Μοῦ ἔστειλε τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Αναφέρει η μοναχή Συγκλητική:

«Κάπου κάπου τήν ἔστελναν κι αὐτή τά πρῶτα χρόνια γιά ἐξωτερική διακονία. Μιά φορά, θυμᾶμαι, ὅταν ἤμασταν στήν Πορταριά, τήν ἔστειλε ἡ Γερόντισσα στη Λάρισα να πουλήσει ποδιές. Καί πῆρε ὀκτώ χιλιάδες δραχμές. Ἐπιστρέφοντας, διασχίζοντας τίς γραμμές τοῦ τρένου, τῆς ἔπεσαν κάτω τά χρήματα καί τά ἔχασε. Μόλις τό κατάλαβε, ἄρχισε νά κλαίει καί νά παρακαλεῖ τήν Παναγία: “Παναγία μου, βοήθα με! Ἐπούλησα ὅλες τίς ποδιές· τώρα, πῶς νά πάω μέ ἄδεια χέρια καί τί νά πῶ τῆς Γερόντισσας;” Ἀλλά καί ἡ Παναγία μας δέν τήν ἄφησε.

Μιά φορά πάλι, λέγει ἡ ἀδελφή Συγκλητική:

Μιά φορά πάλι, λέγει ἡ ἀδελφή Συγκλητική: «Είχα φοβερό πόνο

στό αὐτί. Ἀφοῦ ἔφτασα σε βαθμό πού δέν ἄντεχα, πῆγα στο κελλί μου, ἔβαλα στό αὐτί ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου καί τόν παρακάλεσα ἀπό ψυχῆς, λέγοντας: “Αγιέ μου Νεκτάριε, πρόφθασε. Δέν ἀντέχω τόν πόνο.” Μετά ἔπεσα να κοιμηθῶ. Μέ παίρνει ἕνας ἐλαφρός ὕπνος. Βλέπω ὅτι ἦλθε ὁ ἅγιος Νεκτάριος στό μοναστήρι μας. Τόν ὑποδέχτηκαν στόν ξενώνα δυό-τρεῖς ἀδελφές καί μετά ἐκεῖνος λέγει: “Πεῖτε στήν ἀδελφή Συγκλητική νά ἔλθει. Μέ ζήτησε χθές το βράδυ.” Έρχονται καί μοῦ λένε:

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Κατάνυξη στὴν προσευχή, δάκρυα καὶ θεοδίδακτη θεολογία.(1967)

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριών

Κατάνυξη στην προσευχή, δάκρυα καί θεοδίδακτη θεολογία.

Στη συνηθισμένη μου προσευχούλα το βράδυ. Τρέχω διψασμένα να

συναντηθῶ μέ τόν Νυμφίο μου, να ελαφρύνω τήν ψυχή μου ἀπό τά βάρη τῶν ἁμαρτιῶν μου. Αρχίζω τόν κανόνα μου καί πολύ γρήγορα ἔρχεται. Δέν ξέρω πῶς, κλαίω, κλαίω, ζητᾶ, φωνάζει ἡ ψυχή μου. Μέσα μου βλέπω φῶς, σταματᾶ ὁ κανόνας. Ἀλλοῦ ὁδηγοῦμαι, ἡ εὐχή δέν προφέρεται ὁλόκληρη. Ρουφήχτηκα και μόλις εἶπα Ἰησουουοῦ μου, δέν μποροῦσα ἀπό τήν αἴσθηση τῶν κυμάτων τῆς χάριτος νά ζευτῶ, νά σκουπιστῶ, τρέχουν τά μάτια βροχή. Γονατῶ κάτω, φωνάζει ἡ ψυχή μέσα ἀχόρταγα, μιλᾶ μέ τόν Νυμφίο. Τί λόγια θείας Γραφῆς, ρητά!

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Χειροθεσία σὲ μοναχή.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες. 

Χειροθεσία σε μοναχή

Ἐχειροτονήθην εἰς τήν 1η Οκτωβρίου του 1962 Συγκλητική μοναχή παρά τοῦ ἁγίου Γέροντος ἡμῶν Ἐφραίμ ἱερομονάχου, έγκαταβιοῦντος εἰς Νέα Σκήτη Ἁγίου Ὄρους, καί τῆς σεβαστῆς Γεροντίσσης Μακρίνης μοναχῆς, εἰς Σταγιάτες Βόλου, ἡμέρα Κυριακή.

Τί σοί προσφέρω, Κύριε, πού τόσον μέ ἠγάπησας, νά γίνω νύμφη σου, ἡ πτωχή καί ἀναξία; Τά ἄπειρά σου ἀγαθά σκορπᾶς στήν κάθε διψασμένη καρδιά. Σ᾽ εὐχαριστῶ, Κύριε, πού ἀνοίγεται ἡ ζωή μου στά θεῖα σου ἀγαθά, νά ἐντρυφῶ ἐλεύθερα τά θεῖα μεγαλεῖα.

Τελείωσα ἕνα βράδυ τήν προσευχή. Τί ὕπνος! Μακάριος! Βλέπω ἀπό τόν οὐρανό μοῦ ἔφερναν οἱ ἄγγελοι τό ἅγιο σχῆμα νά τό φορέσω, κρατώντας το ἀπό τό ἕνα καί ἀπό τό ἄλλο μέρος, μέ μεγάλη υμνωδία πολλῶν φωνῶν ἀλλά σιγανῶν, ἀνεκδιήγητα, ἀνεκλάλητα, ἀνέκφραστα.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Θεία παρηγοριά.(1967)

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

 8. Θεία παρηγορία

Απομάκρυνση τῆς θλίψης ἀπό τήν ψυχή Στην προσευχή τρέχω από στεναχώρια πολλή. «Συγχώρα με, Θεέ μου, βοήθησέ με, δέν ἀντέχω ἄλλο, κουράστηκα, πολλές οἱ θλίψεις, πολλά τά βάσανα, δέν ἔχω ἄλλο κουράγιο, Θεέ μου, σῶσέ με. Πατέρα μου, τα δάκρυα πολλά, πνίγομαι, ὁ πόνος πολύς, ξεκούραση πουθενά, μόνη μου πρέπει να περάσω τόν πόνο. Δέν θά σταματήσω, Κύριε, σε παρακαλῶ, Πατέρα μου οὐράνιε, βοήθησέ με». Καί στή συνέχεια προσευχή. Ξεκουράστηκα λίγο ψυχικά καί περιμένω. Υπομονή στην προσευχή μέχρι πού μέ παίρνει ὁ ὕπνος. Δέν γνωρίζω τί ὕπνος ἦταν αὐτός· ὕπνος καί ἐγρήγορση μαζί. Βλέπω τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πού ὁ Κύριος ἦταν ὡς ποιμήν μέ τή ράβδο. Τόν βλέπω, τρέχω να πάρω εὐχή καί νά ἐξομολογηθῶ γιατί εἶπα στόν λογισμό μου ὅτι τόν γνωρίζω, τόν ξέρω καλά καί ἐγώ καί ὅλος ὁ κόσμος τόν ἔχουμε προστάτη καί ὅλοι τόν ξέρουμε.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. 

Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Ενιωθα ὅτι δέν ἤμουν τόσο ζεστά στην ψυχή μου, κάτι μοῦ συνέβαινε. Ἐρευνώντας το βράδυ στην προσευχή διάφορα, ἔβαλα στόν νοῦ μου το Πάθος τοῦ Κυρίου, ὅλα ἀπό τήν ἀρχή. Ἄρχισε ἡ ψυχή μου και ζεσταινόταν, ζεσταινόταν πολύ στα τοῦ Κυρίου μου καί αἰσθανόμουν ὅτι ἐγὼ ἀμελῶ πολύ. Τα δάκρυά μου δύο βρύσες καί ἡ προσευχή πολύ θερμή νά ἐλεηθῶ. Πόσα καί πόσα δέν χρωστῶ στον Κύριο; Ὅλα τά ἀγαθά μοῦ ἔδωσε καί ἐπίγεια καί οὐράνια καί μέσα σέ πολλή θέρμη πού ἦταν ἀδύνατο νά κοιμηθῶ, ξάπλωσα να ξεκουραστῶ. Δεν ξέρω πῶς καί τί ήτο. Εἶδα ἀναπαράσταση ἀκριβῶς τή Σταύρωση ὅλη του Κυρίου. Καί ἐγώ ἐκεῖ μέ τίς Μυροφόρες τοῦ Κυρίου καί τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ὅταν φώναζαν: «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν», ἀκούγονταν φωνές ἀπό τούς Ἰουδαίους. Κλαίγαμε όλες, ὥσπου δέν ἀντέχαμε, όταν τον πηγαίνανε στο Πραιτώριο, στον Γολγοθά, μαζί ὅλες. Τί ἦταν οἱ φωνές μας! Ἄλλο πράγμα, θρήνος καί κοπετός, ὅτι ἔφευγε ἡ ἐλπίς ἡμῶν, ὁ Σωτήρ ἡμῶν. Οἱ Ἰουδαῖοι χλεύαζαν, ἐφώναζαν δυνατά. Πλῆθος χιλιάδες λαός ἔτρεχε ὀπίσω ἄλλος ἔτσι, ἄλλος ἀλλιῶς. Τί ἦτο αὐτό, Θεέ μου, πού ἠξιώθην νά σέ ἰδῶ; Τό ὅτι ζοῦσα κι εγώ εκείνη τήν ἐποχή; Ὤ! Πρᾶγμα ἀνερμήνευτο καί ἀνεκδιήγητο! Θεός πάσχει σαρκί. Τρέμουσιν τά σύμπαντα, ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη καί ἡ κακία παραμένει.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός»

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

 «Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός»

«Κύριε μου, πόσο θέλω νά εἶμαι πάντα μαζί σου, μά οἱ ἁμαρτίες μου μέ ἀπομακρύνουν ἀπό κοντά σου. Σέ παρακαλῶ, ζήτησέ με πάντα ὅταν στήν προσευχή καί ἐγώ σέ ζητῶ διά νά σέ βρίσκω. Νά μέ θέλεις νά

μέ βρίσκεις, διότι ἁμαρτωλά προσεύχομαι χλιαρά μέ τόσους μετεωρισμούς. Μά ὅταν, Κύριέ μου, μέ ζητεῖς νά μέ εὑρεῖς, τότε καί ἐγώ γίνομαι θερμή, ὥσπου να φλέγονται τα ρουθούνια μου καί ὅλη μου ἡ ψυχή καί τό σῶμα. Ἁμαρτωλή εἶμαι. Ζήτησόν με, ποθῶ νά σέ βρίσκω κάθε βράδυ στήν προσευχή, νά μέ δυναμώνεις. Ναί, Κύριε μου, ἐλθέ, Πνεῦμα Ἅγιον, καί κατάπεμψον οὐράνιον δρόσον. Ἡ φτωχούλα μου ψυχή σέ ἀναζητᾶ. Τά δάκρυα μου δεν σταματοῦν. Ἰησοῦ μου, σέ ἀναζητῶ, σέ ἀναζητῶ. Ἐθερμάνθηκα ἐντός μου, φλέγομαι, Κύριε, δέν ἀντέχω, κάνε με παιδί σου. Δῶσε μου τήν ἀγάπη σου καί μόνο ἐσένα νά βλέπω καί κανέναν ἄλλον, ὅλη δική σου κάνε με, ὅλα μου διά σέ νά γίνονται τά τῆς παρούσης μου ζωῆς. Μέ ρουφάει τό θεῖο καί ρουφῶ τά θεῖα καί ἄφθαρτα καί οὐράνια. Κύριε, τί μελωδία ψηλά ψηλά στόν οὐρανό!

Πῶς ὑμνοῦν οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μέ τό «ἀλληλούια»! Ὀλίγον τό ἄκουσα ἀπό τόσο ψηλά καί ἔμεινα λιπόθυμη, ἆρα ὅταν εἶναι ὅλα τά τάγματα πόσον καί τί ὡραῖα ψαλμωδία θά εἶναι!!27 Σταματᾶ ὁ νοῦς μου. Θά πεθάνω, δέν ἀντέχω, Κύριε, ἀνάξια εἶμαι κάνε με παιδί σου καί σῶσε με.

Σ' εὐχαριστῶ, γλυκύτατε Κύριε Ἰησοῦ μου.

Σ' εὐχαριστῶ θερμά καί σέ ἀσπάζομαι τό φτωχό παιδί σου».

127 .Μελετώντας ὁ εὐλαβής αναγνώστης αὐτές τίς πνευματικές εμπειρίες τῆς ἀείμνηστης ἀδελφῆς Συγκλητικῆς, ἄν ἔπεσε στα χέρια του καμιά φορά το βιβλίο μέ τίς ἐμπειρίες τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ, νομίζει ὅτι πρόκειται περί τοῦ ἰδίου προσώπου. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἀμφότεροι ἔλαβον τήν αὐτήν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_357.html

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης..Λογισμός ὑπερηφανείας, μετάνοια καὶ θεωρίες κατὰ τὴ θεία Λειτουργία (1967)

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. 

Λογισμός ὑπερηφανείας, μετάνοια καί θεωρίες κατά τή θεία Λειτουργία (1967)

Ολονύκτιο κάναμε, ὑπερήφανη ἐγώ, εἶπα στον λογισμό μου: «απόψε θα φάγω πνευματικά, θα χορτάσω». Εσύ εἶσαι πού τό λέγεις; Αρχίζει ἡ ἀγρυπνία, ἀμέσως, γιά πότε ἀρρώστησα! Αδιαθεσία, πονοκεφάλους, πόνοι πολλοί, ὅλο τό σῶμα ἀκίνητο, οὔτε νά μπορῶ νά κάνω τόν σταυρό μου. Προπάντων ὁ νοῦς σκοτοδίνη. Ἄκουγα τά γράμματα ἀλλά δέν τά ἄκουγα, τίποτε. Είχα γίνει μία πέτρα. Προσπαθῶ. Πῶς ἔγινα ἔτσι; Προσπαθῶ. Τίποτε. Βάζω ὅρο στόν ἑαυτό μου καί λέγω: «Ὅσο κι ἂν πάσχεις τώρα, δεν πρόκειται να σε βγάλω ἀπό τήν ἐκκλησία. Πέθανε, λέγω, στο σκαμνί. Πότε τόσον πολύ ἀδιαθέτησες;» Εἶπα καί συνέχιζα νά μήν μπορῶ, καί νά κάθομαι. Προσπαθοῦσα, τίποτε, ἄρρωστη.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς.(Ὀπτασία παραδείσου καὶ κολάσεως). Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριών 

Ἐν καιρῷ ξηρασίας

(Οπτασία παραδείσου καί κολάσεως) 

Πόσα καί πόσα βάνει ὁ λογισμός να ισορροπήσει την ψυχή, πού πάντα πάει και ξεγλιστρᾶ ἀπό τό καθήκον της. Πολλά φέρω στόν λογισμό, τό πιό πλησίον (εἶναι ὁ θάνατος. Καί τί δέν μοῦ μιλᾶ (γι' αὐτόν

Ὁ θάνατος! Ε, τότε τί γυρίζεις, ψυχή μου; Ποῦ ἔχεις νά ὑπάγεις πλήν τοῦ Θεοῦ σου; Γύρισε εἰς ἑαυτόν καί ἰδέ τά μέσα σου καί τά γύρω σου καί ἐάν μένει τίποτε γιά νά ξεθαρρεύεις καί κάπου. Ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα μέ δάκρυα ἔλουαν τήν ψυχή μου στην προσευχή. Πέρασε ἀρκετά ή νύκτα, νά ξεκουράσω τά ἀρρωστημένα μάτια μου, εἶπα. Καί ξαπλώνω, ἀλλά μέ πῆρε πολύ ἡ αἴσθησις τοῦ θανάτου καί μοῦ ἦταν ἀδύνατον νά κοιμηθῶ. Δέν ξέρω πῶς, μέ παίρνει κάποιος ὁδηγός μου, ἔτσι τό ἔνιωθα, πᾶμε ὥρα, πᾶμε σέ διάφορα άγνωστα ἀλλά ὡραῖα μέρη, τόσον ὄμορφα πού ἔλεγα μέσα μου: «Μά ἐγώ ἔτσι ἤθελα νὰ ζῶ, ἄς μέ ἀφήσει ὁ ὁδηγός μου τώρα ἐδῶ!» Χωρίς νά μιλᾶμε, ξέραμε ὁ ἕνας τά τοῦ ἄλλου. Βλέπω, βλέπω πολλά ὡραῖα παραδεισένια παλάτια, πάντερπνα, ἄπλετον φῶς, τροφή εὐφρόσυνος καί ἀγνώριστος ὡς πρός τά γήινα. Ἔπειτα, μέ κατεβάζει κάτω. Βλέπω μιά μεγάλη οπή ὅπου λεγόταν Ἅδης.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Συγκλονιστική ἐμπειρία περὶ Κρίσεως.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

Συγκλονιστική ἐμπειρία περί Κρίσεως 

Κάτι μοῦ εἶπε ἡ σεβαστή Γερόντισσα καί ἔκανα πολλή προσευχή (να μοῦ φανερωθεῖ), ἐάν ἦτο ἁμαρτία καί πόσο μεγάλη, μήπως ἐλύπησα τή Γερόντισσα. Θεωροῦσα ὅτι εἶχα λυπήσει τόν Θεόν. Ἔκανα πολλή προσευχή μετά δακρύων πολλῶν. Μόλις ξάπλωσα μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, προσπαθοῦσα νά βρῶ τήν συγχώρηση ἀπό τόν Θεό. Καί μόλις ἐκλίθην δι᾽ ὕπνον, εἶδα σάν νά βγαίνω ἀπό τό σῶμα μου.

Πρῶτα ἔβλεπα ὅτι ἄρχισα να ξεκολλῶ ἀπό τά πόδια μου τά ὁποῖα αἰσθανόμουν ὅτι εἶχαν παγώσει, ἔπειτα ἕως τήν μέση πάγωσα, ἔπειτα πάγωσαν τα χέρια μου καί εἶχα φθάσει ὅλη νά εἶμαι στην καρδιά. Ελεγα μέ τόν λογισμό: «Τώρα θα φύγω». Καί πράγματι, ἀνοίγω το στόμα μου καί βγαίνω. Βλέπω κάτω τό σῶμα μου νεκρό καί ἔλεγα: «πῶς ζοῦσα ἐκεῖ μέσα;» Πολύ άσχημο τό ἔβλεπα, δέν ἤθελα νά μοῦ ἔλεγαν να ξαναμπῶ πάλι μέσα στόν ἑαυτό μου. Ἀφοῦ ἐφύγαμε ἀπό ἐκεῖ πού της ἄγγελο, ν' ἀνεβεῖ ἔβλεπα τόν ἑαυτό μου, πᾶμε με τον φύλακά μου ψηλά ψηλά. Σχίζουμε νέφη, συναντοῦμε ἄλλου είδους πράγματα, ξένα ἀπό τά ἐπίγεια, βαδίζουμε, βαδίζουμε σαν πετώντας. Τελικά έφθασα, ἀφοῦ πολλά εἶδα στην Κρίση τοῦ Θεοῦ. Ὡραῖοι θάλαμοι, δεν γράφονται, οὔτε ἐκφράζονται.

Τρεῖς θρόνοι μέ τρία πρόσωπα ὁ κάθε θρόνος, με ὡραῖα τραπέζια καί ἔκριναν τόν κόσμο ὅλο, ὁ καθείς μέ τίς πράξεις του καί ἔργα του.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Ἐκτός τοῦ σώματος ἐμπειρία, θεία δράματα καί ἄρρητα ρήματα.

Ἐπιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Ἐκτός τοῦ σώματος ἐμπειρία, θεία δράματα καί ἄρρητα ρήματα

Πόσον ὡραία ἦταν ἡ Παναγία μας καί ὁ ἀρχιστράτηγος Γαβριήλ, ὅταν βγῆκα ἀπό τό σῶμα! Δέν κατάλαβα, ἤμουν ἀφοσιωμένη στην κυκλοειδή προσευχή καί εὐφροσύνη, μετά δέν διεύθυνα στόν ἑαυτό μου τίποτε, πῶς ἔγινε δέν ξέρω, ἔφυγα. Πρῶτα πρῶτα εἶδα τήν Παναγία, ὄχι εἰκόνα, ζωντανή νά μιλάει οὐράνια ρήματα καί αὐτά ὅπου ἄκουγα,τά εὐφρόσυνα λόγια, ἔφευγα, ἔφευγα, μέ ὁδηγοῦσε τό ἄρρητον κάλλος, ή δόξα ή θεία καί ἡ εὐφροσύνη. Πολλά εἶναι (καί) διάφορα, θεία μέθη ἀπό τό βράδυ ἕως τήν ἐπαύριον. Ὁ ἥλιος μου φαινόταν κάτω, περίπου ἐννέα ἡ ὥρα. Προσπαθοῦσα νά συνέλθω, ἐνδόμυχα ἔλεγα, ἄλλος τώρα μέ ὁδηγεῖ, ἐνῶ ἔχω σῶμα καί κάπως πρέπει να συνέλθω, καί πάλιν τό οὐράνιο κάλλος μέ τραβοῦσε στά θεῖα καί ἀνέσπερα. Πῶς να ξεχάσω ὅλα αὐτά; Το κάλλος τῆς Παναγίας μετά τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ;

Χτυποῦσε ὁ ἥλιος στο πρόσωπο μου καί μέ ζέσταινε πολύ, ἔβαζα τά χέρια μου, τί εἶναι αὐτό πού μέ ζεσταίνει;

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Πειρασμός μὲ μορφὴ ἀνδρὸς καὶ ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς.Καθαρά Δευτέρα, νύκτα. (1967)

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

Πειρασμός με μορφή ἀνδρός καί ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς

Καθαρά Δευτέρα, νύκτα.

Ἐκοιμόμουν, μοῦ κτυπᾶ κάποιος τήν πόρτα, μέ τό φώναγμα: «Αδελφή, ἀδελφούλα», γιά νά μέ ξυπνήσει. Καί ἐξύπνησα, βλέπω ἄνδρα, τό κεφάλι του μέσα ἀπό τήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ μου. Τοῦ λέγω: «Τί θέλεις αὐτήν τήν ὥρα;» Ἄρχισε νά μέ κολακεύει, ὡς ἀδελφός, μέ ἐρωτικά λόγια πονηρά. Γυρίζω ἀπό τήν ἄλλη πλευρά καί παίρνω τό κομποσκοίνι καί προσεύχομαι, μιά φωνή μέσα μου: «Εἶναι ὁ διάβολος». Εγώ ἔλεγα ὅτι ἔφυγαν ὅλες οἱ ἀδελφές γιά τήν ἀκολουθία, δέν μέ ξύπνησαν ἀλλά ἄφησαν καί τίς πόρτες ανοιχτές καί μπῆκε τοῦτος ὁ νέος μέσα. Μετά τή φωνή πού πληροφορήθηκα ὅτι ἦταν αὐτός, ἐνῶ γύρισα ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, νά μήν τόν βλέπω, μά είπε τόσα λόγια και τρόπους ερωτικούς, αἰσχρούς νά μέ ἑλκύσει. Αλλά, ἐπικαλούμουν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέ πίστη, μέ θέρμη πολλή νά μέ λυτρώσει ἀπό τήν παγίδα αυτήν. Μετά από λίγη ώρα μέ ἐκάλυψε ἕνα συννεφάκι, θεῖος γνόφος, μοῦ ἦλθε μία μακαριότης καί θεωρία Θεοῦ καί μυστηρίων, πού ὁ διάβολος ὠρύετο ἔξω. Ἐγώ ἄκουγα τίς φωνές του, ἀλλά δέν ἄκουγα στήν οὐσία τίποτα. Θεῖον πρᾶγμα μέ σκέπαζε ἀρκετή ὥρα. Ἔπειτα μοῦ δόθηκε τόση δύναμη, πού παίρνω τα σπίρτα καί τό κομποσκοίνι νά τόν κάψω, νά τόν κάνω κομμάτια, τόση δύναμη χωρίς καθόλου φόβον. Πράγματι, τό ἔκανα αὐτό, σηκώθηκα, μ' αὐτήν τήν δύναμιν βγαίνω ἔξω ἀπό τό κελλί, τίποτε, οἱ ἀδελφές ἡσύχαζαν, ἡ ὥρα ἦταν μία (1.00 μ. μ.).

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Εμπειρίες κατὰ τὴν πρώιμη μοναχικὴ ζωή.Κυκλοειδής προσευχή, ἔκσταση καὶ θεία θεωρία μετὰ ἀπὸ πολλὴ προσευχὴ ποῦ ἀκολούθησε ἕνα ἐπεισόδιο συκοφαντίας (1955).

Ἐπιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Εμπειρίες κατά την πρώιμη μοναχική ζωή

Κυκλοειδής προσευχή, ἔκσταση καί θεία θεωρία μετά ἀπό πολλή προσευχή πού ἀκολούθησε ἕνα ἐπεισόδιο συκοφαντίας (1955)

Μόνη μου ἔτυχε νά εἶμαι στο μοναστηράκι μας. Ἡ γειτόνισσα μοῦ εἶπε νά τῆς προσέξω τά ζῶα της. Ἐνῶ νύχτωσε τά βάνω στον στάβλο, δένω τό ἕνα ζῶο ἀπό τό πόδι νά μήν κτυπήσουν τα δικά μας ζῶα. Τό πρόβατο αὐτό εἶχε φάει συκόφυλλα καί ὅταν ἦλθε ἡ γειτόνισσα τό βλέπει ὅτι ψοφάει. Μέ φωνάζει ὅτι τῆς τό ἔπνιξα, ὅτι τό εἶχα δεμένο ἀπό τόν λαιμό. Πολλές, εἶπε ἡ καημένη, συκοφαντίες διά τό μοναχισμό, ὅτι ἔτσι κάνουν οἱ καλόγριες κτλ. Η στεναχώρια μου μεγάλη, πού τό πρωί θα φωνάξει στο χωριό αὐτά τά ὁποῖα εἶχα ἀκούσει. Γονατίζω στήν προσευχή καί κλαίω νά μήν ὑβριστεῖ τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέσῳ ἡμῶν. Μισή νύχτα γονατιστή νά φωτιστεῖ ἡ κυρία νά μήν πεῖ αὐτά πού ἔλεγε ἐναντίον τοῦ μοναχισμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Πῆγα ἔπειτα να ξεκουραστῶ. Στο κρεβάτι ἦταν ἀδύνατο να κοιμηθῶ ἀπό τήν προσευχή. Η προσευχή έγινε ἕνα κυκλοειδές πρᾶγμα στον ἑαυτό μου.!!! Ἔλεγε ὁ νοῦς τήν εὐχή, τήν ἔπαιρνε το στόμα, μετά ή καρδιά ἡ αἴσθησις Θεοῦ μεγάλη.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Μοναχική κουρά.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Μοναχική κουρά

Ἐπίκληση στήν ἁγία Συγκλητική να πάρει τό ὄνομά της

Τόν πρῶτο χρόνο (στό μοναστήρι) διάβαζα μέ μία ἀδελφή τόν Εὐεργετινό. Συνέπεσε ἕνα κομμάτι ἀπό τῆς ἁγίας Συγκλητικής. Τόσον αἰσθάνθηκα τήν ἁγιότητά της, πού τήν ἐπικαλέστηκα να μου δώσει τό ὄνομά της. Ἔμεινε μέσα μου ὁ πόθος τῆς Ἁγίας να γίνει προστάτης μου καί συνώνυμος. Συνέπεσε να γράψω στον Γέροντα ὅτι πῶς θα γίνω μοναχή, πού εἶμαι ὅλο ἄρρωστη, καί δέν ἔχω ἀγῶνα πολύ καί πῶς θά μπορῶ νά κάνω τά μοναχικά μου καθήκοντα, κ.λ.π.

Σπάνια φωτογραφία μέ τόν γέροντα Ἐφραίμ Φιλοθεϊτη

ΣΠΑΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΈΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΊΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΗ.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_1989.html

Δοξολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος καί παράκληση γιά φωτισμό τοῦ νοῦ καί τῆς καρδίας. Ἀδελφῆς Συγκλητικῆς.

Δοξολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος καί παράκληση γιά φωτισμό

τοῦ νοῦ καί τῆς καρδίας

«Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, γλυκύτατε Ἰησοῦ μου. Μέ μόνον τό ὄνομά

σου πού φωνάζω, μέ δυναμώνεις, μέ προφθάνεις. Τήν πτωχή, πόσες

φορές μ᾽ ἐγλύτωσες μέ τή θεία σου βοήθεια ἀπό πολλά ἐμπόδια καί

πειρασμούς ἐσωτερικούς καί ἐξωτερικούς; Πόσον πρέπει νά σέ ὑμνῶ;

Πόσες γλῶσσες νά εἶχα νά σ᾽ εὐχαριστῶ; Σε δοξολογῶ, ὅλη πήλινη

εἶμαι καί πῶς μπορῶ τά ἄυλα να φτάσω; Καί νά σέ δοξολογήσω ὅσον

ἀξίζει; Ὅμως, ὅταν δίνεις, κάπως ἠμπορῶ, ὄχι, ὅμως, τό τέλειον.

Ὦ, ἀγάπη, Ἰησοῦ μου γλυκύτατε. Βλέπε πού εἶμαι πτωχή, μέ τόσες

ἀδυναμίες καί θλίψεις. Προσκρούω κάποτε στίς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες

τῶν ἀδελφῶν πού μέ λυποῦν. Σε παρακαλῶ, ἐλέησέ τους, δῶσ᾽ τους

τήν χάριν σου, ἐνίσχυσέ τους. Δός μου ὑπομονή στην κάθε μου θλίψη,

Μά καί ὅταν ἀπό ἐμέ φύγεις καί ἐγώ τό ἴδιον θά κάνω, καί κάνω, συγ

χώρησόν με.