π. Ἀθανάσιε, ὅτι τὸ κήρυγμα εἶναι τομέας (σοβαρὸς) τῆς Ἱερατικῆς Διακονίας – δραστηριότητας.

Σὲ κήρυγμά σας περὶ τῆς «ἀρετῆς τῆς Ὑπακοῆς», προτείνατε δική σας – ἰδιότυπη καὶ βλάσφημη – θεώρηση περὶ τῶν «ὁρίων» καὶ τῆς «ἔκτασης» τῆς ὑπακοῆς.

Ἀγγίξατε ἰδιότυπα βασικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περὶ «Ὑπακοῆς» ὅπου, στὴ «διδασκαλία» σας παρουσιάζετε τὸν Θεὸ νὰ ἁγιάζῃ παραβάτες τῆς ἐντολῆς του, τῆς «οὐ μοιχεύσεις»!

Σᾶς παραπέμπω (καὶ ἂν χρειασθεῖ θὰ ἐπανέλθω) σὲ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεών, τοῦ Νέου Θεολόγου, ὡς ἑρμηνευτικὸ φῶς μέσα στὸ «δυσώνυμο» οἰκουμενιστικὸ ἐκκλησιαστικὸ περίγυρο, πρὸς ἐκδήλωση μετανοίας (σας).

Ἀτυχὴς καὶ βλάσφημη ἡ διδασκαλία σας, στὴν ὁποία παρουσιάζονται ὡς ἅγιες οἱ γυναῖκες, ποὺ ὑπέκυψαν στὸν ἐχθρὸ καὶ ὄχι, ὅπως θέλει ἡ Ὀρθοδοξία «γυναῖκες καταπαλαίουσι καὶ σκελίζουσι τὸν ἐχθρὸν» (Νέο Μητερικόν).

Δὲν προσέξατε καὶ διολισθήσατε (ἀλλοίμονο) σὲ σύστημα «Γεροντικοῦ συστήματος», ὅπου ἕνας «πνευματικὸς» μπορεῖ νὰ «ἁγιάσῃ» τὶς πνευματικές του κόρες (Μοναχὲς ἢ Λαϊκὲς) μὲ τὴν συγκατάβασή τους στὶς φιλοχρήματες ἢ σαρκικὲς ὀρέξεις του, στὸ ὄνομα τῆς «ὑπακοῆς»!

Παραθέτω τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεών:

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἐξολοθρεύει τήν δεσποτική προπαγάνδα περί ἀκρίτου σιωπῆς καί ὑπακοῆς, ἀναδεικνύοντας τόν ἔλεγχο ὡς ἀπαραίτητο συστατικό στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

 Οι Χριστιανοί πρέπει να ελέγχουν και να κρίνουν Άρχοντες και Ιεράρχες.

Ὑπακοὴ πρῶτα στὸν Χριστὸ καὶ μετὰ στοὺς ἀνθρώπους , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

«Ὅτι δεῖ πάντας προσκαλεῖσθαι πρός ὑπακοήν τοῦ Εὐαγγελίου…»

(Μ. Βασίλειος – Ηθικά (όρος Ο΄) – P.G. 31, 825-828)

σ.σ. Εξαιρετικά σημαντικό και επίκαιρο τούτο το άρθρο του κ. Σακαλάκη.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Η επίσημη «συνοδική» αλλοίωση του Εκκλησιολογικού – Δογματικού εδάφους της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τους οικουμενιστές επισκόπους (Κρήτη 2016), έχει οδηγήσει το ποίμνιο σε περίοδο σύγχυσης, εντροπίας και χάους.

Ενώ οι αποφάσεις της Κρήτης έχουν αρχίσει, ήδη, να συγκεκριμενοποιούνται στη ζωή των Μητροπόλεων (Βλέπε εγκύκλιό τους περί «ΜΙΚΤΩΝ ΓΑΜΩΝ»), το μεγάλο τμήμα του πληρώματος, άνθρωποι αντίθετοι (θεωρητικά) με την αίρεση του οικουμενισμού, προσηλωμένοι στην παραδοσιακή ορθόδοξη ευσέβεια, σιωπούν!

Όταν τους ζητάς να απαντήσουν στην προκλήσεις των καιρών, ν’ ανιχνεύσουν δηλ. τον δεσμό μεταξύ οικουμενισμού και της διοικούσης εκκλησίας, δεσμό που χαλκεύθηκε στην Κρήτη, τότε οι «ευσεβείς» των Μητροπόλεων αποδεικνύονται «άνθρωποι για τον εαυτό τους» (Εριχ Φρόμ), που θέλουν να μην εφαρμόζουν τις διδασκαλίες των θεοφόρων Πατέρων προς υπακοήν του Ευαγγελίου.

Συμπορεύονται, δυστυχώς, με τις γνώμες «πνευματικών» και «επισκόπων» που έκαμψαν, σε μεγάλο βαθμό, τη συνείδηση της Ορθόδοξης Πίστης μπροστά στην αίρεση.

Να σημειώσουμε με μελανά χρώματα και την αλλοίωση της εκκλησιολογικής φυσιογνωμίας των περισσοτέρων Ι. Μονών.

Επειδή ο Μ. Βασίλειος είναι φορέας καταδήλωσης, σημασιοδότησης και οριοθέτησης της Ορθοδοξίας, γι’ αυτό και ο «όρος Ο΄» των «¨Ηθικών», αποτελεί αρχειακό θεμέλιο, υπόμνηση ποιμαντικής ζωής, που υπογραμμίζει το ύψιστο και πρώτιστο καθήκον των Επισκόπων, των Ιερέων (και των πιστών).

Στο αρχαίο κείμενο, διαβάζουμε:

ΟΡΟΣ Ο΄

«Κεφ. ΙΒ΄: ΜΑΤΘΑΙΟΣ: Και περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς,

διδάσκων εν ταις συναγωγαίς, και κηρύσσων το Ευαγγέλιον της

βασιλείας και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.

ΛΟΥΚΑΣ: Και αυτός διώδευε κατά πόλιν και κώμην κηρύσσων

την βασιλείαν του Θεού, και ευαγγελιζόμενος∙ και οι δώδεκα

συν αυτώ. Ότι δει πάντας προσκαλείσθαι προς υπακοήν του

Ευαγγελίου, και μετά πάσης παρρησίας καταγγέλειν τον

λόγον και μαρτυρείν τη αληθεία, καν τινες κωλύωσι, και

διώκωσιν οιωδήποτε τρόπω μέχρι θανάτου».

Αναμφίβολα, κατά τον Μ. Βασίλειο, «το πρώτιστο καθήκον των επισκόπων και των ιερέων είναι, να προσκαλούν όλους στην υπακοήν του Ευαγγελίου, να ομιλούν και να κηρύττουν με παρρησία ως μάρτυρες της αλήθειας, έστω και αν κάποιοι τους εμποδίζουν και τους διώκουν με οποιοδήποτε τρόπο, μέχρι θανάτου». Αυτή η παραίνεσι του Μ. Βασιλείου είναι απαίτηση του Χριστού, της Εκκλησίας.